It’s sad, so sad…

Stilte. Dat heb ik geprobeerd te creëren. Met name voor mezelf.

Mijn hoofd zat overvol. Zit overvol.

De afgelopen maanden ben ik van emotie naar emotie gegooid.

Van piek naar dal en weer andersom.

En zo flexibel ben ik niet om dat allemaal maar te kunnen handelen.

Ik vind het ook heel moeilijk dat ik mezelf niet volledig kan uiten zoals ik dat voorheen wel altijd kon.

Maar ik moet grenzen bewaken op dit moment en vooral ook respecteren.

En dat zorgt ervoor dat ik knel zit.

Knel in mijn eigen openheid, eerlijkheid.

En ik zeg eerlijk, dat voelt niet fijn.

En zonder mij er echt van bewust te zijn geweest bleek ik die grenzen al jarenlang te bewaken en besef ik mij nu pas dat het bewaken van die grenzen enorm veel frustraties heeft opgeleverd.

Maar goed. Nu zit ik hier vandaag. Moe. Overprikkelt terwijl ik dat zo graag niet had willen zijn vandaag.

Nerveus als ik mijn email open. Bang op wederom een “bom” in mijn mail. En als de sms toon van mijn telefoon gaat schiet ik al helemaal in de stress. Laat staan mijn ringtone.

Kortom, ik voel me alles behalve fijn.

Het liefst zou ik man en kinderen oppakken en meenemen onder mijn vleugels naar een veilig oord voor ons allemaal.

Want die behoefte heb ik. Rust. Geen stress voor ons hele gezin.

Ik ben echt zo klaar met alle fucking ellende. Alle shit die op ons pad komt.

Ik verlang terug naar 2012. Ik denk wel dat ik toen op mijn gelukkigst was.

Met de simpele dingen. Zowel hoogzwanger van Pipp, als na zijn geboorte. Lekker kneuterig met ons gezin zijn wie we zijn. Geen zorgen. Mijn vader leefde nog. Mijn moeder was een stuk gezonder dan ze nu is. En ik een heleboel sterker dan dat ik nu ben.

Lieve vrienden en familie om ons heen.

Maar dat zijn de feiten niet op dit moment.

De feiten die ervoor zorgen dat ik op dit moment gevulde nachten met paniek aanvallen heb. Mij zo ontzettend veel zorgen maak om de toekomst van mijn gezin, en dagelijks vol verdriet en bezorgdheid doorbreng. De feiten liggen compleet anders.

Heb je even? Dan probeer ik het in een notendop uit te leggen. Kokosnotendop ofzo.

Afgelopen week een definitief en geen fijn afsluitend gesprek met de gemeente gehad. Ons verzoek tot kwijtschelding van de eigen bijdrage is ook na bezwaar definitief afgewezen.

Wij moeten dus over 10 jaar een bedrag van circa €32.500,- gaan betalen aan de gemeente Amersfoort.

Dit om de aanbouw voor Vido te realiseren.

Dit wordt een last van circa 250 euro per vier weken.

Ik kan er zoveel over schrijven. Feiten. Frustraties. Alle gesprekken die we overal gehad hebben. Maar het lost niets op. Niets. Dit is waar wij mee moeten dealen op dit moment. Nothing more, nothing less.

Ik heb zelfs niet de energie om er inhoudelijk meer over te schrijven op dit moment. Het zuigt me zo leeg 😢.

Ik had nooit willen verhuizen. We wonen hier heerlijk. En het voelt zo vreselijk oneerlijk dat we nou los van het “moeten” verhuizen ook zo tegengewerkt worden door de gemeente Amersfoort.

Onze hoofden werken op dit moment overuren om een juiste weg te verzinnen dit enorm grote bedrag bijeen te krijgen.

Crowdfunding, het opzetten van een loterij, veilingen, etc.

Feit is wel dat het erover denken al voor zoveel onrust zorgt. Maar we moeten iets.

Als je mij vraagt wat mij op dit moment het meest gelukkig maakt?

Dan is het een huis, een thuis, voor ons hele gezin.

Waar Vido goed verzorgt kan worden, waar kinderen kunnen opgroeien tot ze klaar zijn om hun vleugels uit te slaan.

Zoiets als we hier graag hadden voortgezet.

Maar we werken hard aan alles. Zijn er “achter de schermen” hard mee bezig.

En meer dan dat kunnen we nou niet doen.

Andere zaken die spelen op dit moment zijn extreem gecompliceerd.

Inhoudelijk kan en wil ik er ook niet veel over kwijt.

En dat frustreert enorm, maar zo is het eenmaal.

Ik kan eerlijk zeggen dat ik en mijn ex op dit moment niet op 1 lijn zitten.

En wat dit voor mij persoonlijk teweeg brengt?

Angst. Angst om mijn schoonfamilie te verliezen.

Angst om alles waar we zo hard ons best voor hebben gedaan kwijt te raken.

Angst om onbegrepen te worden en dit voor een definitieve breuk zal zorgen.

Het houdt me wakker. Iedere nacht.

Ik huil er om. Iedere dag.

Voel mij gefrustreerd, machteloos, maar vooral heel alleen..

Maar ik ga niet weer buigen hoor.

Het wordt ook eens tijd voor een stukje waardering. Want men kan mij wel blijven zien als de vrouw die weg ging. Maar het zit echt wel wat gecompliceerder in elkaar.

En daar lieve mensen stopt mijn verhaal voor nu even. Want ondanks dat schrijven altijd mijn uitlaatklep is geweest loop ik ook daarin vast momenteel. Maar het feit dat ik wel deze blog uit mijn hoofd en vingers wist te krijgen geeft mij in ieder geval wel weer de hoop dat ik op het juiste pad ben.

Al schrijvend bedacht ik mij in ieder geval dat het een goed idee is om te kijken of een vakantie in de herfst met ons gezin te realiseren valt.

Want een verhuizing zit er dit jaar waarschijnlijk toch niet in.

En zo kunnen we nog even op adem komen.

We zullen het nodig hebben.

Ps: Respecteer svp ook mijn stilte op dit moment. Sociale contacten onderhouden lukt me momenteel gewoon even niet. Het levert heel veel onrust op. Ik kom wel weer. Het komt wel weer. Het is niets persoonlijks.

2 thoughts on “It’s sad, so sad…

Comments are closed.