Bedz

Ik baal! Blergh! Een tijdje geleden hebben Franke en ik een autootje gekocht. Geld bij elkaar gesprokkeld en ons eerste echte toettoetje samen gekocht. Een Twingootje uit 93. We kochten hem met in ons achterhoofd “dit gaan we helemaal zelf doen!” want zowel het leven van Franke als het leven van mij bestaat toch veel uit de hulp van anderen. Doodeng is het hoor een auto zelf kopen, zeker als je er beide geen verstand van hebt.

We wisten al wel dat we een Twingo wilde..dus gingen we op zoek naar…en vonden we dus ook…via internet bij een autobedrijf  hier in Amersfoort. Het leek allemaal zo mooi…in de advertentie stond dat hij heel weinig kilometers op de teller had, etc etc..alles leek perfect!
Pas op het moment dat wij de koopovereenkomst gingen tekenen kwamen we er na het zetten van onze handtekening achter dat er in werkelijkheid 140.000 km meer op de teller stond dan in de advertentie stond…wat bleek..we hadden een hele andere auto gekocht dan in de advertentie! Zelfde kleur, zelfde type, zelfde alles..alleen hele andere auto!

Man oh man…ik kan alle details op gaan schrijven maar feit was toch wel een beetje dat we opgelicht waren…aiks!
Maarja..we hebben het laten gebeuren en probeerde het uit een positief oogpunt te zien en hadden zoiets van, ach autootje ziet er prima uit, rijd goed, dus laten we hopen dat we geluk hebben.
Natuurlijk wist iedereen ons achteraf te vertellen dat het bedrijf de grootste oplichters in Amersfoort zijn, zijn zelfs op tv geweest en gebruiken hun bedrijf om hun vieze drugsgeld wit te wassen, en zo kwamen er nog veel meer verhalen naar boven. *slik*

Maar we probeerde positief te blijven, want nogmaals..hij reed lekker, zag er leuk uit en allerbelangrijkste, wij waren er heel blij mee.
Moest eigenlijk alleen even nieuwe remblokjes en een nieuw koelvloeistofreservoirtje want die bleek lek.

Wat gebeurd er…we moesten de koelvloeistof bijvullen ivm het lekje, dus dat gedaan…en toen waarschijnlijk vergeten de dop weer terug te draaien!! Stom stom stom!
Met de auto gaan rijden, Har even wegbrengen om zijn auto te halen, Franke rijdt terug naar huis..ziet het knopje van de oververhitte motor niet…en poef..daar stond hij stil langs de snelweg.
Harald gebeld, auto naar huis gesleept, balen natuurlijk maar we dachten..kopen dat reservoirtje, draaien even die nieuwe dop erop om hem naar de monteur te brengen en voila.

Tot Har de opmerking maakte “Hopelijk heb je niet je koppakking kapot gereden..” en na die opmerking zijn we snel gaan googlen en wisten we waar we op moesten letten.
Dus naar beneden, auto starten…en *slik* de auto klonk ineens een stuk rauwer…en toen we toch gingen rijden en wederom een oververhitte motor kreeg was duidelijk, we hebben de koppakking aan stront gereden!

AArrggghhhh!! Autootje deed het verdikkeme prima…en wat gebeurt er…verknallen we het zelf. Reparatie gaat een hoop geld kosten dus de vraag is, is het voordeliger een nieuwe motor te kopen en die in te laten zetten, of ons autootje defect voor een schijtbedragje te verkopen en geld bij te leggen voor een ander autootje, of gaan we gewoon nooit geen auto meer rijden!
Hoe dan ook…we hebben er flink buikpijn van, maarja…alles zal wel ergens goed voor zijn, dus ben benieuwd waar dit goed voor is!

Misschien winnen we de staatsloterij wel ofzo en kunnen we alsnog een nieuwe auto kopen!

Wat een woord he? Als ik het lees komt het zo enorm binnen! Iedere “K” in het woord klinkt alsof het hardop uitgeschreeuwd wordt, “KANKER!!!!”  Zo komt het woord altijd bij mij naar binnen in welke zin het ook gebruikt wordt.
Ik weet nog vroege, klein meisje zijnde, dat ik het al een vreselijk woord vond, ik zei dan ook als het ter sprake kwam “Het K woord..” want ik kon het echt niet over mijn lippen krijgen.
Sinds Februari 2008 is het woord voor mij nog harder dan hard geworden. 19 Februari 2008 verloor ik mijn biologische vader aan deze vreselijke rotziekte…of aan de gevolgen ervan…..het maakt niet uit wat het precies is of hoe het precies opgevat wordt, het kwam in ieder geval door die klote ziekte dat wij hem nou nog steeds uit onze levens moeten missen. Dat hij niet hier is, dat hij niet kan genieten van het feit dat het leven door gaat. Hij maakt niet mee dat het in Nederland eindelijk weer eens een echte winter is, hij krijgt geen berichtjes meer binnen van zijn voetbalvereniging dat hij niet hoeft te fluiten omdat het simpelweg niet kan wegens vorst in de grond, sneeuw op het veld whatever!

Maar daar wilde ik het niet over hebben eigenlijk. Ik vind het nog steeds onbegrijpelijk dat in een wereld waarin we al zo ver zijn in techniek, in gezondheid en het genezen van ziektes, we nog altijd geen medicijn hebben gevonden voor dodelijke ziektes als kanker, maar ook ziektes als Aids, ik vind het bijna onwerkelijk eigenlijk. Toen mijn vader ziek in zijn bed lag en er iedere dag een stel artsen voorbij kwam had ik altijd te hoop dat er tussen deze artsen ééntje zat die het antwoord had, de oplossing, ééntje die verder had gekeken dan zijn of haar neus lang was en de oplossing had voor alle kankerproblemen in de wereld. Ik weet nog goed één van de laatste dagen in mijn vaders leven, wederom een bezoek van een groepje artsen. Een zogenaamde opperhoofd die kennelijk afgestuurd was en daarnaast haar volgelingen, althans zo kwam het over. Ze vertelde in allerlei termen die nauwelijks te begrijpen waren eigenlijk steeds hetzelfde. Maar toch kwam het op een groot deel van de familie steeds weer over als een klein beetje nieuwe hoop, maar het enige wat ik hoorde was hetzelfde…en dat was eigenlijk dat mijn vader uitbehandeld was.

Kruisen van bloed, bepaalde bloedcellen, witte plaatjes, rode cellen, weet ik het allemaal, het klonk als één groot rececpt waar het lekkerste gerecht ooit uit moest komen. Helaas begreep ik bij de eerste zin al dat dat een gerecht zou zijn wat mijn vader nooit zou mogen proeven en was het eigenlijk zonde van al die uren laboratoriumwerk want ik denk dat zowel de artsen als ik al lang wisten dat er geen genezing meer plaats zou vinden. Maarja..je kent het wel..die strohalmpjes he??? Ook ik hield me er aan vast…zelfs toen ik eigenlijk al wist dat er geen redden meer aan was.

Om je heen hoor je veel over kanker. een buurvrouw, een kennis, een vriendin, een goede vriend, de zus van een vriendin, een broer, uit allerlei hoeken en gaten krijgt iedereen er wel mee te maken. Zo hoorde ik vorige week dat de achterbuurvrouw van mijn ouders ook “opgegeven” is door longkanker die zichzelf in een razend tempo heeft uitgezaaid. Daarvoor hoorde ik al het vreselijke nieuws van een log/twittervriendin wiens man ook longkanker heeft, en zo blijft er altijd wel een verband met kanker vanuit welke hoek dan ook. Toen mijn vader kwam te overlijden heb ik me wel verdiept in de erfelijkheid van zijn vorm kanker, maar daar was weinig over te vinden, want natuurlijk wordt je bang, dat is logisch toch?

De garantie van het leven is dat we dood gaan, dat weten we allemaal. Maar net zo goed als dat we dromen hebben als klein meisje zijnde dat we de prins op het witte paard gaan vinden of als jongen zijnde de prinses die het schoentje past, of eigenlijk de Assepoester (en ja voor homo’s en lesbo’s is het iets anders, maar hey kan niet overal rekening mee houden he ) hebben we ook allemaal de hoop dat als de tijd komt dat we dood gaan dit op de één of andere manier in vrede zal gebeuren. Je weet wel, lekker gaan slapen en nooit meer wakker worden. We proberen er allemaal iets moois van te maken.
Maar helaas…niet voor iedereen gaat dit op en sommige van ons worden gewoon geconfronteerd met de minder mooie manieren van dood gaan. Zo werd ik in mijn leven voor de 2e keer geconfronteerd met de dood, de eerste keer was met de vader van mijn toenmalige beste vriendin Cindy en de 2e keer was dus met mijn eigen vader Emmo. Ik zal nooit vergeten hoe ik naar hem keek en hoe hij zijn laatste adem uit blies terwijl mijn ogen op hem gericht waren, hoe het er voor mij uitzag alsof zijn ziel daadwerkelijk vanuit zijn tenen verdwenen, zo naar boven…zijn benen werden wit van kleur, zijn buik, zijn armen, zijn handen, het leven verdween uit hem en uiteindelijk ook zijn hoofd, zijn ogen bleven gesloten en ook zijn hoofd verloor de kleur die hij normaal had. Dood…dat was hij…alle leven was eruit, zowel in lichaam als in geest als in kleur, het was weg.

Anyway…ik dwaal af…mijn vader had leukemie…, acute leukemie en wel voor de 2e keer in zijn leven. Hij had het kunnen overleven, net als de 1e keer…waren de “geesten” met hem geweest zoals ze ook wel zeggen. Maarja dit gebeurde niet, het werd hem fataal net zo goed als dat andere vormen van kanker mensen fataal worden. Darmkanker, hersentumoren, baarmoederhalskanker, borstkanker, kanker in de lever, nieren, of andere organen, uitzaaïngen in allerlei delen van het lichaam, longkanker, vulvakanker, huidkanker, er zijn zoveel vormen van kanker waar je aan dood kunt gaan, maar toch heb ik altijd het idee dat bepaalde vormen meer “in het licht” staan als anderen. We kennen namelijk allemaal het roze lintje van borstkanker wel, en hoe vaak dat wel niet in de spotlight staat is bijna ontelbaar.

Er is zelfs één of andere hype gaande op Facebook, Hyves, Twitter and so on om iedere dag de kleur van je Beha in je status te zetten. En ik, blonT als ik af en toe ben had eerst niet eens door waarom, ik dacht namelijk dat het was om mannen om het tuintje te leiden, niet wetende dat het was om mensen meer stil te laten staan bij borstkanker (wat een stom idee zeg…ik draag dus ook vanaf vanavond gewoon GEEN beha maar volgens mijn statussen).

En ik vind het mooi hoor, begrijp me niet verkeerd, maar helemaal fair vind ik het niet. De tekst van dit logje kwam dan ook in mijn hoofd toen ik deze week op diverse gebieden wederom geconfronteerd werd met kanker.
En de reden voor mij om dit logje te tikken was naar aanleiding van een dansstuk dat ik zag terwijl ik aan aflevering van SYTYCD zat te kijken, ook wel bekend als So You Think You Can Dance.
Iedereen heeft wel van die dingen die ze doen of kijken en waar ze stieken een passie voor voelen en zo heb ik dat met SYTYCD! Ik keek ieder seizoen van ieder land trouw, tot ik in scheiding kwam en de tijd niet had om ze te downloaden en te kijken, maar nu alles in een iets rustiger vaarwater lijkt te komen heb ik ineens de tijd om weer te downen en te kijken en zo kijk ik nu trouw iedere dag wel een stukje SYTYCD season 5 uit Amerika en kwam ik dus op een werkelijk adembenemend stuk dans van Ade en Melissa, een naar mijn mening werkelijk prachtig danspaar.

Het mooie was dat ik het op had staan terwijl ik bezig was met andere dingen en eigenlijk niet helemaal mee kreeg waar het over ging, dit is normaal gesproken te zien in de voorstukjes voor het stuk begint, maar vanaf het moment dat ze begonnen met dansen was het mij al duidelijk dat het ging om iemand met kanker, de vrouw aangezien zij een hoofddoek draagt om haar zogenaamd kale hoofd te bedekken. Ik was geraakt…vanaf de 1e seconde…en mijn ogen bleven naar mijn beeldscherm gericht….ik voelde de tranen in mijn ogen komen…maar ik liet ze niet toe, ik zat immers aan tafel met Franke, Noah en Micah. Maar toen het commentaar van de jury kwam voelde ik ze achter mijn ogen branden.
Dus wachte ik op het moment dat iig de kids van tafel waren om het nogmaals te bekijken, zo ook het commentaar van de jury. En alles…de dans…het commentaar, de muziek…het raakte mij zo enorm…

Wat een kutziekte hebben we toch in de wereld!!!! Maar toch wil ik iedereen erop wijzen dat het niet alleen borstkanker is wat ervoor zorgt dat we zoveel dierbaren verlies…nee ook zoveel andere vormen van kanker zorgen ervoor dat we zoveel dierbaren verliezen. Sommige vormen van kanker hebben we zoveel zelf in de hand en ookal moet je genieten van het leven, denk toch na over de dingen die je doet, neem de tekst die op een pakje sigaretten staat serieus…want het staat er niet voor niets…en zo ook alle andere waarschuwingen richting kanker. Want de persoon met kanker gaat vaak dood, maar er blijven zoveel mensen achter die moeten doorleven met de littekens die de gevolgen van kanker hebben achtergelaten, en ik kan je vertellen dat is niet niks.

http://www.youtube.com/watch?v=SSolNmTF9a4

Als je van dans houdt zoals ik dat doe dan zal je mijn gevoel begrijpen…het is zo mooi in dans gezet, het commentaar, de emoties..alles sluit er zo mooi bij aan…ik ben er totaal van onder de indruk en het heeft in mij veel losgemaakt….maar ik hoop wel dat men zich bewust is van het feit dat er naast borstkanker nog zoveel andere vormen van kanker in de wereld zijn waar ook meer aandacht aan besteed mag worden!

Kanker zuigt..that’s it!

http://www.youtube.com/watch?v=xN18OAHsf1I

Ik kom!!! Nou hier is hij dan, het jaar tweeduizendentien! Maar het voelt voor mij (nog) niet als schrijven in een nieuw schrift of alsof ik bepaalde dingen anders of beter of misschien wel slechter ga doen, nee eigenlijk voelt het voor mij gewoon als…tja…een andere dag zoals vele anderen! Wel was het de Decembermaand weer zo een maand van “eerste keren” , net als dat je een dierbare verloren bent en het die eerste kerst is zonder die persoon, of de eerste pasen, de eerste zonnestralen op een mooie voorjaarsdag, alle dingen die je na zo een verlies doet zonder die persoon zijn dan weer “eerste keren” . Voor mij stond de Decembermaand in het teken van, voor het eerst de kerst vieren zonder mijn geweldige schoonouders, en ik dacht eigenlijk zonder het vieren met Harald. Maar onze levens nemen toch al zulke rare wendingen dat de wending om kerst alsnog samen te vieren ook kwam en ik kan oprecht vanuit mijn hart zeggen dat 25 December 2009 echt één van de fijnste kerstdagen was die ik ooit heb gevierd!

Wij hadden geen plannen en zouden thuis met de kids gezellig gaan gourmetten, ook een eerste keer voor mij. Niet het gourmetten, wel het thuis vieren met slechts een geliefde en de kinderen, en in dit geval mijn eerste kerst met Franke, onze eerste kerst met Franke. Harald had ook geen plannen, althans het hing er allemaal een beetje om, hij zou het of met een vriend bij diens familie vieren of thuis blijven. En omdat de omgang de laatste tijd erg goed gaat en het vooral ook goed voelt hadden zowel Franke als ik zoiets van, het zou best gezellig zijn zou Har het hier komen vieren. Dus legde we dit ook bij hem neer en lieten we hem er geheel vrij in. Eten genoeg en wij zouden toch thuis zijn. Dus nog net voor de kerst kwam de vraag of hij nog welkom was, en natuurlijk was hij dat. Het was me al duidelijk dat we veel te veel eten in huis hadden, maar ach, what else is new , we hadden in ieder geval het goede voornemen er een leuke en gezellige dag van te maken.

Die ochtend ging mijn telefoon, het was Jeroen die belde. Jeroen is een gezamelijke vriend van Har en ons en zou 1e kerstdag naar zijn familie gaan maar door het slechte weer gingen ze niet en zou hij dus alleen thuis zitten en dus vroeg hij of hij ook welkom was. Gezellig! Hoe te meer zielen hoe te meer vreugd. En zo kwam het ervan dat we hier ’s middags met zijn 6en waren inclusief kids en dat niet alleen, we hadden het ook nog eens erg gezellig hier met zijn allen. Er waren hapjes, er was de Wii, en er waren veel gesprekken en vooral veel warmte. We hebben heerlijk gegeten met zijn allen en ook genoten van de lekkere (en soms minder lekkere ) wijnen, en van de Hertog Jan
We zaten lekker in de eetkamer, muziekje erbij, steengrill aan, kids erbij en een hoop lol en toen de kids naar bed waren werd die lol alleen nog maar groter. Jeff kwam die avond ook nog en uiteindelijk toen Har en Jeroen al weg waren vielen Franke en ik in slaap op de bank hihihi, gelukkig is Jeff wel wat gewend! Wat was dat een fijne eerste kerstdag die als verlenging nog een kerstontbijt kreeg op 2e kerstdag hier thuis met Har erbij en gezellig met de kinderen die die dag met hem mee zouden gaan om naar Opa Theo en Oma Tiny in Sleeuwijk kerst te vieren met hun neefje Guido en nichtje Kim en natuurlijk Fer en Patricia.

Het voelde voor mij echt heel vreemd om deze dag niet bij hun te zijn en ik heb ze ook echt gemist en had het er moeilijk mee toen ik ze uit ging zwaaien en naar de auto zag lopen toen ik achter op het balkon stond. Wij zouden deze dag naar mijn ouders gaan maar we wisten eigenlijk helemaal niet of er verder nog iemand zou zijn. Mijn ene zus zou de kerst alleen met haar vriend vieren en haar dochter zou in Roermond zijn en mijn andere zus zou die dag net terug komen van wintersport. Toen we aankwamen kregen we al direkt te horen dat er niemand zou komen en wij de enige waren, dus ook het traditionele kerstdiner zou niet plaats vinden. Maar thank god for 2e kerstdag en Shoarma Grillroom Palmtree en hun overheerlijke spare-ribs hahaha en de Hertog Jan en Riesling en de gezelligheid van mijn ouders en natuurlijk ons want het werd al met al toch nog een hele gezellige en knusse kerstmiddag en avond waarop we toch ook nog even mijn zus en haar vriend zagen en de avond werd vervolgens nog afsloten met een drankje in de stad.

Op naar 3e kerstdag, althans natuurlijk bestaat deze helemaal niet maar we waren uitgenodigd voor een gezellig kerstdiner bij Maicel thuis en wat hij echt keurig heeft verzorgd. We werden volledig bediend en hebben heerlijk gegeten en zo een 3e kerstdag is toch wel een uitkomst hoor als je niet alles in enkel die 2 dagen kunt plannen. Alleen 3 dagen achter elkaar is soms ook wat vermoeiend en uiteindelijk moet die vermoeidheid er dan ook uit, dus na 3 dagen kerst vieren hadden we het ook wel een beetje gehad en moesten we toch even bijtanken tot oud en nieuw. De kids kwamen 28 December weer terug, en toen heeft Har nog even hier gegeten en toen waren het weer even een paar “normale” dagen, in hoeverre 2 weken kerstvakantie normaal kan zijn. Ik kan niet anders zeggen dan dat we echt een relax vakantie hebben gehad hoor, niet dat we uit hebben geslapen of wat dan ook, maar het simpele feit dat je niet iedere ochtend om 7 uur onder de douche hoeft te staan, om 8 uur je eerste kind uitzwaait en om kwart over 8 op de snorfiets de 2e naar school brengt geeft toch een bepaalde rust.

Noah maakte die vakantie ook kennis met hyves en Micah kon eindelijk eens van zijn Sinterklaas Wii kadootjes genieten en deed dit dan ook met volle teug. Het voelde allemaal heerlijk ontspannend en relaxend en ik geloof niet dat ik ooit een kerstvakantie van 2 weken zo ontspannen heb mogen ervaren.
Ook oud en nieuw was bijzonder, we begonnen de middag hier met Jeroen, Har en Jeff en aten samen Pizza en toen reden we met Har en Jeroen (en de kids natuurlijk) naar Sleeuwijk om met zijn allen oud en nieuw bij mijn schoonouders te vieren. Toch ook best apart he
Het was wederom een gezellige avond en ik verbaasde mij er echt over dat het ook gewoon zo kan, dat we met zijn allen zo in één huis kunnen zitten en het ook oprecht gezellig kunnen hebben en van elkaar kunnen genieten. We hebben toch eigenlijk een mooie en unieke formule in ons handen die misschien voor sommige niet te begrijpen is maar waar wij het maar mooi mee doen. En nee natuurlijk gaat het niet altijd over rozen en hebben we ook weleens onenigheid, maar naar mijn idee zou het pas echt vreemd zijn als we dat niet zouden hebben.

Toen het vuurwerk afgestoken was, de kindjes op bed lagen bij Opa en Oma zijn wij terug naar Amersfoort gereden, mijn liefje was de Bob en reed terug naar Amersfoort. Daar hebben we Har en Jeroen afgezet in de stad, zijn wij naar huis gereden, de snorfiets gepakt en toen hoppa zelf ook de stad in gegaan en hebben we gefeest tot aan 5 uur ’s ochtends en lagen we om half 6 uiteindelijk in bed! Het was voor het eerst dat ik met oud en nieuw heb staan dansen en echt een feestje heb gevierd met anderen en dat ik ervan genoot.
Daar stopte de pret nog niet eens want de kinderen sliepen tot Zondag bij Opa en Oma dus we hadden ook de Zaterdag nog, dus we besloten gek te doen en gingen op Zaterdag met zijn 4tjes eten bij de drie vrienden in Amersfoort en hebben daar tot over half 11 echt heerlijk zitten tafelen en natafelen en enorm gelachen. Het leek wel of we in zo een flow van good vibes zaten waarin het gewoon allemaal mooi, knus en gezellig was. Zelfs de avond die volgde en de nacht was enorm gezellig en goed afgesloten en ik had Zondag toen ik wakker werd echt een enorm rijk gevoel en ondanks dat ik van top tot teen helemaal kapot was kan ik niet anders zeggen dan dat ik de feestdagen en de dagen daartussen zo enorm heb genoten.

Zondagochtend kwamen de kids thuis en Maandag moesten ze weer naar school, en dat bleek mijn turningpoint te zijn want toen zakte ik geloof ik fysiek en mentaal helemaal in. Ik kan het niet goed omschrijven maar ik ben echt gebroken. Daar kwam nog bij dat de bloeduitslagen van mijn half jaarlijkse check up niet goed waren en ik problemen heb met mijn maag (door mijn maagperforatie van Sept. 2008) en dat er wat druk op me ligt om bepaalde dingen en op de één of andere manier heb ik echt het gevoel van mijn roze wolk te zijn afgemept en dat ik nou heel langzaam aan het inzakken ben en mezelf even met geen mogelijkheid overeind kan krijgen. Ik ben moe wat ook niet gek is met bloeduitslagen als de mijne, ik ben veel misselijk en doordat ik mijn maagmedicatie moet verdubbelen ook weer bijwerkingen, dus het is allemaal even een beetje een domper op de feestvreugde van December. Dus voor mij eigenlijk geen voornemens en andere zaken, ik hoop gewoon  dat ik met de juiste tijd weer de oude word en hierdoor niet door iemand gepushed ga worden maar dat de mensen om mij heen mij even de ruimte en tijd gunnen en mij daarbij zullen steunen waar ze kunnen.

Ik dacht toch wel dat ik al vaak genoeg geconfronteerd was met alle dingen die het afgelopen jaar hebben plaats gevonden maar kennelijk heb ik toch steeds weer van die confrontaties die mij even onderuit halen en ervoor zorgen dat ik alles weer back on track moet krijgen. Heel confronterend en enorm vermoeiend. Maar ik houd maar in gedachten dat niemand ons de fijne momenten af kan nemen en dat dat een enorm goeie basis is om mee door te gaan, want zoals ik de afgelopen weken genoten heb van vriendschap en liefde om ons heen wil ik eigenlijk nog veel meer van dat ervaren, zeker nu ik me realiseer dat we hier ook allemaal zelf verantwoordelijk voor zijn. En met dat gegeven en ieder stapje voor stapje nemend kom ik wel weer vooruit, maar ik ga in ieder geval niet meer zeggen dat het zo geweldig en fantastisch met me gaat want dat is niet zo. Ik heb mijn uppers en mijn downers en de mensen die Debbie kennen weten ook dat ze door sommige regels heen moeten lezen en dat als ik weer eens enorm opgewekt en enthousiast overkom dit niet betekent dat ik er weer ben maar gewoon even enorm geniet van een upper!

En voor nu weer een afsluiter, kindjes komen uit school, er moet gekookt worden en er moet gewerkt worden hier in huis…off we go!

Mijn kindjes…ze zijn van mij…heel bewust hebben Har en ik ze gemaakt, ervoor gekozen ze op de wereld te zetten. En op het moment dat je voor zoiets kiest weet je niet hoe alles af zal lopen, wat de garanties zullen zijn, of je een gezond kind op de wereld zet of dat je wellicht een kind met een handicap krijgt. Je weet het simpelweg niet als je deze weg gaat bewandelen en krijgt geen garanties.

Nou is het feit dat wij twee kindjes op de wereld hebben gezet met beide een stoornis in het autistisch spectrum en ik zal de laatste zijn die ontkent dat dit soms best heel erg zwaar is, meer dan zwaar zelfs, maar het feit is dat je als geestelijk redelijk gezond iemand niet zomaar de handdoek in de ring kunt gooien als het om je kinderen gaat, zeker niet omdat zij niet om het leven gevraagd hebben.

Ik heb het vaak zwaar en pittig, ik begrijp ze niet altijd en het lastigste van alles is wel het ruzie maken met elkaar of het totaal druk worden als ze met mensen in contact komen die hun grenzen niet kennen. Maar je probeert dit naast je neer te leggen en te handelen zoals jij denkt dat een ouder hoort te handelen, soms met alle regels aan je laars lappend.

Bij een scheiding hoort ook een nieuw leven, nieuwe vrienden zijn vaak ook het geval en zo ook bij mij, of bij ons…
En nu pas, vandaag kreeg ik ineens door een stomme onenigheid binnen dat iemand in onze vriendenkring enkel en alleen aardig deed tegen onze kinderen om aardig gevonden te worden door ons en ik kan met geen pen beschrijven hoe enorm mij dat raakte.
Hoe ik ineens in de huid kroop van moederleeuw die haar jongen beschermd. Hoe ik hier twee kindjes zag zitten in huis, 1 achter de laptop, de ander achter de Wii, geheel onbenullig van het geen wat om hun heen plaats vond. Het was dit zinnetje dat mij raakte tot in mijn hart…enorm tot in mijn hart “Ik kan niet ontkennen dat ik de kids niet mis”

Er staat duidelijk dat hij niet kan ontkennen dat hij mijn kinderen niet mist…en dat terwijl hij wel gemist wordt, hij wordt gemist in het samen spelen op de Wii, in het samenspelen in de speeltuin, het samen eten en gewoon het op visite komen. Maar andersom blijkt het dus anders te zijn en dat heeft mij ertoe gezet om mijn vriendschap met hem te beëindigen…want ik heb hier geen trek in…ik heb geen zin om iemand in mijn leven te hebben die enkel gaat voor een vriendschap met mij en Franke maar mijn kinderen daarin niet wilt betrekken of ziet als één of ander wormvormig aanhangsel…

Mijn kinderen, onze kinderen, zijn deels van mijn vlees en bloed, ik herken dingen in ze die van mij af komen, dingen die van har komen, als ik naar Noah kijk zie ik een slim meisje die alles wilt maar net zoveel moeite heeft met het leggen van sociaal contact leggen als haar moeder maar ook net als haar vader, als ik Micah zie dan zie ik zo een ontzettend lief mannetje die zo graag alles wilt maar niet weet hoe het moet en enorm op zoek is naar allerlei handvaten om het wel te weten.

Ik heb ze verdomme zelf gebaard, op de wereld gezet…ze horen bij mij….en ik heb vanaf vandaag besloten dat als er iemand in onze levens is die mijn kinderen niet accepteert zoals het is, die mijn kinderen niet ziet als zijne de mijne..dat die persoon uit ons leven kan blijven hoezeer ik ook gek op ze ben…maar Noah en Micah zijn simpelweg Debbie en Harald…en ze horen bij mij, vervelend of lief, het maakt me niet uit…..hun hebben niet gevraagd om het leven en ik ben trots op ze, iedere stap die ze maken, iedere weg die ze zullen bewandelen,….of ze nou studeren gaan of niet, of ze putjesschepper of hoog gestudeerd worden…mij boeit het niet…zolang ze maar gelukkig zijn, net als Mama en Papa…

Gelukkig…

Van alles en nog wat en natuurlijk een bijzonder fijne kerst en nog fijnere kerstdagen! En toch he..terwijl ik het type voelt het hypocriet en idioot, ik kan er niks aan doen. Het voelt alsof ik een eeuwenoude traditie volg waar ik eigenlijk al jaren niet meer in geloof. Want hoe kan ik iemand die net haar partner is verloren, iemand die net de uitslag heeft gekregen dat zijn of haar geliefde kanker heeft, iemand die haar man dreigt te verliezen, iemand die haar Papa wellicht moet missen, iemand die tot aan zijn oren toe in de schulden zit, iemand die tot in het diepst van zijn hart eenzaam is, iemand die totaal ongelukkig is, hoe moet ik al die mensen nou een fijne feestdagen wensen en het oprecht menen?? Ik kan het niet…echt niet. Want eigenlijk zijn voor mij 25, 26 en 31 December gewoon dagen zoals altijd.

Het is de sfeer die ervoor zorgt dat het anders is, de andere openingstijden van de winkels. de sfeer die er inmiddels hangt door een wit laagje sneeuw en door mensen die zin hebben in een aantal dagen vrij en een excuus hebben om eens liefdevol tegen elkaar te doen. Alle spanningen en wensen van mensen tesamen zorgen toch of je het wilt of niet voor een kerstgevoel. Ongeacht alle misschien wel mindere dingen die je misschien op dit moment in je leven voelt.

Vanochtend keek ik naar buiten en zag ik dikke sneeuwvlokken naar beneden dwarrelen terwijl het even daarvoor nog ijzelde. Ik hoorde Noah enthousiast vanuit haar kamer roepen…”Kijk het is echt kerst want er valt sneeuw…” en dat is toch ook wel heel erg mooi. Dat je voor je kinderen een situatie kunt creëren die warm en liefdevol is zodat ze later als ze groot zijn terug kunnen kijken op fijne feestdagen net als ik zelf kan.

Dit jaar voor het eerst in 10 jaar niet bij mijn schoonouders wat wel erg vreemd is moet ik bekennen, ik zal het kerstfeest daar enorm missen en zeg eerlijk dat ik het liever daar vier dan bij mijn eigen familie. Gewoon omdat het daar allemaal zo lekker chaotisch maar toch knus is, er hangt iets aparts in de lucht ieder jaar weer wat er voor zorgt dat je niet weg wilt.
Helaas is dat bij mijn familie niet echt meer. Ik zal niet ontkennen dat ik graag bij mijn ouders kom en allebei mijn zussen kan waarderen om hun eigen kwaliteiten, eigenschappen en manier van leven. Maar de knusheid die er vroeger was die is er gewoon niet meer, er lijkt altijd wel iets te zijn waardoor er spanning hangt. Dit jaar weet ik niet eens of ze er 2e kerstdag zullen zijn, maar ik en Franke gaan in ieder geval en hopen op het beste. Aan ons zal het zeker niet liggen.

Oud en nieuw vieren we dit jaar wel in Sleeuwijk en daar ben ik erg blij om. Met zijn allen..en ondanks dat het nou iemand anders is die ik om 12 uur zoen en dat de situatie dusdanig apart is dat niet iedereen het zal begrijpen, weet ik zeker dat we er iets gezelligs van gaan maken.
Harald neemt Jeroen mee, een gezamelijk vriend, Ik, Franke en de kids gaan en hopelijk komen ook Fer en Patries en de kids! Toch nog een beetje van dat gevoel genieten wat er met de kerst ook altijd is.
Dit keer ook een kerstdag zonder kinderen en kinderen die wel naar Sleeuwijk gaan…raar allemaal…maarja dat hoort ook bij de nieuwe situatie, het zal allemaal wel wennen zijn.

Tijden als deze zorgen er ook voor dat ik Emmo mis, dus vandaag of morgen even langs het kerkhof, even dichtbij hem zijn al is hij zo ver weg.

2009 was een bewogen jaar, een vreemd jaar met zoveel ups and downs en ik zou echt niet alles over willen doen, maar ik wil wel proberen om alle dingen die hebben plaats gevonden mee te nemen naar een nieuw jaar, om ervan te leren, om te groeien en wijzer te worden en om sommige dingen anders aan te pakken.

2010 voelt wederom als een schoon en nieuw schrift waarin ik weer mijn uiterste best ga doen om in ieder geval met een heel mooi handschrift in te schrijven. Wat het ons zal brengen, ik heb werkelijk geen flauw idee. Inmiddels weet ik wel dat ik van alles in mijn leven kan verwachten. Dus ik leef van dag tot dag en mag hopen dat er veel goeds op ons pad komt.

Dus tja…voor een ieder hoop ik dat de komende dagen “iets” zullen hebben en dat jullie ondanks misschien niet zulke mooie dingen in het leven toch ontzettend zullen genieten van de liefde die je omarmt door sommige mensen om je heen, want er is altijd wel iemand die van je houdt al is het in gedachten.

Leef…want ieder moment van de dag is er om te leven…

Vandaag was zo een dag…een confrontatie met de dood. Vorige week kwam Micah thuis van school, hij had vreselijk nieuws…de Papa van Frank was overleden. Frank is Micah zijn allerbeste vriend. Ze zien elkaar dagelijks op school en voorheen speelde ze ook met regelmaat met elkaar maar dat is allemaal wat verwaterd sinds ik in mijn persoonlijke struggle kwam. Maar dat maakte Micah en Frank niet uit, want Frank bleef in Micah zijn ogen nog steeds enorm geweldig, no matter what!

Ik moet wel wat vertellen over Frank, iets wat hem bijzonder maakt, speciaal, voor sommige mensen moeilijk, maar voor mij enorm interessant en het grappige is, het geen wat wij speciaal aan Frank vinden is het geen wat Micah niet eens opvalt of stoort, mits Frank in ons gezeldschap is want dan heeft Micah er last van. Frank heeft namelijk last van Selectief Mutisme misschien beter bergrijpbaar als je dit filmpje op Youtube bekijkt http://www.youtube.com/watch?v=oZmY56Q7nhk 

Toen Micah in groep 1 van de Professor Groenschool kwam zat Frank bij hem in de klas en al snel raakte Micah en Frank goed bevriend. Ik kreeg toen de vraag van school uit of ik het erg zou vinden als Frank en Micah veel samen geplaatst zouden worden in groepjes e.d.

Ik begreep die vraag eerst niet zo goed maar toen mij eenmaal uitgelegd werd door de moeder van Frank want hij had en dat hij bij Micah wel hardop durfde te praten begreep ik de vraag maar al te goed. Mijn antwoord was vanzelfsprekend dat ik het meer dan prima zou vinden. Frank sprak amper tot niet tegen de leerkrachten en als hij dit al deed was het in fluistervorm. Teven Micah echter ging het hardop en was er samenspel in welke vorm dan ook. Micah zelf had niet in de gaten hoe speciaal dat was maar wij als ouders, leerkrachten en andere mensen die dichtbij Frank stonden destemeer. Ik was ook best trots op mijn zoon…op Micah dat hij zo een effect heeft op een jongetje met toch best een ernstige stoornis.

Micah zelf is ook verre van de makkelijkste maar vriendjes maken vind hij de normaalste zaak van de wereld terwijl dat voor veel kinderen met Asperger toch 1 van de moeilijkste dingen is. Dat maakt de combinatie Micah en Frank zo speciaal en vooral ik vind dat echt een bijzonder iets.

Eerst waren wij degene die “zielig” waren. Micah zijn Papa en Mama gingen scheiden, Micah moest zijn mooie huis verlaten en met zijn Mama en Zus op een flat gaan wonen. Veel kleiner en ook nog eens ver van school. Ineens werd het dagelijks vertrouwde loopje naar school veranderd naar een busrit met allemaal andere kindjes en een chauffeur. Geen Papa meer in huis, geen vertrouwd schoolplein meer tegenover zijn huis waar hij kon gaan spelen, niks van al het oude vertrouwen was er nog, het was allemaal weg.

Ik herinner me nog een gesprek met de moeder van Frank, het ging over mijn scheiding maar ook over de ziekte van Jeroen, hij had namelijk leukemie maar was succesvol behandeld. Echter had hij wel last van de complicaties van de behandeling, o.a. vreselijke diaree die maar niet ophield. Ik was zelf mijn vader in Februari 2008 verloren aan leukemie, of meer aan de gevolgen van de behandeling dus alles wat ze uitsprak kwam bij mij als negatief binnen, angst dat ook Jeroen het slachtoffer zou worden van deze rotziekte en alles wat erbij hoorde, ook de behandeling. Ik probeerde het echter positief te benaderen al vond ik dit bizar moeilijk. Maar als je hoort van iemand die nog zo jong is en leukemie heeft, en als je de zorgen in de ogen van zijn partner ziet en als je zijn zoontje in dezelfde klas en als beste vriendje van jouw zoon ziet..dan kan je niet anders dan een opbeurend antwoord geven.

Het spookte nog een tijdje door mijn hoofd, maar door ons “gedoe” door onze sores, door alles wat hier gaande was dacht ik er niet meer aan. Ik had eigenlijk de hoop dat het gewoon goed ging en dat hij strakjes één van die succesverhalen zou zijn.

Maar toen kwam Micah thuis met het slechte bericht dat Frank zijn Papa was overleden….
Ik probeerde normaal te reageren, aangedaan maar toch normaal, er met hem over te praten, uit te leggen over leukemie en over de dood…maar ik kon mijn tranen niet meer wegdrukken en ik kon het gevoel dat in mijn hart kwam niet meer negeren. Ik voeld me neergestoken, ik had het gevoel alsof er twee grote handen om mijn keel sloten en heel langzaam dichtknepen en ervoor zorgde dat ik geen adem meer kon halen. Langzaam, iedere seconde meer stikte ik en werd mij ieder woord ontnomen, ik raakte benauwd en kon niet anders dan huilen.

Verdomme waarom weer iemand aan die ziekte…waarom zo een klein mannetje en zo een geweldig lieve vrouw achterlatend! Wat een oneerlijke wereld, wat een oneerlijke strijd. En het bracht me terug naar het overlijden van mijn vader. Deze maand toch al zo een moeilijk iets. De maand waarop hij de uitslag van de artsen terug kreeg dat het niet goed zat, dat de leukemie weer terug was gekomen en dat er weer een gevecht moest gaan plaatsvinden of dat hij opgaf…

Alles brengt je terug naar dat moment van toen en maakt je boos en verdrietig. Het aankijken van mijn lieve mannetje gaf een enorme steek door mijn hart…ik zag hem worstelen. Want hij zag zijn beste vriendje verdrietig, hij zag dat zijn beste vriendje even niet wist wat hij aan moest met de situatie. Want hoe moeilijk is het voor een kind van 6, en zeker een kind met selectief mutisme om te begrijpen dat zijn vader er niet meer was. Dat hij zijn vader nooit meer zou kunnen knuffelen, dat zijn vader nooit meer trots zou kunnen zijn op iedere harde klank die uit Frank zijn mond kwam. Dat zijn vader nooit meer met hem zou kunnen fietsen, het gras zou kunnen maaien, dat hij nooit meer trots naast hem zou kunnen zitten in de mooie klassieke auto waar zijn vader zo van hield. Hoe kan een mannetje van 6 jaar oud nou begrijpen dat hij never nooit meer zijn vader zou kunnen aanraken, zou kunnen zoenen, zou kunnen vertellen van zijn overwinningen, het behalen van zijn zwemdiploma, het overgaan van klas naar klas, de eerste woorden die hardop uit durfde te spreken tegen een vreemde…hoe vertel je een jongetje van 6 dat zijn vader dood is en dat hij die nooit meer zou zien…nooit meer…

Dat valt simpelweg niet te vertellen…en daar was ik kapot van…inside and out.

Er kwam een brief van school waarin stond op welke datum de begrafenis was en dat de kinderen die dag vrij zouden hebben om zo de mogelijkheid te hebben om de begrafenis bij te wonen. Het besluit om de begrafenis bij te wonen was door mij allang genomen…al was het uit respect voor Sylvia en Frank, moeder en zoon.
Ik vroeg Franke of hij mee wilde gaan en gelukkig wilde hij dat en zo kwam het ervan dat Franke, ik en Micah Dinsdag 8 December op een koude sombere dag naar het Rusthof in Amersfoort reden om de begrafenis van Frank zijn papa bij te wonen.
Om op die manier ook te laten zien dat Frank zijn vriend aan hem dacht, om Frank te laten zien dat ook zijn vriendjes aan hem dachten, maar ook dat het leven doorgaat en dat hij niet enkel met het grote verdriet van zijn moeder geconfronteerd hoeft te worden.

Want hoe bijzonder is een wereld en hoe bijzonder is een belevenis van kinderen, en hoe ervaren zij de dood als zoiets anders dan wij dit doen. De juffen van school waren er ook en ook Louis, de grote kleine vriend van zowel Frank als Micah was er ook met zijn moeder. Gelukkig waren de juffen er die ervoor zorgde dat ik Micah was los kon laten. Dat ik me niet ongemakkelijk voelde bij het typische kinderspel zoals tikkertje spelen op een begraafplaats waar men stond te wachten om de aula binnen te mogen. Waar zij af en toe eens een kreet uit hun keeltjes gooide en gewoon kind waren. Het zorgde ook wel voor een bepaalde luchtigheid, voor een gevoel van kindervreugde wat nog zo puur en oprecht is en waar we allemaal van konden genieten.

Gedurende de plechtigheid waren Micah en Louis stil. Met hun kleine handjes pakte ze de enige stoel die nog beschikbaar was om afwisselend op te klimmen om zo over de grote stenen reling heen te hangen en naar beneden te kijken. Want beneden stond Frank, dapper naast zijn moeder, voor een grote houten kist met daarop een grote foto van zijn lachende vader, de vader die hij nooit meer in levende lijve zou zien of mogen beleven. Op die kist een mooie tekening van Frank, opgerold met een mooie strik. Voor zijn kleine verschijning kwamen mensen die mooie woorden spraken over zijn Papa, die hun tranen lieten lopen door het verdriet zijn geweldige vader te moeten missen. Lieve kleine Frank begreep er maar weinig van. Werd verdrietig van zijn moeder die naast hem stond te huilen, zijn Opa en Oma die vol verdriet waren en zijn Tantes en Ooms die ontroostbaar waren. Want wat moet je als 6 jarige kleine dappere man anders voelen dan verdriet als je alle mensen om je heen waar je zo om geeft zo verdrietig ziet?

Dat je Papa niet meer ziet de rest van je leven realiseer je je nog helemaal niet. Papa was ziek, Papa was in het ziekenhuis en was toch al tijden niet meer zo fit als dat hij eerst wel was. Misschien was Papa zelfs helemaal niet meer zo leuk als eerst…en als kind mag je dat ook denken en voelen want je weet niet beter. Dat er in Papa’s lijf van alles gebeurt wat hem dood en doodziek maakt en ervoor zorgt dat Papa voorgoed zijn ogen sluit dat besef je je niet eens.

En daar sta je dan…als klein mannetje…omhoog kijkend naar jouw grote vrienden die daar over die reling hangen en er voor jou zijn…en wat doe je dan als kleine grote man?? Dan zwaai je…dan ben je blij dat ze er voor je zijn en dan geniet je daarvan. En mijn god wat genoot ik van dat pure kind zijn…van dat ongeremde en dat oprechte…

3 jongens…vrienden op school en zo duidelijk ook daarbuiten…

En toen Papa zijn laatste afscheid was geweest, toen ook de familie en ook Frank de kist achter hadden gelaten op de grote, koude begraafplaats..toen iedereen terug ging naar de zaal waar het warm was en waar mensen mooie woorden en mooie verhalen over Papa vertelde…toen waren daar ook weer die 2 grote vrienden…en van hen geen mooie woorden over Papa, geen tranen omdat ze Papa zo zouden missen of omdat Papa zoveel te lijden had gehad tijdens zijn ziek zijn.

Nee van deze twee kleine grote vrienden kreeg Frank een…

“Tikkie!!!! Jij bent hem!!!!”

En zo moet het altijd zijn…puur en oprecht…en weet je…

“Tikkie!!!!! Jij bent hem!!!!”

soa Says:
December 11th, 2009 at 10:16 pm edit
Sinds je weer een leven hebt blog je niet meer? Jammer hoor….je trouwe steuners door weer en wind staan een beetje in de kou…

Maar wel lekker voor je dat je geniet natuurlijk…!

Blog gaat sluiten?

Lieve Soa….trouwe lezer door alle jaren heen…volger vanuit een ver verleden dat Spinchat heet…
Mijn blogje sluit niet, ik heb zelfs net weer een jaar betaald om mijn domeinnaam te mogen volkalken met alles wat ik wil. Is het een kwestie van een leven hebben?? Kom op lieverd even verder kijken dan je neus lang is, want het feit dat ik een leven heb heeft er ooit juist voor gezorgd dat ik ben gaan loggen.

Weet je waarom je nauwelijks meer updates leest?? Omdat het misschien niet helemaal lekker gaat met me. In de vorm van dat mijn gezondheid het even laat afweten. Dat Debje iedere avond om 8 uur haar oogjes moet sluiten om vervolgens de volgende dag door te komen of om 3 uur later nog even wakker te worden om nog even een uurtje samen met mijn lief wakker te zijn. Ik ben moe, uitgeput en best leeggezogen door het leven, en ik wil niets liever dan de oude Deb terug die weer vol energie zit en vol levenslust. Die geen posts meer in draft hoeft te zetten maar de energie heeft om eens een ouderwets logje in één keer uit te tikken.

Je bent niet de eerste die deze opmerking maakt en ook niet de eerste die denkt dat ik bepaalde dingen niet meer belangrijk vind maar niets is minder waar. Er blijft van alles om mij heen liggen en het irriteert me, want zo ben ik niet en het hoort niet bij mij. Ik ben een aanpakker, een doorzetter en normaal gesproken een energiek mens en de Debbie die ik nou ben ken ik nauwelijks terug. Ik ben nog steeds wel erg gelukkig hoor maar tegelijkertijd ook dood en dood moe, plus volop moeder, misschien meer dan ik ooit geweest ben, en partner op een manier die ik nooit heb gekend en ook veel (positieve) energie van mij vergt, ik heb een sociaal leven gekregen, vrienden die me dicht aan het hart staan en waar ook tijd en energie in gaat zitten, ik heb voor het eerst een groot en gezond nestje kittens in huis die ervoor zorgen dat ik niet gemisd kan worden, ik heb problemen die opgelost moeten worden, geldzorgen, toekomstplannen en beloftes die ik na moet komen.

Weet je hoe vaak ik hardop zeg “Ik baal dat ik niet kan schrijven!!! Dat ik niet de energie kan vinden om de woorden weer eens lekker uit mijn vingers te laten stromen om zo mijn gevoelens weer eens te delen. Is het niet met mijn lezers is het wel met mijn log, mijn wordpress, delen met mezelf om ze even naast me neer te leggen in plaats van diep verscholen te houden in mijn hoofd en hart waar het toch al zo druk is!”

Dus nu ik net wakker geschrokken ben na 2,5 uur slapen op de bank is het eerste wat ik ga doen een logje afmaken waar ik van de week aan begonnen ben. Het gaat over een begrafenis, niet het allerleukste logje, maar wel een deeltje Debbie…en dat blijft altijd bestaan zolang ik adem…want mijn logje verdwijnt niet, wordt niet ineens iets anders en verliest zijn inhoud niet…het is alleen even stil, beetje doods, net als die begrafenis waar ik zo over ga schrijven! Stay tuned!

Beeb Poezels!! from Debbie on Vimeo.

En voor foto’s van vandaag, leeftijd 4 weken verwijs ik jullie naar:

http://picasaweb.google.com/missverstand/KittensFunanya#

Fileverveling from Debbie on Vimeo.

Bij minuut 2:06
http://www.youtube.com/watch?v=9f059-5RpXE