Toen ik zwanger was van Vido en we voor de keuze stonden de zwangerschap voort te zetten of te beëindigen vloog er van alles door mijn hoofd. Soms zeggen mensen dat er voor hen geen keuze was, maar er is wel degelijk een keuze. Ook al wil je het eigenlijk niet eens. Het was zoveel makkelijker geweest om gewoon te moeten accepteren en ermee te leven. Kiezen zorgt voor twijfels, vraagtekens, vragen waar je zelf geen antwoord op hebt. Maar ook een ander niet. In ons geval waren mijn twijfels niet eens of we wel voor Vido zouden kunnen zorgen. Ik wist zeker van wel. Mijn grootste twijfels waren of ik een maatschappij en zorgsysteem die keihard kunnen zijn voor mensen met een beperking aan zou kunnen. Vooral in het verleden voelde ik mij vanuit onzekerheid vaak snel aangevallen en vloog ik iedere discussie vol felheid in. Ik probeerde daarin krachtig en stellig over te komen. Mensen met mijn woorden finaal met de grond gelijk te maken. En het werkte. Maar ik werd er echt geen leuker persoon van. Ik heb heel wat uren huilend achter mijn laptopje gezeten als ik weer eens “ruzie” met iemand had omdat ik zo nodig mijn mening moest laten horen. Wat een naar persoon was ik. En van daaruit weet ik hoe naar mensen kunnen zijn. Doodsbang was ik voor mensen zoals ik was, voor meningen zoals ik die had. Ook voor praktische zaken was ik bang. Logistiek bijvoorbeeld. Er zou vast ineens weer allerlei gepush gaan komen van mensen dat ik mijn rijbewijs zou moeten halen. En het feit dat ik dat echt niet wil zou dan weer betekenen dat ik niet alles voor mijn gehandicapte kind over zou hebben. Alle doemscenario’s gingen door mijn hoofd en maakte mij steeds angstiger deze zwangerschap voort te zetten.

Godzijdank was daar ook de positieve kant van internet. Door het zien van alle foto’s, filmpjes en verhalen van kindjes met een beperking vond ik de kracht maar vooral het lef om wel door te gaan. Om te kiezen voor het leven in alle manieren waarop het zou komen. En tot op de dag van vandaag heb ik daar geen spijt van.

Is het makkelijk? Nee, absoluut niet. Er was al een vooroordeel over mij. Want ik werk niet. Mijn lichamelijke gezondheid is voor vele onbekend. Mijn psychische toestand vind men veelal aanstellerij. Ik ben gescheiden. Had voor Vido al vier kinderen. Mijn man is 12,5 jaar jonger. En ik ben ook nog eens kortpittig en heb overgewicht. Fuck my life.

Maar die vooroordelen zijn er niet minder om geworden. Zeker niet na de geboorte van Djix. De bewuste keuze voor een vijfde kind in een gezin wat toch al genoeg te verduren had. En Franke raakte ook nog eens zijn baan kwijt tijdens de zwangerschap van Vido en heeft daarna geen vaste werkgever meer gehad.

En weet je, soms snap ik het wel. Alhoewel…snappen… Ik weet dat er mensen zijn die gewoon ook de moeite niet willen nemen zich ook maar enigszins te verdiepen in een situatie alvorens ze hun mening klakkeloos delen. Ze wijzen met hun vinger en vinden er van alles van, maar vinden vooral dat hun mening op de waarheid berust.

En toen was daar gisteren ineens “Anne”. Anne is vast een anoniem profiel van iemand die mij kent of volgt, of ooit gekend heeft en nog steeds erg verbittert is, of wellicht is het wel familie. Dat zou me ook niets verbazen. Anne heeft ook een keiharde mening over ons. Vind het onze eigen keuze dat we moeten verhuizen. Vind dat we de zorg van Vido ook uit kunnen besteden. Dat we een blauwe Maandag gewerkt hebben en zij en haar partner al genoeg belastinggeld aan ons hebben betaald. Vooral dat laatste raakt. Het is één van de opmerkingen waar ik destijds toen ik zwanger was al “bang” voor was. Net als de opmerking “steuntrekker”.

Het is vaak onwetendheid van mensen als ze dit soort dingen zeggen en vaak zullen ze ook nooit beter te weten komen. Dat is triest maar waar. Mensen als Anne zullen altijd blijven bestaan. En dat mag ook. We hebben immers allemaal een mening. Maar het is wel een keuze om mensen zoals Anne in je vrienden of kennissenkring te hebben. En dat wil ik niet.

Onze weg kent al strijd genoeg. Op dit moment is het zo een strijd dat zelfs de relatie met één van de voor mij dierbaarste personen daar onder te lijden heeft. Mijn man. Mensen zoals Anne zijn mensen die hem kapot maken. Dat is voor hem geen keuze. Dat gebeurt gewoon omdat hij de goedheid zelve is. Omdat hij zo een ontzettend zacht karakter heeft en altijd het goede wilt doen. Mijn man is er één met een hart van goud en op dat hart wordt veel te vaak getrapt. Klakkeloos banjeren de meest dierbare personen er overheen. Zonder enige gene. Mijn man is iemand die voor al zijn kinderen door het vuur gaat. Alle 5!!! Want de oudste twee delen misschien zijn genen niet maar wel zijn hart, zijn leven. Zij hebben ervoor gezorgd dat hij nou de vader is die hij is. Iemand die zich totaal wegcijfert voor het welzijn van zijn kinderen.

Hij heeft inderdaad een blauwe Maandag gewerkt. Dat is triest zat. Want toen hij net de keuze had genomen te gaan waar hij al jaren passie voor had heeft hij dit allemaal aan de kant gezet voor ons. Een bewuste keuze om de zorg voor Vido zelf te gaan doen. Om samen met mij en de overige kinderen een veilige thuishaven te zijn. Om ons gezin in tact te houden tot Vido zelfstandig genoeg is een hoop dingen zelf te kunnen. Niet 8 maal daags verpleging over de vloer, 7 dagen in de week. Geen taxivervoer naar revalidatie. Nee alles doen we zelf. Want dat zouden we voor ieder kind gedaan hebben. Hun hebben niet om het leven gevraagd. Dat hebben wij ze gegeven. En godzijdank bestaan er regelingen zoals een PGB waardoor dit mogelijk is. Maar helaas zullen er altijd zaken zijn waar we tegenaan blijven lopen.

En het starten van een crowdfund, een doneeractie was noodzaak. Noodzaak omdat we anders na 3 maanden al volledig in de shit zouden zitten. De realiteit is dat we zelfs nog 25.000 euro meer nodig zouden hebben. Moet je voorstellen wat dat voor een reacties had opgeroepen.

Maar om geld of hulp vragen doe je niet zomaar. Althans wij niet. Het is een drempel zo hoog dat we hem bijna niet over durfde. Want vragen om hulp is voor ons eigenlijk zeggen dat we gewoon alleen voor alles staan. Of in ieder geval dat ons vangnet zo klein is dat we vreemde of online vrienden of kennissen om hulp moeten vragen. Dat is best beschamend en verdrietig. Dat je kringetje zo klein is.

En uit wanhoop vragen we om geld. Omdat we ergens met valse beloftes in gegaan zijn en niet meer terug konden zonder deze woning te verliezen. Om over de bizar hoge eigen bijdrage nog maar te zwijgen.

Maar wat zijn we DANKBAAR voor de niet Anne’s! Voor de mensen die ons WEL begrijpen en willen steunen. Voor lieve mensen als Karl, Irma, Dirk en Rob die regelmatig komen helpen. Die niet vragen maar er gewoon staan. Die effectief bezig gaan en gewoon uit zichzelf aanbieden nog een keer te komen in hun toch al drukke agenda’s.

Alle mensen die ons op welke manier steunen zijn geweldig en laten zien dat er gelukkig nog altijd meer goedheid is in dit land dan afgunst en haat. En wij zullen ons ook altijd in blijven zetten om ook goed te doen ipv afgunstig te zijn.

En vanuit die positie wil ik ook oprecht een verzoek doen. Aan een ieder die mijn blog leest, mij volgt op Instagram, Facebook of twitter. Of mij als vriend heeft op Facebook. Als je behoort tot de categorie mensen die afgunstig is richting ons. Die ons maar aalmoes vragers vinden die zielige verhalen ophangen. Steuntrekkers, etc etc. Verwijder me alsjeblieft als vriend. Stop met volgen. Blokkeer me desnoods. Want of je nou zwijgt en handenwrijvend de reacties zoals die van Anne leest, of je zegt het ons hardop. Jij bent dan één van die mensen waar ik zo bang voor was. Mensen die ik het ook niet gun dat ze een kijkje hebben in het leven van onze zoon. Of dat van ons. Steek je energie dan liever ergens anders in. ❤️

Oh en ter informatie. Ik vind mezelf geen naar persoon meer. Door zelfinzicht, harde confrontaties met het leven, of eigenlijk levens die gestopt zijn. Door positiviteit en liefde toe te laten in mijn leven ben ik geworden wie ik nu ben. En daar ben ik best trots op.

3 thoughts on “

  1. Ik vind dat jullie super hoe jullie alles doen. Alleen maar respect voor. Ik weet niet hoe ik er zelf mee om zou zijn gegaan en hoe ik het allemaal zou doen als ik in dezelfde situatie zou hebben gezeten. Knap dat jullie een doneeractie hebben opgestart. Ik heb in elk geval annoniem gedoneerd en als ik de 20e weer wat geld heb, doneer ik opnieuw. Ik vind het belachelijk dat jullie zoveel geld moeten betalen voor een situatie waar jullie niks aan kunnen doen en zelf niet in de hand hebben. Ik hoop dat als nieuwe huis straks klaar is dat er voor jullie rust komt en dat jullie kunnen genieten van elkaar en van het huis.

Comments are closed.