Bedz

Het is hier in Amersfoort inmiddels al 1,5 week vakantie. Vakantie als in schoolvakantie, een 6 weken durende periode van vrijheid voor de kinderen. Zij hoeven niet naar school en hebben daarin volledige vrijheid mits hun ouders niet werken en zij niet naar een buitenschoolse opvang of kinderdagverblijf moeten omdat hun ouders werken of andere verplichtingen hebben. Hier in huis houdt het dus gewoon in dat ze vrij zijn. Hun moeder is thuis omdat zij wetterlijk arbeidsongeschikt is om diverse redenen en hun hoeven dus niet naar een ander adres om hun zogenaamde zomervakantie door te brengen.

Hier in huis houdt het voornamelijk in…”RUZIE” en wel met hoofdletters helaas. Noah en Micah in 1 woning houdt gewoon in ruzie. Het kan soms een uurtje goed gaan en dan spelen ze even samen, soms even apart en dan gaat het ook goed, maar vaak is het simpelweg elkaar dwars zitten en het leven zuur maken en ruzie uitlokken. Se be it…we zijn niet anders gewend.

Wat wel jammer is is dat ze overal net bovenuit springen, ook als je ergens op visite bent of bij een evenement bent waar kinderen samen kunnen komen, want ook daar zoeken ze elkaar op en zoeken dus simpelweg ruzie met elkaar. Kom je ze ophalen uit de ballenbak van de Ikea dan is het eerste wat je ziet en het eerste wat je meekrijgt van de medewerkers dat ze ruzie met elkaar hebben of hebben gehad.
Als moeder zijnde een enorme teleurstelling en ook iets waar ik me soms enorm voor schaam, maar vaak iets waar ik gewoon enorm van baal…!

Ik vind het zo erg dat ze elkaar zo hekelen en niet het vermogen hebben om in te zien dat ze het ook zo leuk met elkaar kunnen hebben. Hun ruzies en onenigheid heeft zo een grote invloed op alles wat in ons leven speelt namelijk en dat vind ik enorm zwaar.

Dus daar is dan de vakantie. 6 weken niet naar school wat voor Micah simpelweg inhoudt dat hij 3 weken ontregeld is omdat zijn structuur totaal weg is gevallen en wat voor Noah inhoudt dat ze het moet doen met de mensen die binnen deze muren wonen en dat is best een hele zware dobber voor een meisje als haar.

Dan besluit je als partners dat je toch een week op vakantie wilt met zijn 4en. Gewoon omdat het fijn is, omdat ze het ondanks alle negatieve dingen ook verdienen. En dan ga je zoeken. Iets wat voor veel mensen heel normaal en leuk is valt voor ons op dit moment al snel buiten de boot, een vakantiepark, een bungalowpark, een plek met veel andere kinderen en andere volwassenen waar ze van alles zouden kunnen doen.

Ze zijn hier nog niet klaar voor hoe graag we ook zouden willen. Ze kunnen nog niet die stap maken om semi zelfstandig door te brengen tijdens bijvoorbeeld een groepsactiviteit en zich daar ook te focussen op de activiteit of op anderen. Ze zullen elkaar opzoeken en ruzie maken en dat werkt dan gewoon niet.

Dus na even puzzelen waren we er al snel uit. We moesten een plekje hebben waar we vrijheid hebben, dat groter is dan onze flat, waar ze buiten kunnen spelen onder onze semi toezicht, waar ze tijdens warm weer lekker nat kunnen worden, gewoon een plekje waar ze de vrijheid hebben om zichzelf te zijn en niet geconfronteerd worden met dingen die ze niet aankunnen, nog niet op dit moment.

Wij zochten, en zochten…en zochten de hele week, we zochten zoveel en zolang dat we er beide chagerijnig en ongelukkig van werden. Maar we hebben gevonden!! En we zijn er trots op.
Een kleine rib uit ons lijf…en mijn god wat hoop ik dat ze dit later als ze groot zijn weten te waarderen…
Maar we vonden een huis dat in de verkoop staat maar dus niet verkocht raakt…en nu als vakantiehuis te boeken was.
Superdeluxe met prive zwembad (enorm belangrijk) , sauna voor de oudjes , alle gemakken die je maar kan wensen en ook nog eens in België dus toch een beetje buitenland.

En we gaan er Vrijdag al naar toe en zoals het er nu uitziet hebben we bijna alles al weten te regelen.
Hier zijn ze gewoon aan toe, ze kunnen het gewoon niet aan al die tijd thuis door te brengen op deze te kleine flat en we gunnen ze ook meer dan dat. Want ondanks hun soms moeilijke gedrag zijn ze het wel waard dit soort dingen mee te maken en te kunnen beleven.

Ik ben zo nieuwsgierig hoe ze het zullen vinden om gewoon een eigen zwembad tot beschikking te hebben. Om te zeggen “Mama ik ga even zwemmen hoor..” als ze het warm hebben…het lijkt me zo super!
Ik hoop dat onze verwachtingen ons niet zullen teleurstellen en dat ze het net zo geweldig zullen hebben als mijn fantasie zegt dat ze het zullen hebben.
Het enige wat wij nog nodig hebben om onze fantasie uit te laten komen is een BBQ en lieve vrienden die dit dit weekend met ons willen doen, simpelweg omdat het kan, omdat het mag en omdat wij het ook waard zijn om eens te genieten van het leven.

Dus chroom je niet als je langs wilt komen, je bent welkom en wij zorgen wel dat het gezellig wordt!

En als je nieuwsgierig bent waar we zitten…klik maar op het volgende linkje http://nl.tinypic.com/useralbum.php?ua=18L6g7ZjR%2BD0pWa0HmTkWQ%3D%3D

Mijn lief zegt dat ik meer moet schrijven…
En daar heeft hij misschien ook wel gelijk in.

Want als iemand met wie ik sinds kort contact heb vraagt wat er is, en ik zeg dat ik niet lekker in mijn vel zit, en vervolgens vraagt zij hoe het komt en zeg ik dat ik andere er niet mee lastig wil vallen en zegt zij, “Ik kan wel altijd alles tegen jou zeggen maar jij zegt nooit wat tegen mij..” en vervolgens zit ik hier te janken…dan zegt dat volgens mij wel even genoeg over hoe vol mijn emmertje zit.

Ik wil wel schrijven, maar het lukt me niet. Ik wil graag meer positiviteit op mijn log knallen, schrijven over de leuke dingen die we ook meemaken.
Dus voor nu even, ja we leven nog, de zomervakantie is begonnen, hopelijk gaan we binnenkort fijn een weekje weg samen, met mijn moeder gaat het beter, de scheiding is bijna rond en ze woont nou week om week bij mijn zussen, met Micah gaat het erg goed op zijn nieuwe school, helaas gaat het met Noah sociaal/emotioneel niet zo goed maar ze had wel een prachtig rapport, Franke werkt nog steeds bij albert.nl en heeft het naar zijn zin, ik heb nog steeds geen contact met mijn vader, ik zit nog steeds met een hoop dingen die ik moet regelen sinds ik gescheiden ben, met de poezen gaat het goed na wat medische probleempjes, hopelijk hebben we deze nazomer weer kittens als alles goed gaat, we zijn vrienden rijker en “vrienden” kwijt, ik heb nog steeds geen echte Deb bbq gehad maar verlang hier enorm naar, ik heb nog veel achterstallig werk op jugtheo.nl en moet echt tijd vrijmaken om hier aan te beginnen, de 1e twee weken van augustus zie ik voor het eerst mijn kindjes lange tijd niet en dat zal best wennen zijn, ik heb me ingeschreven op woningruil(er).nl omdat ik toch echt een bed begin te missen want het slapen op de slaapbank begint echt lichamelijk zijn tol te eisen, en uhm last but not least, gezocht een leuke vriendin voor mijn ex-man (jaja alles went behalve een vent ) !

Tot heel snel!

Wikipedia krijgt een nieuw uiterlijk.Help ons bij het vinden van fouten en de gebruikersinterface vertalingen af te maken
35 (getal)
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
35 (getal)
<< 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 >>

Natuurlijke getallen — Gehele getallen

0 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 110 120

Informatie
Cardinaal vijfendertig
Ordinaal 35ste (vijfendertigste)
Priemfactoren
Delers 1, 5, 7, 35
in Romeinse cijfers XXXV
Binair 100011
Octaal 43
Hexadecimaal 23

35 (vijfendertig) is het natuurlijke getal volgend op 34 en voorafgaand aan 36.

Inhoud
1 In de wiskunde
2 In natuurwetenschap
3 In het Nederlands
4 Overig

In de wiskunde
Het is de som van de eerste vijf driehoeksgetalen, waardoor het een tetrahedraalgetal is. Het is ook een gecentreerd kubisch getal.

Er zijn 35 hexomino’s, de polyomino’s gemaakt van 6 vierkanten. 35 is een pentagonaal getal.

35 is een hogelijk cototiënt getal, omdat er meer oplossing zijn voor de vergelijking x – φ(x) = 35 dan er voor ieder ander kleiner natuurlijk getal zijn, behalve 1. Zie totiënt getal.

35 is gewoon mijn leeftijd vanaf vandaag, en dat voor een heel jaar lang

Het is weer eens zover! Deb heeft in haar opruimwoede weer eens een mapje teveel van haar laptop verwijderd en voila! De helft van haar belangrijke bestanden missen waaronder mijn hele Windows Mail account.
Als je me dus gemailed hebt en nog geen antwoord hebt ontvangen dan moet je nog even mailen want ik ben dus echt alles kwijt.
Ook mensen die me om een paswoord hebben gevraagd maar nog niet hebben gekregen.

Dus tot mails!

Parijs, de stad van de liefde zeggen ze weleens. Als ik aan Parijs denk denk ik aan die ene dag dat het zo vreselijk koud was, het motregende, ik de Eiffeltoren een vreselijk lelijk stuk ijzer vond, de Notre Dame één van de zoveel kerken vond van de vele anderen die je toch al in Frankrijk ziet en de Champs-Elysees is voor mij nog steeds dat ene woordje in een liedje . Mijn voeten deden pijn, mijn kinderen hadden het ijskoud, de metro vond ik maar stinken en die vreselijke verkopers langs de weg een stel opdringerige mongolen!

En de mensen die samen met mij de vakantie “gevierd” hebben zullen het vast niet met mij eens zijn, maar hey ik heb dan ook nooit gezegd dat ik iemand ben die kan genieten van geschiedenis in welke stad dan ook. Sommige dingen vind ik echt prachtig, maar dat zit hem bij mij in hele andere dingen. Ik kan genieten van iets wat voor Fransen wellicht heel gewoon is zoals de prachtige lantaars die voor hun dienen als straatverlichting maar die ik het liefst in mijn woonkamer zou willen hebben, van de witte runderen die in een grasveld staan te grazen, van de vele velden vol met champagne druiven  , het ene prachtige tentje waar we een heerlijk broodje tonijn gegeten hebben en later mijn schoonouders mee naartoe hebben genomen om het nog een keer te eten. De vele kleine straatjes, hun rijgedrag, het volk dat het de normaalste zaak van de wereld vind om bij de lunch een lekkere fles Champagne te bestellen.

Ik geniet anders, so be it. Ik maak niet net als mijn schoonzusje heel veel foto’s van materiaal wat ik ook op google terug kan vinden. De herinneringen zitten in mijn hoofd en de dingen die ik extra mooi vind wil ik nog weleens op de foto zetten. Ik ben anders en thank god hebben veel mensen om mij heen waaronder mijn schoonouders dat al heel lang geaccepteerd. Ik draag de meeste herinneringen in mijn hart en zo doet een ieder dat op zijn of haar eigen manier en zolang je dat respecteert en een ander niet in de weg zit is het goed, toch?

De vakantie zelf was apart, zo kan ik het wel bestempelen. Ik heb geprobeerd er mijn momenten in te vinden, mezelf in mijn eigen bubbel te plaatsen om toch nog te kunnen genieten van dingen. Dingen zoals de eerste avond die simpelweg super was. Na een lange autorit kom je aan, kom je tot de conclusie dat alle winkels gesloten zijn en moet je jezelf redden met de spullen die je bij je hebt, waaronder enorm veel alcohol! Licht aangeschoten waren de mannen enorm leuk aan het voetballen met de kinderen op “ons” prive voetbalveld en zaten wij er als vrouwen bij te kijken tot mijn schoonzusje en ik besloten mee te doen. Het was zo heerlijk om onbezonnen mee te rennen, om je shirt omhoog te trekken na een doelpunt en rond te rennen als een kip zonder kop (zat wel wat onder het shirt hoor) en gewoon die kinderen zo enorm te zien genieten van een Papa, Mama, Stiefpapa, Oom, Tante, Opa en Oma en natuurlijk neefje en nichtje die met zijn allen lol hadden en genoten van het moment. Als ik terug kijk en denk dan denk ik eigenlijk wel dat dat één van de mooiste momenten was van de hele vakantie.

De rest van de vakantie vond ik enorm zwaar en ik zal er dan ook niets mooiers van maken. Zo zit ik niet in elkaar. En geloof me, dit logje zit al dagen in mijn vingers en steeds weer begin ik er aan maar kom ik niet op de juiste woorden simpelweg omdat ik het logje dan mooier zou maken dan het daadwerkelijk was. Het was niet de vakantie waar ik op had gehoopt. Ik had gehoopt even de troubles van hier, van mijn ouders, de zorg voor mijn moeder, de zorg voor Noah, even van me af te kunnen zetten door lekker in Frankrijk te genieten van alles. Maar zo was het niet. In plaats van die zorgen kwam de problematiek van anderen tevoorschijn en overheersde die deze vakantie en veel beter kan ik het niet maken.

Het spijt me wel dat ik een paar keer uit mijn slof ben geschoten, althans het spijt me ook niet want het heeft me toen ook enorm opgelucht, maar ik vind het wel jammer dat mijn emoties zo hoog op konden lopen op iets wat ik als vakantie zag. Maar het spijt me wel voor mijn schoonouders die deze vakantie hadden georganiseerd, want als er twee mensen op deze aardbol zijn die ik enkel goeds gun dan zijn het deze twee mensen wel en dan vind ik het jammer dat ik me toch weer laat ontploffen door andere situaties, want dat gun ik hun niet. Ik gun hun een zorgeloze vakantie zoals ze die in de planning hadden.

Wat wel even enorm lekker was was het feit dat ik mijn eigen liefde zo enorm kon waarderen no matter wat een ander zegt. Wederom een bevestiging dat het tussen mij en mijn lief wel goed zit en dat ookal maken zoveel anderen grapjes over ons leeftijdsverschil, hij en ik wel op één level zitten. Zijn armen bieden mij troost, zijn kus geeft mijn liefde en zijn blik zegt meer dan 1000 woorden. Het fijnste moment was het moment dat we iedere avond weer tegen elkaar aan konden en mochten kruipen. In zijn armen in slaap vallen en even alle zorgen vergeten en weten dat het tussen ons wel goed zit.

Een ander magisch moment waren de kopjes van mijn kinderen toen ze de Disney Parade bekeken in Eurodisney. Met name het koppie van Micah toen voor zijn neus ineens zijn grote held Winnie stil stond en begon te dansen met al zijn vriendjes. Om nooit meer te vergeten. En Noah die ineens allemaal prinsessen zag en met haar 9 jaar (ze werd 9 op de dag dat wij in Disney waren) ineens volop op ging in de magie die een park zoals Euro Disney dan toch weet te brengen.  Geweldig om je kinderen zo te zien genieten.

Verder de omgeving waar we zaten was echt prachtig, Baulne en Brie als ik het mij goed herinner. De Champagnestreek vol met velden waar uiteindelijk zoiets als Champagnedruiven aan moeten komen. Heuvels, mooie bloemen, kleine dorpjes, nauwe straatjes, hoe geweldig en wat zou ik heel graag weer eens terug gaan naar het huis dat mijn schoonouders hadden gehuurd maar dan met warm weer. Ik zie ons al zitten aan de BBQ met prachtig weer. Kinderen die in de enorme grote tuin zichzelf vermaken met voetbal, tennisrackets, badmintonsets, etc etc. Hoe mooi moet dat zijn??

Ik heb me dan ook voorgenomen dit nog een keer over te doen maar dan terug te komen met een 100% goed gevoel! En dat niet alleen, ook pas als alles wat hier in de privé sfeer heerst afgesloten is.

Daarentegen kan ik de negatieve dingen die plaats hebben gevonden gelukkig ook omturnen tot iets positiefs en dat is met name enorm waarderen dat ik ben wie ik ben, met gezeik en al hoor. Dat mijn situatie is zoals deze is. Dat we op vakantie kunnen gaan met mijn eigenlijk ex schoonfamilie. Dat ik mijn schoonmoeder zie, haar aankijk en alleen maar kan denken..”wat ben jij een topwijf!!” en dat ik mijn schoonvader aankijk en bij mezelf denk “ik herken zoveel van jou in Harald, en jullie zijn beide topkerels!”
Theo is zo bijzonder, en dat zeg ik niet om te slijmen, maar vanaf de 1e dag dat ik die man heb ontmoet heb ik iets met hem, en het maakt me geen reet uit of dat wederzijds is of niet, ik vind hem bijzonder net als ik Harald bijzonder vind. Ik heb een klik met hem, ik begrijp zijn manier van doen, het klaarstaan met zijn sleutel om weg te gaan terwijl de rest nog ontbijt, zijn onrust als hij even niet kan vinden wat hem rust brengt, zijn rechtlijnige manier van denken in sommige situaties.

Mijn schoonmoeder is gewoon een topmens, zo één die je niet kan en mag missen uit je leven. Engelengeduld, altijd een luisterend oor, nooit het gevoel dat ze negatief naar je kijkt ookal weet je diep van binnen dat ze ook best kritisch naar je kijkt, altijd begripvol, zoekend naar een oplossing. Tja ik kan niet anders zeggen dat een ieder zo een vrouw in zijn of haar leven zou willen hebben.

Frankrijk heeft me een hoop gebracht, een hoop denkwerk, een hoop emoties, maar ook een hoop antwoorden. Ik ben blij dat ik niet alleen ben, dat mijn liefde beantwoord wordt, dat mijn leven ondanks dat het op dit moment best enorm kut is toch vol zit van liefde, dat ik 2 kindjes heb en dat ik ondanks de best grote problematiek om Noah dat rijkdom wel heb, want het gaat allemaal goedkomen, dat moet gewoon, daar geloof ik in, ik ben blij dat ik een ex man heb als Harald, die misschien net zo moeilijk als zijn vader is maar wel vol zit met emoties ookal zien zo weinig mensen dat, dat ik een rijk bezit aan schoonfamilie heb, en dat er zoveel dingen in mijn leven zijn waar ik dankbaar voor mag en kan zijn, en daar hoort ook mijn eigen familie bij.

Jammer genoeg was ik mijn camera vergeten en is het wachten op foto’s van mijn schoonzusje Patricia voor bepaalde foto’s van o.a. Noah’s verjaardag of Disney e.d. maar om alvast een indruk te geven heb ik mijn Iphone foto’s alvast online gezet.

http://nl.tinypic.com/useralbum.php?ua=LSu2t1PN6sDqW4XsDTVuFw%3D%3D

Daar kan je ze bekijken en zal je ook zien dat de omgeving zo enorm mooi was. Oh btw…de volgorde is andersom maar die kreeg ik niet goed helaas

Deze foto heeft Franke van mij gemaakt tijdens ons weekendje weg…en iedere keer als ik deze foto zie denk ik…ja…dit ben ik!

Oké als je dan zoveel opties hebt moet je er toch één kiezen. Je kunt hem bellen, smsen, emailen, man desnoods fax je hem! Maar dat was geen optie, althans het bel stukje wel zo deed ik dus ook vanavond. En geloof me…normaal gesproken zou ik dat nooit gedaan hebben. Simpelweg omdat ik er te schijterig voor ben. Men mag wel denken dat ik zo stoer en confronterend ben maar in sommige situaties echt niet, zoals die met mijn vader.

Maar dan zit je daar. Moeder, 34 jaar oud, een dochter die naar je toe komt en vraagt “Mama, komt Opa Ton ook op mijn verjaardag??”

*Slik* *Denk*

Goeie vraag dacht ik bij mezelf, en dus gaf ik nog even geen antwoord! “Ga maar even je kamer verder opruimen, ik geef je zo wel antwoord!” maar er kwam geen antwoord, want ik wist het simpelweg niet. De enige weg om het te weten te komen was om hem te bellen. En sjeetje laat dat bellen nou iets zijn waar ik een beetje een fobie voor heb opgebouwd de laatste tijd. Mits ik een wijntje of 4 op heb, dan durf ik ineens wel te bellen. Maarja die had ik vandaag ook nog niet op :-/ dus hoe moest ik mijn meisje het meest eerlijke antwoord geven dat zij verdiende? Juist ja, door hem te bellen. Dus zo deed ik dat…

*Tringgggggggg*  

*Tringgggggggg*

*Tringgggggggg*

En mijn g0d wat had ik de hoop dat hij niet op zou pakken!

Maar dat deed hij wel :-/

Hij pakte op…en om een heeeeel lang vehaal kort te maken gaf hij aan voorlopig geen contact met mij te willen, met niemand niet. Hij wilde met rust gelaten worden.

Hij bleef statisch, ik kon voor Noah geld ophalen voor haar verjaardag, hoe vaak ik ook aangaf dat hij dat geld wat mij betreft aan warchild zou schenken.
Er werd me gezegd dat ik er niks aan kon doen, dat het vast wel goed zou komen, en dat de kinderen niets tekort zouden komen.

Maarja…typisch the story of my life. Denkende dat je niets tekort komt door materialisme!

Zo fout!  Dus ik heb hem gezegd dat Franke ze best eens wilt brengen om een middag bij hem door te brengen en patat bij hem te eten en toen zei hij “Dat kan ik best eens doen ja!”

Dus weet je…de verdere details bespaard…ik hou het daar maar even op. Ondanks alles, zijn foute keuzes betreft mijn moeder, ik hou het hier op…contact met mijn kinderen…dat is het begin…en ik cijfer mezelf weg.

Maar ik huil, ik huil vreselijk hard, ik ben na dit telefoontje helemaal kapot…ingestort…en ga zo maar door…maar duidelijkheid he…dat wilde ik toch??