Afspraak 1

Ze sneed iets aan wat zo gevoelig lag.

Dat wist ze niet. Ik ook niet meer.

Ik had een intake bij de psychologe.

Eerstelijns psychologie zoals het tegenwoordig ook wel heet. Ik krijg 1 intake en 9 behandelingen.

En we weten nu al dat dat niet genoeg zal zijn.

Een intake. 45 minuten.

Niet wetende dat het invloed van uren zal hebben.

Ik vertel dingen luchtig. Zij reageert geshockt. Door haar reactie denk ik na. En voel ik ineens de impact.

Door jarenlang wegstoppen, ellende op ellende incasseren ga je een soort van turven. Het ergste bovenaan zetten qua verwerking ofzo.

“Wist iemand wel wat Prozac was?”

“Had je wel iemand om mee te praten?”

“Wist iemand hoe diep jouw depressie zat?”

“Maar begrijp ik het nou goed dat je vader niet je biologische vader is?”

“Dus je broer en zussen moesten al die tijd met dat geheim leven?”

“Wat vond jij er zelf van? Dat jouw vader niet jouw biologische vader bleek te zijn?”

“Hoe heb je jouw scheiding ervaren?”

“Heb je je er schuldig om gevoeld?”

“Wat was volgens jou de echte reden?”

“Heb je nog contact met je schoonfamilie, en de kinderen met hun vader?”

“Had je enig idee wat het leven met een kindje als Vido in zou houden?”

Zomaar wat vragen. Nog niet de helft van wat we in die korte 45 minuten besproken hebben.

Ik heb de rest van de dag nodig gehad om te landen. En nog steeds ben in dat niet. Geland.

De vragen dwarrelen door mijn hoofd. De antwoorden volgen half. Ik weet het even niet meer. Het is zoveel. Als we zouden gaan nummeren is de lijst zo lang. Hoeveel kan een mens verdragen? Wat kan een mens hebben? Ik heb werkelijk geen idee.

De opsomming die er vandaag was zorgde voor een bittere confrontatie met mezelf. Er is nog een lange weg te gaan.

5 November is mijn volgende afspraak en tot die tijd heb ik de tijd om na te denken. Wat wil ik uit die eerste 9 behandelingen halen? Wat is voor mij belangrijk?

Moeilijke vragen voor iemand die op dit moment niet eens precies weet wie ze nou echt is. Want dat contact mis is op dit moment. Contact met mezelf. Ik zie mezelf alleen als moeder en vrouw van. Wie Debbie is ben ik even kwijt.

Ik mis mijn ouders. In mis mijn lieve moeder. Ik mis het gevoel van geborgenheid en onvoorwaardelijke liefde. Een vader die zegt dat het allemaal wel goed komt en hier ook nooit in teleurstelt. Ik mis de zondagen samen. Het gevoel een hechte familie te zijn.

Maar ik mis mezelf ook. Hoe krachtig ik was. Ik mis het kind zijn. Ergens terecht kunnen. Dochter zijn van. Ouders trots maken.

Maar wat mij vandaag het meest verdrietig maakte was toen ze vroeg naar mijn moeder.

“Wat voor een vrouw was jouw moeder?”

Waarop ik antwoordde, “Mijn moeder was de meest lieve en zorgzaamste vrouw die ik ooit heb gekend. Ze was mijn beste vriendin, maar ook mijn vijand.”

Ze kende mij als geen ander. Met al mijn sterktes en zwaktes. En door alle herinneringen die voorbij vlogen in mijn hoofd voelde ik me nog eenzamer en verloren.

Ik doe mijn best als ouder. Maar ik mis (al) mijn ouders zo vreselijk. Zelfs terwijl mijn moeder er nog is.

En het was bijzonder fijn om vandaag met iemand te praten die begreep waarom ik mijn moeder zo mis. Waarom ik mijn schoonouders zo mis. En het was een genot met iemand te praten die alles erkende en mij het gevoel gaf dat alle gevoelens er er mogen zijn.

Dus dat!

One thought on “Afspraak 1

Comments are closed.