Als je hoofd je hart niet begrijpt.

Vandaag was ruk. Of nou ja, niet vandaag. Maar mijn gevoel, dat was ruk. De zon scheen zo mooi, het weer was fijn. Maar mijn gevoel echt niet. Ik werd gisteren ongevraagd geconfronteerd met een foto van een vrachtwagenchauffeur die net verongelukt was en dood uit zijn cabine hing. Dit deed meer met me dan ik had verwacht. Flashbacks naar het aantreffen van mijn vader. Flashbacks naar het sterven van mijn biologische vader en mijn zusje. Confrontatie met de dood. Kortom, het was niet prettig.

Ik vertelde thuis niets. Deed mijn ding en viel vroeg in slaap op de bank. En dat zorgde voor een slapeloze nacht vol triggers. Paniekaanvallen, herinneringen, onrust, het was niet fijn. Geluk bij een ongeluk werd Vido rond 2 uur wakker en ging Franke naar hem toe en moest ik mij wel focussen op het niet verder in paniek raken omdat Djix naast mij lag. Maar om 5 uur trok ik het echt niet meer en ging ik uit bed.

Ik maakte brood voor de oudste voor school en zette alvast alles klaar voor de jongste. Ging naar het toilet en ging weer naast Djix liggen. Hopende dat mijn rotgevoel weg zou gaan. Maar helaas.

Toen de ochtend vorderde en Franke naar het nieuwe huis ging om te schilderen kwam ik pas tot bezinning en tot mijn gevoel. Praten lukte mij gewoon niet. Ik smste hem mijn spinsels en goddank begreep hij mij en smste hij een “ik hou van jou” terug. Meer wilde ik ook niet op dat moment.

Daarna pakte ik de tondeuse en scheerde (schoor?) ik mijn haar eraf. Net als ongeveer vier jaar geleden. Alleen toen voor de eerste keer. Soms heb ik dat nodig. Het geeft me een bevrijdend gevoel en zorgt ervoor dat ik weer bij de kern van mezelf kom. Vandaag had ik dit echt nodig.

Deze maanden zijn triggers voor me. Zeker sinds de timehop en Facebook herinneringen. En ja die kan ik uitzetten maar dat doe ik bewust niet. Ik moet er toch wel aan terug denken. En dan maar liever lezen hoe het exact was, dan dat mijn gevoel er zijn eigen verhaal op nahoudt.

De sterfdag van mijn vader komt er aan. 30 april. Maar bijna een jaar na mijn vaders overlijden werd Vido geboren. Wel in februari, maar Vido heeft na zijn geboorte nog enkele maanden in het ziekenhuis gelegen. In mijn online herinneringen lees ik in 2013 dat we nog gezellig gingen eten bij mijn vader en in 2014 stond ons leven op zijn kop en lag onze jongste zoon op de neonatale intensive care. En als je die herinneren herbeleeft met de wetenschap van nu, dan zorgt dat gewoon voor een hoop mentale rotzooi. Verdriet om het gemis van mijn vader. Om de laatste momenten die we met hem doorbrachten zonder te weten dat dit de laatste momenten waren. En verdriet om het geen we een jaar later meemaakte zonder mijn vader in ons leven. Terwijl we hem zo nodig hadden.

Vandaag had ik “heimwee” naar 2014. God wat waren wij sterk toen! Wat hadden we alles bizar goed op de rails. En we hadden een klein vangnet om ons heen dat voornamelijk bestond uit Els (een vriendin van mijn vader), Roos (moeder van Franke) en Tiny (mijn ex-schoonmoeder). Maar tjonge wat hebben zij ons geholpen. En mijn ex man die Zaterdag en/of Zondag oppaste en lieve vriendin Irma en haar Dirk die er altijd voor ons waren.

Je zou denken dat ons leven toen totaal op zijn kop zou moeten staan. Net foetale chirurgie ondergaan. Een week in België in het ziekenhuis. Bedrust. Een infectie. Gebroken vliezen. Weeën en volledige ontsluiting met net 28 weken zwangerschap. En daarna een spoedkeizersnede onder volledige narcose om onze zoon met Spina Bifida te verwelkomen.

Maar het stond niet op zijn kop. Verre van zelfs. We werkte als een geoliede machine. De maanden na Vido zijn geboorte waren zo bijzonder. Met zijn allen waren we een team en verloren we nooit het vertrouwen dat het goed zou komen.

En nu vier jaar later maakt onze Vido zulke grote stappen. Staat ons leven weer zo op zijn kop. En je zou denken dat het nou makkelijker zou zijn. Ons vangnet misschien wel groter. Maar dat is het niet. Het is zwaar. En ik voel me alleen. En ook wel verloren. Ondanks dat ik nog steeds zo trots ben op Vido en alles wat hij presteert merk ik dat ik zelf wat prestatieloos ben.

Ik zou me graag weer net zo nuttig willen voelen als toen. Zo gestructureerd en begrepen.

Maar de waarheid is dat ik mezelf een beetje kwijt ben. En zoekende ben waar ik mezelf weer kan vinden. Dat gaat samen met een hoop tranen, frustraties en verdriet. En het is echt erg pittig.

En wat vandaag zo bijzonder maakte was dat diverse mensen zonder dat ze het door hadden mij treffend raakte. Een blog over een veilige thuishaven voor de overige kinderen zodra er 1 in het ziekenhuis ligt. (Iets waar ik zo trots op was tijdens Vido zijn ziekenhuisperiode.)

Lieve reacties op mijn Instagram stories terwijl ik niet in detail trad over mijn kutgevoel.

En als kers op de taart kreeg ik een bos bloemen met een kaartje waarop een tekst stond die mij enorm raakte en trots maakte. Trots op ons. Franke. Mezelf. Ons gezin. En onze keuze in Vido zijn komst en ons algehele traject vanaf die tijd.

Ik werd bedankt voor het maken van de beste keuze van haar leven.

Een groter compliment had ik niet kunnen krijgen.

Lieve D. ontzettend bedankt voor je bloemen. Mijn grijze dag werd gelijk minder grijs. Jouw bloemen waren een soort van kroon op het geen waar ik me zo hard voor wil maken. Het bewust verwelkomen van kinderen met een beperking. ❤️

Want mijn donkere momenten worden niet veroorzaakt door Vido. Mijn donkere momenten komen door mijn eigen beperkingen, niet door die van hem.

Nu nog zorgen dat mijn hoofd en hart eens overeenkomen en elkaar leren begrijpen..

3 thoughts on “Als je hoofd je hart niet begrijpt.

  1. Ik heb altijd zoveel bewondering (gehad) voor je kracht en doorzettingsvermogen met alles waar jullie doorheen moesten en het mag dam best eens gezegd worden dat je daar heel heel heel erg trots op mag zijn!!! ?

Comments are closed.