Dankbaar

19-08-1944 de dag waarop mijn vader te Soest geboren werd. 75 zou hij geworden zijn vandaag. Helaas mocht hij niet ouder worden dan 68. 19-08-2013 de dag waarop Franke en ik trouwde te Soest. Zonder mijn vader, maar wel door zijn bestaan.

Voor altijd een datum, ongeacht het jaartal dat voor ons bijzonder zal zijn. Vandaag voelde ik mij voor het eerst sinds jaren dankbaar in plaats van verdrietig. Want natuurlijk is het een mooi iets om te trouwen op de geboortedag van je overleden vader. Maar feit is dat het ook een boel verdriet naar boven brengt.

Vandaag spendeerde wij onze trouwdag in Frankrijk. En terwijl ik dat zo gemakkelijk opschrijf is er eigenlijk niks makkelijks aan. De afgelopen weken waren afzien. Echt afzien. Vaker heb ik mij intens verdrietig, depressief, of hoe je het ook wilt noemen gevoeld. Maar als je je afvraagt of het leven nog wel zin heeft. Als je daadwerkelijk vlucht uit je huis, weg van je gezin. Dan zit het wel diep. Ik wist gewoon even niet meer hoe ik met mijn volle hoofd nog moest zorgen voor….

Alles lag onder een vergrootglas. En ik voelde me steeds nietiger worden. Maar daarnaast was ik nog steeds echtgenote, moeder en gewoon Debbie. Maar iedere dag leverde ik een stukje meer in. Er stond weer een afspraak op de kalender, en ik ging mee. Weer werd er iets van me gevraagd, en ik deed het. Van alle kanten werd er aan me getrokken en ik werd steeds meer een marionet. En vorige week had ik mijn “breaking point” wel bereikt. Ik durfde voor het eerst tegen de mensen om me heen te zeggen dat ik met rust gelaten wilde worden. En ik durfde tegen Franke uit te spreken dat ik het op deze manier niet lang meer vol ging houden. Iets wat ik niet eerder durfde te erkennen. Alles raasde door mijn hoofd. Vooral heel veel schuldgevoelens. Enorm veel schuldgevoelens. Verder treed ik niet in detail en dat is ook niet nodig aangezien de mensen die mij kennen en mijn blogs lezen wel weten hoe ik ben.

Maar gelukkig was daar Franke. Die had gevraagd of zijn moeder een paar dagen op onze 5 kinderen plus 5 huisdieren wilde passen. En zo heeft geregeld en gecreëerd dat wij samen een paar dagen weg konden. Met bovenaan de wensenlijst een bezoek aan de Carrefour (hypermarkt) . Een ontzettend grote supermarkt of eigenlijk meer warenhuis. Een plek waar ik altijd instant mijn vakantiegevoel vind.

Het was een zoektocht, en het was vooral zoeken in het gevoel. Want uit allerlei angsten, frustraties en boosheid zocht ik eigenlijk enkel maar redenen om niet te gaan. Het werd bijna een strijd, en die zorgde er ook bijna voor dat we nergens heen waren gegaan. Maar gelukkig kwamen verstand en gevoel bij elkaar. En zo vertrokken we Zondagochtend toch richting Frankrijk. Naar Fontainebleau, waar Franke een prachtige studio had geboekt. Met als hoofddoel om naar Villiers-en-Bière te gaan waar de grootste Carrefour van (iig) Frankrijk is.

Sinds we op pad zijn word ik overspoeld met een gevoel van dankbaarheid. Ik snapte het nooit als ouders zonder kinderen op “vakantie” gingen. Maar sinds mijn recentelijke dieptepunt begrijp ik sommige ouders maar al te goed. Voor ons is het niet vanzelfsprekend om dit te kunnen doen. Of te mogen doen. En ik ben vooral enorm dankbaar dat mijn schoonmoeder zo dapper is om in haar ééntje het roer over te nemen en ons schip te bevaren.

Wij zijn uit eten geweest. Hebben uren lopen slenteren in de Carrefour. Zijn daarna met de auto naar Parijs gegaan en hebben onze auto op 400 meter afstand van de Eiffeltoren geparkeerd om hem wederom samen te bewonderen. Zijn daarna weer de auto in gestapt om dichtbij de Notre-Dame te parkeren. Vervolgens daar even de ramptoerist uit gehangen en weer samen terug naar de auto gewandeld om daarna lekker toeristisch rond te gaan rijden. Even langs Roland Garros, maar helaas konden we daar slechts een glimp van opvangen. En toen weer veilig en wel terug naar “huis”.

De schoenen verwisselt voor teenslippers en naar het buurrestaurant gelopen van ons Italiaanse restaurant van gisteren om daar samen te eten.

Onze maaltijden waren niet culinair. Het eten was niet absurd duur. Maar onze gesprekken en tijd samen waren goud waard. Puur goud. Dit hadden we nodig. En dit heeft iedereen nodig die zich zo voelt als ons. En daar komt zo een ongelofelijk gevoel van dankbaarheid van uit. Dat we dit mogen ervaren, en delen, en dat dit kan.

Morgen weer terug naar huis. En ja, dat zal even aanpassen worden. Maar ik hoop oprecht vanuit de grond van mijn hart dat we het stukje wijsheid en ervaring meenemen om vervolgens de betere versies van ons zelf uit te kunnen voeren. Want als deze trip iets geopend heeft is het wel onze ogen.

Negentien Augustus Tweeduizendnegentien. 75 jaar had hij moeten worden. Zijn gemis snijdt door ons hart en bestaan. Maar vandaag was hij bij ons. Ik voelde hem. Hij nam mijn tranen over toen we door het hek naar de Eiffeltoren keken en ik uitsprak dat hij 75 geworden zou zijn. Hashtag making memories lees ik vaak. Maar wij hebben ons daar de afgelopen dagen ook echt wel aan gehouden. En deze 19e augustus 2019 zullen wij ook nooit meer vergeten.

(Oh en voor de mierenneukers, ik weet dat dit de 20e gepost wordt. Wij waren nog even aan het genieten van een bad samen. ☺️)

2 thoughts on “Dankbaar

  1. Goed te lezen dat jullie zo genoten hebben ook al was het maar een kort tripje (die zoveel meer kunnen betekenen dan week weg).
    Maar nu de stap eenmaal gezet is kunnen jullie misschien iets vaker even tijd voor elkaar nemen en weekend weggaan.
    love you both XXX

Comments are closed.