Vergistoeristen

Hey Pa,

Zoals ieder jaar schrijf ik ook dit jaar weer een brief naar jou. Eigenlijk onzin natuurlijk want je bent hartstikke dood en never nooit dat je leest wat ik aan je schrijf. Maar ach, het gaat er om dat ik in ieder geval ergens het gevoel heb dat ik het voor en aan jou schrijf en je het op de één of andere manier mee krijgt.

Vandaag is het 6 jaar geleden. 6 jaar alweer. Ik blijf het nog steeds raar vinden dat jij al 6 jaar lang niets van deze wereld mee krijgt. Dat je al 6 jaar lang niet op de hoogte bent van alles in ons leven. Zoveel veranderd in een best relatief korte tijd. Ons gezin is zo groot Pa! Echt ja had zo gelachen om het feit dat alles zo druk en chaotisch is. Dat ik een kopie van Ma ben ik zoveel dingen. Soms schrik ik er zelf van als ik weer iets uit mijn mond hoor komen. En oh wat had je toch vreselijk genoten van de kleinkinderen die je nooit hebt mogen ontmoeten. Ik weet zeker dat je zo trots was geweest. Dat je je vreselijke zorgen had gemaakt om Vido. Want zo was je…
En Pipp had net als Micah je maatje geworden. Ik zie het al helemaal voor me. Logeerweekendje bij Opa Ton met Micah en Pipp. Ze zijn wel wat uit hetzelfde hout gesneden. Daarom kunnen ze ook zo botsen denk ik. En ik zie je ook al helemaal met Noah. Die dan net als Gaby vroeger bij je aan de deur komt en vervolgens de deur uit gaat met een goed gevulde portemonnee en gevulde buik. “En als je gaat stappen kind, dan kom je maar bij Opa langs in Lapart hoor…dan krijg je wel een drankje van me.”

Wat zou je toch trots zijn geweest. Op al je kleinkinderen. Echt. En wat is het toch een groot gemis dat je er niet alleen als vader, maar vooral als Opa niet meer bent. Micah heeft het nog vaak over Opa Ton. Ook naar de kleintjes. Toevallig zei Noah gisteren nog, “Micah, hun weten toch helemaal niet wie Opa Ton is!!”. Waarop ik zei dat ik het juist fijn vond als je naam genoemd wordt. Zo blijf je bestaan. In ons midden. Ik mis je. Als vader, maar ik denk nog veel meer als Opa.

We wonen inmiddels bijna een jaar in ons huidige huis. Een huis waar jij niets in hebt hoeven doen. Niets hebt kunnen doen. Maar gelukkig zit er genoeg liefde in van enorm dierbare vrienden die ons geholpen hebben. Hun handen, hun werk, ze vullen de leegte op die jij hebt achtergelaten. Los van alle mankementen vanwege ouderdom had jij dit huis echt geweldig gevonden. Echt. Het ademt, het leeft, er zit een ziel in. Jij had het gevoeld.

Maarja….jij bent er niet meer. Alhoewel, de urn met jouw as staat ook hier weer. Je bent inmiddels al verhuisd van de woonkamer naar de gang. Van de gang terug naar de woonkamer. Maar je woont nou al een tijdje op onze slaapkamer. Daar kom je toch het beste tot je recht.
We hebben ook wat as van je in as sieraden gestopt. Micah en ik hebben beide een ketting met jouw as er in.
Micah mist je, ik merk het. Ik hoor het. En als ik dan die ketting om zijn nek zie dan doet dat me wat. Hij is er zo zuinig op.
Vandaag is hij naar Mallorca gegaan, samen met Harald en diens vriendin. Ik vroeg hem voor de grap of jij niet mee moest. Maar de angst je te verliezen was groter dan de drang je mee te nemen.
Ik vind het vervelend dat hij juist vandaag vertrok. Een dag die voor mij zo beladen is.
Een dag die Franke en ik altijd vorm proberen te geven in het teken van jou.
We bestellen altijd iets wat jij lekker vond. Meestal spare-ribs van Palm tree, of italiaanse Pizza.
En vandaag wilde we uit eten gaan. Maar kleintjes worden groot en Noah is naar de bioscoop en Micah dus naar Mallorca. Best klote eigenlijk.
Maar gelukkig is daar mijn lieve schoonmoeder Roos die vanavond op de kleinste drie past zodat Franke en ik samen uit eten kunnen.
We gaan samen eten bij een restaurant dicht bij jouw huis.
Het voelt dubbel, maar ook goed. En ik hoop dat we daarna nog even wat kunnen gaan drinken in Lapart.
Oh ja over Lapart gesproken. Ons gezamenlijke lievelingskroeg. Jouw hoekje is niet meer. Het is gesloopt en weg. En op zich vind ik dat wel oké zo. Want zo kan er nooit meer iemand op jouw plekje zitten. Want ik vond dat vreselijk. Dat was jouw hoekje!! Van niemand anders.
Maar Lapart is verhuisd naar de overkant en Maicel heeft er echt iets prachtigs van gemaakt.
Ik weet niet of jij je er prettig had gevoeld, maar je was zeker trots geweest op zijn werk. En ik weet ook zeker dat was jij er nog geweest dat je hem geholpen had.

Dit weekend wordt Noah 18 jaar. 18 Pa, jezus ik word oud haha! Maar zij ook. Ik zie er als een berg tegenop. Ik heb echt een hekel gekregen aan verjaardagen. Die drukte, het rennen en vliegen. Al die stemmen door elkaar. Maar de 18e verjaardag van je dochter kan je gewoon niet skippen, al wil je nog zo graag. En dat is zo dubbel want ik gun haar eigenlijk het grootste feest en ik geniet ook zo van het zien van mensen waar ik veel om geef. Want dat zijn er eigenlijk nog maar weinig. Niet het aantal mensen waar ik om geef hoor. Maar wel het aantal mensen dat we zien.

Het is ingewikkeld allemaal. Alle back-up die ik voor mijn gevoel ooit had is er niet meer. Althans ze zijn er wel, maar het gevoel, het vangnet. Het onvoorwaardelijk ergens terecht kunnen is er niet meer. Er is een hoop gebeurt. En dat doet vreselijk veel pijn. Maar je had me begrepen, zeker weten.

Maar goed, 6 jaar…..
We missen je. Echt. En het is zo enorm zonde dat je bij leven niet wist hoeveel je voor iedereen betekende. Want dat had ervoor gezorgd dat je je een stuk minder ongelukkig had gevoeld. Pa, je hebt zoveel betekent voor veel mensen. Ondanks je soms  moeilijke karakter. Want moeilijk was je. Maar je had ook iets bijzonders. Jouw muur kwam door wat je hebt meegemaakt vroeger. Dat was niet niks. Ik begrijp nou zo goed dat je beschadigd was. Dat jouw emoties zo anders waren dan die van ons. Dat hechting voor jou zo anders aanvoelde dan voor ons.

Nog altijd dankbaar dat we de laatste jaren zo intens met jou mochten beleven. Al was het niet zoals we allemaal hadden gewenst. Het liefst had ik een berichtje van je gekregen. “Deb, ik kom niet hoor. Ik doe wel een kaart en geld door de brievenbus voor Noah.”
Want dan wist ik zeker dat ik je Maandag weer zou zien.


(Oh en de titel, vergistoeristen is omdat het sinds de troonwissel een terugkomend iets is op jouw sterfdag. Ieder jaar verzamelen zich er weer een aantal toeristen die denken dat ze hier Koninginnedag kunnen vieren. Ik voel me ook een beetje en vergistoerist. Want ieder jaar wil ik nog zo graag met jou deze dag vieren.)

One thought on “Vergistoeristen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *