Zo puur kan liefde zijn…

Ik kijk je aan en herken je bijna niet meer.
Lange baard, slechte huid, blauwe wallen om je ogen en de uitstraling van een uitgeblazen kaars.
Ik herken je door de liefde die ik voel als ik je aankijk.
Daarentegen herken ik mezelf ook bijna niet meer.
Diepe groeven in mijn gezicht.
Een onrustige huid en wallen tot en met.
Op mijn hoofd een grijs/rood plukje haar en in mijn nek kunnen de eenden een nest beginnen zoveel haar zit daar.
Ik hoop dat ook jij mij herkent door de liefde voor mij in jou.

We zijn moe. Te moe eigenlijk. En het is ook bizar dat alles uiteindeljk weer uitpakt in periodes die ons zo dierbaar zijn en kwetsbaar maken. Is het om ons sterker te maken? Meer ruggengraat te geven? Ligt ons nog meer in het verschiet waar wij eelt op de ziel voor moeten creëren?

Terugkijkend op het afgelopen jaar kan ik bijna niet geloven dat wij hier vandaag staan zoals we er staan. Het was zo intens. Het loslaten van jarenlange vriendschappen, familiebanden. Het aangaan van nieuwe intense banden. Ontdekken dat we niet de enige zijn met deze gevoelens. Begrip krijgen van mensen die zelf zoveel persoonlijke battles hadden en nog hebben.

We zagen de levens om ons heen door gaan. Vakanties, uit eten, theaters, concerten, fijne avonden met vrienden, verjaardagen. En voor ons gevoel stond alles stil.
Zo vaak probeerde we uit te leggen hoe intens ons traject was. Maar bij iedere uitleg verdronken we een beetje meer.

Was het maar slechts een verhuizing.
Was het maar een beetje schilder en timmerwerk.
Was het maar zo simpel als dat ons verteld is de afgelopen tijd.

We hebben samen vele obstakels op ons pad gehad, maar altijd overwonnen. Menig relatie staat minder onder druk dan die van ons.

Maar steeds…
Steeds weer als mijn ogen die van jou ontmoeten voel ik het weer.
Onvoorwaardelijke liefde.

Voor mij, voor Noah, Micah, Pipp, Vido en Djix.

En nog heel heel even…
Dan zit in ieder geval een deel van ons traject erop. Dan zijn we verhuisd.
Dan kunnen we eindelijk verder aan onze toekomst.
Een weg vinden in de zorg voor Vido, samen met de weg die jij persoonlijk in wilt gaan slaan.

Wat is het intens geweest. Wat ben ik de mensen dankbaar die ons vanaf dag één bij hebben gestaan en nooit in de steek hebben gelaten. Wat ben ik dankbaar en onder de indruk van alle mensen die een bijdrage hebben geleverd aan ons huidige en aankomende traject met de gemeente.

Vandaag de hoorzitting bij de Gemeente Amersfoort. Uit proberen te leggen hoe onterecht en onhaalbaar het is om straks de eigen bijdrage per vier weken rond te krijgen. Praten tegen dovemansoren? Misschien wel. Maar het lucht wel op. Is opluchting genoeg? Nee. Maar maar wel om de komende weken mee door de komen. Die zijn immers als stressvol genoeg.

Mensen die vinden dat we er wel zwaar aan trekken. Hun mening klaar hebben liggen. Denken vanuit eigen ervaring of simpelweg niet het vermogen hebben verder te denken dan hun neus lang is. Nou, al die mensen kunnen mijn rug op.

Want ik kijk je aan. Ik herken je. Ik zie een strijdlust. Ik zie een man die door het vuur gaat voor zijn kinderen. Die op exact dezelfde lijn zit als mij. Die straks liever 38.000 euro uitgegeven heeft om ons huis een thuis te maken dan het uit te geven aan vakanties, een nieuwe auto of welke luxe dan ook.

Ik kijk je aan. Ik zie dat jij ook naar mij kijkt. Die groeven, blauwe kringen, grijze haren.
We hebben ze verdient. Stuk voor stuk.
Door niet op te geven en door te gaan.

Wie goed doet, goed ontmoet.

Al is het soms wat later.

3 thoughts on “Zo puur kan liefde zijn…

  1. Wat heb je dit ontzettend mooi en liefdevol geschreven. Ookal kennen we elkaar niet, ik gun jullie al het beste en hoop dat er nu eens wat positiviteit op jullie pad komt. Ik vind het echt heel mooi hoe liefdevol je dit geschreven hebt, moet het gewoon even nog een keer voor een 2de keer zeggen haha. Maar het maakt gewoon indruk op me en zet me aan het denken.
    Bedankt hiervoor!!

Comments are closed.