Knop om

Na wederom een slapeloze nacht en talloze potjes Fairway Solitair kroop ik vanochtend weer vol moeite het bed uit.
Nou moet ik ook nog eens ongesteld worden dus de storm in mijn hoofd is nog groter.
Al dagen een drukkend gevoel op mijn borst dat me duidelijk probeert te maken dat ik “iets” moet.
En dat weet ik natuurlijk ook wel en ik vertrouw daarbij vaak op mijn gevoel omdat de periodes van piekeren en wakker liggen er ook vaak voor zorgen dat ik mijn eigen, wellicht tijdelijke, oplossingen bedenk.
Nou had ik vanochtend geen oplossingen voor mijn zorgen, voor onze problemen en mijn depressie.
Maar ik wist wel dat ik bepaalde dingen moest gaan aanpakken.
Gaan bekijken van een andere kant en er een compromis in moest gaan vinden.
Misselijk zat ik op de bank. Misselijk omdat ik het moeilijk vind, ik word er nerveus van.
Soms zou ik met een vingerknip dingen op willen lossen zonder dat ik terug hoef te kijken op de diepte waar ik uit kom.
Maar helaas, ook oplossingen zoeken of dingen oplossen betekent hard werken in mijn hoofd en voor mijn lijf.
Mijn ME/CVS en Fibromyalgie spelen al weken op en nog steeds heb ik de hoop dat stress er eens voor zorgt dat ik AFVAL ipv AAN KOM! GGrrr!

Maar goed…Franke zat er ook al niet lekker in na een afwijzing die hij kreeg. Hij had een manier bedacht geld in te zamelen om zo de eigen bijdrage van de gemeente bij elkaar te sprokkelen. Eindelijk na al die tijd had de energie en zijn frustratie omgezet in daadkracht. En toen de deksel op zijn neus. Geen vergunning voor een loterij.
Ik schreef een blog op spinabivido.nl over onze huidige huis situatie en de laatste ontwikkelingen.
Ik weigerde gewoon om wederom een dag als zoutzak in huis te hangen met het gevoel deuren, ramen en gordijnen dicht te houden.
Dus ik maakte een stappenplan in mijn hoofd en begon aan het geen mij het meest dwars zat op dit moment.

Ik moet en wil weer op één lijn komen met mijn ex-man. Deze situatie voelt alles behalve fijn. Het heeft ook wel ogen geopend hoor, en gelukkig niet alleen die van mij, maar ook voor veel onrust gezorgd binnen ons gezin. We hebben er veel met de kinderen over gepraat omdat die behoefte er ook was. Hun zijn dit ook niet gewend, deze onrust. En het is aan mij dit dan ook op te lossen.
En hopelijk is dit ook gelukt. Maar dat moet de tijd uitwijzen. I did the best i could.

En toen actie wat betreft het bij elkaar zien te krijgen van €32.500,- euro voor de Gemeente Amersfoort en zo onze eigen bijdrage af te lossen. Dit zodat we niet 10 jaar lang met een aflossing zitten van circa €250,- per maand.
Eerst alles van me af schrijven. Dat lucht altijd enorm op. En achter in mijn hoofd plannetjes bedenken.
Na het schrijven van eerst een mail, daarna het schrijven van een blog, was ik dan ook echt uitgeput.
Geloof me, depressief zijn en een burn-out hebben is echt uitputtend. Ik kan het met geen pen schrijven maar het zuigt je compleet leeg.

Dus daarna even een pauze gekomen om weer even rust in mijn lichaam en hoofd te krijgen.
Toen mijn facebook weer geactiveerd. Iets wat ik eigenlijk nog niet van plan was. Maar als ik stappen wil maken dan heb ik daar wel mijn facebook voor nodig. Dus na het activeren gelijk wat dingen aangepast zodat mijn overzicht niet gelijk mijn hoofd overprikkelt. Likes van pagina’s verwijderd en alles wat rustiger gemaakt. Ondanks dat ik het activeren nog niet van plan was denk ik wel dat ik er nou meer mijn weg ik heb gevonden dan net na de eerste deactivatie. Dus ja mensen…mijn account is weer actief 😉 , maar ik ben dat nog (lang) niet.

Toch voelt het alsof ik weer een beetje lucht heb gekregen. Gewoon simpelweg omdat er toch weer iets broeit. Ik was echt bang dat het veel en veel langer zou gaan duren voordat ik ook maar enige stap zou kunnen maken. Ook zoiets simpels als een blog schrijven.
Mijn volgende stap is om een mail op te stellen en deze naar de Stichting Vecht voor Kinderen. De stichting waarmee we vorige week zijn gaan varen. Wie weet heeft de daaraan vast gekoppelde Rotery ideeën om ons te helpen iets te organiseren.
Het is natuurlijk een enorm bedrag wat je echt niet in één dag bij elkaar hebt. Maar alle ideeën zijn enorm welkom.

Vlak na de geboorte van Vido heeft Chantall van Maanisch.nl ons via een oproep al eens enorm geholpen.
Dit ivm de torenhoge kosten die wij als gezin kregen omdat onze zoon op de NICU lag in Utrecht.
En als ik terug denk aan alle hartverwarmende reacties die wij toen kregen en de ENORME steun die ervoor gezorgd heeft dat wij 3 maanden lang onbezorgd onze zoon in het ziekenhuis konden bezoeken. Dan zullen er ook vast wel mensen zijn die ons hierbij kunnen helpen.
En dan heb ik het echt niet over handje ophouden hoor. (want ongetwijfeld zijn er genoeg mensen die denken dat wij dit steeds weer doen.)
Maar het is gewoon een trieste zaak dat er zoveel mis gaat in Nederland als het gaat de zorg en alle zaken daaromtrent.
In tegenstelling tot velen hebben wij gelukkig geen klagen als het gaat om onze zorgverzekeraar Zilveren Kruis en krijgt Vido alle medicatie en zorg die hij nodig heeft.
Maar qua gemeente en maatschappelijke ondersteuning is het in Amersfoort echt om te huilen.

Hoe het zal eindigen weet ik niet. Om heel eerlijk te zijn heb ik niet eens een idee van hoe ik mij morgen zal voelen.
Maar vandaag heb ik in de pocket en kon ik iets voor onze situatie en mezelf betekenen. En daar ben ik heel dankbaar voor.