Vele harten in actie…

Onderweg van het ziekenhuis naar huis pak ik mijn telefoon en open ik mijn facebook app. “Wow!” zeg ik hardop en ik begin te lezen. Ik had vanochtend onderweg naar het ziekenhuis al gelezen dat Chantall een stukje had geschreven over en voor ons. Gisteren hebben we hierover vluchtig contact gehad, al mijn contacten zijn de laatste weken vluchtig omdat het altijd ergens vlug tussendoor moet, tijd om mensen fatsoenlijk antwoord te geven op berichtjes of om telefonisch te woord te staan is er eigenlijk niet. Terwijl ik dit aan het tikken ben liggen de zakken boerenkool en een zak aardappels alweer achter mij klaar om gekookt te gaan worden. Maar Chantall was één van de mensen die ook een geboortekaartje van ons heeft ontvangen. Dit was geen extra kostenpost want door de trage stuntelende PostNL kregen wij 30 geboortekaartjes extra. Chantall is één van de lieve mensen die ons een hart onder de riem heeft gestoken. Vido kreeg een prachtig dekentje met zijn naam er op en een prachtige Ploesie met de letter V erop.
Maar er zijn nog veel meer mooie, lieve mensen die ons geholpen en bijgestaan hebben.

Het lastige is dat ik normaal gesproken aan de andere kant van de lijn sta. Normaal ben ik degene die geld overmaakt, cadeautjes koopt voor anderen, een actie op touw zet, kaartjes stuurt, ik ben zo iemand die graag aan dat soort dingen mee doet omdat ik mijn hart graag laat spreken. Maar ik ben niet altijd zo aardig, want soms denk ik ook weleens “oh daar heb je weer zo een actie..” met alle vooroordelen van dien. Ik ben een nuchter persoon, bekijk altijd alles van alle kanten, en nog een keer. Denk vaak oplossingsgericht en laat niet snel mijn hoofd hangen. Voor veel dingen is gewoon een oplossing, als je maar wilt denk ik.
Mensen die mij niet kennen weten ook niet precies wat voor een persoon er nou eigenlijk aan het schrijven is. Soms laat ik de achterkant van mijn tong zien, maar lang niet altijd. Ik ben hard voor mezelf, ik vind stoppen geen optie. Een aantal weken geleden werd het me voor het eerst echt allemaal even teveel en in een kort ogenblik dacht ik “wat zou het fijn zijn als ik eruit kon stappen, of eigenlijk als ik eruit zou stappen..” en dat voelde op dat moment echt even zo. Mijn hoofd zat zo vol, ik zag even geen uitweg meer en stoppen leek een optie. Vlug daarna vond ik mezelf de grootste sukkel die er rondliep en schaamde ik me voor mijn eigen gedachten. Ik heb een geweldig leuke vent, lekker ding ook nog eens, 12 jaar jonger en adoreert me alsof ik een mega babe ben terwijl de waarheid is dat ik een gescheiden 38 jarige vrouw ben met 2 kinderen van mij en mijn ex samen en destijds 1 kind van hem en mij samen, ik zie er uit als het prototype lesbo, heb een te grote neus voor mijn gezicht, zit onder de littekens van onder naar boven wegens plastische chirurgie omdat ik ooit 85 kilo af viel, ik ben chronisch ziek, al heel veel jaren afgekeurd, psychisch ben ik ook labiel van tijd tot tijd, kan een behoorlijk kreng zijn, heb rimpels om mijn ogen, heb geen dikke bankrekening, spaargeld of rijke familie….wat moet die jongen eigenlijk met me? Maar goed…hij is er wel, en natuurlijk mijn kinderen, op het moment dat ik het leven even niet meer zo leuk vond waren het er 3, en wat voor een moeder zou ik zijn als ik die gedachten zou laten overheersen.
Ik zag gisteren een mooie documentaire met de tekst “Moeders springen niet van flats” en nee inderdaad…ik heb bewust gekozen voor hun leven en alleen daarom al mag ik er niet bewust voor kiezen mijn leven te stoppen en hun hier achter te laten op een leeftijd dat ze het zelf niet kunnen redden.

Dus die gedachten moest al snel weer ruimte maken voor mijn gevoel “stoppen is geen optie!” Acceptatie..dat is belangrijk. Accepteren dat ik even niet degene ben die anderen kan helpen maar degene ben die hulp nodig heeft, en niet alleen ik, ook mijn man, mijn kinderen, onze situatie. Ik ga mezelf ook niet meer eindeloos uitleggen of verantwoorden, verklaren wat wel en geen opties zijn.
We doen het op deze manier, we hebben hiervoor gekozen en zetten op deze manier voort. We zijn niet voor altijd “arm” het is maar tijdelijk. Op het moment dat we hiervoor kozen was onze situatie heel anders en zou alleen ik thuis in bed liggen en niet Vido in het ziekenhuis. We wisten wel dat die kans er in zou zitten maar we hadden enorm gehoopt dat dit niet zo zou zijn.
We probeerde voor die tijd alle scenario’s door te nemen en dachten alles wel onder controle te hebben. Ja het werden wat maanden op een vreselijk houtje bijten, en dat is niet overdreven.
Rondkomen van nog geen 1100 euro met een gezin van 5 destijds is verre van een vetpot, en het liefst deden we dit ook nog zonder toeslagen omdat we echt een vreselijke angst ontwikkeld hebben voor de belasting en aanslagen die jaren later nog binnen komen, net als de aanslagen van mijn vader die ons de afgelopen maanden genekt hebben.
Dus we hadden gespaard om dat te kunnen overbruggen.

Maar alles liep anders, echt alles…want daar was ineens wel de belasting maar niet eens voor ons, nasleep van mijn vaders overlijden, en daar waren ineens andere financiële tegenslagen en rekeningen die ervoor zorgde dat het potje eigenlijk al op was voor we in deze situatie terecht kwamen. Maar nog…stoppen was geen optie. Stoppen IS geen optie.
Nu zitten we waar we zitten, dit kun je lezen op oudere door mij geschreven stukken, door het stuk op mijn weblog waarin ik ons rampenjaar beschrijf en onder het kopje Ben-Vido op deze site.

Hulp vragen is moeilijk, hulp vragen is echt NIET iets wat bij mij past of hoort, ook bij Franke niet. We doen het zelf wel denken en voelen we altijd. Niet omdat we de hulp van een ander niet willen, maar omdat we een enorm hoge drempel over moeten om hulp te kunnen accepteren. Bij hulp komt altijd zoveel meer kijken, want je wilt bedanken, het liefst een ieder persoonlijk, je moet jezelf bloot geven, je blijft jezelf uitleggen. Er zullen altijd mensen zijn die denken de antwoorden te hebben op jouw problemen, ook al heb je al gezegd dat je echt al het voor jou mogelijk gedaan hebt.
Er zullen ook altijd mensen zijn die jouw situatie helemaal zo schrijnend niet vinden en dat is hun goed recht. Mensen zullen oordelen en veroordelen, ook hun goed recht.
Hulp vragen is echt één van de grootste dingen in mijn leven waar ik moeite mee heb, altijd al gehad heb.
Toen ik nog een wijntje dronk, en misschien wel een paar teveel, toen durfde ik het wel. Tot ik de volgende dag wakker werd en dacht…oh jee wat heb ik nou weer gedaan.

Toen Vido geboren werd liepen we al vrij snel tegen de parkeerzorgen aan, we hadden al allerlei informatie mee gekregen van het ziekenhuis, van alles opgezocht bij de zorgverzekeraar maar we wisten al dat het parkeren ons in ieder geval 75 euro per 28 dagen ging kosten. 2 keer per dag met onze auto (Opel Astra Station) heen en weer naar het ziekenhuis komt op 16 euro per dag aan bezinekosten, maal 7 is 112 euro per week, maal 4 is 448 euro, plus die 75 parkeerkosten is 523 euro extra kostenpost per maand simpelweg om bij onze zoon te zijn.
Waar haal je dat geld vandaan als je nog geen 1100 euro hebt om alles van te betalen :-/

Niet lullig bedoeld maar ons verhaal van het afgelopen jaar is wel een beetje een rampscenario, je zou het in een GTST script kunnen wegschrijven of het als onderwerp in een programma als hart in actie kunnen meenemen. Als ik het als droge stof terug lees dan heb ik soms niet eens het idee dat dit ons verhaal is, dat dit ons allemaal is overkomen.
Was het van een ander geweest had ik het waarschijnlijk niet eens geloofd. Wat een drama en ellende, en dan staat niet eens alles er want sommige dingen zijn te privé om te kunnen delen.
Ik ben een open boek maar zo open ook weer niet.
Maar niet stoppen betekent ook naar oplossingen zoeken om wel door te kunnen gaan.
Ik schrijf veel, ik schrijf openhartig en ik leg het ook vaak uit als zijnde schrijven van mijn hoofd, hart, richting mijn handen en daar stroomt alles uit mijn vingers via het toetsenbord op het beeldscherm.
Voor mij werkt het vaak op het moment dat ik het doe therapeutisch maar het gebeurt ook wel vaak dat het minder fijne gevolgen heeft en ik juist therapie nodig heb om te verwerken wat er door mijn schrijven gebeurd is 😉

Veel van mijn vrienden en vriendinnen heb ik dan ook te danken aan internet. Aan een chat waar ik heeeeel vroeger veel in zat, Spinchat, Mobstar een spel wat ik ooit fanatiek speelde, maar eigenlijk begon ik het hele gedoe met mijn eigen weblog, destijds nog als Webdeb. Men vond mij over het algemeen niet heel erg aardig, en als ik terug kijk was ik dat ook echt niet altijd. Ik was ook niet gelukkig met mezelf.
Maar sinds een jaar of 6 ben ik een stuk gelukkiger met mezelf en anderen ook met mij en is me eindelijk gelukt wat ik eigenlijk altijd al wilde, mensen begrijpen me, mensen herkennen zichzelf in mijn gevoel, ik heb oprecht een klik met mensen en hen met mij. Ik ben eindelijk mezelf, en jezelf zijn loont want het zorgt ervoor dat je vriendschappen kunt creëren op allerlei gebieden.
Ik ben van mensen gaan houden, zij van mij en mijn gezin door het stukje dat ik ze mee laat gluren, of door soms de hele shows die ze mee mogen maken.
En als mensen ook van jou gaan houden willen mensen ook laten merken dat ze van je houden. Dat doen ze door veel lieve reacties te geven, mooie en treffende reacties, maar op het moment dat ze daadwerkelijk in actie kunnen komen doen ze dit dus ook met liefde.

Dus toen we in deze situatie terecht kwamen vroeg ik mezelf steeds af wat ik kon doen om ons te helpen, om ervoor te zorgen dat we in ieder geval nog een maandje zorgeloos door konden komen want dan gun ik niet alleen mezelf maar voornamelijk mijn gezin wat al genoeg heeft meegemaakt en voor mijn gevoel is alles nog altijd mijn schuld.
Dus ik overlegde met Franke of hij het ermee eens was dat we in plaats van kraamcadeautjes om geld zouden vragen.
Een soort van envelopje onderaan het geboortekaartje, erg ongepast natuurlijk want zo hoort het niet, maar enorm noodzakelijk in ons geval.
Maar omdat ik ik ben moest er een uitleg bij waarom we om dat envelopje vroegen, want ik wilde zo graag dat mensen het zouden begrijpen en geen vooroordeel zouden hebben.
Ik kon ook eindelijk antwoord geven op de vraag van velen en dat was en is wat ze voor ons kunnen betekenen.
Onze vraag was echter wel, ALS je een cadeautje voor Vido wilde gaan kopen of een kaartje wilde sturen…pas dan werd onze vraag om dat niet te doen en om het geld wat je daarvoor uit wilde geven op onze rekening te storten. Op deze manier worden wij enorm geholpen en op deze manier geven we mensen ook de kans ons te helpen daar waar we het nodig hebben.

En dan merk je wederom dat internet groot is, dat internet krachtig is, dat ons verhaal ook anderen raakt en dat ook mensen die ons helemaal niet kennen graag willen helpen.
Ja ons verhaal is uniek, en het is gewoon klote eigenlijk, maar we zijn niet zielig, echt niet. We maken nog steeds stomme grapjes, onze kinderen kunnen nog steeds enorm grote etters zijn en zorgen voor grijze haren, ik hou nog steeds niet van knuffelen en zoenen geven, huilen doe ik amper en ik ben keihard voor mezelf en de enige plek waar ik soms mijn pijnlijke plek laat zien is als ik schrijf.
6 uur na mijn keizersnede die 1 week na mijn foetale chirurgie was zat ik op het toilet nog met mijn ruggenprik in op het toilet omdat ik echt NIET in een po-stoel midden in mijn ziekenhuis kamer ging zitten poepen. Even daarna ging mijn katheter eruit en stond ik heerlijk te douchen. Het liefst liep ik al naar de NICU om mijn zoon te bewonderen maar dat mocht niet. Ik had mijn kolf op standje koeien melken om zo snel mogelijk de eerste druppels moedermelk te kunnen geven aan mijn zoon omdat het voor prematuur kindjes zo vreselijk goed is (en voor andere kindjes natuurlijk ook maar voor hun extra omdat ze geen afweerstoffen hebben), ik lag de volgende dag telefonisch in mijn bed te bellen met instanties om ons inkomen goed te regelen, ik ruimde mijn eigen ziekenhuiskamer op, probeerde ondanks dat ik niet thuis was de zaken in huis zo goed mogelijk te ondersteunen. En niet omdat ik een veer in mijn reet wil, nee absoluut niet want ik kan niet eens tegen complimentjes, maar omdat ik een controlfreak ben die zichzelf geen rust gunt en alles goed voor elkaar wilt hebben.

Kun je je voorstellen hoe ontzettend ik met mijn rug tegen de muur moet staan om om hulp te vragen en ook om Chantall te antwoorden dat ze van mij haar stukje mocht schrijven en een terugkoppeling mocht geven naar mijn site. Ik weet hoeveel lezers ze heeft en hoe groot haar netwerk is. Met mijn billen bloot voor mijn eigen vriendjes is het probleem niet zo, maar nu sta ik toch wel erg naakt voor een groter publiek.

Mijn angsten? Dat mensen denken dat we ons verhaal hebben verzonnen of meer hebben aangedikt, dat we profiteurs zijn. En het is stom…want ik vraag niemand om geld te storten, ik heb enkel dit verzoek gedaan bij mensen uit onze eigen kring die van plan waren een kraamcadeau te kopen. Ik vind het echt wonderbaarlijk hoe lief, gul, begripvol, en vol medeleven de mensen zijn met wie ik tot nu toe contact heb gehad. Ik voel me er haast ongemakkelijk bij. Ik wil zo graag iedereen persoonlijk een berichtje terug sturen omdat ik ze niet het gevoel wil geven dat ik ze negeer, maar ik heb er echt de tijd niet voor.
Hoe maak je ieder individu die er op dit moment voor ons is nou duidelijk hoe enorm dankbaar je bent?

Het liefst stuur ik iedereen een kaartje of een kadootje hahaha maarja dat kan ik nu niet, dat is nou precies waarom Luna’s hart o.a. in Actie kwam.
Maar zo werkt mijn hart dus ook.
Dus de komende tijd zal er van mijn kant uit echt met grote regelmaat zo een log uitrollen waarin ik weer eens probeer duidelijk te krijgen hoe graag we iedereen willen bedanken.
En ik hoop met heel mijn hart en ziel dat we over een maand of 3 de rust zullen hebben waarin ik hier kan zitten aan diezelfde eettafel, aan dezelfde laptop, om een bericht te schrijven waarin ik een manier heb gevonden om iedereen te bedanken.

Ik hoop maar dat ik zo alles een beetje duidelijk heb gekregen, ook waarom ik niet op bepaalde tips e.d. heb gereageerd.
Nuttige tips zal ik echt wel langs lopen maar veel van de tips waren ons al bekend en veel van de wegen hadden we al bewandeld.
Nog even één ding, Early Birds waren we al voor de zwangerschap van Vido mee bekend, een geweldig initiatief.
Tot op heden hebben we nog geen afspraak in durven plannen, ook omdat we voor ons gevoel daarmee zeiden, laten we maar een stelletje mooie foto’s maken voor het geval hij dood gaat.
Nu zijn we op een ander punt gekomen. Aan de ene kant willen we het niet omdat de rest ook nog nooit zo een fotosessie heeft gehad, aan de andere kant, de anderen hebben ook nog nooit zo een start gehad als Vido heeft gehad.
Dus als er wat tijd en ruimte is, dan gaan we eens kijken om het formulier in te vullen en een afspraak te maken.

En nogmaals…mocht je een ander goed idee hebben voor ons en heb je ook de tijd om het uit te werken dan is het welkom.
Maar wij kunnen hier zelf weinig in betekenen omdat onze dagen gewoon gevuld zijn met een schema dat tijdrovend en energierovend is.
Als wij ’s avonds samen op de bank zitten is het al snel 22:00 tot 22:30 uur en willen we eigenlijk alleen nog maar even tv kijken, een glaasje drinken drinken en soms ook een chippie eten.
Daarna is het kolven en slapen, om ’s ochtends weer wakker te worden en te beginnen met wederom kolven en daarna de dag verder te starten.

Luna’s hart in actie heeft voor enorm veel reacties en acties gezorgd, we keken elkaar net aan en waren er ontroerd van.
Toch ik Franke haar log voor las moest hij huilen rijdend richting het WKZ.
Het is een slopende periode voor ons waarin we proberen met onze humor, onze kracht en vooral met elkaar dapper voorwaarts te gaan.
Jullie willen niet weten hoeveel kracht wij halen uit al jullie positieve reacties.

Bedankt daarvoor lieve mensen…enorm bedankt…

Ik weet één ding zeker…hierboven…of waar hij dan ook nu mag zijn…maar daar zit iemand ontzettend trots te zijn.
Jullie zijn op dit moment allemaal een beetje mijn vader, want mijn vader was in dit soort situaties altijd onze redder in nood, los van wat alle andere lieve familie en vrienden voor ons doen.
Dus we noemen jullie allemaal een beetje Ton, en Ton is goed!

2 thoughts on “Vele harten in actie…

  1. Kan zoveel zeggen, zo weinig doen (zeker financieel niet als afspraken niet nagekomen zijn en ik net mijn laatste euro uit moet geven om een brood te kunnen kopen)…zit met tranen in mijn ogen te lezen…ben een beetje te emo geloof ik, zit met mijn hart onder de oksels te wachten tot het morgenochtend is…voor mij spannend…kom er niet goed uit, sorry schat.

    Deze hart in aktie gaat grote gevolgen hebben voor jullie en het is allemaal verdiend!!!
    XXX

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *