Niet over rozen.

Ooit, heel veel jaar geleden ben ik opgenomen geweest op de psychiatrische afdeling van het ziekenhuis. Ik was nog jong. Mijn belevingswereld kwam totaal niet overeen met die van alle mensen om mij heen. Ik werd niet begrepen en kon werkelijk geen dag mezelf zijn. Ik wist op een gegeven moment echt niet meer wie ik was of wat ik voelde en was de wanhoop nabij. Toen ik na een zware paniekaanval met hyperventilatie in het ziekenhuis kwam te liggen wist ik dat ik echt aan de slag moest. Dit kon niet langer zo. Mijn ouders begrepen er niets van en mijn vader dacht dat het kwam omdat ik zo gepest was geweest vanwege mijn overgewicht. Maar niemand had ook maar één clue. Er was best veel gebeurd in mijn leven en het bericht dat mijn biologische vader iemand anders was dan de man die altijd mijn vader was geweest bracht enkel nog meer verwarring. Mijn opname was intens. Maar ook zo opluchtend. Wat was het fijn om mezelf te kunnen zijn. En om met mensen te praten die mij het gevoel gaven mij te begrijpen. Natuurlijk zag ik wel dat de mensen die mij bezochten het heel anders ervoeren en het gevoel hadden dat ik totaal de weg kwijt was. Maar ik was gewoon eindelijk eens mezelf. En zo hadden weinig mensen mij nog maar gezien. Na mijn opname volgde 9 maanden dagtherapie. Drie dagen in de week de hele dag therapeuten en therapieën. Intensief, maar wel nodig. Die therapie is de basis van mijn leven geworden. Diverse diagnoses werden mij gegeven. Manisch depressief, bipolair, borderline, en als laatste chronisch depressief. Medicijnen van Prozac tot lithium en van lithium naar amytriptiline, naar xanax.
Ik heb hoogtepunten gekend maar mijn dieptepunten waren er vaker en intenser.
Het is geen geheim dat ik de laatste tijd aan het vechten ben met mijn geestelijke gezondheid. Dat ik hulp zoek maar nog niet heb gevonden. 
Maar wie ik ben weet ik inmiddels wel. Waar ik wil komen ook. Mijn gezin is iedere dag mijn spiegel. En onze strijd om voor Vido het beste te willen is iedere dag. En niet alleen voor Vido maar ook voor een ieder ander in ons gezin. Waar dit voorheen vanzelfsprekend ging en ik net als iedere andere ouder trots was op bepaalde dingen of gefrustreerd over andere dingen is dat nu totaal anders geworden. Alles ligt onder een loep. 
Vandaag moest ik veel denken aan mijn therapie, mijn basis. Want door die loep ben ik mezelf eigenlijk aardig kwijt geraakt. Steeds maar weer naar mijn gezin kijken en mezelf vergeten. En ondertussen voel ik steeds meer afscherming komen. Het minder toelaten van het geen mij echt diep van binnen raakt. Mijn vertrouwen in mensen kwijt raken en steeds verder in mijn schulp kruipen. 
“Doorndebbie snoeit haar rozenstruiken.” was ooit het doel van mijn therapie. 
Mijn rozenstruiken groeien hard inmiddels. Hun leven gevoed dood mijn tranen.

En dat moet stoppen.
Dus voorzichtig aan maar weer op zoek naar die heggenschaar. Want pas als die rozenstruiken weer helemaal gesnoeid zijn kan ik mijn weg naar geluk weer vinden.

2 thoughts on “Niet over rozen.

  1. Wat moet dit heftig zijn. En wat jammer om te lezen dat je het vertrouwen van mensen kwijt raakt. Terwijl er juist zoveel moois inbegrepen de mensheid is als je je daar voor open stelt. Ik wens je veel sterkte.

  2. Lieve Debs, ik kan niet zeggen : ik snap je want ik ken het gevoel wat je hebt niet.
    Maar ik begrijp je woorden wel en had ik ook via je normale berichten al tussen de regels door gelezen.
    Ik kan je geen sterkte wensen want dit wil je nooit maar vooral omdat het geen sterkte is maar kracht die je moet vinden.
    Wel kan ik zeggen : go for it girl !!! Je weet zelf heel goed waar je het voor wil doen.
    Doe het voor je gezin en je geliefde maar vooral : VOOR JEZELF.

    Dikke knuffel . Deborah.

Comments are closed.