Iets met Bambi

PTSS

Menig van mijn vrienden en kennissen weten wat het is.

Ik had er zelf nooit van gehoord, tot ik te maken kreeg met ernstige paniekaanvallen na het overlijden van mijn zusje.

Toen merkte ik dat het hele ziekte en dood gebeuren enorme littekens bij mij had achter gelaten.

Kleine geluidjes, blikken, artsen, zelfs een huidskleur of bepaalde termen van artsen.

Door het minste zat ik volledig in de stress en paniek.

Ik zal eerlijk zijn, na het aantreffen van mijn vader, overleden in zijn woonkamer is mijn leven nooit meer hetzelfde geworden.

Er was een tijd waarop ik dacht dat het heftigste wat ik ooit mee had gemaakt de eerste herseninfarct van mijn moeder was. Maar dat bleek slechts het begin.

Na het overlijden van mijn zusje ben ik een enorme strijd met mezelf aan gegaan.

Mijn weg naar hulp liep fout en ik moest het zelf doen.

Trots kan ik zeggen dat ik grotendeels van mijn paniek aanvallen af was. Ik kon weer meer dan 5 uur aaneengesloten slapen. En ik durfde weer alleen te zijn.

Toch besef ik me dat ik er nog niet ben en voor andere zaken ook hulp nodig heb.

Ik melde mij deze week ergens aan voor een online hulp programma en nam mezelf voor dat ik mezelf eens een flinke schop onder mijn reet ging geven na deze vakantie. Er was geen enkele reden om al deze angsten te hebben.

We zijn verhuisd, hebben naast wat WMO zorgen en kleine dingen geen heftige gebeurtenissen in ons leven. Een meer dan prima moment om mezelf dat laatste duwtje te geven.

Maar helaas. Slecht nieuws gooide roet in het eten. Op dit moment weten we helemaal niet of dat slechte nieuws zo erg is als we dachten. Maar feit is dat het er wel was.

Gelijk de eerste avond erna begon de shit.

In slaap komen kon ik wel. Franke niet. Die ging naar beneden omdat hij echt alleen maar bleef draaien.

Maar toen hij naar bed kwam begon mijn horror nacht.

Herbeleving na herbeleving. Als ik slaap viel droomde ik over het vinden van mijn vader. Het sterven van mijn andere vader en het sterfbed van mijn zusje. Steeds weer kwam het terug. Ik kreeg geen adem. Voelde mijn hart in mijn keel kloppen. Mijn hoofd duizelde en ik kon niets. Ik wilde Franke niet wakker maken. Hij sliep immers net. En ik was zo zo zo blij dat het weer dag werd.

Wat een kutzooi. Wat kut dat ik zo goed op weg was en trots was op mijn zelf gecreëerde pad en nu ineens terug bij af was. Af ben.

Mijn hoofd maalt de hele dag. Iedere negatieve prikkel is er één teveel.

En misschien zijn onze zorgen straks onterecht, dan nog ben ik weer een enorme stap terug geflikkerd.

Mijn vertrouwen in het leven heeft weer een behoorlijke knal gekregen. En ik probeer er ook van te leren. Me te beseffen hoe kostbaar het is wat we hebben. Mijn hoofd weet dat maar al te goed. Mijn gevoel daarentegen is zo kwetsbaar als Bambi op ijs.

En ja, Bambi is er niet aan dood gegaan.

Maar ik moet er nog in geloven dat ik er ook niet dood aan ga.

2 thoughts on “Iets met Bambi

  1. Hallo Debbie,ik weet wat het is en daarnaast nog bordeline.
    Ik begrijp jou en als raad kan ik jou wel zeggen zit je eigen niet zo achterna.
    Ook al gaan de dingen wat beter en denk je ik heb toch het meeste voor elkaar,wilt dat niet zeggen dat de andere littekens niet blijven spelen.
    De indrukken en alles wat om jou heen gebeurt en een bericht kan het al omhoog brengen.
    Daarnaast je hebt echt al heel wat voor jou kiesen gehad en nog steeds bezig alles in en op orde te maken.
    Als je denkt eindelijk een beetje rustdan nog blijven dingen spelen.
    Paniek is een vd ergste dingen en anderen weten ook vaak een antwoordt te gevenvan bijv je hebt toch alles voor elkaar en wees blij en nog meer van die bulshittantwoorden die je dan weer een schuldgevoel geeft.
    Deb kijk je doet het echt goed en ook jou lieve Frank maar om de hoek komt steeds weer de trauma,s en twijfels dat is heel erg het enige wat ik kan zeggen,als het er is zij dat zo en geef het de tijd.
    Het is nog allemaal zo vers.
    Ik vind jou een topvrouw en een lieve moeder.
    Ik heb respevt voor jou jullie.
    En vooral een warm en leuk gezinnetje.
    En op fb geniet ik van jullie.
    Dus leer ook weer van jou doorzettingsvermogen en dat je de dingen grappig neer zet.
    Ik leef met jou mee en weet ook zeker wat het is .
    Maar wil jou een steuntje in de rug geven.
    Hoop dat je hier wat aan hebt en weet dat er mensen zijn die aan jou denken.
    Veel lieve knuffeltjes voor de kinderen.
    Maar zeker ook een hele dikke knuffel voor jou en Frank.
    Liefs Anna

  2. Lieve Debbie…. ik wilde dat ik echt wat voor je kon doen…ik geef je geen raad, geen advies en vooral geen betweterigheid… ik heb het gelezen en ik snap dat je helemaal lamgeslagen bent en dat er veel opgerakeld wordt steeds… dat gevoel herken ik….ik hoop dat jij en Franke weten dat wij er voor jullie zijn… dus doe vooral een beroep op ons als je dat nodig hebt, echt weet dat dat nooit te vaak gevraagd wordt of te ver is of wat dan ook ( hee dat herken ik wel he…dat het moeilijk is om hulp te vragen maar… en ik zeg het wel tegen jullie maar doe zelf misschien nog wel mutsteriger als het om mij gaat LOL) voor nu een dikke knuffel…

Comments are closed.