Na zonneschijn

Gisteren een fantastische dag gehad. Met ons hele gezin wezen varen op o.a. de Vecht. Een dag georganiseerd door Rotaryclub Stichtse Vecht. Er werden 200 mensen verwacht. Gezinnen met hun (ernstig) zieke kind. En de opzet was en is om hun een onbezorgde dag genieten te bieden. Wij kregen dit aangeboden via onze maatschappelijk werkster van het Wilhelmina Kinderziekenhuis. En onder het mom van “alles voor de kinderen” stapte wij uit onze comfortzone en zeiden wij toch ja. Vreselijk vond ik het. Ik voelde mij zo ongemakkelijk en zo een pauper. 😳 Alsof ik de rotary nodig heb om mijn kinderen een dagje uit te gunnen. En het ligt allemaal anders en dat weet ik ook, maar zo voel ik me nou eenmaal. En ik ben ik en jij bent jij.

Ik trok onze kinderen een nette blouse aan, zorgde ervoor dat ze er tiptop uit zagen en stapte misselijk van de zenuwen de auto in. En hoe te dichter bij we kwamen hoe te misselijker ik werd.

“Waarom doen we dit?” .

Ik had even geen flauw idee meer. Tot ik achterom keek en 10 afwachtende grote ogen mij aankeken.

Ik begon mij pas comfortabel te voelen op het moment dat we gingen varen. De eigenaar van de boot en zijn zoon waren echt enorm aardig. Ik gaf eerlijk aan dat dit buiten mijn comfortzone ging en dat luchtte enorm op.

De vaartocht was super! De kinderen genoten enorm. Micah mocht sturen en vond dit volgens mij wel spannend. En ondanks dat “de zoon van” 3 jaar jonger was dan Noah vond ze hem echt wel leuk 😂.

Als ik het mij goed herinner heet de eigenaar van de boot Owen. Mocht Owen dit ooit lezen, bedankt voor alles. Voor alle kennis die je ons bij hebt gebracht. De geschiedenis. En jouw hartelijkheid. Het zorgde er in ieder geval voor dat ik een stuk relaxter het eiland op stapte.

En dat was wel nodig want dat was wel even een lange zit. Maar we waren van alle gemakken en hartelijkheid voorzien. Er was genoeg eten en drinken voor iedereen en er was veel te doen

We konden in het huis op het eiland Vido verzorgen. Niets was teveel gevraagd.

Het was soms best even pittig met Djix en Vido zijn beperking. Maar we deden het wel. En daar ben ik super trots op.

En het heeft ons ideeën gegeven.

En hopelijk connecties die iets voor ons kunnen betekenen om onze eigen bijdrage voor de gemeente te realiseren.

Maar met stip bovenaan staat echt gewoon het genieten met zijn allen.

Niet raar aangekeken worden “omdat”.

Het was fijn en bijzonder en zou het morgen zo weer doen.

En ik wil ook rijk zijn 😆 en een boot hebben en zo lekker kunnen genieten van de mooie dingen die in het leven te koop zijn. Want echt niet alles is te koop.

Dus als ik deze week ergens de energie vandaan kan halen door uit mijn depressie te stappen. Dan ga ik eerst de organisatie enorm bedanken. En vervolgens vragen of er iemand is die ons kan helpen in onze zoektocht naar de juiste steun.

2 thoughts on “Na zonneschijn

  1. Pingback: SpinaBivido » Blog Archive » Mission Impossible? €32.500,- bij elkaar krijgen!

Comments are closed.