Op eigen risico.

Ik plaats deze post expres met een wachtwoord. (Toch besloten er geen we op te doen) Want dan is het lezen op eigen risico. Dan tik je dus heel bewust een wachtwoord in om mijn gezever te lezen 😂. En kun je niet denken “heb je haar weer met d’r gezeik”. Beetje zelfbescherming dus.

Anyway, afgelopen weekend deed ik een poging om mezelf weer wat bij elkaar te rapen en gewoon de normale moeder te zijn die ik altijd ben. Dat betekende gewoon naar beneden, de hele dag spenderen met mijn man en kinderen. Zo moeilijk kon het niet zijn dacht ik. Daar moest ik echter even flink op terug komen. Zaterdag ging nog wel oké. Zondag ging het al ietsje minder. Ik was erg overprikkelt en snel geïrriteerd en mijn lijf wilde nou ook niet bepaald. En zondagavond was de koek echt op. Maar ik had mijn best gedaan en daar ging het om.

Het geen mij het meest frustreert is dat ik zo moeilijk uit kan leggen wat er nou precies aan de hand is. Niet dat dat moet hoor, maar ik wil het zo graag. Want zo ben ik nou eenmaal.

Toen ik van de week weer eens wakker lag voelde ik sterk de behoefte om voor mezelf uit te schrijven wat er nou precies aan de hand is met me. Wat ervoor zorgt dat mijn hoofd zo vol zit en mijn lijf zo een pijn doet. Maar dat lukte me niet. Ik wilde niet naar beneden omdat de pups anders wakker zouden worden, en naast me lag een tevreden slapende Franke. En die wilde ik ook niet wakker maken. Ik dacht, dan doe ik het later wel. Maar toen kwam het er natuurlijk weer niet van.

Mijn hoofd is momenteel een soort van chaotisch gillende massa. Even rust is er niet. Zo zat van de week de hele freaking dag het liedje van Maan in mijn hoofd. Ieder moment dat mijn gedachtes eventjes rustig waren kwam zij weer aan met haar getetter. “Ik vind je lief zoals je bent…bladiebladiebla”. Ik dacht dat ik gek werd. Want ondertussen schoten er ook allerlei andere dingen door mijn hoofd. Afspraken maken voor Vido bij de Hoogstraat, bij het WKZ. Afspraak maken voor Pipp bij de oogarts. Oh en Micah en ik moeten ook naar Hans Anders voor een oogmeting en ik moet nog twee nieuwe brillen uitkiezen. Dat to do lijstje op de koelkast komt ook maar de hele tijd weer terug in mijn hoofd. Oh en fuck, 13 Oktober wilt Micah zijn verjaardag vieren. Tandarts…niet vergeten, en als ik daar dan toch ben dan ook gelijk een afspraak maken voor Pipp en Vido. En shit ik wil ook nog langs mijn moeder.

Dit is slechts een klein stukje van wat er in mijn brein gaande is op dit moment. En het ergste is, er komt eigenlijk niets van. Ik moet al weken pups verkopen en ik blijf het maar uitstellen. Mijn ramen moeten ook gelapt want het ziet er niet uit. Dus doe ik de top botten dingen maar zo zodat ik niet zie hoe vies ze zijn 😬.

“Ga dan naar de dokter!” zeggen veel mensen. Maar ik wil helemaal niet naar de dokter. En als je dat zegt is het ook weer niet goed want dan wil je kennelijk niet beter worden. Maar dat is het helemaal niet. Allereerst is de drempel naar de huisarts voor mij ENORM geworden. Heeft niets met hem te maken hoor, maar met alles wat er de laatste keer faalde toen ik wel een schreeuw om hulp deed. Maar ik heb dit keer ook de drang om het gewoon zelf te doen. Om hulp vragen is geen schande, maar iets zelf (gedeeltelijk) op willen lossen ook niet. Want er komt niemand iets tekort hier in huis. Ja Franke misschien wat seks, maar daar klaagt hij toch altijd al over 😝. Maar de was wordt gedaan, de pups goed verzorgd, er staat iedere avond eten op tafel, ik maak lunch pakketjes, ik zie mijn kinderen, praat met ze, lach met ze. Maar ik zit ook heel veel boven op bed. In mijn eigen cocon. En dat heb ik gewoon echt even nodig. Om simpelweg even met mezelf overhoop te liggen om daarna tot oplossingen te komen.

Ik moet eens stoppen met me verplicht te voelen er te zijn voor anderen buiten mijn gezin om. Mijn contact gaat dan veelal via de digitale snelweg, maar het is wel contact. Ik hoef niet gelijk te reageren op een whatsapp bericht of een Snapchat van iemand. De mensen die mij echt nodig hebben wonen onder dit dak en voor hun ben ik er. Maar toch die innerlijke strijd dat ik dit niet kan maken. Dat ik me niet zo kan afzonderen voor anderen. Maar ik doe het voor mezelf.

Toen ik jong was zat ik behoorlijk met mezelf in de knoop. Tot mijn 8e was ik altijd net een jongetje. Ik was het enige meisje met kort haar en liever een broek aan i.p.v. een jurk. Mijn moeder stopte me vaak in de alles schattigste Ot en Sien jurkjes, maar ik voelde me daar gewoon niet prettig in. Ik had mooie lichtbruine lange lokken en was echt een mooi meisje al zeg ik het zelf. Behalve als ik mijn mond open deed want dan zag je een mond vol zwarte stompjes. Vreselijk vond ik het. Mijn gebit was super slecht. Ik had een glazuurafwijking en daardoor een heel zwak gebit. Daardoor ook een flinke tandarts fobie ontwikkelt omdat er altijd wel een kapotte tand of kies was en daardoor weer ontstekingen etc etc. Maar goed, ik werd er flink mee gepest. Toen besloot ik niet langer meer lang haar te willen. Nou dat was helemaal een ding. Ik werd steevast Henkie genoemd door iedereen. Dat boeide me echt totaal niet. Dan maar Henkie. Maar Henkie voelde zich wel veel prettiger met dat korte haar.

Mijn moeder had ooit de twijfels of ik niet liever een jongetje had willen zijn. Maar dat was helemaal niet het geval. Ik vond kort haar gewoon veel leuker. Maar toen begon ik ook nog eens wat overgewicht te krijgen. En zeker toen ik begon met puberen werd dit alsmaar erger. In combinatie met flinke acné werd ik al snel de krentenbol van het voortgezet onderwijs. Mijn lieve hemel wat ben ik daar tot aan het bot toe gepest. Het was één van de naarste periodes van mijn leven. En als ik er aan terug denk kan het me nog vreselijk veel pijn doen. Ik durfde er niet over te praten. Ik werd er alleen maar moeilijker door. Overschreeuwde mijn eigen verdriet en werd een boos en bazig meisje die diep van binnen enorm onzeker was. Maar iedere dag weer overschreeuwende ik mijn onzekerheid waardoor mensen dachten dat het mij allemaal niets deed. Gert-Jan van Kessel, dat was de jongen die mij het laatste duwtje gaf. Hij heeft mij zo enorm gepest dat ik in mijn examenjaar besloot van school af te gaan. Ik trok het niet meer. Hij gaf mij zoveel spanning en verdriet dat ik me niet meer kon focussen. Ik zat in de Wiskunde les, kreeg een vraag, snapte er vervolgens helemaal niets meer van door alle spanningen, en ben toen ze de klas uit gelopen. Om vervolgens nooit meer terug te komen.

Ik schreef altijd trouw in een dagboek. Want ondanks dat ik echt heel graag verhaal kwijt wilde aan mijn ouders, het lukte me gewoon niet. Mijn hoofd was zo een wirwar van emoties. Want wat ik projecteerde leek totaal niet op hoe ik mij van binnen voelde. Ik deed altijd stoer. Had best vriendjes en vriendinnetjes, maar toch voelde ik mij altijd eenzaam. Want ik had niet het idee dat ook maar iemand wist wie ik echt was.

Ik begon steeds meer te schrijven omdat daar kennelijk mijn uitlaatklep zat. Ik plaatste een advertentie in de Hitkrant omdat ik een penmaatje zocht en kreeg heel veel reacties. Daar bleef één penvriend van over. Martin uit Nijmegen. Tjonge wat hebben wij ontzettend veel brieven met elkaar gewisseld. En wat was het toch fijn om ongegeneerd met iemand te schrijven en om iemand te hebben die wist wat er diep van binnen gaande was. We wisselde ook foto’s uit en steeds weer namen we ons voor elkaar te ontmoeten maar haakte ik af. Ik durfde niet.

Maar door Martin besefte ik me wel dat ik iets met mijn gevoelens moest doen. Maar hoe wist ik nog niet. Ik begon steeds meer brieven naar ook mijn ouders te sturen. Om ze uit te leggen hoe ik me voelde. Als we weer eens ruzie hadden gehad schoof ik een brief onder de woonkamer deur uit om uit leggen wat er met me aan de hand was en om mijn excuses aan te bieden. Het was de enige manier waarop ik kon communiceren zonder boos te worden of te gaan huilen. Toen ik 16 was werd ik enorm depressief. Echt heel erg. Van mijn moeder moest ik naar de huisarts en dat deed ik toen ook trouw. Toen nog wel. Vele gesprekken volgde en ook hij was het ermee eens dat ik idd depressief was. Ik kreeg toen prozac. Mijn eerste medicatie. Heel langzaam ging het beter met me. Maar ook prozac zorgde er niet voor dat ik ineens al mijn emoties kon uiten. Het zorgde er wel voor dat ik weer meer durfde en ondernam.

Dat was misschien ook niet helemaal de bedoeling want al snel was het party hardy Debbie. Ieder weekend wel op een dansfeest te vinden met de nodige verdovende of geestverruimende middelen in haar mik. En dan durfde ik wel. Dan was ik een open boek en lagen mijn gevoelens en emoties misschien wel teveel op tafel 😬. Maar ach…het was een geweldige tijd waar ik met fijne gevoelens op terug kijk. En mede door mijn ervaringen met bijvoorbeeld XTC ben ik wel meer over mezelf te weten gekomen. En ook dat ik echt hulp nodig had op dat moment om een basis te leggen voor mezelf.

Ik moest een basis hebben, een ondergrond. Een Debbie creëren op wie ik terug kon vallen. Maar daarvoor moest ik wel eerst heel diep gaan. En dat was niet makkelijk. Eerst naar de huisarts, toen een verwijzing psycholoog, toen de psychiater en toen een duidelijk plan van aanpak. Er moest een opname komen en een dagbehandeling op de PAAZ. De titel van mijn dossier werd, “DoornDebbie snoeit haar rozenstruiken.”

En dat was het doel. Mijn gevoel toelaten en mijn kwetsbaarheid durven te laten zien.

Dat heeft me ver gebracht. Ik zal niet in detail treden over hoe intens dit is geweest, maar het was het beste dat ik op dat moment had kunnen doen in mijn leven en het heeft me enorm ver gebracht. En het heeft me ook mijn schrijven en openheid daarin doen accepteren.

Heel vaak voelen mensen zich ongemakkelijk als ze bijvoorbeeld “stiekem” mijn blog lezen en mij daarna in het echt tegenkomen. Want dan wordt wel benoemd dat mijn blog lezen maar tegelijkertijd ook een soort van excuus aangeboden dat ze zoveel over mij weten. Maar dat hoeft helemaal niet. Het achterste van mijn tong laat ik nooit zien. Want ook ik heb mijn privé en geheimen. Maar wat ik wel laat zien, of laat lezen eigenlijk. Dat doe ik omdat ik begrepen wil worden. En ook om mezelf te beschermen. Want als ik niet ventileer dan ontploft mijn hoofd. Een beetje zoals nu.

Ik krop teveel op de laatste tijd. Dit is voortgekomen uit het feit dat ik vind dat nu we hier wonen ik gelukkig moet zijn. Ik heb in mijn hoofd gehaald dat iedereen dat zo ziet en dat ik me daar dan ook naar moet gedragen. Maar het is niet zoals ik me voel. En dat botst continu. En daarom vind ik het fijn dat ik nou even de ontluchtingsklep heb gevonden om dit op te schrijven. Want dat geeft me weer even ruimte om andere dingen aan te pakken.

En ik ga er ook helemaal geen wachtwoord op gooien heb ik net besloten. De mensen die het niet trekken zijn toch allang afgehaakt met lezen 😂😂.

Maar het hier boven zitten, het schrijven, het terugtrekken, het geeft me stof tot nadenken en gaat me uiteindelijk duidelijkheid geven. Dat weet ik zeker. Dus laat mij maar lekker even hangen hier. Want ik weet zeker dat als ik erachter kom dat in andere stappen moet ondernemen ik dit ook wel ga doen. Want dat heb ik, hoe moeilijk ik dat altijd ook vond, altijd gedaan.

(Typfouten, taalfouten en schrijffouten gratis meegeleverd)

One thought on “Op eigen risico.

  1. Ik weet dat je helemaal niets uit hoeft te leggen… ik vind je toch wel lief maar na dit te hebben gelezen nog veel meer… omdat je echt bent Deb.. met alles eromheen! Ik hoop van harte dat je snel weer wat beter in je vel zit..op welke manier dan ook en dat is het allerbelangrijkste… wat iedereen er verder dan ook van vind dat je dit deelt… poep!!

Comments are closed.