And the story goes on….

Het was een intense dag. Maar met resultaat. Onze hoofden samen steken zorgde voor een duidelijk verhaal. Morgenochtend de juiste mail opstellen en opsturen naar de wethouder.
Waarom?
Omdat we gisteren om 16:50 een mail ontvingen van de senior consulent van de WMO. Vervanger van onze WMO consulente die momenteel op vakantie is.
Hij stuurde een mail door die onze WMO consulente vorige week Woensdag al had opgesteld. Of hij nou vergeten was om de mail in nieuwe opstelling te sturen of bewust doorstuurde weten we niet. Maar feit is dat wij hier een week in afwachting zaten op een telefoontje oid mbt een afspraak met nog een aannemer. Nog op antwoorden zaten te wachten op vragen die wij neer hadden gelegd voor de woningbouw, en maar niets hoorde. Terwijl zij al bouwtekeningen, etc, in bezit had en ons dus moedwillig buiten heeft gesloten. 
Wij kregen gisteren een programma van eisen onder ogen wat echt niet klopte met het pve dat onze ergo had opgesteld. (Een programma van eisen is een document waarin staat wat de afmetingen zijn van de benodigde ruimtes. Welke aanpassingen er moeten komen etc.) Bouwtekeningen die door een vier jarige gemaakt zouden kunnen zijn. Optie voor een berging voor de bakfiets en Vido zijn fiets die ervoor zorgen dat de bakfiets en driewieler droog en wel staan en we er alle kanten mee op kunnen. Maar de overige gezinsleden moeten hun fiets en de scooter maar over het dak heen gooien om ermee weg te kunnen. 
Tevens wordt er nog steeds gesproken over een unit ipv aanbouw en is het schandelijk te noemen hoe wij ineens buiten gesloten worden in iets waarvoor wij volgens “hun” in totaal wel €30.000 eigen bijdrage mogen gaan betalen over tien jaar. 
We zijn verdrietig, boos, teleurgesteld. Want wij zitten zo niet in elkaar. Wij vinden het vervelend dat een woningbouw door ons zoveel moeten gaan verbouwen aan een woning die ze normaal in de verkoop hadden gegooid. Wij vinden het vervelend dat er zoveel geld door de gemeente uitgegeven gaat moeten worden voor de zorg van onze zoon. Wij vinden het vervelend voor iedereen die ons helpt, bij staat, energie of geld aan ons kwijt zijn. Want zo zijn wij. Wij voelen ons gewoon snel bezwaard. Wij hebben amper haar op onze tanden. En wij durven niet gelijk volop de strijd aan. 

Maar ook bij ons is de maat eens vol. En dat mailtje dat al klaar stond…dat was de druppel. Waar is dan je menselijkheid? Wij hebben hier ruzies, slapeloze nachten, spanningsbogen die nog nooit zo gespannen stonden. En echt ons gezin lijdt onder deze situatie. En mevrouw bedenkt zich nog even snel voor ze twee weken op vakantie gaat dat ze nog een mailtje klaar moet zetten. En haar vervanger, senior consulent, gooit dat mailtje er nog even 10 minuten voor zijn werkdag is afgelopen uit. En sluit af met de boodschap dat hij er pas dinsdag weer is voor vragen. Oh en woensdag is Els er weer. Met andere woorden, aan mij heb je geen reet.
Nou hopelijk is de wethouder niet op vakantie en leest zij onze mail/brief voor die tijd! 
En nu slapen. Al dit gedoe kost al genoeg energie. 

Het voelt in ieder geval wel als hele opluchting het eens even allemaal uit ons systeem geschreven te hebben.