Krak zei mijn hart.

Vandaag ben ik na het eten boos naar boven gegaan. Het is herfstvakantie en dat houdt in, veel kinderen vaak thuis. 😬

Dat geeft niet, zolang ze zich maar vermaken. Vandaag waren ze veel Fortnite aan het spelen met elkaar. Dat kan lang goed gaan, maar ook flink fout. Net als een potje Monopoly hier totaal uit de hand kan lopen. Geeft allemaal niets. Hoort erbij. Winnen en verliezen.

Rond 4en ging in de keuken in. Stoofperen, spinazie, sperziebonen, opgebakken aardappelen, schnitzels en een blikje doperwten met worteltjes. Het gezanik begon al voor we aan tafel gingen. Eten is een drama hier de laatste tijd. Maar so be it. Het komt echt allemaal weer goed. Echter werd de sfeer er niet beter op. Micah bleef de kleintjes maar triggeren, Noah bleef maar zeuren om die tweede zigeunerschnitzel, Pipp deed alsof het eten van dat kleine stukje aardappel de dood zou betekenen, en Djix spetterde de appelmoes tegen het raam. Ik was het zo ontzettend zat, en zo teleurgesteld in ze.

Ik stond twee uur in de keuken. Bezig met het avondeten. Twee uur waarin zij lekker hun eigen dingen deden, zoals de rest van de dag. Twee uur waarin ik misschien ook wel lekker mijn ding had willen doen. Maar nee, het ouderschap is iets waar je voor kiest. Een baan zonder vakantiedagen, vrije uren, vakantiegeld, 13e maand, bonussen of leuke uitjes. Dus ook als hun vakantie hebben dan doe jij hun was, maak jij “hun” huis schoon, zorg je dat er drinken en brood in huis is en tover je een maaltijd op tafel. Dat staat in dat onzichtbare contract. En voordat er weer over me heen gevallen wordt. Het staat in “mijn” onzichtbare contract. Dit zijn slechts een paar dingen waar “ik” me verantwoordelijk voor voel. Er zijn immers genoeg ouders die het ouderschap totaal anders aanpakken. Hun goed recht.

Maar ik was zo ontzettend teleurgesteld in het verloop van het avond eet ritueel. Daar sta je dan je best voor te doen. En ik kreeg echt flashbacks naar vroeger. Waar ik zelf de moeilijkste eter ooit was. Maar ineens die knop omdraaide omdat ik me besefte hoe kwetsend het voor mijn moeder was dat ik die pot appelmoes en geprakte aardappels prefereerde boven haar heerlijke gemaakte maaltijd. Want eerlijk is eerlijk, alles wat mijn moeder maakte was zo smaakvol. En de enige reden dat ik het nooit wilde eten was omdat ik het niet wilde proeven. En dus geen flauw idee had hoe het smaakte.

Maar goed, er kwam een druppel die teveel was. En ik had echt zoiets van, zoek het lekker uit allemaal. Ik heb net twee uur in de keuken gestaan en het enige wat ik krijg is gezeik. En met een hoofd vol snot, longen die pijn doen van het hoesten, een maandverband in omdat je gewoon incontinent bent tijdens het hoesten, en een hoofd dat vol zit met angsten, herbelevingen, en trauma’s. Maakt dat niet dat je er leuk bij wilt blijven zitten. Ik droop af.

“Ze zoeken het maar uit!” dacht ik.

Ik kroop onder mijn dekbed, had even een flinke jankbui en sloot mij even af voor de rest. Tenslotte is het niet het eind van de wereld als ik van tafel ga. Afruimen en de vaatwasser in moeten ze ook zelf kunnen doen. En hopelijk, heeeeel hopelijk, beseffen ze zich misschien ook wel even hoe vreselijk ze aan tafel zijn. Dat ze zich misschien wel beseffen dat het ook anders kan.

Toen ik in bed mijn iPad pakte om een aflevering van Familie Kruys te gaan kijken klikte ik per ongeluk mijn Facebook app aan. Ik kwam bij herinneringen en zag daar herinneringen van 3 jaar geleden.

Drie jaar. Het klinkt zo kort. Het is zo kort. Wat is drie jaar nou?

Ik ben veel bezig met de dood. Door alles wat ik meegemaakt heb betrekkende tot aar vooral ook met de dood. Maar ook mijn angst voor de dood. Drie jaar geleden wisten we nog niet dat mijn zusje twee dagen later dood zou zijn. En ik denk aan haar kinderen. En hoe graag zij misschien nog wel met hun moeder aan tafel zouden willen zitten. Met haar gemaakte avondmaal. Te eten of niet te eten.

Hoe graag ze haar stem nog eens zouden willen horen. Haar zouden willen zien of aanraken, ruiken, knuffelen. Het gevoel zouden willen hebben dat er altijd iemand is die alles voor je op kan lossen. Die kan lijmen als iets gebroken is. Of dat nou je hart of een bord is. Die van je kan houden zelfs als je zelf denkt dat er niets te houden van valt. Die zorgt voor warmte, liefde en geborgenheid. Die naar je luistert als niemand anders dat doet. Die er ongeacht alles altijd voor je is.

Mijn hart breekt een beetje. Een beetje veel eigenlijk. Want ja, ik ben bang….bang om hun te moeten missen. Maar hoe zouden hun levens zijn als ze mij moeten missen? 💔