Kut WMO, kut huis, kut geld.

Het is allemaal kut. En dan heb ik het niet over kut maar krachtig, maar gewoon kut. Het gevoel alsof mijn laatste beetje strijdkracht langzaam uit me gezogen wordt door alle wetten, regeltjes, addertjes onder het gras. Strijd met de ene en de andere instantie. Verkeerde voorlichting, foutieve informatie, het simpelweg niet mee willen denken in oplossingen en overal moeilijk om doen. En dan denk je mee te werken aan het oplossen van een probleem, namelijk het accepteren van een huurwoning die eigenlijk te klein is. Maar waar je behoorlijk in wilt investeren omdat je jongste zoon de juiste verzorging moet krijgen en het hele gezin het verdient om eindelijk eens van alle onrust af te zijn. En er blijkt niemand van ook maar welke instantie respect te hebben voor het feit dat wij dit doen.

We krijgen constant te horen dat we maar blij moeten zijn met deze woning. Dat andere mensen hier jarenlang op moeten wachten. Dat je zo een grote tuin nooit meer zal vinden of krijgen bij een huurwoning in de gemeente Amersfoort. Dat we in ons handen moeten knijpen dat we een aanbouw ipv een unit krijgen.

En niemand die denkt, goh deze mensen gaan €30.000 euro lenen om een woning waar zij liever niet naartoe zouden willen verhuizen geschikt te maken voor hun HELE gezin.

En liever niet naartoe willen verhuizen omdat we het liefst een gezonde zoon hadden gehad. En niet voor ons, want met liefde wordt hij hier omringt en wordt er voor hem gezorgd. Maar we hadden het liefst hier willen blijven wonen. Met al onze kinderen. Met normale zorgen die je niet zo leeg zuigen. Met een zoon die zou kunnen lopen, zelf zou kunnen plassen en poepen. Zonder drain in zijn hoofd. Zonder urineweginfecties. Zonder drinkproblemen. Zonder al zijn medicatie. Zonder rolstoel, rollator, statafel en alle andere hulpmiddelen.

Wij hadden het allemaal graag zo anders gezien. Maar het is nou zoals het is. En daar werken we verdomme KEIHARD voor. En als er ooit nog iemand komt die durft te zeggen dat we hier zelf voor hebben gekozen. Dankbaar moeten zijn voor wat we wel hebben. Dat geld niet gelukkig maakt. En dat we profiteurs zijn. Dan kan niet persoon een dikke stomp op zijn neus krijgen.

We worden van de ene emotie in de andere geflikkerd zonder dat we hier om vragen of grip op hebben. Eerst een ziekelijke halve zool die je de wereld belooft en met haar zieke geest ons gezin zo op zijn kop heeft gezet door ons allemaal te laten geloven dat zij met haar erfenis al onze problemen op zou lossen.

Want die emoties zitten er ook nog. Het gevoel dat we alle zorgen los konden laten. Het gevoel dat we “gered” werden. We hebben ons zo kwetsbaar opgesteld destijds en zijn zo finaal in elkaar getrapt toen alles één grote leugen bleek te zijn. Ons vertrouwen dat net weer wat hersteld was werd FINAAL EN KEIHARD onderuit gehaald. Karin, als je dit leest…serieus…ik gun jou alle ellende die een mens maar kan krijgen. En mocht ik je ooit herkennen, want jouw hoofd vergeet ik niet, dan krab ik als een echte valse vrouw de ogen uit je hoofd!!

Maar we pakte de draad weer op. Accepteerde dat we geld zouden moeten lenen. Dat de eigen bijdrage tezamen met de aflossing ons financieel helemaal leeg zou zuigen.

Het verlangen naar een zo normaal, rustig en gestructureerd leven is gewoon zo groot. En dan is er al zoveel gaande en blijkt het toch dat het vertrouwen steeds meer beschaamd kan worden. Door vrienden, door familie, door een school die zijn beloftes niet waarmaakt.

En nou vandaag weer door de WMO.

Franke en ik huilen allebei. Hij in het nieuwe huis en ik hier thuis. Waar we dachten eindelijk eens begrip en meedenken van hun kant te hebben gekregen bleek dit vandaag maar weer eens van niet.

Ik schreef op Facebook onlangs een hele blije post. We zouden in aanmerking komen voor een vergoeding van de dubbele woonlasten die we zouden gaan krijgen.

De Alliantie kan het huurcontract eerder in laten gaan, volgens onze informatie zal dat ongeveer na 8 of 9 november a.s. kunnen. Dit doen zij niet zonder huurkosten aan u op te leggen.

Zodra een huurcontract wordt getekend gaat de huur in op de datum die in het huurcontract is opgenomen. Dat kan dus worden vervroegd (voordat de aanpassingen klaar zullen zijn en de woning geschikt is voor bewoning door u als gezin).

U kunt met de Alliantie de ingangsdatum afspreken.

Vanuit de Wmo bestaat de mogelijkheid om u tegemoet te komen in de dubbele woonlasten. Volgens de Verordening maatschappelijk ondersteuning gemeente Amersfoort 2017, kan dit via de zogenaamde Tegemoetkoming Meerkosten.

De regels hiervoor zijn duidelijk. De eerste maand dubbele huur is algemeen gebruikelijk* en komen niet voor vergoeding in aanmerking (*iedereen die moet verhuizen zal minimaal één maand dubbele woonlasten hebben).

Vervolgens kan men tot maximaal 6 maanden de goedkoopste huurlasten declareren bij de gemeente. Uiteraard pas nadat u de aanvraag (na ons onderzoeksverslag hierover te hebben getekend) hebt ingediend en u een positief besluit heeft ontvangen.

Dat klinkt toch heel goed? Dus zo konden wij op 9 November ons huurcontract tekenen en alvast de vaste trap laten plaatsen en offertes aanvragen voor de nokverhoging en de slaapkamers boven in orde maken. Aan de nokverhoging gaat nog een periode vooraf van vergunningsaanvraag etc. Ons werd verteld dat vanaf het akkoord geven voor de klus tot het plaatsen van de verhoging 5 tot 6 maanden gerekend moest worden.

Het zou allemaal zo goed uitgekomen zijn! Want beneden kunnen we pas iets doen als de aannemer van de gemeente de twee deurposten heeft verbreed. Pas daarna kunnen we de vloeren en muren doen. Het kwam er op neer dat we met die 6 maanden alles op orde konden krijgen in zowel het nieuwe als het oude huis. Dit nam al zoveel stress bij ons weg.

Maar vandaag werd de blijdschap in één klap weggenomen toen er post van de WMO door de bus lag.

De dubbele lasten zouden voor vergoeding in aanmerking kunnen komen tot het moment waarop de WMO aanpassingen gereed zijn en voor maximaal 6 maanden.

De vergoeding stopt na maximaal 6 maanden of eerder als de woningaanpassingen die door de WMO zijn geïndiceerd gereed zijn.

Dit is dus een ander verhaal dan men ons heeft doen laten denken. Na Maart 2018 krijgen wij dus geen vergoeding meer. Wij hebben deze maand al dubbele woonlasten (twee keer €710,- euro) en zouden dus vanaf half Maart weer dubbele woonlasten hebben, aflossing EN de eigen bijdrage WMO. Want in Maart kunnen we er nog niet wonen. Zelfs nog los van de zolder. Want dan moeten we de hele benedenverdieping nog doen. Natuurlijk doen we nou alles al wat mogelijk is, maar zodra de aannemer klaar is moeten we nog aardig wat doen. De aanbouw moeten wij zelf aan de binnenkant nog afwerken. Idem als de keuken en woonkamer. Door het verbreden van kozijnen en het uitslopen van de pui in de keuken kunnen we daar nog weinig doen.

We zijn zo boos, verdrietig en teleurgesteld. En waar ik normaal altijd wel een lichtpuntje zie is het nu donker.

Zoals Franke me net smste; “Ik wil het liefst met ons gezin verdwijnen.”

Het is één grote kutzooi.

2 thoughts on “Kut WMO, kut huis, kut geld.

  1. Jeetje! Wat een ongelooflijk triest en behoorlijk uitzichtloos verhaal!
    Tis niet anders! Zo makkelijk gezegd maar o zo moeilijk te verkroppen!
    Heel veel sterkte voor jullie, al schiet je met die woorden letterlijk niet wat mee op!💞

  2. Pingback: Kan en wil jij ons helpen? | DebZ

Comments are closed.