De toekomst

Februari 2008…. Het eerste grote verlies in mijn leven. Emmo, mijn biologische vader kwam te overlijden aan de gevolgen van kanker. Ik dacht dat ik juist net mijn leven op orde had en toen gebeurde dit. In 2003 kreeg mijn moeder haar eerste herseninfarct en dacht ik serieus dat dat het ergste was wat ik ooit mee kon maken. Niet wetende wat de toekomst voor mij in de planning had. Emmo was een belangrijk iemand in mijn leven. Een vaderrol was voor hem misschien niet weggelegd in mijn leven, maar in mijn hart was zijn rol enorm groot. Als ik hem zag was het altijd een feestje. En toen ik in 2017 woonde in een huis waarvan ik dacht dat dit mijn droomhuis was. En hij regelmatig op visite kwam in mijn eigenste huis voelde dat zo goed. Zijn fiets zette hij neer voor onze haag en voor hij kon aanbellen had ik de deur al open en stroomde zijn koffie al door. Zijn laatste bezoek aan mij vertelde hij mij hoe trots hij was dat ik had gekozen voor mijn gezondheid en zoveel kilo was afgevallen. Daarna zag ik hem enkel nog in het ziekenhuis. Ziek van de kanker. Stervende. En uiteindelijk dood.

Zijn overlijden bracht veel teweeg. Bij mij, maar ook bij mijn ouders. Hun verleden kwam omhoog. Ik ben immers niet voor niks een kind van Emmo en niet van Ton, mijn “vader”. Alles werd troebel. Vanaf dat moment ging mijn leven een achtbaan in die ik achteraf gezien liever nooit had meegemaakt.

Ik ging scheiden, mijn moeder werd zieker, een heftige miskraam, mijn vader dood aantreffen in zijn woning, zwanger worden, en tijdens de 20 weken echo ontdekken dat ons kindje een open rug had. De foetale chirugie, mijn moeder die stervende lag maar het toch overleefde, Franke die het contact verbrak met zijn vader en zus. Een premature baby die met 28 weken werd geboren. 100 dagen ziekenhuis. Alle wetten, regels, en vreselijke bekrompenheid waar we nog tegenaan zouden lopen als het gaat om de zorg voor Vido.

Even kort samengevat….het was niet altijd even makkelijk. En dan ben ik echt nog de helft vergeten op te schrijven.

En dan zijn we nu hier. Begin 2019.

De kern is er godzijdank nog. Franke, ik, Noah, Micah, Pipp, Vido en Djix. Want wij zijn de kern. Maar mijn hemel wat hebben we toch veel verloren de afgelopen jaren. En toen een nichtje ons de afgelopen week narcistisch noemde zette mij dat wel even aan het denken.

Zijn wij dat? Narcisten? Ik voelde me gekwetst. En zo onzeker dat ik ben gaan Googlen. Want als je zoveel verliest ga je toch twijfelen. Ligt het aan jezelf? Heb ik dan al die tijd oogkleppen op gehad?

Het heeft me enorm bezig gehouden. Maar nee, we zijn geen narcisten. Dat weet ik nou wel zeker. Er zijn enorm veel tegenslagen op ons pad gekomen. En daar hebben we echt niet om gevraagd hoor. Als wij de keuze hadden gehad dan hadden we ook gekozen voor een makkelijker pad. Maar kennelijk was dat niet voor ons weggelegd. Ook goed…..of eigenlijk niet… maar anyway…ga ons aub geen narcisten noemen.

Ik ben recent begonnen aan een persoonlijke strijd. Want een strijd is het echt. Ik moet, zal en wil mijn prioriteiten weer in orde krijgen. Ik heb mezelf verdoofd, voorgelogen, en heb de laatste jaren een leven geleid zonder daar zelf een echte duidelijke rol in te spelen. Constant bezig zijn met de ander te bevredigen. En ik houd van mijn gezin, meer dan van het leven zelf. Maar als je dan zo voor je gezin bezig bent en roofbouw pleegt op je eigen lijf en geest dan ben je verkeerd bezig. Ik wil immers zo oud mogelijk worden om niet alleen al onze kinderen te zien opgroeien. Kleinkinderen te krijgen en te zien opgroeien. Maar ook om met Franke zo lang mogelijk gelukkig te zijn. De liefde van mijn leven. Er zitten immers al 12,5 vreselijke jaren tussen ons.

Deze strijd heeft voor een eerlijkheid gezorgd die we misschien niet eerder hadden in onze relatie. Een verademing maar ook zo enorm eng. Want eeuwig onbesproken zaken komen nou wel aan het licht en worden besproken. En zo ook de toekomst.

Ik heb gemerkt dat ik het gewoon allemaal even niet meer weet. Wat wil ik nou? Is dit wat ik wil? Wonen en leven zoals ik nu doe? Want na alle strijd en pijn die we hebben gehad is ons leven nou in een vaarwater gekomen waarop rustig te kabbelen valt. Maar wil ik wel kabbelen? Is dit “het”?

Ik raak geïrriteerd omdat Franke bepaalde dingen nog niet gedaan heeft in huis die hij wel gedaan zou hebben. Maar ik snap hem ook. Want voor het eerst sinds tijden hebben we het rustig. Ja natuurlijk hebben we Vido zijn PEG sonde in het verschiet. Maar in vergelijking met voorgaande jaren hebben we het nou best “easy peasy”.

En dan? En nu? Wat te doen met de toekomst? Een toekomst waar we nooit eerder over dachten omdat er simpelweg altijd wel iets was wat onze toekomst blokkeerde. Franke weet wel wat hij wilt. Studeren. Zichzelf ontwikkelen om voorbereid te zijn op alle vormen toekomst.

Het is fijn dat we er nou over kunnen praten. Onze angsten kunnen bespreken, maar ook onze dromen.

Feit is wel dat ik het echt gewoon nog niet weet. Ik gun Franke de wereld, en het liefst zie ik hem ooit afstuderen als Pabo student, leerkracht. Want hij zou de beste, liefste en leukste leerkracht zijn die een school zich maar kan wensen. Maar ik weet dat hij die sprong nog niet durft te nemen. Eerst een financieel veilige keuze.

Maar wat moet en wil ik op mijn 43e?

Een vraag waar ik dankbaar voor ben. Want het had ook maar zo kunnen zijn dat ons leven nog steeds in zulk vaarwater had gezeten dat die ruimte er niet eens was. Echter is die ruimte er wel, en dat zet me enorm aan het denken. Vooralsnog ben ik bezig met mijn strijd. Want zo voelt het echt. Mijn shit weer op orde krijgen. Maar als die strijd gestreden is wil ik toch wel iets gaan doen. Iets wat bij mij past. Wat ik durf, aankan, waarvoor ik geschikt ben.

Vooralsnog ben ik zoekende. Onrustig omdat ik graag de rust zou hebben die ik om mij heen wel zie bij anderen. Want wat wil ik nou na al die jaren zorgen? Eigenlijk wil ik weer gewoon gelukkig zijn. Zoals “toen”. Want toen had ik ook geen ambities. Ik was gewoon Debbie. Moeder van. En toch was ik echt gelukkig. Tevreden. En volledig één met hoe ik mij van binnen voelde. En ik denk dat dat ook is wat mij nou zo angstig maakt. Want iets worden is zo moeilijk niet. Cursussen, opleidingen, trainingen. Er is genoeg om iets te worden. Maar wat als je gewoon weer jezelf wilt worden? Wat voor een cursus is daarvoor? Als je gewoon weer terug wilt vinden wat je destijds zo tevreden en gelukkig maakte.

Ik ga een reis, een pad tegemoet om mezelf terug te vinden. Te zijn wie ik was. Want ik denk dat dat mij het meest gelukkig maakt. En niet alleen mij, maar ook mijn allerliefste. De mensen die WEL om mij geven.

2 thoughts on “De toekomst

  1. Ik hoop dat je de rust krijgt waar je zo naar verlangt en dat je de tijd krijgt om te ontdekken wat je wil en kan, want als er iemand is die ik dat gun dan ben/zijn jij/jullie dat wel!! ❤️

Comments are closed.