Zorgeloos Pinkpop

Al een tijd geleden besloot ik met Noah, haar oma, tante en nichtje om mee te gaan naar Pinkpop. Wel alleen op Zaterdag want dan kwam Justin Bieber. Noah en ik zijn schaamteloze beliebers dus hem een keer in het echt zien zou top zijn. 

Echter liep hier in huis de spanning steeds meer op betreft het andere huis en de gemeente. En het werd hier ook steeds minder gezellig. De spanning zoog me aardig leeg en beetje bij beetje kon ik steeds minder hebben. Waar ik eerst nog heel erg uit keek naar Pinkpop begon ik er nou steeds meer tegenop te zien. Mijn energieniveau was zo laag. En van overmaat tot ramp kreeg ik er ook nog een beginnende longontsteking bij en zag het er naar uit dat ik gedwongen thuis moest blijven. Ik stelde mijn besluit wel of niet te gaan uit tot het laatste moment en hakte de avond voor Pinkpop net voor het slapen gaan de knoop door. Mits ik de volgende dag niet zieker was geworden zou ik gaan. 

Franke en de kleintjes zouden ons naar Sleeuwijk brengen en van daaruit zouden we met de rest naar Landgraaf gaan en Franke weer terug naar huis. Ik zou dan met Noah in Sleeuwijk blijven slapen en de volgende dag zou Franke ons weer komen halen. Als een BERG zag ik er tegenop. Zeker nu de spanningen nog hoger waren opgelopen met de gemeente en we op Donderdag te horen kregen dat we een ander contactpersoon toegewezen hadden gekregen en we daar Dinsdagochtend 9:00 uur een “keukentafelgesprek” mee zouden hebben. Alles in mijn hoofd draaide daar om en ik was één grote bonk zenuwen. 

Zaterdagochtend voelde ik me echt beroerd. Ik nam mijn medicijnen en wat extra pijnstilling en besloot me neer te leggen bij mijn rotgevoel en er het beste van te maken. Met je dochter naar Pinkpop en ook nog eens Justin Bieber zien is natuurlijk een once in a lifetime experience.

Franke zette ons af en een lange reis naar landgraaf volgde. Files, een idioot lange wandeling van parkeerplaats naar Pinkpop terrein, met duizenden mensen druppelsgewijs naar binnen komen, lange rijen voor consumptiebonnen, en nog langere rijen voor een simpel frietje. Maar…niet zeuren Deb dacht ik. En dat hield ik ook best vol. “Even” naar het toilet gaan was er niet bij. De rijen om in de super attractie van de Efteling te mogen waren er niets bij. Die Boels toiletten zouden toch bijna moeten voelen als een magische ervaring.

Wijn halen moest je een km voor lopen en de twee procent biertjes van de biertent zorgde voor verfrissing (en nog meer plassen) maar niet voor het stukje verdoving waar ik echt even naar op zoek was. Verdoving, vergeten, rust, plezier. En het niet geheel zonnige gedrag van twee chagrijnige 16 jarige ook niet. Maar…niet zeuren. En vooral ook mijn dochter stimuleren niet zo te zaniken. Zoveel ellende in de wereld en wij kunnen en mogen dit meemaken. 

En godzijdank… Toen we een plekje op het veld hadden bemachtigd begonnen er langzaam wat mondhoeken omhoog te gaan ipv naar beneden hangend. En toen was daar muziek… En muziek verbroedert, muziek raakt je in het diepste van je ziel, muziek ontspant, en in dit geval…muziek maakte blij. Die bas voelen in je buik, de passie van een band af zien springen, het genot van muziek maken in hun ogen zien is zo een groot cadeau. Zingen met passie. En ik genoot..ik genoot intens. Van die twee meiden die voor ons stonden te springen, mee te zingen, even hun ontevredenheid los konden laten. Ik genoot van mijn bijna 70 jarige schoonmoeder die dit toch maar even doet met haar dochter, kleindochters en mij als ex schoondochter. Dat is toch vreselijk bijzonder. Hier stonden wij met zijn 5en op een veld gewoon geschiedenis te maken. 

En vanaf dat moment was het goed…

We hebben gedanst in de regen, ik ben nat geregend tot mijn onderbroek aan toe, ik heb mijn dochter stiekem bier gegeven, we hebben staan springen en gek doen, en creΓ«erde momenten voor het leven.

Maar nooit…echt nooit meer zal ik het moment vergeten dat Noah en ik Justin Bieber samen voor het eerst zagen. Dat magische moment vergeet ik nooit meer. Zelfs als ik er over schrijf krijg ik nog kippenvel. 

Alles werd enkel mooier en mooier….

En als afsluiter samen springen op Martin Garrix! Oh my god zo vet! Ik heb staan dansen als een klein meisje. Zag er waarschijnlijk niet uit, maar ik genoot. 

Daarna die vreselijke weg weer terug naar de auto. Maar in extase loop je dit toch anders dan de eerste keer. Vervolgens meer dan 30 minuten zoeken naar onze auto en de verlossende woorden van Kim horen, “Dit is hem volgens mij…jaaaa dit is de auto!!” πŸ˜‚ Zo blij waren we. Alle natte kleding uit, vieze schoenen uit en onder dekentjes met de verwarming aan in de auto kruipen. De weg kwijt, tien keer dezelfde rotonde, plassen naast de auto en pas rond kwart voor vijf thuis. But it was all worth it!!

In een soort van roes in slaap vallen, alleen in een twee persoons bed en 4 uur later klaarwakker worden in diezelfde roes. Beneden nog stil dus nog even lekker blijven liggen en genieten van het niets hoeven doen. Niemand die mij nodig had. Sms’en met het thuisfront, snapchatten met mijn zus, en verder niets. De mooie gordijntjes die wapperde door de wind die door de open ramen naar binnen kwam. Totale rust. En toen ik stemmen beneden hoorde genoot ik eerst even van de gesprekken tussen grootouders en hun kleindochters en ging ik even later ook naar beneden. Heerlijk vertrouwd zoals het daar altijd is. Het geeft me altijd zo een compleet gevoel als ik bij Theo en Tiny ben. Alsof ik weer twee ouders heb en ik weer kind kan zijn. 

Tiny maakte een heerlijk ontbijtje en mijn zijn allen picknickte we aan de salontafel. En ik miste mijn mannen en kleine meisje echt wel hoor. En voelde me schuldig dat ik hier geen vragende kinderstemmetjes had. Maar toen ik het bad ging vullen. Het bad waar ik Zaterdag al een afspraak voor Zondag mee had gemaakt. Toen liet ik thuis ook even los. Een uur lang heerlijk genoten. Mijn spieren kwamen zo tot rust. Ik voelde de pijn en spanning uit mijn lijf verdwijnen. Zo lang geleden dat ik hiervan mocht genieten. 

Niet veel later weer herenigd met mijn hele gezin en dat was fijn. Weer even met zijn allen bij Theo en Tiny zijn en genieten van hun warmte en gastvrijheid. Lekker frietjes eten van Grand Cafetaria Ici en lekker koude witte wijn drinken. En ’s avonds lekker rozig richting huis nog nagenietend van al het fijne. Alles thuis op bed en nog even napraten en vervolgens ook in slaap vallen op de bank om daarna moe en kapot naar zolder richting bed te gaan.  Zo voldaan.

En toen was daar de Maandag. Ik werd wakker. Niets aan de hand. Ging naar het toilet, keek naar de kalender en poef…weg veilige bubbel. Ineens al die spanning er weer volledig. Dinsdag 6 Juni, 9:00 uur afspraak gemeente. Wat een Kutzooi. En door afgelopen weekend werd ik weer even terug gegooid naar de periode dat we deze zorgen niet hadden. Dat het avondeten onze grootste zorgen waren. Want wat moeten we nou weer eten. Hoe fijn was dat. Ik ben zo op…voel me echt zo oud geworden. Zo ongezond vol stress, dikke rimpels en wallen rijker, grijze kop met haar, dik lijf, oude kleren, gewoon zo alles wat ik niet wil zijn. 

Ik zou willen dat het altijd Pinkpop weekend 2017 kon zijn. Waar ik eerst zo tegenop zag werd een weekend waarin ik enorm heb genoten van mijn gezin en een stukje geweldige familie. Maar vooral een weekend waarin ik zorgeloos was. 

One thought on “Zorgeloos Pinkpop

  1. Hoop dat je morgen verrast wordt door een goed huiskamergesprek…zet m.op Debzzzzz

Comments are closed.