12December
Vandaag was zo een dag…een confrontatie met de dood. Vorige week kwam Micah thuis van school, hij had vreselijk nieuws…de Papa van Frank was overleden. Frank is Micah zijn allerbeste vriend. Ze zien elkaar dagelijks op school en voorheen speelde ze ook met regelmaat met elkaar maar dat is allemaal wat verwaterd sinds ik in mijn persoonlijke struggle kwam. Maar dat maakte Micah en Frank niet uit, want Frank bleef in Micah zijn ogen nog steeds enorm geweldig, no matter what!
Ik moet wel wat vertellen over Frank, iets wat hem bijzonder maakt, speciaal, voor sommige mensen moeilijk, maar voor mij enorm interessant en het grappige is, het geen wat wij speciaal aan Frank vinden is het geen wat Micah niet eens opvalt of stoort, mits Frank in ons gezeldschap is want dan heeft Micah er last van. Frank heeft namelijk last van Selectief Mutisme misschien beter bergrijpbaar als je dit filmpje op Youtube bekijkt http://www.youtube.com/watch?v=oZmY56Q7nhk
Toen Micah in groep 1 van de Professor Groenschool kwam zat Frank bij hem in de klas en al snel raakte Micah en Frank goed bevriend. Ik kreeg toen de vraag van school uit of ik het erg zou vinden als Frank en Micah veel samen geplaatst zouden worden in groepjes e.d.
Ik begreep die vraag eerst niet zo goed maar toen mij eenmaal uitgelegd werd door de moeder van Frank want hij had en dat hij bij Micah wel hardop durfde te praten begreep ik de vraag maar al te goed. Mijn antwoord was vanzelfsprekend dat ik het meer dan prima zou vinden. Frank sprak amper tot niet tegen de leerkrachten en als hij dit al deed was het in fluistervorm. Teven Micah echter ging het hardop en was er samenspel in welke vorm dan ook. Micah zelf had niet in de gaten hoe speciaal dat was maar wij als ouders, leerkrachten en andere mensen die dichtbij Frank stonden destemeer. Ik was ook best trots op mijn zoon…op Micah dat hij zo een effect heeft op een jongetje met toch best een ernstige stoornis.
Micah zelf is ook verre van de makkelijkste maar vriendjes maken vind hij de normaalste zaak van de wereld terwijl dat voor veel kinderen met Asperger toch 1 van de moeilijkste dingen is. Dat maakt de combinatie Micah en Frank zo speciaal en vooral ik vind dat echt een bijzonder iets.
Eerst waren wij degene die “zielig” waren. Micah zijn Papa en Mama gingen scheiden, Micah moest zijn mooie huis verlaten en met zijn Mama en Zus op een flat gaan wonen. Veel kleiner en ook nog eens ver van school. Ineens werd het dagelijks vertrouwde loopje naar school veranderd naar een busrit met allemaal andere kindjes en een chauffeur. Geen Papa meer in huis, geen vertrouwd schoolplein meer tegenover zijn huis waar hij kon gaan spelen, niks van al het oude vertrouwen was er nog, het was allemaal weg.
Ik herinner me nog een gesprek met de moeder van Frank, het ging over mijn scheiding maar ook over de ziekte van Jeroen, hij had namelijk leukemie maar was succesvol behandeld. Echter had hij wel last van de complicaties van de behandeling, o.a. vreselijke diaree die maar niet ophield. Ik was zelf mijn vader in Februari 2008 verloren aan leukemie, of meer aan de gevolgen van de behandeling dus alles wat ze uitsprak kwam bij mij als negatief binnen, angst dat ook Jeroen het slachtoffer zou worden van deze rotziekte en alles wat erbij hoorde, ook de behandeling. Ik probeerde het echter positief te benaderen al vond ik dit bizar moeilijk. Maar als je hoort van iemand die nog zo jong is en leukemie heeft, en als je de zorgen in de ogen van zijn partner ziet en als je zijn zoontje in dezelfde klas en als beste vriendje van jouw zoon ziet..dan kan je niet anders dan een opbeurend antwoord geven.
Het spookte nog een tijdje door mijn hoofd, maar door ons “gedoe” door onze sores, door alles wat hier gaande was dacht ik er niet meer aan. Ik had eigenlijk de hoop dat het gewoon goed ging en dat hij strakjes één van die succesverhalen zou zijn.
Maar toen kwam Micah thuis met het slechte bericht dat Frank zijn Papa was overleden….
Ik probeerde normaal te reageren, aangedaan maar toch normaal, er met hem over te praten, uit te leggen over leukemie en over de dood…maar ik kon mijn tranen niet meer wegdrukken en ik kon het gevoel dat in mijn hart kwam niet meer negeren. Ik voeld me neergestoken, ik had het gevoel alsof er twee grote handen om mijn keel sloten en heel langzaam dichtknepen en ervoor zorgde dat ik geen adem meer kon halen. Langzaam, iedere seconde meer stikte ik en werd mij ieder woord ontnomen, ik raakte benauwd en kon niet anders dan huilen.
Verdomme waarom weer iemand aan die ziekte…waarom zo een klein mannetje en zo een geweldig lieve vrouw achterlatend! Wat een oneerlijke wereld, wat een oneerlijke strijd. En het bracht me terug naar het overlijden van mijn vader. Deze maand toch al zo een moeilijk iets. De maand waarop hij de uitslag van de artsen terug kreeg dat het niet goed zat, dat de leukemie weer terug was gekomen en dat er weer een gevecht moest gaan plaatsvinden of dat hij opgaf…
Alles brengt je terug naar dat moment van toen en maakt je boos en verdrietig. Het aankijken van mijn lieve mannetje gaf een enorme steek door mijn hart…ik zag hem worstelen. Want hij zag zijn beste vriendje verdrietig, hij zag dat zijn beste vriendje even niet wist wat hij aan moest met de situatie. Want hoe moeilijk is het voor een kind van 6, en zeker een kind met selectief mutisme om te begrijpen dat zijn vader er niet meer was. Dat hij zijn vader nooit meer zou kunnen knuffelen, dat zijn vader nooit meer trots zou kunnen zijn op iedere harde klank die uit Frank zijn mond kwam. Dat zijn vader nooit meer met hem zou kunnen fietsen, het gras zou kunnen maaien, dat hij nooit meer trots naast hem zou kunnen zitten in de mooie klassieke auto waar zijn vader zo van hield. Hoe kan een mannetje van 6 jaar oud nou begrijpen dat hij never nooit meer zijn vader zou kunnen aanraken, zou kunnen zoenen, zou kunnen vertellen van zijn overwinningen, het behalen van zijn zwemdiploma, het overgaan van klas naar klas, de eerste woorden die hardop uit durfde te spreken tegen een vreemde…hoe vertel je een jongetje van 6 dat zijn vader dood is en dat hij die nooit meer zou zien…nooit meer…
Dat valt simpelweg niet te vertellen…en daar was ik kapot van…inside and out.
Er kwam een brief van school waarin stond op welke datum de begrafenis was en dat de kinderen die dag vrij zouden hebben om zo de mogelijkheid te hebben om de begrafenis bij te wonen. Het besluit om de begrafenis bij te wonen was door mij allang genomen…al was het uit respect voor Sylvia en Frank, moeder en zoon.
Ik vroeg Franke of hij mee wilde gaan en gelukkig wilde hij dat en zo kwam het ervan dat Franke, ik en Micah Dinsdag 8 December op een koude sombere dag naar het Rusthof in Amersfoort reden om de begrafenis van Frank zijn papa bij te wonen.
Om op die manier ook te laten zien dat Frank zijn vriend aan hem dacht, om Frank te laten zien dat ook zijn vriendjes aan hem dachten, maar ook dat het leven doorgaat en dat hij niet enkel met het grote verdriet van zijn moeder geconfronteerd hoeft te worden.
Want hoe bijzonder is een wereld en hoe bijzonder is een belevenis van kinderen, en hoe ervaren zij de dood als zoiets anders dan wij dit doen. De juffen van school waren er ook en ook Louis, de grote kleine vriend van zowel Frank als Micah was er ook met zijn moeder. Gelukkig waren de juffen er die ervoor zorgde dat ik Micah was los kon laten. Dat ik me niet ongemakkelijk voelde bij het typische kinderspel zoals tikkertje spelen op een begraafplaats waar men stond te wachten om de aula binnen te mogen. Waar zij af en toe eens een kreet uit hun keeltjes gooide en gewoon kind waren. Het zorgde ook wel voor een bepaalde luchtigheid, voor een gevoel van kindervreugde wat nog zo puur en oprecht is en waar we allemaal van konden genieten.
Gedurende de plechtigheid waren Micah en Louis stil. Met hun kleine handjes pakte ze de enige stoel die nog beschikbaar was om afwisselend op te klimmen om zo over de grote stenen reling heen te hangen en naar beneden te kijken. Want beneden stond Frank, dapper naast zijn moeder, voor een grote houten kist met daarop een grote foto van zijn lachende vader, de vader die hij nooit meer in levende lijve zou zien of mogen beleven. Op die kist een mooie tekening van Frank, opgerold met een mooie strik. Voor zijn kleine verschijning kwamen mensen die mooie woorden spraken over zijn Papa, die hun tranen lieten lopen door het verdriet zijn geweldige vader te moeten missen. Lieve kleine Frank begreep er maar weinig van. Werd verdrietig van zijn moeder die naast hem stond te huilen, zijn Opa en Oma die vol verdriet waren en zijn Tantes en Ooms die ontroostbaar waren. Want wat moet je als 6 jarige kleine dappere man anders voelen dan verdriet als je alle mensen om je heen waar je zo om geeft zo verdrietig ziet?
Dat je Papa niet meer ziet de rest van je leven realiseer je je nog helemaal niet. Papa was ziek, Papa was in het ziekenhuis en was toch al tijden niet meer zo fit als dat hij eerst wel was. Misschien was Papa zelfs helemaal niet meer zo leuk als eerst…en als kind mag je dat ook denken en voelen want je weet niet beter. Dat er in Papa’s lijf van alles gebeurt wat hem dood en doodziek maakt en ervoor zorgt dat Papa voorgoed zijn ogen sluit dat besef je je niet eens.
En daar sta je dan…als klein mannetje…omhoog kijkend naar jouw grote vrienden die daar over die reling hangen en er voor jou zijn…en wat doe je dan als kleine grote man?? Dan zwaai je…dan ben je blij dat ze er voor je zijn en dan geniet je daarvan. En mijn god wat genoot ik van dat pure kind zijn…van dat ongeremde en dat oprechte…
3 jongens…vrienden op school en zo duidelijk ook daarbuiten…
En toen Papa zijn laatste afscheid was geweest, toen ook de familie en ook Frank de kist achter hadden gelaten op de grote, koude begraafplaats..toen iedereen terug ging naar de zaal waar het warm was en waar mensen mooie woorden en mooie verhalen over Papa vertelde…toen waren daar ook weer die 2 grote vrienden…en van hen geen mooie woorden over Papa, geen tranen omdat ze Papa zo zouden missen of omdat Papa zoveel te lijden had gehad tijdens zijn ziek zijn.
Nee van deze twee kleine grote vrienden kreeg Frank een…
“Tikkie!!!! Jij bent hem!!!!”
En zo moet het altijd zijn…puur en oprecht…en weet je…
“Tikkie!!!!! Jij bent hem!!!!”