Zaterdagmiddagspinsels

Ik voel me vandaag onbestemd, eenzaam, verdrietig en een beetje verslagen. Het potje zit natuurlijk al een behoorlijke tijd aardig vol. Een jaar geleden begonnen mijn duizelingen en kwamen mijn angsten tot uiting in paniekaanvallen. Ik zou een intern traject beginnen om deze middels EMDR aan te gaan pakken maar dit liep helemaal de mist in. Buiten mijn schuld om. De moed om weer die drempel over te gaan had ik niet. Dan maar weer alles op volledig eigen kracht doen.

Dat ik dat zou moeten doen met alle tegenslagen die er het afgelopen jaar zijn geweest had ik niet ingecalculeerd.

Het is wederom een pittig jaar geweest. En dat is een tamelijke understatement. Ik ben er steeds weer verbaasd over hoe we toch steeds weer incasseren en doorgaan. Natuurlijk moeten we wel. Maar makkelijk is het niet. Als ik alleen al naar onze gezichten kijk zie ik daar de duidelijke sporen van het afgelopen jaar. Van de afgelopen jaren. Waar andere trots zijn op hun rimpels maken de mijne mij verdrietig. En ook die van Franke raken mij diep.

Het zijn rimpels van zorgen. Verdriet. Teleurstelling. Wanhoop. Er is te weinig gelachen en genoten. Dan waren het lachrimpels en die doen toch minder zeer.

De kinderen zijn wel onze kracht en drijfveer geweest om niet bij de pakken neer te gaan zitten. We zijn echt niet de leukste ouders geweest. Snel geïrriteerd. Vroeg op de bank in slaap vallen. Heel streng geweest. Ze hebben ook onze zorgen en verdriet gezien. Het was moeilijk deze altijd maar te verbergen. Ik hoop met heel mijn hart dat als ze straks volwassen zijn ze terug zullen kijken op een fijne jeugd met hier en daar een hobbel op de weg. Dat de pech, het verdriet en de zorgen niet overheersend zullen zijn in hun herinneringen. We doen ons best. Echt. En hopelijk zal hun volwassen leven fijner en soepeler verlopen. Daar doen wij in ieder geval ons uiterste best voor. En ik hoop nog heel wat jaren samen met ze onder één dak te wonen.

Een Hooglanderveens dak welteverstaan. Maar dat dak, het huis, de situatie omtrent het huis, dat zorgt er wel voor dat ik me nou voel zoals ik me voel. Op het moment van schrijven ben ik thuis met Pipp, Vido en Djix. Noah en Micah zijn een dag bij hun vader en Franke is alleen in Hooglanderveen. Dat knaagt aan me. Dat maakt me onrustig.

In 2009 kreeg ik een huurflat toegewezen. De binnenkant was in alle kleuren van de regenboog geverfd en er moest veel gebeuren. In slechts een paar weken tijd werd de flat van oud dronkenmanshol omgetoverd tot ons eigenste paleis. Iedere dag stond er een klusploeg klaar om ons hier doorheen te trekken en te helpen. Die tijd zal ik echt nooit vergeten.

Nu, 3 kinderen extra en alle hulptroepen van toen minder staan we voor een groot project. Is er nauwelijks budget om extra hulp in te huren. En valt het opknappen allemaal best vies tegen. Vooral in de koude winterperiode. Een oud huis is karakteristiek maar ook een hoop werk om op te knappen. Een kozijntje even licht schuren is geen optie. Verf afbranden en met een krabber de vele lagen oude verf weghalen wel. Dat kost veel tijd. Zeker als je het alleen doet.

Gelukkig kwam gisteren Dirk helpen. Helemaal uit Kaatsheuvel kwam hij met de benodigde klus spullen om ons te helpen. Hoe geweldig ben je dan! Hij heeft hele goede tips gegeven, hier in ons huidige huis nog wat elektra gefixt en in Hooglanderveen geholpen met de klote klus om de verf van een kozijn te halen.

Met zijn tips op zak ging Franke vandaag weer op naar Hooglanderveen. En dat steekt bij mij en maakt me verdrietig. Franke heeft zo een goed en oprecht hart en is zo kwetsbaar en puur. Hij verdient alle hulp van de wereld.

We missen mijn vader. Zijn inzicht. Zijn onvoorwaardelijke hulp. Zijn kracht. En het confronteert ons zo met alles wat er ooit was en er nou niet meer is. Wat kan je leven toch veranderen als je niet meer “gewoon” mee kunt doen met de mensen om je heen. En wat straffen deze mensen ons toch door niet te begrijpen hoe ingrijpend ons leven veranderd is.

Als je weer eens nee moet verkopen op een uitnodiging omdat het simpelweg niet haalbaar is om te komen, dan wordt er niet nagedacht over het waarom we niet kunnen komen. Maar het wordt gezien als desinteresse of dat wij het als excuus gebruiken. En zo komt het dat we steeds meer vervreemd zijn geraakt van mensen die ons ooit zo dierbaar waren.

En dan zie je alle social media, de decembermaand die is begonnen. En dan voel ik me alleen maar nog meer vervreemd. We horen er niet meer bij. We maken geen deel meer uit van. Gezellige taferelen maar zonder ons.

Ik weet dat zulke dingen slijten. Ik weet dat je altijd nieuwe vrienden kan maken. En gelukkig hebben we ook er ook een aantal heel dierbare vrienden bij gekregen. Maar ik mis soms wel het ongecompliceerde van toen. Van de hulp die er altijd was.

En mijn zorgen zijn nou echt hoe we verder moeten. Hoe we dit gaan redden. Komt het goed? Op een dag als vandaag waarop ik de compleetheid van mijn gezin mis, mij alleen en in de steek gelaten voel. Dan denk ik echt dat het niet goed komt.

Maar ik hoop met heel mijn hart dat ik snel kan melden dat het wel goed is gekomen. En ik hoop dat wij in het voorjaar, de tijd dat iedereen weer gaat bloeien, dat ik dan kan delen hoe ver we zijn gekomen. Hoe trots we zijn. En vooral hoe gelukkig we zijn. Met elkaar, met familie, met vriendschappen en met ons oude nieuwe huis.

3 thoughts on “Zaterdagmiddagspinsels

  1. Dat laatste hoop ik met heel mijn hart voor jullie, jullie verdienen dat dubbel en dwars!!!
    😘😘😘

  2. Als je verwacht dat anderen je helpen en als je verwacht dat je in jouw bijzondere situatie extra hulp krijgt of dat instanties met jouw hulpvraag soepel omgaan dan wordt je ernstig teleurgesteld. Mensen helpen mensen niet zo maar meer en alle poeha op social media is gebakken lucht. Mijn ervaring is dat je alles zelf moet doen in het leven. Reken maar nergens op dat scheelt een heleboel ellende. Tel je zegeningen en blijf adem halen dan kom je de dagen nog het beste door is mijn ervaring. Sterkte met alles,

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *