Samenloop

10 Mei 2013, drie dagen na de crematie van mijn vader. Tijd om te rouwen was er niet. Er moest een huis leeg. Voor 1 Juni moest alles leeg, opgeruimd en klaar zijn. Geen makkelijke klus als je nagaat dat mijn ouders er 30 jaar hebben gewoond. Op automatische piloot deden we alles. Tijd om na te denken was er niet. Ik nam soms wat foto’s omdat ik wist dat er een dag zou komen dat ik wilde weten hoe het ook alweer allemaal was gegaan. En dat ik mij dat door deze bizarre omstandigheden niet meer zou kunnen herinneren.

We leken wel machines. Iedere dag kwamen we aan op de Kruiskamp nummer 3. Gordijnen open doen en verder gaan met leeghalen en opruimen. De harde realiteit sloeg je iedere keer weer in je gezicht als je die steeds leger wordende kamers zag. De geur van de huiselijkheid waarin ik opgroeide hing er nog steeds. Sigaretten, zware shag, ambipur luchtverfrisser en de geur van onvoorwaardelijke liefde. Dus iedere dag kwam ik een beetje thuis, maar moest ik ook iedere dag weer een beetje thuis loslaten.

Het is moeilijk, iets loslaten wat je het liefst met beide handen zo vast wil houden. Maar de datum van de oplevering naderde. En we moesten wel. Het staat inmiddels in het rijtje “meest moeilijke dingen ever”.

Nu, Mei 2018. Nog 16 nachtjes en we moeten ons zo geliefde huis loslaten.

Ik heb het al een aantal dagen heel zwaar. Veel flashbacks en nare herinneringen. Veel paniek in de nacht. En het ergste, dromen….

Vandaag stond op de agenda om onze schuur leeg te halen en de tuin.

Ik stond er niet zo bij stil. Dacht enkel praktisch en vond het fijn dat het twee weken voor de daadwerkelijke verhuisdag al gedaan was.

Maar ineens kwam de mokerslag. En wat baalde ik verdomme van mezelf. Het aanblik van de lege tuin en schuur gooide me ineens 5 jaar terug de tijd in. Een onbestemd verdriet overmande mij. Rouw.

5 jaar. En ik weet, er staat geen tijd voor rouw. Maar dit viel me echt rauw op mijn dak. Het is zo een intens traject geweest. En het lukt me tot de dag van vandaag niet om precies uit te leggen of duidelijk te maken hoe intens. De mensen die het begrijpen zijn op één hand te tellen.

Maar het loslaten van deze woning breekt mijn hart. Niet alleen zitten hier zoveel dierbare herinneringen in. Maar ook handwerk van mijn vader. Dingen die we nooit meer terug zullen krijgen. Het is loslaten in meervoud.

Zeg me niet dat ik dankbaar moet zijn voor het geen wat gaat komen. Want daarmee zeg je me dat ik niet kan inzien waar ik dankbaar voor moet zijn.

Ik ben dankbaar. En god wat ben ik trots op Franke. Maar de timing is gewoon kut voor iemand met zoveel issues als ik heb.

De lege tuin voelt kil.

De lege schuur doet me denken aan die van mijn vader.

De steeds legere woonkamer brengt een kilte.

En de datum doet me enkel denken aan “toen”.

Mijn modus staat op overleven. Want zo voelt het. Ik kijk uit naar de dag dat we klaar zijn. Dat we alles achter ons kunnen laten en nog maar hoeven te focussen op één ding.

Maar nog meer kijk ik uit naar rouw zonder al die extra “prikkels”.

Het is al moeilijk genoeg.