Zonder haar, maar zo met.

Hoi Sabine,

Vandaag is het alweer een jaar geleden dat jij stierf. In dat vreselijke kamertje van het Meander. Een kamertje wat nog zo vol hing met hoop. Letterlijk en figuurlijk. De bloemen die er stonden en de helium ballon die er hing zal ik nooit meer vergeten. Zo ook jouw toilettas met persoonlijke spulletjes niet. Of de sloffen die nog voor je gekocht waren.

Een jaar geleden reed ik met mijn scooter naar huis en raakte ik de weg kwijt. Figuurlijk maar ook letterlijk. Ik wist gewoon niet meer hoe ik thuis moest komen. Jouw overlijden heeft zoveel in mij teweeg gebracht. Als je op één of andere wonderbaarlijke wijze weer tot leven zou zijn gekomen en ik zou je het vertellen dan had je me zo uitgelachen 🙂 .

Maar goed, vandaag was één jaar verder. En in dat ene jaar zijn we dichter bij elkaar gekomen dan alle voorgaande jaren dat je nog leefde.

Als er iemand is geweest die mij heeft doen nadenken over de waarde van het leven.

Over mijn gezin en hun kostbaarheid. Dan ben jij dat wel. En ja…jouw overlijden heeft een enorme angst bij mij aangewakkerd. En het is zeker niet het makkelijkste jaar voor mij geweest. Maar ik heb er ook veel van geleerd.

Ik las van de week een quote.

“Juist nu jij er niet meer bent zul je altijd bij ons zijn”

En voor mij was die tekst echt heel treffend. Want na jouw overlijden ben je echt altijd bij mij. Er gaat serieus geen dag voorbij dat ik niet aan je denk. Door jou ben ik mijn gezin anders gaan zien. Waardeer ik de kleine dingen meer. Besef ik mij dat mijn kinderen mij echt nodig hebben. Dat ik ondanks mijn geweldige partner wel een gezin draaiende houd. En dat zij ook niet zonder mij kunnen.

En toen was daar vandaag. Een dag die voor mij zo dubbel voelde. Ik spendeerde de middag en avond met jouw familie. Want zo voelt het voor mij. En ik heb inmiddels een ieder in mijn hart gesloten. Maar het blijft altijd jouw familie. Jij was het kleine zusje. Jij bent de Mama. Jij bent de dochter.

Jan en Jelle zijn onze broers, en zo voelen ze ook echt voor mij. Maar toch…voor jou altijd een beetje meer. En terecht. ❤️ En Paula, jouw lieve moeder. Vrouw van onze vader. Zoveel respect voor haar. En inmiddels ook zoveel liefde. Ik vind het zo fijn om bij haar thuis te zijn. Om haar hartelijkheid te voelen. Ze heeft een hart van goud.

Ze is absoluut een pittige dame die weet wat ze wil. Maar ik mag haar graag. En over je kinderen nog maar te zwijgen. Johan is een klein baasje. Mooi kind ❤️. Nog zo puur maar ook zo kwetsbaar. Jan daarentegen is met zijn 15 jaar oud al een hele vent. Ik mag hem echt. Er is iets in hem dat mij triggert. Maar ook wat mij als moeder van 2 “pubers”, bezorgd maakt. Bang dat het afgelopen jaar hem op den duur parten gaat spelen. Dat hij deze nu nuchterheid niet altijd vast kan houden. Als ik hem zie wakkert het mijn moeder gevoel altijd extra aan.

Maar goed, wat ik je wilde zeggen. Het was en is kut Sabine.

Ik vind het moeilijk je moeder zo verdrietig te zien. Ondanks dat ze haar best doet dit niet te laten zien.

Ik vind het moeilijk te zien dat “sommige mensen” doorgaan met hun leven alsof jij nooit hebt bestaan.

Ik vind het moeilijk dat jouw twee jongens geen moeder meer hebben. Dat jouw moeder geen levende dochter meer heeft. Jouw broers geen levend jongste zusje meer hebben. Dat jij niet bij avonden als vandaag bent. Maar “slechts” een onderwerp bent.

Het leven is cru. Zelfs als je dood bent. Maar echt….vanuit de grond van mijn hart. Bedankt. Bedankt dat ik middagen en avonden als die van vandaag mee mag maken.

Het is alleen wel verfuckte moeilijk en zwaar te verteren dat jij daarvoor eerst dood moest gaan.

One thought on “Zonder haar, maar zo met.

Comments are closed.