Less is more.

Afgelopen week waren wij op vakantie. In totaal met 16 personen waarvan 9 kinderen in de leeftijd van 11 maanden tot 17 jaar.
Voor ons was deze vakantie hard werken.
Djix was echt totaal ontregeld en plakte volledig aan ons. En zette we haar even weg dan zette ze het op een brullen.
Wat je dan voelt is zo naar. Je voelt je opgelaten, bezwaard en dat wordt nog erger als je merkt dat mensen geïrriteerd raken (wat logisch is hoor). Plus je wilt ook gewoon je dochter beschermen en blijft maar uitleggen dat ze normaal echt nooit zo is.

Maar goed, naast Djix was er ook de zorg van Vido en natuurlijk de reguliere zorg van de overige kinderen.
Was je net klaar met het ene stond het andere alweer te wachten. Rustig zitten was er niet bij.

Mijn telefoon is nog nooit zo vaak uit mijn buurt geweest en is nog nooit zo weinig met het internet verbonden geweest.
En als ik al wel even tijd had om online te zijn dan begon mijn hoofd al snel te duizelen van alle informatie die ik tegen kwam.

Vakantiefoto's, verhalen, dagelijkse dingen, gebeurtenissen, teveel om op te noemen. En ik probeerde het eerst bij te lezen maar het lukte me gewoon niet. Mijn hoofd trok alle informatie niet.

Ik heb een aantal keer een foto gepost via Instagram en daar bleef het ook wel bij.
Toen we iets meer ruimte kregen om wat voor ons zelf te doen spendeerde ik mijn "telefoon tijd" voornamelijk door Fairway Solitaire te spelen.

Ik had me al voorgenomen mijn telefoon minder in mijn hand te houden of iig minder online te zijn. Maar dat ik het zelfs fijn zou vinden had ik niet gedacht.
Ik haal altijd veel voldoening uit mijn online contacten en social media. En vaak ook steun, begrip en heel veel meer. Maar nu was ik gewoon veel meer bezig met mijn gezin en ervoor zorgen dat iedereen zich prettig voelde. En dat was hard werken. Maar wel bevredigend.

Gisterenavond zijn we een dag eerder naar huis gegaan omdat de koek op was voor Djix en Vido. En bij thuiskomst was het toch weer even wennen. De kinderen hebben ons minder nodig en we hebben meer tijd voor ons zelf.

Toch trekt mijn hoofd bijvoorbeeld Facebook nog helemaal niet. Ik post zo nu en dan een filmpje via Instagram en laat dit ook automatisch op Facebook en twitter verschijnen, maar actief door mijn timeline scrollen doe ik niet.

En de planning is ook dit veel minder te gaan doen. Of het lukt weet ik niet hoor. Want thuis verval je toch al veelal weer in oud gedrag. Maar ik ga wel mijn best doen. Mijn hoofd kan deze rust wel even gebruiken voordat straks alles weer los barst.

Volgend weekend waarschijnlijk de verjaardagen van Pipp en Djix vieren. Vido begint op de middaggroep. Noah, Pipp en Micah hebben hun laatste week vakantie. En na volgende week gaat ook ons huis drama weer verder.

Dus een stapje terug vanaf deze kant. Kijken of de rust wat ruimte kan creëren.