Zo vaak

Ik weet niet of het dit huis is. Of het feit dat ik iedere dag de radio aan heb en 100% NL luister. Of misschien is het wel gewoon de sfeer. Dat ik zeker weet dat je het hier zo fijn had gevonden. Maar ik denk hier dagelijks meer aan je dan ik ooit deed.

Het huis doet me denken aan de GovertFlinckStraat. Waar ik ben geboren. De kleine badkamer, de inbouwkasten, de kleine slaapkamers, de houten vloeren, zelfs het toilet met raampje.

Wat vond ik het vreselijk om van daar te verhuizen naar de Kruiskamp. Niet wetende dat ik daar net zo een fijn leven had als in ons kleine arbeiders huisje in het Leusderkwartier.

Ik vond het moeilijk om de woning aan de Middellandse Zee achter ons te laten. Jouw laatste werk zat daar. Volgens mij heb ik iedere plint die jij vast heb gehad persoonlijk vaarwel gezegd. En toch…toen die huur eenmaal voorbij was heb ik het ook afgesloten.

Jij bent vanaf dag één aanwezig geweest in deze woning. De bezichtiging, de onderhandelingen. Je was er gewoon.

Het is gewoon zo aanwezig in gevoel dat ik zeker weet dat jij Franke hebt begeleid in zijn klus proces. De dagen dat hij het niet meer zag zitten. De dagen dat het wel goed ging.

En ja…velen geloven niet in het hiernamaals. En ik misschien ook niet helemaal. Maar dat jij je in spirit nog onder ons bevindt dat weet ik bijna zeker.

Ik voel jou en Ma hier. Ik merk dat ik bepaalde dingen over neem. Dat ik niet kan wachten totdat alles klaar is, ook de tuin. Om die volledige rol over te nemen. Ma die altijd zo lief was en met badjes gevuld met warm water zat te wachten tot we uit school kwamen. De pannen op het gas zodat we konden aanschuiven als jij thuis kwam.

Dat ik in de avond de plantjes water wil geven zodra de kinderen op bed liggen. Ik wil iets om handen hebben net als Ma. Breien, haken, een buurvrouw als vriendin.

Verdorie wat was het toch altijd fijn! En wat mis is dat.

Als kind zijnde bij Tante Janny in de serre kleuren, puzzelen, knutselen. Maar als volwassen vrouw mijn verhaal bij haar kwijt kunnen. Samen met Ma daar binnen stappen in een warm bad. Ma met koffie, praten over van alles. Ik ernaast een beetje lovertjes prikken in een piepschuim figuur. En toen ik ouder werd meepraten in het gesprek. De roddels van de buurt. Samen zijn. Samen delen.

De vele verhalen die ik heb gehoord daar zou ik een boek over kunnen schrijven. En wat is het toch verdrietig dat bijna alle mensen over wie ik zou kunnen schrijven overleden zijn. En daar komt ook mijn issue aan het licht.

Ik ben bang voor de dood. Heb een allergie voor de dood. Maar heb er zo ontzettend veel mee te maken gehad. En de mensen die de meest belangrijke rollen in mijn leven hadden ben ik kwijt geraakt.

En jou Pa,…..jou mis ik nog steeds zo ontzettend. En als ik één, of eigenlijk een twee in één wens kon doen, dan zou ik jou levend wensen en Ma weer gezond. En maak het maar drie wensen want Emmo hoort daar ook bij.

Want zeg eerlijk…dat zou toch geweldig geweest zijn?

Maar goed. Dat kan allemaal niet. Ik moet hier mijn eigen “iets” opbouwen. Een veilige haven voor iedereen. En ik hoop dat ergens in de buurt een tante janny schuilt. Is het niet voor de kinderen dan wel voor mezelf. En ik hoop dat Franke en ik onze kinderen hier net zo groot kunnen laten worden als dat ik groot mocht worden. Want dat was fijn.

Maar ik had niet verwacht dat jij hier al zo zou wonen nog voor we dat zelf deden. ❤️

One thought on “Zo vaak

Comments are closed.