Sociale Pauze

Gisteren heb ik een bijzonder fijne dag gehad. Eerst samen met ons hele gezin naar lieve vrienden en hun twee zoontjes in Schoonrewoerd geweest. En ik vind het zo fijn dat ik ze vrienden kan noemen. Er stond een gezellige bbq op de agenda samen met nog twee andere vrienden en hun twee zoontjes. We hebben elkaar leren kennen op de peuter revalidatiegroep van de Hoogstraat. Mooie en pure vriendschappen voor het leven zijn ontstaan. Dat koester ik enorm, vooral omdat het voor ons geen dagelijkse kost is om vriendschappen te sluiten. We zijn er gewoon niet zo goed in. En onze situatie maakt het vaak complex. En voor mij persoonlijk vergt het veel van mijn energie. Ik kan het niet goed uitleggen maar sociaal zijn kost mij gewoon heel veel moeite. En dat merk ik vaak pas na een dag visite, een uitje of wat dan ook.

Maar goed, gisteren was heel fijn en voldaan reden we naar huis. In de avond ben ik nog langs mijn jarige broer gegaan en rond middernacht eindigde mijn dag. 

En daar was ik ondanks dat ik het heel fijn heb gehad zo vreselijk blij mee. Want de boog staat zo enorm gespannen in mijn hele lijf. Ik ben al weken over mijn eigen grenzen aan het gaan op een hoop vlakken en nu houdt het echt even op. En dit heeft niets te maken met depressieve gevoelens ofzo. Maar simpelweg met wat ik aan kan en niet aan kan. En het is aan mij hoe ver ik het laat gaan. Maar ik heb de afgelopen week gemerkt dat de koek op is. Als ik alleen al dacht aan een sociale activiteit werd ik totaal nerveus, gespannen, en zag ik er als een berg tegenop. En als het achter de rug was dan voelde het als zo een enorme opluchting en merkte ik gelijk dat mijn potje wéér leger was geworden. En dat het aanvullen een stuk langzamer gaat dan het leegmaken ervan. De balans is er uit. En dat is niet goed. En het is aan mij er een rem op te zetten. En dat ga ik dan ook doen.

Ik vier mijn verjaardag Dinsdag sowieso niet. We zijn zelfs niet eens thuis. En dat een hele bewuste keuze waar ik me echt prettig bij voel. Al jaren vier ik het tegen mijn zin in wel en dat doe ik niet meer. Wie weet volgend jaar als de hele verhuizing en alle stress achter de rug is. 

Ik wilde aankomend weekend een verrassings bbq houden voor Noah voor het behalen van haar diploma. Maar ook dat doe ik niet meer. Zojuist hakte ik die knoop door. Ik trek het gewoon niet. Het komt wel een andere keer. Of het wordt een borrel. Ik verzin er wel wat op. 

De enige afspraken die nog op de kalender staan zijn afspraken met de gemeente. Dat bezorgt me al meer dan genoeg stress en kopzorgen. (Ze komen oa de bouwtekeningen en het pve doornemen en wij moeten tekenen zodat er gelijk twee offertes aangevraagd kunnen worden.) 

De zomervakantie van de kinderen staat voor de deur en de bedoeling is dat we begin Augustus een week op vakantie gaan met mijn schoonouders en schoonfamilie van mijn ex zijn kant. En zoals het nu met me gaat zie ik dat niet zitten. Dan is het voor iedereen beter dat wij niet mee gaan. Ik ga daar de komende tijd mijn brein echt goed over kraken. Vakantie klinkt leuk en is ook leuk. En ik hou echt veel van mijn schoonouders, maar met zijn allen op vakantie is al intensief voor iedereen. We zijn met een grote groep en in totaal 5 kleine kinderen en 4 pubers, en 8 volwassenen waarvan ik er 1 niet eens ken. En ik zie daar tegenop. Al vind ik dat ik het voor de oudste kinderen wel moet doen. Maar ik weet simpelweg niet of ik het wel trek in deze staat. En ik heb geen zin in ruzies of wat dan ook omdat ik niet goed in mijn vel zit. 

Ik moet thuis eerst weer tot mezelf komen. Geduldiger zijn met de kinderen. Liever voor ze zijn. En weer gewoon de moeder worden die ik was. Niet dit kattige, zeurende en chagrijnige stuk vreten dat ik nu ben. Het kost me veel moeite om aardig te zijn. Om mijn geduld te bewaren. Om begripvol te zijn. Om de moeder te zijn die ze verdienen. En daar hoort ook bij dat ik schuldloos soms tijd voor mezelf moet nemen. Dat is niet altijd makkelijk omdat ik me al snel schuldig voel tegenover Franke als hij met de kinderen thuis zit. Want ja, Franke kan het allemaal heel goed. Maar ook Franke zit er aardig doorheen. En ik weet hoe pittig het kan zijn met ze. Maar in goed overleg moet het best mogelijk zijn dat ik soms even lekker ga kringlopen of even een uurtje of twee boven op zolder ga liggen. 

En wie weet kan Pipp een keer logeren bij zijn beppe, wat hij altijd heel leuk vind. Dat scheelt toch een beetje. 

Ik vind het allemaal niet makkelijk hoor. Want het houdt ook in dat ik soms buiten mijn comfortzone zal moeten gaan. Nee moet zeggen tegen mensen. Mensen wellicht ga teleurstellen. Maar ik kan alleen maar hopen dat deze mensen het niet persoonlijk opvatten en mij begrijpen.

En tussen dit alles ga ik ook weer lekker een paar dagen sappen want dat helpt me toch wel enorm om mijn mentale en fysieke  staat beter te krijgen. 

Ik roep al maanden dat er dingen moeten veranderen maar doe het steeds maar half. Het is ook gewoon super moeilijk. Net zoiets als lijnen en het volhouden. Dat red je alleen als je je hele eet en beweegpatroon permanent verandert. En dat lukt ook maar weinig mensen. Gelukkig is jezelf rust geven en even een stapje terug nemen in sociale activiteiten geen hele zware opgave dus dat moet me wel gaan lukken.