First date

Ik ging zitten, zette de koptelefoon op, we testte het geluid en begonnen.

EMDR. Eye Movement Desensitization and Reprocessing.

Ze vroeg me met welk beeld we gingen starten. Of dat nog klopte? Ja! En zo begonnen we, of eigenlijk ik, met het beeld van mijn dode vader. Liggend op de grond. Voorover gevallen van de bank op zijn vloerkleed. Aan zijn voorhoofd te zien waarschijnlijk eerst de salontafel geraakt alvorens hij de grond raakte. Terwijl ik het beeld voor ogen had gebeurde er rare dingen. Tranen stroomde over mijn wangen, mijn ogen maakte allerlei ongecontroleerde bewegingen, rare flitsen en rode kleuren schoten voorbij. En mijn gedachten vlogen als flitsen door mijn hoofd.

Doe ik het wel goed? Hoort dit? Ik heb hartkloppingen, dit kan nooit goed zijn. Ik kan geen adem meer halen. Focus Deb, focus. Haal adem. Je bent hier, wat je ziet is het verleden. Blijf bij jezelf.

De tikjes klonken in mijn oren. Ze verwarde mijn beeld. Ik zag iets wat me zo bang maakte, de dood. Maar door de tikjes nam de angst af. Ik zag mijn vader, ik zag mezelf controleren of hij nog leefde. Ik hield mijn hand voor zijn mond, en na genoeg moed verzameld te hebben raakte ik hem aan. Ijskoud.

Dat nare gevoel vergeet ik nooit meer. Een koud gelig lichaam aanraken. Geen enkel teken van leven. De temperatuur voelt zo onnatuurlijk dat ik vanuit mijn gevoel het liefst een warme deken om zijn koude lichaam wil wikkelen.

Als er in onze cattery weleens een kitten geboren werd dat meer dood dan levend was begonnen we met wrijven. Heel hard met een handdoek wrijven. Luchtwegen vrijmaken, longen leegkloppen en door wrijving de ademhaling weer op gang brengen.

Toen ik mijn koude dode vader zag liggen wilde ik dat ook doen. Hem weer tot leven maken. Maar ik besefte me dat dat echt niet meer ging lukken.

Wat voel je Debbie? Schuldgevoel? Machteloosheid?

Ik wist het niet. Ik heb me tijden schuldig gevoeld. Wat als we thuis niet zo een ellendige ochtend hadden gehad en eerder waren gegaan? Ik zat middenin een miskraam en dat zorgde ervoor dat alles anders liep. Hadden we hem kunnen redden als we eerder waren gegaan? Voelde ik me echt schuldig?

Al snel realiseerde ik me dat ik me niet schuldig voel. Mijn vader was overleden op een tijdstip waarop wij nooit bij hem waren geweest. Niemand niet. Alleen mijn moeder als zij nog gezond was geweest en thuis had gewoond.

Machteloos. Ik voelde me machteloos. En ik had zo een medelijden. Mijn vader lag daar zoals hij dat nooit zou willen. Machteloos. Verloren. Alleen. Ik trof mijn vader aan zoals hij dat nooit had gewild.

“In bed gaan de meeste mensen dood.”

Dat zei hij altijd als we hem vroegen waarom hij toch nooit naar bed ging en de bank boven bed verkoos. Mijn vader had een immens grote angst voor de dood.

Hoe cru is het dan dat je dood gaat terwijl je net uit dat bed komt waar je altijd zo bang voor bent geweest. Zittend op je vertrouwde plekje op de bank.

Nog steeds vind ik het een vreselijk beeld. Mijn stoere lieve vader daar zo machteloos op de grond. Hem zien zoals hij nooit gezien zou willen worden. Maar ik kan het nou wel meer plaatsen.

Wat voel je nu Debbie?

Ik weet het niet.

Oké, ga daarmee verder.

Hoe de fuck kan ik verder gaan als ik niet weet wat ik voel?? Maar toch ging ik verder. Waar was pipp?? Waar hadden we hem gelaten? En de kinderen, hoe voelde zij zich? Was het wel oké om hun bij tante janny en ome loet te laten.

Alles schoot aan me voorbij en ik wist niet meer wat goed of slecht voelde. Ik was alleen heel erg blij dat ik het beeld van mijn dode vader voor me kon halen zonder daar direct ziek van te worden. Letterlijk misselijk.

Ik heb vandaag een stap gezet naar mijn herstel. Misschien wel de grootste.

Mijn problemen, mijn angsten, ze liggen zo diep. En voor mijn gevoel ben ik begonnen met graven. En heb ik vooralsnog de gedrevenheid te graven tot er niets meer te graven valt.

Mijn afspraken bij de psycholoog staan tot volgend jaar. Afzeggen zonder echte reden is geen optie. Doorgaan wel. Ik moet, wil en zal weer vanuit de kern gelukkig zijn.

6 thoughts on “First date

  1. Ik ben zo trots op je! Niet dat dat belangrijk is wat ik vind natuurlijk…maar zo knap dat je deze weg nu gaat… zo zwaar maar het gaat je iets goeds brengen! ❤️

  2. Lieve Debbie, ik vind het zo knap wat je doet. Ben er van overtuigd dat het je heel veel goeds gaat brengen. Je bent een topper!! xxx

  3. Probeerde je te bellen om je te vertellen hoe wijs en stoer je bent. Stoer omdat je emdr bent gestart tegen al je weerstand in en wijs omdat je het allerbeste doet wat je kunt doen… Denk maar aan het boek van Wij gaan op berenjacht: je kunt er niet bovenover, je kunt er niet onderdoor: je moet er dus wel dwars doorheen…

    Ik weet hoe het voelt, heb hetzelfde gedaan en het heeft me meer dan goed gedaan…

Comments are closed.