Loslaten

Franke zei zojuist, het voelt een beetje als een uitvaart ofzo.

En alhoewel ik dat eerst wat zwaar gezegd vond begon het met iedere lading die ik van zolder zag komen wel zo te voelen.

Toen ik gisterenavond in de badkamer stond en naar de lege rekjes aan de muur keek brak ik weer. Weer ja,…want ik ben de afgelopen weken al heel wat gebroken.

Ik moest zo huilen. Het voelt zo surreëel. Het eerste kind wat het huis uit gaat. Ik trek het heel erg slecht. Ik moet zeggen, wij trekken het slecht.

Ik ben me er wel van bewust dat er een punt komt waarop een kind het nest verlaat. Dat het in sommige gevallen kiest voor zelfstandigheid, vrijheid, de keuze zich buiten het veilige te ontwikkelen. En dat sommige niet anders kunnen omdat ze ver buiten hun eigen woonplaats studeren. En het kan ook allemaal veel slechter, maar toch..

Dit is mijn gevoel, onze situatie. En ik heb echt het gevoel dat ik een stuk van mezelf kwijt raak.

Het was de laatste maanden niet gezellig thuis. Corona heeft zijn tol ook hier echt wel geeist. Ik denk dat dit ook wel een reden is waarom dit hele proces op gang is gekomen. En waardoor de uitwerking ervan zo verrekte beroerd is gegaan.

Ik had het graag anders willen zien. Verstandiger, liefdevoller, met meer respect naar elkaar toe. Maar het is wat het is.

De tijd om ons kind los te laten is gekomen. Om erop te vertrouwen dat ze het buiten deze muren gaat redden. Om haar te laten groeien en ontwikkelen zonder dat wij er bovenop zitten.

Het is niet altijd een makkelijke weg geweest. Er kwamen veel hobbels en bobbels op ons pad. Maar ook heel veel fijne en mooie momenten. En wat ik vooral altijd geruststellend heb gevonden is dat er heel vaak een, “Jullie hadden gelijk.” kwam. Niet omdat we zo graag gelijk wilde hebben, maar omdat het voor haarzelf ook groei betekent dat te erkennen. Een leerproces.

Nu ben ik vooral verdrietig dat het de laatste tijd niet gezelliger is geweest. Dat ik zo vaak zo boos ben geworden, heb geschreeuwd en gehuild. Dat we niet samen die films hebben gekeken, of toch naar de kringloop zijn gegaan. Bij alles wat ze de afgelopen 24 uur heeft gedaan dacht ik alleen maar, “dat is de laatste keer”. Om vervolgens weer te gaan huilen. Ik wilde haar alleen maar afstoten, voorlopig niet meer zien. Hopen dat ze flink spijt zou krijgen. Gewoon puur uit wanhoop, frustratie, maar ook boosheid en verdriet.

Het voelt alsof we niet goed genoeg zijn, alsof het hier niet goed genoeg is. En ik weet wel dat het anders ligt, maar mijn buikgevoel zegt dit gewoon.

En wat snap ik mijn eigen moeder nou toch goed. Het is alsof ik mijn eigen stappen zie, en alsof ik nu mijn moeder ben. Wat was ze boos en verdrietig, en mijn vader al helemaal. Dan ging ik weer maanden bij vriendinnen op een kamer wonen. Daarna besloot ik met een andere vriendin een flat te huren. Gedoemd om te mislukken. En dat deed het ook, mislukken. Maar het moest wel eerst mislukken voor ik me realiseerde wat ik aan het doen was. En toen ik me dat realiseerde ging in naar huis, naar mijn ouders.

Zat ik op de bank, met een dekentje en een warme mok thee voor me en speculaasjes. Geen verwijten, maar enkel liefde en troost. En van mijn kant uit dankbaarheid. Dankbaar dat mijn ouders altijd de ruimte hadden voor ons als kinderen om terug te komen. Om weer in dat warme nest te kunnen en mogen stappen.

En zo wil ik ook worden, of zijn. Dat mijn kinderen het gevoel hebben dat we er altijd voor ze zijn. Nu kon of kan ik dat slecht. Ik sta soms verbaasd over de harde woorden die over mijn lippen komen. Want wat hoop ik ermee te bereiken? Tja het liefst had ik dat ze niet was vertrokken natuurlijk. Maar daarvoor is het nu te laat. En nu vandaag dan de dag is gekomen dat ze daadwerkelijk uit huis gaat word ik pas milder. Heb ik spijt van sommige dingen die ik heb gezegd. Maar net als zij moet groeien en leren, moet ik dat ook.

Het loslaten vind ik erg moeilijk. Ik maak me zorgen of het allemaal wel goed komt, en of het niet heel stom is deze stap. En tegelijkertijd begrijp ik het ook zo goed. Want wat is er nou spannender dan op jezelf gaan wonen. Je eigen beslissingen te kunnen maken en niet altijd alles te hoeven vragen. Zelf bepalen wat je eet, drinkt, en wanneer je dat doet. Wie er bij je op visite komt en zelf bepalen tot hoe laat. Of waar je heen gaat en hoe laat je thuis komt. Geen gillende of huilende kleine kinderen om je heen. Geen broer van 17 die meestal irritant tegen je doet. Geen zeikende ouders. Je muziek aan kunnen hebben onder de douche, of je telefoon in je hand kunnen hebben als je eet.

Ik snap alle verlangens naar het zelfstandige. Maar verstand en gevoel komen lang niet altijd overeen. Bij mij zeker niet.

Op dit moment is het een komen en gaan van emoties. Het ene moment huil ik de ogen uit mijn hoofd en ben ik uiterst begripvol en meelevend. Het andere moment ben ik zo koud als ijs en vind ik dat ze het allemaal maar uit moet zoeken.

Ook dit is weer een proces, een leermoment voor mij als moeder en Franke als vader. En hopelijk kunnen we hier over een tijd op terug kijken als een roerige tijd, maar is het uiteindelijk wel allemaal goed gekomen.

Misschien is het ook wel moeder eigen dat het gewoon verrekte kut voelt als één van je kinderen het huis uit gaat.

Ik zit foto’s terug te kijken van toen ze net geboren was. Toen ze mee naar huis mocht uit het ziekenhuis na een hele spannende periode. Van toen ze in haar blote kont op mijn grote flamingo sloffen over de overloop liep. Of met haar bijdehante gedrag uit de box klom. Ik denk terug aan de leuke dingen die we samen allemaal gedaan hebben. De terrasjes, lunches, uit eten, bioscoop, gaypride, Pinkpop, kringlopen, boodschappen doen, de stad in gaan en nog zoveel meer.

Ik hoop dat het in de toekomst ook weer allemaal kan. Dat ik niet meer zo teleurgesteld en verdrietig ben. Dat ik mijn boosheid kwijt raak.

En als dat zo is zal ik er weer over schrijven. En terugblikken naar dit moment waarop ik mij zo vreselijk slecht voelde.

Maar voor vandaag is het loslaten…

Vanmiddag rijdt Franke haar laatste spullen naar haar nieuwe adres, haar nieuwe kamer. En dan moet ze het helemaal zelf doen. Wilt ze het helemaal zelf doen. En wonen wij hier ineens met 6, en voelt dat voor nu gewoon heel erg incompleet. 💔

2 thoughts on “Loslaten

  1. Wauw! Dat klinkt heftig! Maar ik zie ons nog achter haar aan rennen…je dochter voorop, google maps in haar hand op zoek naar de H&M in Lissabon. Ik zou zo denken…die komt een heel eind!👊😘

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *