Het zit erop!

Na bijna 6 jaar wonen aan de Middellandse Zee 90 zit het er morgen echt op.

1 juni 2018 leveren wij de sleutel in van een woning die wij nooit zullen vergeten.

Ik heb vandaag heel wat tranen gelaten terwijl ik er aan het schoonmaken was. Iedere vezel in mijn lichaam zei me dat ik er thuis was. Ondanks dat alle kamers leeg waren, er geen persoonlijke note van ons aanwezig was. Alle muren ademde “thuis”. Een harde realiteit omdat ik me al sinds onze verhuizing van Zaterdag zo thuisloos voel.

Ik keek om me heen en waande mij 6 jaar terug de tijd in. Toen we druk bezig waren met de verhuizing van onze 3 kamer flat 3 hoog naar onze eigenste 1gezinswoning. De plek waarop een hoop spannends zou staan te gebeuren.

Hoogzwanger van Pipp. Mijn vader nog in leven en zorgen die in het niet vallen bij onze huidige zorgen.

Mijn verdriet overviel me. Ik zag mijn vaders hand overal. Ik zag mijn kraamtijd met Pipp voorbij vliegen. De vele intense momenten met Noah en Micah. De zwangerschap van Vido en het intense traject. De vele voetstappen van hulp en liefde die over de drempel zijn gegaan. De muren vertelde hun verhalen tegen mij en ik raakte steeds meer verstrengeld in mijn verdriet.

Voor het eerst in mijn leven verhuis ik uit een huis waarvan ik serieus dacht nooit meer weg te gaan. Uit een huis waar ik mij meer dan thuis voelde. Zelfs de woning die ik ooit kocht met mijn ex voelde niet zo thuis als deze woning.

De overgang is moeilijk. Het afgelopen jaar is zo intens geweest. En het is niet alsof het allemaal weg valt zodra we die sleutels inleveren.

Ik zit op een bank, maar het voelt niet als de mijne. Ik kook op een prachtig fornuis toch voelt het niet als de mijne. Ik slaap in een bed, toch voelt het niet als de mijne. Ik open de voordeur, toch voelt het niet als de mijne.

Zwevende, zoekende, dwalende, thuisloos.

Dag huis. Dag thuis. Dag muren die alles van ons hebben gezien. Dag buren die alles van ons hebben gehoord. Dag tuin waarin we zo vaak hebben genoten. Dag schuurtje dat ik zo vaak vervloekt heb.

Dag mooie straatnaam. Dag korte wandelingen naar school. Dag verderop buurvrouw met je rimboe heg. Dag lieve buurkindjes die zo vaak over de schutting heen gluurde. Dag lieve buurvrouw met je heerlijke kookgeuren. Dag lieve buren uit Rusland, maar vooral dag buurvrouw die altijd zo lief en zorgzaam was.

Dag achterbuurvrouw wiens verhalen ik altijd vol spanning weer eens afluisterde als ik Djix naar bed bracht. Dag lieve DHL bezorger. En dag schreeuwkindjes op de parkeerplaats.

Vanaf morgen is dit ons enige huis en thuis.

De Gerard Schimmellaan 17 in Hooglanderveen.

Nu het gevoel nog even in orde krijgen.

3 thoughts on “Het zit erop!

  1. Lieve Debby

    Volg je al zolang elke x met tranen in me ogen
    Reageer nooit zo veel maar denk altijd aan jullie
    Afgelopen tijd is zwaar geweest maar schat
    Alles heeft even tijd nodig om het jullie eigen plek te geven trots op jou en je mooie gezinnetje ❀️❀️

Comments are closed.