Zoals het klokje thuis tikt…

5,5 week. Zijn we al, of pas, het is maar hoe je het wilt bekijken, Hooglanderveense inwoners. En sinds een week of twee voelt dat ook echt zo. We zijn thuis. En het voelt echt nog wel wat ongemakkelijk her en der. Maar ons huis is wel ons, of in ieder geval mijn thuis geworden.

Inmiddels kan ik langs ons oude huis rijden zonder dat het pijn doet. Sommige dingen wel hoor. Als ik zie hoe de heg die wij jarenlang liefdevol hebben gesnoeid ineens rigoureus mishandeld is gaat me dat een beetje aan mijn hart. En hoe een kerngezond mooi boompje ineens uit de grond getrokken is doet me dit ook pijn. 😳 Maar goed, we hebben allemaal onze eigen wensen.

En ondanks dat dit huis ons thuis is geworden ben ik enorm zoekende. Ik moet, wil en zal mijn leven een andere invulling geven. Die ruimte is er en moet ik benutten. Alleen weet ik nog niet hoe. Ik betrap mezelf erop dat ik nog veel bezig ben met het verwerken van de afgelopen maanden. Stil niet alleen op social media, maar ook in het dagelijks leven. Ik voel me bijna schuldig dat ik geen mensen meer om hulp vraag. Anderzijds durf ik ook niet echt meer.

Ik maak me druk over hoe anderen over ons denken. Bang dat er gedacht wordt dat men alleen maar goed was op het moment dat we hulp nodig hadden. Maar dat is echt niet zo.

Daarom ook een beetje deze update. Ik wil graag laten weten hoe we er nou voor staan en waar we mee bezig zijn.

Franke doet wat klusjes tussendoor. Kleine dingetjes die nog op ons to do lijstje staat. Maar de tuin heeft onze voornaamste prioriteit. Die moet gewoon zo snel mogelijk af. Ik vermaak me binnen prima hoor. Maar de kinderen hebben toch andere eisen.

En we hebben hierover niet om hulp gevraagd omdat dat simpelweg echt een grote klus is die we snel gedaan willen hebben. En het laatste wat we willen is mensen die ons helpen of matsen het gevoel geven dat we ze opjagen.

Dus 14 Juli wordt alles wat we bestraat willen hebben bestraat. In één of 1,5 dag! Vandaag hebben we bestrating besteld en het straten in de agenda vast laten leggen.

We moeten nog twee containers bestellen voor het afvoeren van de tuingrond en oude tegels. En dan de graszoden en heg bestellen.

Volgend jaar zal onze tuin pas echt tuin zijn, met groeiende en bloeiende struiken en bloemen. Maar dit jaar willen we er toch ook al lekker in kunnen zitten en spelen. Het is even puzzelen en kijken. Maar het komt vast goed.

Dit jaar gaan we niet op vakantie en ik overweeg serieus om zo een opblaasbare jacuzzi neer te gaan zetten om van ons huis een beetje een vakantiehuis te maken. Ook verwachten we deze maand een kitten, dus komt vakantie ook niet super uit.

Ik kijk uit naar onze tuin die straks in de steigers staat om uit te groeien en bloeien tot volwaardige tuin. Naar dagen waarop de kinderen lekker in de tuin struinen en zichzelf buiten vermaken. Heerlijk samen eten aan een grote tafel achterin de tuin. Tussen de middag lekker chillen op de loungeset achter de schuur. Een trampoline in het gras en hopelijk een speelhuis met schommel en glijbaan.

Het is echt zo fijn om hier te wonen. Wat een juiste stap is dat geweest. En ja…soms zijn er nog wat hobbels en bobbels. Buren die niet zo dol zijn op katten als wij wel zijn. Vervelende piep apparaatjes in hun tuin. Of pubers die moeten wennen aan de gehorigheid van deze woning en geïrriteerd raken als ik weer eens roep dat ze rekening moeten houden met hun stemgeluid enzo. Franke die naar mijn mening deuren veel te hard dicht gooit.

Ik moet het allemaal nog een plek geven. Het moet nog aarden in mijn systeem.

Maar als ik rondkijk in dit huis ben ik zo verliefd op wat het geworden is. Maar ook op wat het steeds meer wordt. Dag na dag durven we steeds meer te leven. Een vlekje op de muur is geen ramp meer. De tekenen van leven in huis die zichtbaar zijn in de wanden en plafonds zijn geen doorn in het oog meer. Wij wonen hier. En dat mag ook. Dat moet zelfs. Dit huis moet ons gaan ademen. Want pas dan voelt het als die warme deken om ons heen.

Maar inmiddels tikken mijn vele klokken fijn door. Ze zijn thuis. ❤️

One thought on “Zoals het klokje thuis tikt…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *