Wat maakt jou gelukkig?

Vandaag vroeg ik Franke tijdens het bezig zijn in de tuin of hij gelukkig is.

“Ik ben pas gelukkig als ik een sixpack en een afgeronde studie heb.”

Dat van die sixpack is een (semi) grapje natuurljk.

Hij vroeg op zijn beurt of ik gelukkig ben. En mijn antwoord daarop was dat ik deels gelukkig ben. Ik ben gelukkig met mijn prachtige kinderen. Stuk voor stuk. Met al hun min en pluspunten.

Ik ben gelukkig met Franke. Ik geloof oprecht dat hij de liefde van mijn leven is. En nu ik het daar toch over heb…

Soms voel ik me weleens schuldig tegenover familie en vrienden van mijn ex-man dat ik dat zeg. Maar nu hij ook gelukkig is met een ander hoop ik dat iedereen ook inziet dat hij en ik niet “ment to be” waren.

Dat neemt niet weg dat ik van zijn familie houd en ook van hem, ondanks dat er (tijdelijk?) geen contact is tussen hem en mij. En dat is alles wat ik er over kwijt wil.

Anyway, Franke vroeg door en wat mijn beren op de weg zijn. Mijn belemmering om totaal gelukkig te zijn. Wat zijn die beren?

Nou mijn gruwelijke angst voor de dood. Niet eens zozeer die van mezelf. Maar van alle mensen om mij heen. De dood maakt mijn angsten steeds groter. Steeds weer verlies ik iemand, verliezen wij daardoor mensen. Ons kringetje wordt zo klein.

En als je op het nood formulier van school geen adres in de buurt op kan geven voor opvang voor je kinderen dan denk je daar wel even over na.

Ik ben gelukkig. Maar niet compleet.

Het is wel mijn streven om voor 2019 mezelf weer op de rit te krijgen en dat complete geluk weer te vinden. Maar een gouden medaille op de olympische spelen behalen is er niets bij.