So far.

Hoe gaat het nu? Gaat het goed met je? Gaat het goed met jullie? Gaan jullie nog op vakantie? Hoe staat het nou met de woning? En hoe gaat het met Vido? Wanneer gaan jullie verhuizen? Heb je nog wat gehoord van die Karin?

Zomaar wat vragen van de afgelopen week. En ik zeg eerlijk…mijn hoofd is soms zo bomvol van alles en nog wat dat ik de puf niet heb om antwoord te geven. Maar ik ga het proberen.

Tussen ons gaat het goed. Het is soms knokken. Zorgen dat je er samen goed doorheen komt. Maar wij redden dit wel. Maar als individuen is het pittig. Franke heeft veel last van zijn rug en ik ook. Dat doet ook wat met je mentale staat. Hij heeft komende week een afspraak bij de huisarts maar ik denk dat het best pittig is. Het tillen van Vido in de meest onmogelijke posities breekt gewoon op. En ik merk dat ook. Onze lichamen geven even duidelijk aan dat dit niet de bedoeling is.

Onze wmo/gemeente strijd gaat gewoon door. Het staat nu even op pauze ivm vakantie maar na de vakantie staat nog een afspraak te wachten om een soort van bezwaar aan te kaarten tegen de eigen bijdrage. De gemeente heeft al laten weten dat dit wellicht een gebed zonder end is, maar we gaan er toch voor. (Iets met het beleid en als ze ons de eigen bijdrage kwijtschelden ze dit ook bij anderen moeten doen.)

En dan nog de week vakantie in de Ardennen met mijn schoonfamilie. Het stond even op losse schroeven door omstandigheden. Maar de knoop doorgehakt. Aanhanger gehuurd (die met pech in België staat. Zie vorige post.), en dankzij een hele lieve gift van iemand die anoniem wilt blijven een drager voor de rolstoel op onze trekhaak kunnen kopen. Zo kunnen we ook met ons gezin nog eens op pad mocht daar behoefte naar zijn.

We hebben over de woning wel een terugkoppeling gehad dat er wel dubbel glas in komt. In eerste instantie waren we in hoera stemming maar eigenlijk is het te zot voor woorden dat je mensen eerst gehele isolatie belooft en het vervolgens terug trekt en enkel nog maar de ramen voorziet van dubbele beglazing. 😐

Maarja iets met, "Wie het kleine niet eert…."

Geen idee wanneer we gaan verhuizen. Probeer me er ook bij neer te leggen al gaat dat moeilijk. Mijn hoofd staat op semi automatische piloot. Ik probeer constant met iedereen rekening te houden en de lieve vrede te bewaren. Hoe lang het me lukt weet ik niet. Een dikke burn-out is aanwezig.
Maar, niet klagen maar dragen en bidden om kracht, zou mijn lieve oude buurvrouw Tante Janny zeggen!

Dankbaar voor de lieve mensen in ons leven die wel begrijpen wat er gaande is. Die het ons niet kwalijk nemen dat we even wat minder interesse hebben in "hun". Simpelweg omdat we de energie er even niet voor hebben.
We zijn op. Moe. En hebben nog een aardige weg te gaan. We komen er wel. Echt.
En tot die tijd…keep smiling!!