Vaderdag 2019

Een paar weken geleden grapte Franke, “Nou vaderdag gaat makkelijk worden! Ik heb geen contact met mijn vader. Jouw vaders zijn overleden. En bij Theo komen we ook niet meer.”

16-06-2019

Vaderdag. Inderdaad, mijn vaders zijn er niet meer. Franke zijn vader is er nog wel maar zien we niet meer. En Theo, die voor zowel mij als Franke jarenlang een vaderrol vervult heeft en als vader voelde zien we helaas ook niet veel meer. En Franke zelf vind vaderdag een dag die van hem in stilte voorbij mag gaan.

Echter met 5 kinderen ontkom je er niet echt aan. Er zijn zelfgemaakte school knutsels. Twee grote kinderen die graag iets willen kopen omdat dit een gelegenheid is om je waardering op een vrij makkelijke manier te laten blijken. En tegenwoordig worden dagen als deze natuurlijk steeds commerciëler en komen ze dus steeds meer in the picture.

Eigenlijk is vaderdag anno 2019 voor ons misschien wel ingewikkelder dan we dachten dat Moederdag was.

Een dochter die geen contact meer heeft met haar vader, een zoon die wel denkt aan een cadeautje kopen voor zijn “stiefvader” (haat dat woord en alle andere verzonnen termen) maar niet voor zijn biologische vader. (Ook zo een benaming…maarja..)

En wat moet je daar dan weer mee.

Dus dit jaar bestond uit keuzes maken. En de keuze was het te laten komen zoals het kwam.

Het deed me pijn niet naar Sleeuwijk te gaan.

Überhaupt doet het me pijn dat we Theo nog zo weinig zien.

Ik vond het moeilijk Noah en Micah niet te sturen in wat te doen.

En het gemis van mijn eigen vaders was groter dan ooit.

Anderzijds genoot ik van die enorm trotse Pipp en Vido die hun knutsels en gedichtjes gaven.

Van Djix die er niets van snapte maar het zo geweldig vond een cadeautje te geven.

Van mijn 18 jarige dochter die met een glimlach de trap af kwam lopen met haar cadeaus.

En het was leuk om gisteren met mijn 15 jarige zoon in de stad te lopen en te zien hoe hij zijn best deed een passend cadeau voor Franke te vinden. En om te zien hoe “verlegen” hij was bij het geven vanmiddag. (Want tja…hij kwam wel gewoon na 12en zijn bed uit.)

En ik? Ik bakte een pannenkoek ontbijt, want dat vind Franke zo lekker. En ik liet hem de hele dag series kijken zonder te zeuren. En ik kookte wat hij wilde eten.

Tot zo ver Vaderdag. Het is maar ingewikkeld allemaal.

(En wat betreft de open en eerlijkheid. Sorry als het raakt. Maar ook weer niet. Want dit is wel hoe het is.)

7 thoughts on “Vaderdag 2019

  1. Het is zo ingewikkeld als je het zelf maakt, eigen vaders komen te overlijden dus voor je eigen gezin maak je er weer traditiegetrouw vaderdag van…
    Jullie grote kinderen kunnen eigen keuzes maken dus geen zorgen daarover!
    Gewoon lekker Franke zijn dag geven zoals jullie hebben gedaan.
    Het is in veel gezinnen zo, go with the flow en denk er niet teveel bij na….bij ons ook met gemis maar genoegdoening met mijn eigen kinderen. Het is goed zo!

  2. Andrea ik vind dat dus echt nonsens. Je voelt het zoals je het voelt. Dat jullie het handelen zoals jullie het handelen prima, en respect daarvoor. Maar ga svp niet zeggen hoe wij het moeten doen.

  3. Wat kan jij toch altijd aardig reageren zeg, dit was goed bedoeld, ik zeg nergens hoe jij het moet doen, was alleen een hart onder de riem steken maar jij leest hoe jij het leest, voel je lekker aangevallen dan komt het ooit wel goed.
    Maar blijf erin hangen zou ik zeggen!

  4. Andrea, … ik vond en vind mijn reactie niet onaardig hoor. Maar jouw reactie komt op mij wel over alsof je probeert te zeggen dat mijn manier van “omgaan met” fout is en die van jou juist.
    En als ik dan nou deze reactie lees (ik lees zoals ik het lees idd) dan kom je ook niet heel vriendelijk over.
    Ik vermoed toch dat jij ooit ergens bent blijven hangen. Anders was je wel wat aardiger geweest.

  5. Ik vind mezelf heel aardig, het is alleen jammer dat jij je aangevallen voelt en (vind jij) geen kritiek kan verdragen (al was dit geen kritiek)
    Jij laat je leven zien op internet dus kan je minder leuke reacties (in jouw ogen)verwachten
    Maar ach je kunt niet iedereen aardig en vriendelijk vinden!

  6. Ik kan prima kritiek verdragen. Maar jij zegt dat ik het zelf ingewikkeld maak. En daar ben ik het niet mee eens. En ik vind het stukje “eigen vaders komen te overlijden” pijnlijk. Iedereen gaat een keer dood. Maar je vader dood in zijn huis vinden op zijn 68e is nou niet echt wat je verwacht als dochter zijnde.
    Daarna zeg je dat ik me geen zorgen moet maken om mijn grote kinderen.
    Natuurlijk maak ik me daar wel zorgen om. Zeker als hun keuzes weer op mijn bord terecht komen. Plus het feit dat 18 en 15 nou niet echt leeftijden zijn waarop je kunt vertrouwen op hun keuzes.
    “Het is in heel veel gezinnen zo, go with the flow en denk er niet teveel bij na” zeg je dan.
    Ik heb het toch niet over andere gezinnen?
    Ik schrijf over ons. Hoe wij het ervaren. Het voelt alsof je mij de les leest omdat jij er volgens jou vele malen beter mee om gaat.
    Blij voor jou. Ga vooral zo door.

Comments are closed.