Plan B

Vandaag kwam er een error voor in mijn systeem. Een moment van niet meer weten hoe het op te lossen. Simpelweg wanhopig zijn om de “pech” die ons pad passeert. Al is “pech” wel een understatement. Vandaag voelde ik een soort van wanhoop die ik niet eerder heb gevoeld.

Donderdag 14 December. We zouden samen gaan klussen. Eindelijk! Mijn schoonmoeder zou oppassen zodat wij samen aan de slag konden in het nieuwe oude huis.

Ondanks het feit dat we aan de slag moesten was het wel fijn om samen bezig te zijn voor onze toekomst. Even los van de kinderen. Die natuurlijk onze toekomst zijn, maar die op dit moment wel zorgen voor vertraging in het hele klus proces.

Van overmaat tot ramp werd Franke vandaag tijdens het klussen ziek. Al eerder had hij steeds wat vage klachten zodra hij thuis kwam van het klussen. Maar vandaag werd duidelijk dat zijn astma (wat al jaren stil ligt) door de verfdampen die vrijkomen door het afbranden weer actief is geworden. En dat hij daardoor de meest belangrijke werkzaamheden in onze woning niet meer kan en mag uitvoeren.

(Bij de eerste vage klachten hebben we gelijk mondkapjes gekocht. Maar toen was het al te laat. Maar ook mondkapjes mogen hier niet baten helaas.)

THAT SUCKS!!!

En om het feest compleet te maken kregen we vandaag een mail van de aannemer dat de einddatum van de aanbouw met enkele weken vervroegd is.

Normaal sta je natuurlijk te springen om dergelijk nieuws. Maar voor ons is dat echt een ramp scenario.

We hebben tijd nodig. Veel tijd. Er moet nog zoveel werk verricht worden. Ik raak in paniek. Ik heb Franke doodziek naar huis gestuurd en probeer positief door te gaan met klussen. “Komt wel goed!” denk ik. En zo heb ik nog meer geruststellende kreten naar mezelf toe gegooid.

Maar terwijl ik alleen al uren worstel met één simpel kast kozijn zakt de moed mij steeds meer in de schoenen. En ik had alweer een week last van die stomme paniekaanvallen en in vol ornaat diende zich er één aan.

Hyperventilerend stak ik met mijn hoofd uit het raam. “Franke gaat niet dood!” “Jij gaat niet dood!” “Dit komt goed!!” .

En zo ging ik verder. Tot de onrust mij echt parten speelden. Met Franke sprak ik af dat hij contact op zou nemen met de HAP. Ik had geen sleutel dus mijn schoonmoeder kwam met sleutel mijn kant op. Lifesaver vandaag deze vrouw.

Ze is er en mijn overlevingsmodus gaat weer aan. Want in de auto zitten twee van mijn kanjers. Pipp en Vido.

Dankbaar dat mijn schoonmoeder er nog is om ons deze avond door te helpen. Enige wat ik doe is mezelf groot houden en dingen regelen.

Ik moet gegevens mailen voor de Pgb aanvraag. Ik moet een klus plaatsen op werkspot.

Ik moet nog mailen naar het ministerie van onderwijs ivm de afwijzing van Vido zijn verzorgingstafel op school.

Ik moet, ik moet, ik moet.

Het is nou 22:00 uur. Grootste deel van mijn “taakjes” heb ik al gedaan. Maar inmiddels weten we ook dat het hele afbrand en schuur gebeuren er voor Franke niet meer in zit. En ik red deze klus niet alleen. Dus we proberen een plan B te bedenken. Want het is bij elkaar opgeteld gewoon niet meer te doen.

Het is tegenslag na tegenslag. We willen zo graag maar het lijkt ons niet gegund. We zijn zo moe. Maar echt. We staan ’s ochtends op en zijn nooit uitgerust. En als er dan weer een tegenslag is dan weet je simpelweg niet waar je het moet zoeken.

Ik probeer een plan b te creëren. Maar het lukt me nou niet meer. Mijn hoofd is blanco. Maar feit is dat er een plan b MOET komen. Maar niet vandaag. Vandaag ben ik moe. En heb ik zorgen. Morgen weer een dag. Hopelijk bedenk ik dan een plan B.

Maar nu eerst slapen. Althans…dat hopen we. ❤️

One thought on “Plan B

  1. Ah meis wat is het weer allemaal KUT!! Weet even niet hoe ik het anders (netter) moet omschrijven? wens jullie zoveel beter!!
    Hoop dat jullie een beetje kunnen slapen vannacht! Dikke kus en knuffel

Comments are closed.