WieWeetWoning

En toen was daar de Gerard Schimmellaan 17 in Hooglanderveen. Een huis dat vandaag even ons leven op zijn kop zette.
Toen we hier aan de Middellandse Zee in Vathorst kwamen te wonen dacht ik eigenlijk dat dit voor de rest van ons leven zou zijn.
Het huis voelde goed, de buurt voelde goed, en zeker nadat mijn vader kwam te overlijden wilde ik hier helemaal niet meer weg.
Hier zat zijn werk nog in. Zijn handen hebben in dit huis dingen gemaakt. Hij heeft gezien hoe wij hier ons geluk vonden.
Maar toen ineens gebeurde er iets wat ons leven toch wel op zijn kop zette. De komst van Vido. Want los van het feit dat wij hem met vol vertrouwen in ons leven verwelkomde wisten we niet wat dit voor de toekomst in zou houden. We dachten er nogal luchtig over. Traplift, drempelhulpjes, etc. Wisten wij veel. We hadden immers totaal geen kennis op dat gebied en ook geen mensen in onze omgeving die hier ooit mee te maken hadden gehad. Maar goed…sinds enige tijd hebben we dan toch geaccepteerd dat wij hier niet met zijn allen oud kunnen worden. Onze woning is niet geschikt voor Vido, hoe blij we er ook mee zijn. En dan begint het proces waarin je gaat zoeken naar een andere woning. En dat is voor ons niet zonder slag of stoot gegaan. Kopen is geen optie, en sociaal huren was dit in principe ook niet. Vrije sector was een mogelijkheid, dachten we…maar dit bleek toch ook niet het geval. We zaten aan alle kanten vast. Godzijdank was daar overleg tussen woningbouw en gemeente en mochten we toch reageren op sociale huurwoningen. Maar ook daarin hadden we niet veel geluk. Mensen die volgens de regels urgenter waren waardoor huizen aan onze neuzen voorbij gingen, woningen die helaas toch niet geschikt te maken waren. Steeds weer haken en ogen die in ons nadeel werkte.

Inmiddels bieden wij geheel tegen ons gevoel in zorg onder de maat aan Vido. We kunnen niet anders. En geloof me…tot grote frustratie. De ruimte om hem fatsoenlijk te kunnen verzorgen kunnen we niet maken. Dus de nood werd hoger en hoger. Dit hebben we ook laten weten aan de gemeente.
En gelukkig is die boodschap overgekomen, ook bij de woningbouw.
Want om een lang verhaal kort te maken….we kregen de woning aangeboden op bovenstaand adres.

Even wat feiten. Het is een huis gedateerd uit 1968. Waarschijnlijk hebben de voormalige huurders er vanaf oplevering in gewoond. De woning is ernstig gedateerd. Prachtig, zo vind ik, maar niet praktisch in 2017 en met 5 kinderen. De woning moet dus worden gerenoveerd. Ookal zouden wij dit niet willen moet dit toch. Want de verhuurder moet aan bepaalde eisen voldoen. Dus hoe prachtig ik de bakelieten schakelaars ook vind, het geweldige lavet en ook de keuken, het moet er allemaal uit. Kortom, de woning ondergaat een grondige renovatie alvorens wij er zouden komen te wonen. Bepaalde plafonds moeten vervangen worden, de vraag is nog maar of de schouw mag blijven bestaan ivm de huidige veiligheidseisen. De muren moeten misschien gestuct worden, en zoals ik al eerder schreef, badkamer en keuken worden vervangen.

Op facebook heb ik een fotoalbum gedeeld met wat foto’s van de woning en tuin. Diverse vragen kwamen naar voren die voor mij wel verhelderend werkte. Want door daar antwoord op te geven komt het bij mezelf ook weer even op een rijtje.
Op de gedateerdheid heb ik al antwoord gegeven. De woning wordt gerenoveerd door de woningbouw.
En ja, de woning is boven ook (veel) kleiner dan de huidige woning die we hebben.

Maar we moeten ook realistisch blijven. We kunnen niet alles hebben. In Amersfoort een woning vinden die boven dezelfde ruimte biedt als wat we nu hebben en die al aangepast is of aanpasbaar is voor Vido zijn levensstandaard is gewoon onmogelijk. En ik vind het moeilijk hoor, want ik wil onze kinderen het liefst hetzelfde al niet meer geven dan ze nu al hebben. Maar soms is het gewoon niet anders.
Boven zijn 4 slaapkamers. De kleinste is echt een hokje van 5 vierkante meter en zou de eerste levensjaren van Djix voor haar voldoen maar daarmee houdt het ook op. De overige drie zijn wel te doen. Ja misschien moet Noah toch een kleiner bed overwegen en past Micah zijn chaise longue (die hij nooit gebruikt) niet meer, maar so be it. Ze hebben 15 en 13 jaar kunnen genieten van prachtige slaapkamers, en nu is het even niet anders.

En dan Pipp…uhm…ja die zal misschien nog wel even bij Vido moeten slapen zodra de unit of aanbouw beneden gerealiseerd is.

De badkamer boven is klein. Maar groot genoeg om met zijn 6en gebruik van te kunnen maken. Een douche en wastafel is alles wat we nodig hebben, en wat ruimte voor handdoeken en toiletspullen. Als het aan mij had gelegen was de badkamer nog net zo gebleven als hij nu was. Maarja…ik schijn niet de enige te zijn in dit huishouden.
Voor Vido wordt natuurlijk beneden een badkamer met toilet gerealiseerd.

De zolder echter geeft VEEL potentie!! Wij zouden daar het liefst een nokverhoging met dakkapel willen realiseren. Of zoals de opzichter het zei, een duiventil. En eigenlijk is dit ook nodig. Dit betekent wel een forse investering van onze kant en natuurlijk zijn daar de nodige vergunningen voor noodzakelijk. Dan zou de vlizotrap vervangen worden voor een vaste trap en kunnen we op zolder één of twee slaapkamers realiseren met ook nog opbergruimte. Ideaal! Aan ons ligt dit stukje echt niet. Maar zodra wij daar in gaan investeren hebben wij er een vaste maandlast bij omdat we een lening voor af moeten sluiten. Op zich ook geen probleem, ware het niet dat als wij een woningaanpassing krijgen, of dit nou een zorgunit of aanbouw is, wij iedere vier weken 242 euro eigen bijdrage moeten ophoesten.
En nee, hier valt niets voor te regelen. Dit is een berekening die gemaakt is en wordt gebaseerd puur op cijfers en niet op feiten.

Dit bedrag betalen wij 10 jaar lang en daarna is niets van onszelf. Geen unit, geen aanbouw, niets.

Dertigduizend euro waar we praktisch gezien niets aan over houden.

We hebben vandaag wel aangegeven met deze woning verder te willen gaan. De woning is dus van ons. Mits hij aangepast kan worden voor Vido en wij hiermee akkoord gaan. De gemeente wil de meest goedkope adequate oplossing. Een zorgunit. Wij willen dit niet. Of moet ik schrijven liever niet…
Laat ik het anders zeggen…onze voorkeur gaat hier niet naar uit. We willen alles behalve als zeikerds overkomen maar we willen hier de rest van ons leven blijven wonen. Nou hoop ik 100 te worden dus de komende 59 jaar wil ik hier blijven wonen. Voor Franke is dit zelfs nog veel langer.
We weten niet of Vido ooit zelfstandig zal gaan wonen. Maar ook stel dat hij zit zou kunnen moet hij wel de mogelijkheid hebben om thuis te komen. Denk aan weekenden, of als hij medische zorg nodig heeft, en misschien blijft hij wel thuiswonend of in ieder geval tot ver in de volwassen leeftijd. Een zorgunit of woonunit heeft een beperkte levensduur.
Dan zitten we nog met het warm worden in de zomer. In verband met Vido zijn oververhittingsprobleem (hij kan zijn warmte slecht kwijt door bijwerkingen van zijn blaasmedicatie) zal er dus climat control of airco in de unit moeten komen. Heel leuk allemaal maar dit wordt ook weer een extra verhoging op onze energierekening. En zo ook in de winter als je de unit warm genoeg wilt houden. Ik heb op diverse fora informatie gezocht en bij mensen die al een unit hebben en het is gewoon niet ideaal. Je hebt wel hele mooie perfecte units hoor, maar dat zijn niet degene die de gemeente gaat leveren.

Maar het feit dat er wel mogelijkheden zijn is natuurlijk al super. En dat is ook de reden geweest dat we hebben gezegd dat we met dit huis verder willen. Wat inhoudt dat dit huis voor ons on hold is gezet en we nou gaan kijken naar de mogelijkheden. En we hebben dit huis met groot geluk toegewezen gekregen want het stond eigenlijk op de nominatie om in de verkoop te gaan. Maar omdat de woningbouw tot Juni niets meer mag verkopen vanuit de sociale huur moesten ze het wel aanbieden. Hun hadden liever anders gezien want alleen aan Amersfoortse grond is dit huis al drie ton waard.

Maar eerlijk is eerlijk….er gaat hier een hoop werk voor ons in zitten. Veel schuren, schilderen, vloeren, muren, echt alles moet gedaan worden. En over de tuin nog maar niet te spreken. Geweldig hoor zo een lap grond, maar om het ingericht te krijgen gaat nog een behoorlijke klus worden.
En dan hebben we over het geld nog niet eens gesproken. En dat is wel iets wat ons onder andere ook enorm bezig houdt vandaan.

We kunnen niet en+en+en+en , het houdt een keer op. We zijn bereid te investeren om dit het huis van ons leven te maken. Maar het moet wel allemaal haalbaar zijn. En de komende dagen zullen we echt hard nadenken en onze hersenen kraken of we niet aan iets willen beginnen wat niet mogelijk is.
Het moet niet de bedoeling zijn dat we straks ja zeggen en onze spullen moeten pakken en in een huis zitten wat eigenlijk veel te klein is en waar we de komende jaren nog weinig aan kunnen veranderen.
En geloof me…de drang om gelijk volmondig ja te zeggen en de sprong in het diep te nemen die zit er echt hoor. Maar rationeel nadenken is echt iets wat we nou voorop moeten houden. Hoe moeilijk dan ook…want het huis, de straat, de buurt, die freaking grote tuin…de oprit…oh zelfs de viooltjes in de voortuin…we zijn verliefd.

Maar we staan er wel semi alleen voor. Om dit huis op te knappen zullen we weer op diverse fronten hulptroepen in moeten schakelen. Maar ook die hulptroepen zijn een keer uitgeholpen.
Ja ik kan weer oproepjes plaatsen op facebook of mensen willen komen helpen.
We zouden een gofund op kunnen zetten.
Maar we zijn volwassen mensen en moeten het toch ook zelf allemaal eens op kunnen lossen.
Plus we moeten dit keer voor zekerheid gaan. We kunnen niet op de bonnefooi onze handtekeningen onder een huurcontract zetten.

Dus voor de komende weken staat er aardig wat in de planning. Om te beginnen volgende week een twee uur durende afspraak met een bouwkundig ingenieur, een deskundige in zorgunits, de aannemer, en waarschijnlijk de wmo consulente en opzichter.
Een afspraak waarvoor wij goed beslagen ten ijs moeten gaan.

Dus we gaan ons voorbereiden zo goed als we kunnen en ook voor onszelf de afweging maken of wij dit traject wel in kunnen gaan. Want soms kan je iets nog zo graag willen….maar moet je ook erkennen als het niet mogelijk is.

Het is dus nog een to be continued.

Oh ja…check de foto’s nog maar even 😉

WieWeetWoning

Geplaatst door Debbie van den Broek-Telgenhof op woensdag 19 april 2017