Ruzie, ruzie, ruzie….

Wij hadden vandaag ruzie. Ruzie op ruzie op ruzie op ruzie. Iets wat ik niet graag deel. Want ik vind niet dat je al je vuile was buiten moet hangen. Toch deel ik het. Want ik wil graag een zo reëel mogelijk beeld weergeven van het geen ons proces met gemeente en andere partijen kan veroorzaken. De laatste tijd is het niet altijd meer leuk hier in huis. Er is teveel ruzie. Teveel stress. Er zijn teveel zorgen en er is teveel zorg. Onze hoofden zitten vol. De rek is er uit.

Ja we zijn de goedlachse Franke en Debbie. En nog steeds halen we veel plezier en genot uit de kleine dingen des levens. We houden van elkaar. Van ons gezin. En zijn er onvoorwaardelijk voor hen. Maar ook Franke en Debbie hebben hun grenzen. Ook Franke en Debbie kunnen kapot. Niet zozeer gelijk als koppel, maar wel als personen. 

En dat komt echt niet enkel door een beetje knokken met de gemeente. Maar dat komt door de vele heftige shit die sinds 2013 op ons pad gekomen is. En dan is de fut er een keer uit. De koek op. De druppel die de emmer doet overlopen. En dat was vandaag. En toen mijn man mij smste met de tekst,

“Ik wil scheiden, en dood, dan worden jullie met alles geholpen en is er geen probleem meer.”

toen werd ik boos.

Dat zijn geen uitspraken. Daar word ik pissig om. Pissig omdat niet twee van ons zo mogen denken. Want er moet er één gewoon sterk zijn. 

Maar ik snapte hem wel een beetje. 

Vandaag was de derde en laatste poging om de beleidsmedewerkers van de gemeente te overtuigen van het feit waarom ze ons de eigen bijdrage van circa 250 euro per vier weken kwijt zouden moeten schelden. Maar helaas…poging gefaald. Ze zien er geen reden toe. Want ze vinden niet dat het verbouwen van de zolder noodzaak heeft om in deze woning te kunnen wonen met ons gezin. 

En weet je? Wij hebben na talloze gesprekken, uitleg via mail, etc etc ook gewoon geen puf meer om het uit te leggen. 

Dus we leggen ons erbij neer. Straks…als ik ergens boven mijn pensioen leeftijd zit. Dan zijn wij hopelijk net schuldenvrij. Dan hebben we enorm veel geld betaald voor comfort voor Vido en natuurljk ook onszelf. Wat ook best absurd is…eigenlijk heel erg absurd. Maar ik denk dat ik bij de fase ben gekomen van “fuck it all!!”. Geen idee hoe de toekomst zal verlopen. Maar dat ik de beste zorg voor Vido wil en rust en ontspanning voor onze overige kinderen staat boven alles. Ik ga ze niet in kleine hokjes stoppen waar nog geen kledingkast naast een bed past. Het is niet hun schuld allemaal. Hun hebben hier niet om gevraagd. 

Dus die zolder die moet gewoon verbouwd worden. Punt. Het huis is gewoon uniek. Punt. Dat wij daar gaan wonen? Punt! En dat gaan we gewoon levend en getrouwd doen. Want ik ben het zat. Ik ben mijn gezeik zat. Het gezeik van de gemeente. Het gezeik van mijn man. Al het gezeik. Helemaal zat. 

Ik wil verhuizen. Naar dat super huisje in Hooglanderveen. Ik wil wakker worden en zien dat Vido zichzelf kan verplaatsen en niet meer afhankelijk is van ons. Hem goed kunnen verzorgen zonder dat zowel hij of wij er last van hebben. 

Al dit gedoe ben ik klaar mee. Het is ook niet alsof ons een feestje staat te wachten. Verhuizen is een crime. Al dat klussen 😰, spullen inpakken, verhuizen, alles weer inruimen, etc etc. Het verlaten van je vertrouwde omgeving. Al die duizenden euro’s die het opknappen van de woning gaat kosten. De onrust. Stress. En angst…veel angst. Want natuurljk zouden we hier het liefst willen blijven wonen. We wonen hier fijn. Fijne buren, fijne buurt, tegenover school, en de hand van mijn vader die we dagelijks terug zien in dit huis.

Maar goed…2017…..we zijn wie we nu zijn. Vele hobbels en dalen verder. En nu de grote vraag hoe we het allemaal gaan doen. 

We gaan geen bezwaar meer aantekenen. Dan kunnen we ook onze scheidingspapieren aanvragen. Want dat overleven we echt niet meer. 

Behalve de “nee” op de eigen bijdrage van de gemeente hebben we wel een “ja” gekregen op de aanbouw. En het pve klopt BIJNA! Nog even de airco/climat control er terug in krijgen. Onze eigen bijdrage vragen voor de upgrade naar hangend toilet ipv staande pot (ja het bestaat nog). Vragen waarom de deur naar de woonkamer niet breder wordt gemaakt (terwijl de voordeur wel toegankelijk gemaakt wordt). En verder nog wat duidelijke afspraken maken. 

En naast ons huis komt een carport, met lichtkoepel. En genoeg ruimte voor de bakfiets, driewieler en wat dan ook. Eerlijk is eerlijk…het ziet er echt goed uit. En dat is dan ook het enige lichtpunt van de dag. Als er gaat komen wat ze zeggen dat er komt…dan wordt het mooi. 

Maar toch…mag ik het nog één keer zeggen,…..?

Toch voelt het heel erg krom dat we straks in dikke schulden zitten voor dit alles. En dat ons hele gezin dat gaat voelen. 

6 thoughts on “Ruzie, ruzie, ruzie….

  1. Lieve Debby
    Het komt zoals het komt nu
    Leg je bij de rest neer en richt je nu op het mooie huis aan alles komt een eind en geluk zal ergens op jullie wachten
    Even geen stress meer in je hoofd
    Geloof daar in je gezin gaat boven alles
    En de gemeente ff plat steek het in hun reet😉

  2. Lieverd het is zoo verrekte zwaar. Maar straks als het huisje klaar is zoals het worst kunnen jullie ontspannen. Al is die eigenbijdrage wel gyga hoog zeg pfff hopelijk kunnen jullie het ophoesten elke maand. Je heb van die dagen dat je het allemaal ff niet meer ziet. Twee armen om jullie heen.

  3. Pffff heftig dit te lezen.
    Het gekke is dat ik vaak aan jullie denkt afgelopen week toen we in hooglanderveen reden keek ik om mij heen en dacht:”misschien zie ik Debs wel lopen of fietsen”! Maar las die dag dat jullie een bankhangdag hadden maar wat had ik je graag gewoon even willen knuffelen en zeggen dat er veel mensen aan jullie denken zoals ik.

    Wat frank zegt is heftig maar ook wel liefdevol maar zeg maar dat dit zo niet werkt in deze maatschappij mensen interesseer het niet wat andere doen daar veranderen hun regeltjes niet door. Ze doen dit zonder gevoel namelijk.
    Debs verder lees ik wel weer een positief iets in je verhaal namelijk dat je vecht en als een leeuw voor je gezin staat.
    Hierin ben je te prijzen.
    Dikke knuffel van Mij.

  4. Ik begrijp heel goed dat Franke van pure machteloosheid zoiets zegt. Jullie willen allebei het beste voor je kinderen. Voor ál je kinderen. En voor elkaar.
    En als ik de foto’s zo bekijk, denk ik inderdaad dat het nieuwe huis dat is. Als Vido meer zelfstandigheid krijgt en de zorg voor hem makkelijker wordt, zal er een last van jullie schouders vallen. Dan hervind je vanzelf de energie om het huis ook voor de rest van het gezin een thuis te laten zijn. Met of zonder hulp van de gemeente. En misschien niet meteen het eerste jaar, maar ik weet zeker dat jullie het voor elkaar krijgen. Kijk maar eens terug, hoe ver jullie al zijn gekomen.

  5. hoi debbie,
    ik wou je een pb sturen, maar heb je facebook verwijderd?
    Groetjes jessica

  6. Herkenbaar, de overlopende emmer, een gemeente die moeilijk doet en gewoon het beste willen voor je zorgintensieve en andere kids. We zitten er midden in, inclusief de stress en het simpel weg geen puf meer hebben om nog te vechten. Misschien kan je via de belasting nog wat terugkrijgen van de investering die je nu doet? Van mij geen opbeurende woorden omdat ik ze simpel zelf ook niet meer zie na 17 jaar knokken.

Comments are closed.