3

Zaterdagmiddagspinsels

Ik voel me vandaag onbestemd, eenzaam, verdrietig en een beetje verslagen. Het potje zit natuurlijk al een behoorlijke tijd aardig vol. Een jaar geleden begonnen mijn duizelingen en kwamen mijn angsten tot uiting in paniekaanvallen. Ik zou een intern traject beginnen om deze middels EMDR aan te gaan pakken maar dit liep helemaal de mist in. Buiten mijn schuld om. De moed om weer die drempel over te gaan had ik niet. Dan maar weer alles op volledig eigen kracht doen.

Dat ik dat zou moeten doen met alle tegenslagen die er het afgelopen jaar zijn geweest had ik niet ingecalculeerd.

Het is wederom een pittig jaar geweest. En dat is een tamelijke understatement. Ik ben er steeds weer verbaasd over hoe we toch steeds weer incasseren en doorgaan. Natuurlijk moeten we wel. Maar makkelijk is het niet. Als ik alleen al naar onze gezichten kijk zie ik daar de duidelijke sporen van het afgelopen jaar. Van de afgelopen jaren. Waar andere trots zijn op hun rimpels maken de mijne mij verdrietig. En ook die van Franke raken mij diep.

Het zijn rimpels van zorgen. Verdriet. Teleurstelling. Wanhoop. Er is te weinig gelachen en genoten. Dan waren het lachrimpels en die doen toch minder zeer.

De kinderen zijn wel onze kracht en drijfveer geweest om niet bij de pakken neer te gaan zitten. We zijn echt niet de leukste ouders geweest. Snel geïrriteerd. Vroeg op de bank in slaap vallen. Heel streng geweest. Ze hebben ook onze zorgen en verdriet gezien. Het was moeilijk deze altijd maar te verbergen. Ik hoop met heel mijn hart dat als ze straks volwassen zijn ze terug zullen kijken op een fijne jeugd met hier en daar een hobbel op de weg. Dat de pech, het verdriet en de zorgen niet overheersend zullen zijn in hun herinneringen. We doen ons best. Echt. En hopelijk zal hun volwassen leven fijner en soepeler verlopen. Daar doen wij in ieder geval ons uiterste best voor. En ik hoop nog heel wat jaren samen met ze onder één dak te wonen.

Een Hooglanderveens dak welteverstaan. Maar dat dak, het huis, de situatie omtrent het huis, dat zorgt er wel voor dat ik me nou voel zoals ik me voel. Op het moment van schrijven ben ik thuis met Pipp, Vido en Djix. Noah en Micah zijn een dag bij hun vader en Franke is alleen in Hooglanderveen. Dat knaagt aan me. Dat maakt me onrustig.

In 2009 kreeg ik een huurflat toegewezen. De binnenkant was in alle kleuren van de regenboog geverfd en er moest veel gebeuren. In slechts een paar weken tijd werd de flat van oud dronkenmanshol omgetoverd tot ons eigenste paleis. Iedere dag stond er een klusploeg klaar om ons hier doorheen te trekken en te helpen. Die tijd zal ik echt nooit vergeten.

Nu, 3 kinderen extra en alle hulptroepen van toen minder staan we voor een groot project. Is er nauwelijks budget om extra hulp in te huren. En valt het opknappen allemaal best vies tegen. Vooral in de koude winterperiode. Een oud huis is karakteristiek maar ook een hoop werk om op te knappen. Een kozijntje even licht schuren is geen optie. Verf afbranden en met een krabber de vele lagen oude verf weghalen wel. Dat kost veel tijd. Zeker als je het alleen doet.

Gelukkig kwam gisteren Dirk helpen. Helemaal uit Kaatsheuvel kwam hij met de benodigde klus spullen om ons te helpen. Hoe geweldig ben je dan! Hij heeft hele goede tips gegeven, hier in ons huidige huis nog wat elektra gefixt en in Hooglanderveen geholpen met de klote klus om de verf van een kozijn te halen.

Met zijn tips op zak ging Franke vandaag weer op naar Hooglanderveen. En dat steekt bij mij en maakt me verdrietig. Franke heeft zo een goed en oprecht hart en is zo kwetsbaar en puur. Hij verdient alle hulp van de wereld.

We missen mijn vader. Zijn inzicht. Zijn onvoorwaardelijke hulp. Zijn kracht. En het confronteert ons zo met alles wat er ooit was en er nou niet meer is. Wat kan je leven toch veranderen als je niet meer “gewoon” mee kunt doen met de mensen om je heen. En wat straffen deze mensen ons toch door niet te begrijpen hoe ingrijpend ons leven veranderd is.

Als je weer eens nee moet verkopen op een uitnodiging omdat het simpelweg niet haalbaar is om te komen, dan wordt er niet nagedacht over het waarom we niet kunnen komen. Maar het wordt gezien als desinteresse of dat wij het als excuus gebruiken. En zo komt het dat we steeds meer vervreemd zijn geraakt van mensen die ons ooit zo dierbaar waren.

En dan zie je alle social media, de decembermaand die is begonnen. En dan voel ik me alleen maar nog meer vervreemd. We horen er niet meer bij. We maken geen deel meer uit van. Gezellige taferelen maar zonder ons.

Ik weet dat zulke dingen slijten. Ik weet dat je altijd nieuwe vrienden kan maken. En gelukkig hebben we ook er ook een aantal heel dierbare vrienden bij gekregen. Maar ik mis soms wel het ongecompliceerde van toen. Van de hulp die er altijd was.

En mijn zorgen zijn nou echt hoe we verder moeten. Hoe we dit gaan redden. Komt het goed? Op een dag als vandaag waarop ik de compleetheid van mijn gezin mis, mij alleen en in de steek gelaten voel. Dan denk ik echt dat het niet goed komt.

Maar ik hoop met heel mijn hart dat ik snel kan melden dat het wel goed is gekomen. En ik hoop dat wij in het voorjaar, de tijd dat iedereen weer gaat bloeien, dat ik dan kan delen hoe ver we zijn gekomen. Hoe trots we zijn. En vooral hoe gelukkig we zijn. Met elkaar, met familie, met vriendschappen en met ons oude nieuwe huis.

Onze doneeractie. Steun jij ons ook?

Hoi ik ben Vido.

Toen mijn moeder 20 weken zwanger was en ze samen met mijn vader voor de echo ging kregen zij te horen dat ik een open ruggetje had. Ook wel Spinabifida genoemd.

Hier schrokken ze enorm van maar ze hadden alle vertrouwen in mijn en onze toekomst samen.

Een drukke en stressvolle periode van veel onderzoeken volgde.

Want mijn ouders besloten om voor foetale chirurgie te kiezen.

Dit betekent dat zowel mijn moeder als ik geopereerd zouden worden.

De artsen maken de buikwand open en maken vervolgens een kleine opening in de baarmoeder om daar de operatie op de foetus uit te voeren. Op mij in dit geval. Om zo mijn rug in plaats van na mijn geboorte nou voor mijn geboorte te sluiten.

Een erg risicovolle operatie, maar ook een operatie die ervoor zorgt dat verdere schade aan de opengestelde zenuwen van de rug wordt voorkomen.

Samen zijn we hiervoor in Leuven, België geopereerd. Het was een heftige periode.

Mocht je willen zien hoe dat een beetje ging dan kun je dat via de onderstaande link bekijken. Het zijn fragmenten van onze deelname aan het programma Topdokters in België.

https://vimeo.com/96007389

Helaas werd één van de risico’s na de operatie werkelijkheid en na een zwangerschap van 28 weken en 2 dagen ben ik via een spoedkeizersnede geboren in het Wilhelmina Kinderziekenhuis te Utrecht.

Ik heb in totaal meer dan 100 dagen in het ziekenhuis gelegen voordat ik naar huis mocht.

Ik heb dus Spinabifida op niveau L3/S1.

Een klompvoet, en hakvoet.

Hiervoor draag ik iedere dag evo’s (enkel voetondersteuning) en semi orthopedische schoenen.

Daar zitten mijn twister cables aan vast.

Dat zijn sterke kabelveren die zorgen voor extra steun en dat mijn voeten niet indraaien.

Ik heb hydrocephalus (waterhoofd) en een drain in mijn hoofd om het overtollig hersenvocht af te voeren.

Allebei mijn heupen zijn volledig uit de kom en ik ben verlamd vanaf mijn knieën naar beneden.

Ik heb slikproblemen waardoor ik zeker als ik me niet zo lekker voel niet goed kan drinken.

Daarvoor heb ik een neussonde.

Ook heb ik incontinentieproblemen.

Mijn oudere katheteriseren mij 6 tot 7 keer op een dag.

1 keer per dag word ik gedarmspoeld. Dit doen we op mijn douche/toiletstoel en duurt wel een uur!

Ik krijg ook drie keer per dag via een katheter medicijnen in mijn blaas om ervoor te zorgen dat deze niet samenknijpt en daardoor heel klein blijft, maar ontspant en de kans krijgt om te groeien.

Ik heb een hele coole rolstoel en kan kleine stukjes lopen met een rollator.

Iedere dag moet ik een uur in een speciale statafel staan waarin ik passief sta.

Dit om voor verdere vergroeiingen van mijn benen te voorkomen.

En twee keer in de week revalideer ik bij de Hoogstraat.

Dit is al best een waslijst he? En het is niet eens alles.

Toen ik nog heel klein was konden mijn vader en moeder deze verzorging heel goed doen in onze huidige woning. Maar dit werd steeds zwaarder en moeilijker. De WMO (wet maatschappelijke ondersteuning) heeft uiteindelijk geconcludeerd dat deze woning niet geschikt is voor mij en ook niet aangepast kan worden.

We moeten verhuizen.

Hier blijven wonen is slecht voor mijn gezondheid en voor die van mijn ouders omdat ze mij veel moeten tillen en dit steeds zwaarder en gevaarlijker wordt.

Het vinden van een geschikte huurwoning hier in Amersfoort was eigenlijk een onmogelijke missie. We zijn met 7 mensen. Papa, Mama, mijn grote zus Noah, grote broers Micah en Pipp en mijn zusje Djix.

Want de woning moet niet alleen aangepast of aanpasbaar zijn voor mij. Maar ook groot genoeg voor ons allemaal.

Na wat huizen gezien te hebben kwam daar het huis in Hooglanderveen. Een huis dat eigenlijk te klein is voor ons hele gezin, maar ontzettend veel mogelijkheden biedt om aangepast en uitgebreid te worden.

Maar dit gaat niet zomaar.

Mijn ouders hebben er lang over nagedacht en besloten de knoop door te hakken.

Zij gaan zelf flink wat geld lenen om op de zolder een dubbele nokverhoging te realiseren en een vaste trap op de eerste verdieping te laten plaatsen. €20.000 euro om precies te zijn.

Ze kunnen helaas geen hypotheek krijgen en daarom hebben ze de knoop door gehakt om dit grote bedrag te investeren in een huurwoning. Want ons geluk en mijn gezondheid gaat boven alles. En na heel veel tegenslagen die mijn vader en moeder hebben gehad nog voor ik was geboren willen ze gewoon weer simpelweg gelukkig zijn.

Maar dit zouden ze alleen doen als de gemeente een aanbouw zou plaatsen voor mij die zou voldoen aan het pakket van eisen dat de ergotherapie had gemaakt. Dus geen kleine ongeschikte unit. Het is de afgelopen maanden een enorme strijd geweest, maar de aanbouw komt er!

Er zitten wel een hoop “maars” aan.

Zo moeten mijn ouders de komende tien jaar een eigen bijdrage betalen van €251,- per vier weken.(mits het wetsvoorstel om de eigen bijdrage van de WMO om te zetten naar een abonnement van 17,50 per maand per Januari 2019 in gaat.)

Ze hebben hier kwijtschelding voor gevraagd maar niet gekregen. Ook geen verlaging.

Gaan de vaste lasten per maand omhoog omdat het een oude woning betreft en de aanbouw ook extra energie kost.

En helaas kwam er nog meer pech op hun pad. De woning is grondig gerenoveerd door de woningbouwvereniging. En 9 November werd deze opgeleverd. Niet aan ons want zonder aanbouw kan ik er nog niet wonen.

En die aanbouw daar beginnen ze pas in Januari mee.

Toen dachten mijn vader en moeder, we vragen of we misschien alvast de sleutel mogen hebben zonder dat de huur al in gaat.

Zodat als de woning toch leeg staat ze misschien het geen wat wel al opgeknapt kon worden ze al op konden gaan knappen.

En zo zouden ze ook al een vaste trap kunnen laten plaatsen en offertes aanvragen voor de nokverhoging.

Dit allemaal om straks zo snel mogelijk te kunnen verhuizen. Want dubbele woonlasten is gewoon financieel niet te doen.

Dus mijn vader vroeg dit aan de WMO en deze kwamen EINDELIJK eens met geweldig nieuws.

Vanuit de Wmo bestaat de mogelijkheid om u tegemoet te komen in de dubbele woonlasten. Volgens de Verordening maatschappelijk ondersteuning gemeente Amersfoort 2017, kan dit via de zogenaamde Tegemoetkoming Meerkosten.

De regels hiervoor zijn duidelijk. De eerste maand dubbele huur is algemeen gebruikelijk* en komen niet voor vergoeding in aanmerking (*iedereen die moet verhuizen zal minimaal één maand dubbele woonlasten hebben).

Vervolgens kan men tot maximaal 6 maanden de goedkoopste huurlasten declareren bij de gemeente. Uiteraard pas nadat u de aanvraag (na ons onderzoeksverslag hierover te hebben getekend) hebt ingediend en u een positief besluit heeft ontvangen.”

Dat zou heel veel zorgen wegnemen. En we zouden al per 9 November de sleutel kunnen krijgen en het huurcontract tekenen.

Voor de zekerheid controleerde ze nog even of we er echt wel recht op hadden en daarop antwoordde de WMO dat ze nou al konden toezeggen dat we het zouden krijgen.

Met die gedachten tekenden mijn ouders het huurcontract en in de veronderstelling dat ze tot 1 Juni 2018 de tijd zouden hebben het huis helemaal af te krijgen. Voor ons allemaal.

Maar helaas. De WMO was niet volledig in zijn informatie en kwam nadat het huurcontract getekend was met een brief waarin stond dat de vergoeding stopt zodra de wmo voorziening geleverd is.

Dat houdt in nog meer dubbele lasten.

We zijn allemaal heel blij dat we het vooruitzicht hebben naar “onze” woning te gaan verhuizen. Dat we een plek zullen krijgen die voor iedereen geschikt is. Maar de weg er naartoe is zwaar en lijkt soms onmogelijk.

De laatste maanden zijn heel zwaar geweest, fysiek en mentaal. Dit is voor niemand hier in huis leuk. Soms zijn we sneller boos op elkaar. Maken we weleens ruzie. Of zie ik mijn vader of moeder huilen. Dat is niet leuk. Het is niet leuk dat de instellingen en regels die ons eigenlijk zouden moeten helpen ons eigenlijk alleen maar heel veel zorgen geven.

Het liefst waren we gewoon lekker hier blijven wonen.

Om het allemaal weer wat dragelijker te maken en weer wat meer ademruimte te krijgen willen wij met zijn allen vragen of jullie ons willen helpen.

Voor de verhuizing en het opknappen gebruiken ze hun spaargeld.

Voor de nokverhoging en vaste trap lenen ze €20.000 euro.

Maar voor de dubbele woonlasten en de eigen bijdrage over het jaar 2018 hebben ze nog eens €5000,- nodig.

Vijfduizend euro die ze niet hebben.

Die ze slapeloze nachten bezorgen.

Die ervoor zorgen dat ze zich steeds machtelozer voelen.

De zorgen groeien mijn ouders boven het hoofd en zuigen ze leeg.

En dat terwijl ze alleen maar goed voor al hun kinderen willen zorgen.

Iedere euro is er één. Veel kleine beetjes maken ook een hoop. En alle beetjes helpen en worden enorm gewaardeerd.

Het delen van de actie wordt erg op prijs gesteld en vinden wij heel lief!

Je kunt het geld rechtstreeks overmaken naar de rekening van Debbie (Mama) of Vido of als je liever via een doneer website overmaakt dan mag dit ook! Onthoud wel dat een transactie daar €0,85 cent kost en dat wij 5% commissie betalen. Maar we snappen het ook dat dit voor mensen makkelijker of laagdrempeliger is.

Het rekeningnummer van Debbie is:

NL76 SNSB 0915460734

t.n.v. DD vd Broek

Amersfoort

BIC SNSB NL2A

Het rekeningnummer van Vido is:

NL47 ABNA 0517 6816 33

t.n.v. B Telgenhof

Amersfoort

Of via de website:

https://nl.dreamordonate.com/dromen/verhuizen-zonder-zorgen/

Onze doneeractie. Steun jij ons ook?

Hoi ik ben Vido.

Toen mijn moeder 20 weken zwanger was en ze samen met mijn vader voor de echo ging kregen zij te horen dat ik een open ruggetje had. Ook wel Spinabifida genoemd.

Hier schrokken ze enorm van maar ze hadden alle vertrouwen in mijn en onze toekomst samen.

Een drukke en stressvolle periode van veel onderzoeken volgde.

Want mijn ouders besloten om voor foetale chirurgie te kiezen.

Dit betekent dat zowel mijn moeder als ik geopereerd zouden worden.

De artsen maken de buikwand open en maken vervolgens een kleine opening in de baarmoeder om daar de operatie op de foetus uit te voeren. Op mij in dit geval. Om zo mijn rug in plaats van na mijn geboorte nou voor mijn geboorte te sluiten.

Een erg risicovolle operatie, maar ook een operatie die ervoor zorgt dat verdere schade aan de opengestelde zenuwen van de rug wordt voorkomen.

Samen zijn we hiervoor in Leuven, België geopereerd. Het was een heftige periode.

Mocht je willen zien hoe dat een beetje ging dan kun je dat via de onderstaande link bekijken. Het zijn fragmenten van onze deelname aan het programma Topdokters in België.

https://vimeo.com/96007389

Helaas werd één van de risico’s na de operatie werkelijkheid en na een zwangerschap van 28 weken en 2 dagen ben ik via een spoedkeizersnede geboren in het Wilhelmina Kinderziekenhuis te Utrecht.

Ik heb in totaal meer dan 100 dagen in het ziekenhuis gelegen voordat ik naar huis mocht.

Ik heb dus Spinabifida op niveau L3/S1.

Een klompvoet, en hakvoet.

Hiervoor draag ik iedere dag evo’s (enkel voetondersteuning) en semi orthopedische schoenen.

Daar zitten mijn twister cables aan vast.

Dat zijn sterke kabelveren die zorgen voor extra steun en dat mijn voeten niet indraaien.

Ik heb hydrocephalus (waterhoofd) en een drain in mijn hoofd om het overtollig hersenvocht af te voeren.

Allebei mijn heupen zijn volledig uit de kom en ik ben verlamd vanaf mijn knieën naar beneden.

Ik heb slikproblemen waardoor ik zeker als ik me niet zo lekker voel niet goed kan drinken.

Daarvoor heb ik een neussonde.

Ook heb ik incontinentieproblemen.

Mijn oudere katheteriseren mij 6 tot 7 keer op een dag.

1 keer per dag word ik gedarmspoeld. Dit doen we op mijn douche/toiletstoel en duurt wel een uur!

Ik krijg ook drie keer per dag via een katheter medicijnen in mijn blaas om ervoor te zorgen dat deze niet samenknijpt en daardoor heel klein blijft, maar ontspant en de kans krijgt om te groeien.

Ik heb een hele coole rolstoel en kan kleine stukjes lopen met een rollator.

Iedere dag moet ik een uur in een speciale statafel staan waarin ik passief sta.

Dit om voor verdere vergroeiingen van mijn benen te voorkomen.

En twee keer in de week revalideer ik bij de Hoogstraat.

Dit is al best een waslijst he? En het is niet eens alles.

Toen ik nog heel klein was konden mijn vader en moeder deze verzorging heel goed doen in onze huidige woning. Maar dit werd steeds zwaarder en moeilijker. De WMO (wet maatschappelijke ondersteuning) heeft uiteindelijk geconcludeerd dat deze woning niet geschikt is voor mij en ook niet aangepast kan worden.

We moeten verhuizen.

Hier blijven wonen is slecht voor mijn gezondheid en voor die van mijn ouders omdat ze mij veel moeten tillen en dit steeds zwaarder en gevaarlijker wordt.

Het vinden van een geschikte huurwoning hier in Amersfoort was eigenlijk een onmogelijke missie. We zijn met 7 mensen. Papa, Mama, mijn grote zus Noah, grote broers Micah en Pipp en mijn zusje Djix.

Want de woning moet niet alleen aangepast of aanpasbaar zijn voor mij. Maar ook groot genoeg voor ons allemaal.

Na wat huizen gezien te hebben kwam daar het huis in Hooglanderveen. Een huis dat eigenlijk te klein is voor ons hele gezin, maar ontzettend veel mogelijkheden biedt om aangepast en uitgebreid te worden.

Maar dit gaat niet zomaar.

Mijn ouders hebben er lang over nagedacht en besloten de knoop door te hakken.

Zij gaan zelf flink wat geld lenen om op de zolder een dubbele nokverhoging te realiseren en een vaste trap op de eerste verdieping te laten plaatsen. €20.000 euro om precies te zijn.

Ze kunnen helaas geen hypotheek krijgen en daarom hebben ze de knoop door gehakt om dit grote bedrag te investeren in een huurwoning. Want ons geluk en mijn gezondheid gaat boven alles. En na heel veel tegenslagen die mijn vader en moeder hebben gehad nog voor ik was geboren willen ze gewoon weer simpelweg gelukkig zijn.

Maar dit zouden ze alleen doen als de gemeente een aanbouw zou plaatsen voor mij die zou voldoen aan het pakket van eisen dat de ergotherapie had gemaakt. Dus geen kleine ongeschikte unit. Het is de afgelopen maanden een enorme strijd geweest, maar de aanbouw komt er!

Er zitten wel een hoop “maars” aan.

Zo moeten mijn ouders de komende tien jaar een eigen bijdrage betalen van €251,- per vier weken.(mits het wetsvoorstel om de eigen bijdrage van de WMO om te zetten naar een abonnement van 17,50 per maand per Januari 2019 in gaat.)

Ze hebben hier kwijtschelding voor gevraagd maar niet gekregen. Ook geen verlaging.

Gaan de vaste lasten per maand omhoog omdat het een oude woning betreft en de aanbouw ook extra energie kost.

En helaas kwam er nog meer pech op hun pad. De woning is grondig gerenoveerd door de woningbouwvereniging. En 9 November werd deze opgeleverd. Niet aan ons want zonder aanbouw kan ik er nog niet wonen.

En die aanbouw daar beginnen ze pas in Januari mee.

Toen dachten mijn vader en moeder, we vragen of we misschien alvast de sleutel mogen hebben zonder dat de huur al in gaat.

Zodat als de woning toch leeg staat ze misschien het geen wat wel al opgeknapt kon worden ze al op konden gaan knappen.

En zo zouden ze ook al een vaste trap kunnen laten plaatsen en offertes aanvragen voor de nokverhoging.

Dit allemaal om straks zo snel mogelijk te kunnen verhuizen. Want dubbele woonlasten is gewoon financieel niet te doen.

Dus mijn vader vroeg dit aan de WMO en deze kwamen EINDELIJK eens met geweldig nieuws.

Vanuit de Wmo bestaat de mogelijkheid om u tegemoet te komen in de dubbele woonlasten. Volgens de Verordening maatschappelijk ondersteuning gemeente Amersfoort 2017, kan dit via de zogenaamde Tegemoetkoming Meerkosten.

De regels hiervoor zijn duidelijk. De eerste maand dubbele huur is algemeen gebruikelijk* en komen niet voor vergoeding in aanmerking (*iedereen die moet verhuizen zal minimaal één maand dubbele woonlasten hebben).

Vervolgens kan men tot maximaal 6 maanden de goedkoopste huurlasten declareren bij de gemeente. Uiteraard pas nadat u de aanvraag (na ons onderzoeksverslag hierover te hebben getekend) hebt ingediend en u een positief besluit heeft ontvangen.”

Dat zou heel veel zorgen wegnemen. En we zouden al per 9 November de sleutel kunnen krijgen en het huurcontract tekenen.

Voor de zekerheid controleerde ze nog even of we er echt wel recht op hadden en daarop antwoordde de WMO dat ze nou al konden toezeggen dat we het zouden krijgen.

Met die gedachten tekenden mijn ouders het huurcontract en in de veronderstelling dat ze tot 1 Juni 2018 de tijd zouden hebben het huis helemaal af te krijgen. Voor ons allemaal.

Maar helaas. De WMO was niet volledig in zijn informatie en kwam nadat het huurcontract getekend was met een brief waarin stond dat de vergoeding stopt zodra de wmo voorziening geleverd is.

Dat houdt in nog meer dubbele lasten.

We zijn allemaal heel blij dat we het vooruitzicht hebben naar “onze” woning te gaan verhuizen. Dat we een plek zullen krijgen die voor iedereen geschikt is. Maar de weg er naartoe is zwaar en lijkt soms onmogelijk.

De laatste maanden zijn heel zwaar geweest, fysiek en mentaal. Dit is voor niemand hier in huis leuk. Soms zijn we sneller boos op elkaar. Maken we weleens ruzie. Of zie ik mijn vader of moeder huilen. Dat is niet leuk. Het is niet leuk dat de instellingen en regels die ons eigenlijk zouden moeten helpen ons eigenlijk alleen maar heel veel zorgen geven.

Het liefst waren we gewoon lekker hier blijven wonen.

Om het allemaal weer wat dragelijker te maken en weer wat meer ademruimte te krijgen willen wij met zijn allen vragen of jullie ons willen helpen.

Voor de verhuizing en het opknappen gebruiken ze hun spaargeld.

Voor de nokverhoging en vaste trap lenen ze €20.000 euro.

Maar voor de dubbele woonlasten en de eigen bijdrage over het jaar 2018 hebben ze nog eens €5000,- nodig.

Vijfduizend euro die ze niet hebben.

Die ze slapeloze nachten bezorgen.

Die ervoor zorgen dat ze zich steeds machtelozer voelen.

De zorgen groeien mijn ouders boven het hoofd en zuigen ze leeg.

En dat terwijl ze alleen maar goed voor al hun kinderen willen zorgen.

Iedere euro is er één. Veel kleine beetjes maken ook een hoop. En alle beetjes helpen en worden enorm gewaardeerd.

Het delen van de actie wordt erg op prijs gesteld en vinden wij heel lief!

Je kunt het geld rechtstreeks overmaken naar de rekening van Debbie (Mama) of Vido of als je liever via een doneer website overmaakt dan mag dit ook! Onthoud wel dat een transactie daar €0,85 cent kost en dat wij 5% commissie betalen. Maar we snappen het ook dat dit voor mensen makkelijker of laagdrempeliger is.

Het rekeningnummer van Debbie is:

NL76 SNSB 0915460734

t.n.v. DD vd Broek

Amersfoort

BIC SNSB NL2A

Het rekeningnummer van Vido is:

NL47 ABNA 0517 6816 33

t.n.v. B Telgenhof

Amersfoort

Of via de website:

https://www.doneeractie.nl/verhuizen-zonder-zorgen/-5029

1

Kan en wil jij ons helpen?

27 Oktober schreef ik nog een positief bericht op deze website. We dachten eindelijk eens ademruimte te krijgen.
Heb je het gemist kun je het hier (even klikken) teruglezen. Ondanks dat het echt niet al onze problemen op zou lossen was het een enorm fijn vooruitzicht.
Maar helaas, dat fijne gevoel van opluchting dat we hadden verdween afgelopen weekend als sneeuw voor de zon.
We ontvingen post van de WMO, geen leuke post. Ik schreef erover op mijn eigen weblog. De blog erover kun je hier (even klikken) vinden.
Vanochtend werd Franke op zijn verjaardag gebeld door de mevrouw die dit had geregeld om de bevestiging te krijgen dat zij inderdaad een belangrijk detail was vergeten te vermelden. En tja…pech gehad. Daar kwam het op neer. Met de kwetsende en beledigende opmerking dat de WMO niet met Gemeentegelden kan blijven strooien. En bedankt.
De koek is op, dit was de druppel. We kunnen gewoon niet meer in gevecht blijven gaan. Die energie hebben we simpelweg niet meer.
Ons leven is de laatste jaren niet alleen overspoeld met mooie dingen zoals de komst van nog 3 kleine kinderen. Maar helaas vooral met heel veel tragische gebeurtenissen waarvan wij nooit de kans hebben gekregen om deze te boven te komen. Steeds weer als we aan het opkrabbelen waren werden we weer keihard onderuit gehaald. We verlangen naar rust, naar een plek waar we allemaal weer kunnen aarden. Tot onszelf kunnen komen in de hoop dat we voorlopig in ieder geval niet meer getroffen worden door pijn, verdriet en zorgen.

En de drempel om deze knoop door te hakken was hoog. We hebben echt tot het,  of in ieder geval ons uiterste gestreden om dit zelf op te lossen maar het lukt niet meer. Onze zorgen over de financiële toekomst zijn groot. Deze week gaan we hopelijk een offerte tekenen voor de dubbele nokverhoging en het proces van vergunningen aanvragen e.d. in werking zetten. Maar daarmee gaan we ook een schuld aan van €20.000 euro. Is het noodzakelijk vragen mensen weleens. Ja dat is noodzakelijk. Hadden jullie niet kunnen wachten tot er wel iets op jullie pad was gekomen dat 100% geschikt was geweest? Nee dat hadden we niet. In Amersfoort was de kans niet aanwezig dat dit ooit op ons pad zou komen. In alle opzichten was dit de best mogelijke optie voor ons. En weloverwogen zijn we hiermee akkoord gegaan. Niet wetende wat er nog meer op ons pad zou komen.
Maar we hebben besloten om hulp te vragen. Hulp bij mensen die ons willen helpen. Die onze situatie begrijpen. Snappen dat we zo aan rust toe zijn. Die onze strijd hebben gevolgd en snappen dat het ons onmogelijk wordt gemaakt.

We rennen geen rondjes, hebben geen goodies, geen leuke lunch of avondeten georganiseerd. Als dit had gekund hadden we het zeker gedaan. Met alle liefde was ik rondjes gaan rennen of had ik appeltaarten gebakken. Maar ik ben op. Ik ben al blij als ik het huishouden gedaan krijg en ik voor iedereen eten op tafel krijg.

We gaan een crowdfund/doneeractie beginnen om ons te helpen met de laatste loodjes. Om ons zorgen uit handen te nemen zodat we ons kunnen focussen op wat echt belangrijk is. Het af krijgen van dit huis zodat Vido eindelijk de zorg krijgt zoals hij hem hoort te krijgen en zodat alle kinderen weer ouders hebben waarmee ze het leuk hebben. Geen tranen en zorgen meer zien. Ouders zonder kort lontje. Die niet meer om negen uur ’s avonds op de bank in slaap zijn gevallen. Die om het minste geringste uit hun vel springen. Want eerlijk is eerlijk…niet alleen Vido heeft de juiste zorg nodig. Ook Noah, Micah, Pipp en Djix hebben ons voor de volle 100% nodig. Ik durf best te zeggen dat wij het afgelopen half jaar geen hele leuke ouders zijn geweest. En dat moet stoppen.

We willen proberen minimaal €5000,- bij elkaar te krijgen. Dit dekt het resterende jaar eigen bijdrage WMO van €251,- per vier weken en de dubbele woonlasten die we gaan krijgen vanaf half Maart 2018. Dit geeft ons de ruimte het huis helemaal af te krijgen voor het hele gezin (de vergunning van de dubbele nokverhoging neemt veel tijd in beslag en de afwerking aan de binnenkant ook.) en tevens geeft ons het de ademruimte om in 2018 even zonder financiële zorgen rond te komen. In de hoop dat het WMO abonnement dat in 2019 in gaat ook voor ons telt.

Diverse mensen hebben aangegeven ons graag te willen helpen, maar het liefst het geld direct aan ons overmaken ipv via een doneersite. Dit door het percentage wat zij rekenen (veelal 6%) en de transactiekosten per donatie (zo om en nabij de 0,85 cent). Dit snappen wij en vinden we zelf ook erg prettig. Maar we snappen het ook als mensen liever via een donatiesite iets willen overmaken.
We gaan ons vanavond verdiepen in welke doneersite we gaan gebruiken en daar een keuze in maken.
Zodra we dit gedaan hebben zullen we de link daar naartoe publiceren met ook de bankgegevens waar men op kan doneren als men geen site wilt gebruiken.

Note voor iedereen die dit leest. Niemand is iets verplicht. Doneren moet je alleen doen als je ons verhaal snapt, wilt bijdragen en dit ook kan. Wij doen dit niet om beter of rijker van te worden. Ieder dubbeltje wordt gebruikt voor onze verhuizing. En met alle liefde willen we straks iedereen die gedoneerd heeft uitnodigen in onze grote tuin om samen te komen. Om met mooi weer te proosten op een hopelijk fijn resultaat waarmee iedereen gelukkig is. En dan kun je met eigen ogen zien waar iedere euro naartoe is gegaan.

En delen mag altijd. Heel graag zelfs. Iedere euro is zo welkom en wordt enorm gewaardeerd.
Voor de mensen die nu al zouden willen doneren en dit liever niet via een donatie site doen kan dit op:

NL76 SNSB 0915460734
t.n.v. DD vd Broek
Amersfoort
BIC SNSB NL2A

(oké Deb…en nu op publiceren drukken als je durft…)

2

Kut WMO, kut huis, kut geld.

Het is allemaal kut. En dan heb ik het niet over kut maar krachtig, maar gewoon kut. Het gevoel alsof mijn laatste beetje strijdkracht langzaam uit me gezogen wordt door alle wetten, regeltjes, addertjes onder het gras. Strijd met de ene en de andere instantie. Verkeerde voorlichting, foutieve informatie, het simpelweg niet mee willen denken in oplossingen en overal moeilijk om doen. En dan denk je mee te werken aan het oplossen van een probleem, namelijk het accepteren van een huurwoning die eigenlijk te klein is. Maar waar je behoorlijk in wilt investeren omdat je jongste zoon de juiste verzorging moet krijgen en het hele gezin het verdient om eindelijk eens van alle onrust af te zijn. En er blijkt niemand van ook maar welke instantie respect te hebben voor het feit dat wij dit doen.

We krijgen constant te horen dat we maar blij moeten zijn met deze woning. Dat andere mensen hier jarenlang op moeten wachten. Dat je zo een grote tuin nooit meer zal vinden of krijgen bij een huurwoning in de gemeente Amersfoort. Dat we in ons handen moeten knijpen dat we een aanbouw ipv een unit krijgen.

En niemand die denkt, goh deze mensen gaan €30.000 euro lenen om een woning waar zij liever niet naartoe zouden willen verhuizen geschikt te maken voor hun HELE gezin.

En liever niet naartoe willen verhuizen omdat we het liefst een gezonde zoon hadden gehad. En niet voor ons, want met liefde wordt hij hier omringt en wordt er voor hem gezorgd. Maar we hadden het liefst hier willen blijven wonen. Met al onze kinderen. Met normale zorgen die je niet zo leeg zuigen. Met een zoon die zou kunnen lopen, zelf zou kunnen plassen en poepen. Zonder drain in zijn hoofd. Zonder urineweginfecties. Zonder drinkproblemen. Zonder al zijn medicatie. Zonder rolstoel, rollator, statafel en alle andere hulpmiddelen.

Wij hadden het allemaal graag zo anders gezien. Maar het is nou zoals het is. En daar werken we verdomme KEIHARD voor. En als er ooit nog iemand komt die durft te zeggen dat we hier zelf voor hebben gekozen. Dankbaar moeten zijn voor wat we wel hebben. Dat geld niet gelukkig maakt. En dat we profiteurs zijn. Dan kan niet persoon een dikke stomp op zijn neus krijgen.

We worden van de ene emotie in de andere geflikkerd zonder dat we hier om vragen of grip op hebben. Eerst een ziekelijke halve zool die je de wereld belooft en met haar zieke geest ons gezin zo op zijn kop heeft gezet door ons allemaal te laten geloven dat zij met haar erfenis al onze problemen op zou lossen.

Want die emoties zitten er ook nog. Het gevoel dat we alle zorgen los konden laten. Het gevoel dat we “gered” werden. We hebben ons zo kwetsbaar opgesteld destijds en zijn zo finaal in elkaar getrapt toen alles één grote leugen bleek te zijn. Ons vertrouwen dat net weer wat hersteld was werd FINAAL EN KEIHARD onderuit gehaald. Karin, als je dit leest…serieus…ik gun jou alle ellende die een mens maar kan krijgen. En mocht ik je ooit herkennen, want jouw hoofd vergeet ik niet, dan krab ik als een echte valse vrouw de ogen uit je hoofd!!

Maar we pakte de draad weer op. Accepteerde dat we geld zouden moeten lenen. Dat de eigen bijdrage tezamen met de aflossing ons financieel helemaal leeg zou zuigen.

Het verlangen naar een zo normaal, rustig en gestructureerd leven is gewoon zo groot. En dan is er al zoveel gaande en blijkt het toch dat het vertrouwen steeds meer beschaamd kan worden. Door vrienden, door familie, door een school die zijn beloftes niet waarmaakt.

En nou vandaag weer door de WMO.

Franke en ik huilen allebei. Hij in het nieuwe huis en ik hier thuis. Waar we dachten eindelijk eens begrip en meedenken van hun kant te hebben gekregen bleek dit vandaag maar weer eens van niet.

Ik schreef op Facebook onlangs een hele blije post. We zouden in aanmerking komen voor een vergoeding van de dubbele woonlasten die we zouden gaan krijgen.

De Alliantie kan het huurcontract eerder in laten gaan, volgens onze informatie zal dat ongeveer na 8 of 9 november a.s. kunnen. Dit doen zij niet zonder huurkosten aan u op te leggen.

Zodra een huurcontract wordt getekend gaat de huur in op de datum die in het huurcontract is opgenomen. Dat kan dus worden vervroegd (voordat de aanpassingen klaar zullen zijn en de woning geschikt is voor bewoning door u als gezin).

U kunt met de Alliantie de ingangsdatum afspreken.

Vanuit de Wmo bestaat de mogelijkheid om u tegemoet te komen in de dubbele woonlasten. Volgens de Verordening maatschappelijk ondersteuning gemeente Amersfoort 2017, kan dit via de zogenaamde Tegemoetkoming Meerkosten.

De regels hiervoor zijn duidelijk. De eerste maand dubbele huur is algemeen gebruikelijk* en komen niet voor vergoeding in aanmerking (*iedereen die moet verhuizen zal minimaal één maand dubbele woonlasten hebben).

Vervolgens kan men tot maximaal 6 maanden de goedkoopste huurlasten declareren bij de gemeente. Uiteraard pas nadat u de aanvraag (na ons onderzoeksverslag hierover te hebben getekend) hebt ingediend en u een positief besluit heeft ontvangen.

Dat klinkt toch heel goed? Dus zo konden wij op 9 November ons huurcontract tekenen en alvast de vaste trap laten plaatsen en offertes aanvragen voor de nokverhoging en de slaapkamers boven in orde maken. Aan de nokverhoging gaat nog een periode vooraf van vergunningsaanvraag etc. Ons werd verteld dat vanaf het akkoord geven voor de klus tot het plaatsen van de verhoging 5 tot 6 maanden gerekend moest worden.

Het zou allemaal zo goed uitgekomen zijn! Want beneden kunnen we pas iets doen als de aannemer van de gemeente de twee deurposten heeft verbreed. Pas daarna kunnen we de vloeren en muren doen. Het kwam er op neer dat we met die 6 maanden alles op orde konden krijgen in zowel het nieuwe als het oude huis. Dit nam al zoveel stress bij ons weg.

Maar vandaag werd de blijdschap in één klap weggenomen toen er post van de WMO door de bus lag.

De dubbele lasten zouden voor vergoeding in aanmerking kunnen komen tot het moment waarop de WMO aanpassingen gereed zijn en voor maximaal 6 maanden.

De vergoeding stopt na maximaal 6 maanden of eerder als de woningaanpassingen die door de WMO zijn geïndiceerd gereed zijn.

Dit is dus een ander verhaal dan men ons heeft doen laten denken. Na Maart 2018 krijgen wij dus geen vergoeding meer. Wij hebben deze maand al dubbele woonlasten (twee keer €710,- euro) en zouden dus vanaf half Maart weer dubbele woonlasten hebben, aflossing EN de eigen bijdrage WMO. Want in Maart kunnen we er nog niet wonen. Zelfs nog los van de zolder. Want dan moeten we de hele benedenverdieping nog doen. Natuurlijk doen we nou alles al wat mogelijk is, maar zodra de aannemer klaar is moeten we nog aardig wat doen. De aanbouw moeten wij zelf aan de binnenkant nog afwerken. Idem als de keuken en woonkamer. Door het verbreden van kozijnen en het uitslopen van de pui in de keuken kunnen we daar nog weinig doen.

We zijn zo boos, verdrietig en teleurgesteld. En waar ik normaal altijd wel een lichtpuntje zie is het nu donker.

Zoals Franke me net smste; “Ik wil het liefst met ons gezin verdwijnen.”

Het is één grote kutzooi.

1

Zonder haar, maar zo met.

Hoi Sabine,

Vandaag is het alweer een jaar geleden dat jij stierf. In dat vreselijke kamertje van het Meander. Een kamertje wat nog zo vol hing met hoop. Letterlijk en figuurlijk. De bloemen die er stonden en de helium ballon die er hing zal ik nooit meer vergeten. Zo ook jouw toilettas met persoonlijke spulletjes niet. Of de sloffen die nog voor je gekocht waren.

Een jaar geleden reed ik met mijn scooter naar huis en raakte ik de weg kwijt. Figuurlijk maar ook letterlijk. Ik wist gewoon niet meer hoe ik thuis moest komen. Jouw overlijden heeft zoveel in mij teweeg gebracht. Als je op één of andere wonderbaarlijke wijze weer tot leven zou zijn gekomen en ik zou je het vertellen dan had je me zo uitgelachen 🙂 .

Maar goed, vandaag was één jaar verder. En in dat ene jaar zijn we dichter bij elkaar gekomen dan alle voorgaande jaren dat je nog leefde.

Als er iemand is geweest die mij heeft doen nadenken over de waarde van het leven.

Over mijn gezin en hun kostbaarheid. Dan ben jij dat wel. En ja…jouw overlijden heeft een enorme angst bij mij aangewakkerd. En het is zeker niet het makkelijkste jaar voor mij geweest. Maar ik heb er ook veel van geleerd.

Ik las van de week een quote.

“Juist nu jij er niet meer bent zul je altijd bij ons zijn”

En voor mij was die tekst echt heel treffend. Want na jouw overlijden ben je echt altijd bij mij. Er gaat serieus geen dag voorbij dat ik niet aan je denk. Door jou ben ik mijn gezin anders gaan zien. Waardeer ik de kleine dingen meer. Besef ik mij dat mijn kinderen mij echt nodig hebben. Dat ik ondanks mijn geweldige partner wel een gezin draaiende houd. En dat zij ook niet zonder mij kunnen.

En toen was daar vandaag. Een dag die voor mij zo dubbel voelde. Ik spendeerde de middag en avond met jouw familie. Want zo voelt het voor mij. En ik heb inmiddels een ieder in mijn hart gesloten. Maar het blijft altijd jouw familie. Jij was het kleine zusje. Jij bent de Mama. Jij bent de dochter.

Jan en Jelle zijn onze broers, en zo voelen ze ook echt voor mij. Maar toch…voor jou altijd een beetje meer. En terecht. ❤️ En Paula, jouw lieve moeder. Vrouw van onze vader. Zoveel respect voor haar. En inmiddels ook zoveel liefde. Ik vind het zo fijn om bij haar thuis te zijn. Om haar hartelijkheid te voelen. Ze heeft een hart van goud.

Ze is absoluut een pittige dame die weet wat ze wil. Maar ik mag haar graag. En over je kinderen nog maar te zwijgen. Johan is een klein baasje. Mooi kind ❤️. Nog zo puur maar ook zo kwetsbaar. Jan daarentegen is met zijn 15 jaar oud al een hele vent. Ik mag hem echt. Er is iets in hem dat mij triggert. Maar ook wat mij als moeder van 2 “pubers”, bezorgd maakt. Bang dat het afgelopen jaar hem op den duur parten gaat spelen. Dat hij deze nu nuchterheid niet altijd vast kan houden. Als ik hem zie wakkert het mijn moeder gevoel altijd extra aan.

Maar goed, wat ik je wilde zeggen. Het was en is kut Sabine.

Ik vind het moeilijk je moeder zo verdrietig te zien. Ondanks dat ze haar best doet dit niet te laten zien.

Ik vind het moeilijk te zien dat “sommige mensen” doorgaan met hun leven alsof jij nooit hebt bestaan.

Ik vind het moeilijk dat jouw twee jongens geen moeder meer hebben. Dat jouw moeder geen levende dochter meer heeft. Jouw broers geen levend jongste zusje meer hebben. Dat jij niet bij avonden als vandaag bent. Maar “slechts” een onderwerp bent.

Het leven is cru. Zelfs als je dood bent. Maar echt….vanuit de grond van mijn hart. Bedankt. Bedankt dat ik middagen en avonden als die van vandaag mee mag maken.

Het is alleen wel verfuckte moeilijk en zwaar te verteren dat jij daarvoor eerst dood moest gaan.

Knop om

Na wederom een slapeloze nacht en talloze potjes Fairway Solitair kroop ik vanochtend weer vol moeite het bed uit.
Nou moet ik ook nog eens ongesteld worden dus de storm in mijn hoofd is nog groter.
Al dagen een drukkend gevoel op mijn borst dat me duidelijk probeert te maken dat ik “iets” moet.
En dat weet ik natuurlijk ook wel en ik vertrouw daarbij vaak op mijn gevoel omdat de periodes van piekeren en wakker liggen er ook vaak voor zorgen dat ik mijn eigen, wellicht tijdelijke, oplossingen bedenk.
Nou had ik vanochtend geen oplossingen voor mijn zorgen, voor onze problemen en mijn depressie.
Maar ik wist wel dat ik bepaalde dingen moest gaan aanpakken.
Gaan bekijken van een andere kant en er een compromis in moest gaan vinden.
Misselijk zat ik op de bank. Misselijk omdat ik het moeilijk vind, ik word er nerveus van.
Soms zou ik met een vingerknip dingen op willen lossen zonder dat ik terug hoef te kijken op de diepte waar ik uit kom.
Maar helaas, ook oplossingen zoeken of dingen oplossen betekent hard werken in mijn hoofd en voor mijn lijf.
Mijn ME/CVS en Fibromyalgie spelen al weken op en nog steeds heb ik de hoop dat stress er eens voor zorgt dat ik AFVAL ipv AAN KOM! GGrrr!

Maar goed…Franke zat er ook al niet lekker in na een afwijzing die hij kreeg. Hij had een manier bedacht geld in te zamelen om zo de eigen bijdrage van de gemeente bij elkaar te sprokkelen. Eindelijk na al die tijd had de energie en zijn frustratie omgezet in daadkracht. En toen de deksel op zijn neus. Geen vergunning voor een loterij.
Ik schreef een blog op spinabivido.nl over onze huidige huis situatie en de laatste ontwikkelingen.
Ik weigerde gewoon om wederom een dag als zoutzak in huis te hangen met het gevoel deuren, ramen en gordijnen dicht te houden.
Dus ik maakte een stappenplan in mijn hoofd en begon aan het geen mij het meest dwars zat op dit moment.

Ik moet en wil weer op één lijn komen met mijn ex-man. Deze situatie voelt alles behalve fijn. Het heeft ook wel ogen geopend hoor, en gelukkig niet alleen die van mij, maar ook voor veel onrust gezorgd binnen ons gezin. We hebben er veel met de kinderen over gepraat omdat die behoefte er ook was. Hun zijn dit ook niet gewend, deze onrust. En het is aan mij dit dan ook op te lossen.
En hopelijk is dit ook gelukt. Maar dat moet de tijd uitwijzen. I did the best i could.

En toen actie wat betreft het bij elkaar zien te krijgen van €32.500,- euro voor de Gemeente Amersfoort en zo onze eigen bijdrage af te lossen. Dit zodat we niet 10 jaar lang met een aflossing zitten van circa €250,- per maand.
Eerst alles van me af schrijven. Dat lucht altijd enorm op. En achter in mijn hoofd plannetjes bedenken.
Na het schrijven van eerst een mail, daarna het schrijven van een blog, was ik dan ook echt uitgeput.
Geloof me, depressief zijn en een burn-out hebben is echt uitputtend. Ik kan het met geen pen schrijven maar het zuigt je compleet leeg.

Dus daarna even een pauze gekomen om weer even rust in mijn lichaam en hoofd te krijgen.
Toen mijn facebook weer geactiveerd. Iets wat ik eigenlijk nog niet van plan was. Maar als ik stappen wil maken dan heb ik daar wel mijn facebook voor nodig. Dus na het activeren gelijk wat dingen aangepast zodat mijn overzicht niet gelijk mijn hoofd overprikkelt. Likes van pagina’s verwijderd en alles wat rustiger gemaakt. Ondanks dat ik het activeren nog niet van plan was denk ik wel dat ik er nou meer mijn weg ik heb gevonden dan net na de eerste deactivatie. Dus ja mensen…mijn account is weer actief 😉 , maar ik ben dat nog (lang) niet.

Toch voelt het alsof ik weer een beetje lucht heb gekregen. Gewoon simpelweg omdat er toch weer iets broeit. Ik was echt bang dat het veel en veel langer zou gaan duren voordat ik ook maar enige stap zou kunnen maken. Ook zoiets simpels als een blog schrijven.
Mijn volgende stap is om een mail op te stellen en deze naar de Stichting Vecht voor Kinderen. De stichting waarmee we vorige week zijn gaan varen. Wie weet heeft de daaraan vast gekoppelde Rotery ideeën om ons te helpen iets te organiseren.
Het is natuurlijk een enorm bedrag wat je echt niet in één dag bij elkaar hebt. Maar alle ideeën zijn enorm welkom.

Vlak na de geboorte van Vido heeft Chantall van Maanisch.nl ons via een oproep al eens enorm geholpen.
Dit ivm de torenhoge kosten die wij als gezin kregen omdat onze zoon op de NICU lag in Utrecht.
En als ik terug denk aan alle hartverwarmende reacties die wij toen kregen en de ENORME steun die ervoor gezorgd heeft dat wij 3 maanden lang onbezorgd onze zoon in het ziekenhuis konden bezoeken. Dan zullen er ook vast wel mensen zijn die ons hierbij kunnen helpen.
En dan heb ik het echt niet over handje ophouden hoor. (want ongetwijfeld zijn er genoeg mensen die denken dat wij dit steeds weer doen.)
Maar het is gewoon een trieste zaak dat er zoveel mis gaat in Nederland als het gaat de zorg en alle zaken daaromtrent.
In tegenstelling tot velen hebben wij gelukkig geen klagen als het gaat om onze zorgverzekeraar Zilveren Kruis en krijgt Vido alle medicatie en zorg die hij nodig heeft.
Maar qua gemeente en maatschappelijke ondersteuning is het in Amersfoort echt om te huilen.

Hoe het zal eindigen weet ik niet. Om heel eerlijk te zijn heb ik niet eens een idee van hoe ik mij morgen zal voelen.
Maar vandaag heb ik in de pocket en kon ik iets voor onze situatie en mezelf betekenen. En daar ben ik heel dankbaar voor.

2

Na zonneschijn

Gisteren een fantastische dag gehad. Met ons hele gezin wezen varen op o.a. de Vecht. Een dag georganiseerd door Rotaryclub Stichtse Vecht. Er werden 200 mensen verwacht. Gezinnen met hun (ernstig) zieke kind. En de opzet was en is om hun een onbezorgde dag genieten te bieden. Wij kregen dit aangeboden via onze maatschappelijk werkster van het Wilhelmina Kinderziekenhuis. En onder het mom van “alles voor de kinderen” stapte wij uit onze comfortzone en zeiden wij toch ja. Vreselijk vond ik het. Ik voelde mij zo ongemakkelijk en zo een pauper. 😳 Alsof ik de rotary nodig heb om mijn kinderen een dagje uit te gunnen. En het ligt allemaal anders en dat weet ik ook, maar zo voel ik me nou eenmaal. En ik ben ik en jij bent jij.

Ik trok onze kinderen een nette blouse aan, zorgde ervoor dat ze er tiptop uit zagen en stapte misselijk van de zenuwen de auto in. En hoe te dichter bij we kwamen hoe te misselijker ik werd.

“Waarom doen we dit?” .

Ik had even geen flauw idee meer. Tot ik achterom keek en 10 afwachtende grote ogen mij aankeken.

Ik begon mij pas comfortabel te voelen op het moment dat we gingen varen. De eigenaar van de boot en zijn zoon waren echt enorm aardig. Ik gaf eerlijk aan dat dit buiten mijn comfortzone ging en dat luchtte enorm op.

De vaartocht was super! De kinderen genoten enorm. Micah mocht sturen en vond dit volgens mij wel spannend. En ondanks dat “de zoon van” 3 jaar jonger was dan Noah vond ze hem echt wel leuk 😂.

Als ik het mij goed herinner heet de eigenaar van de boot Owen. Mocht Owen dit ooit lezen, bedankt voor alles. Voor alle kennis die je ons bij hebt gebracht. De geschiedenis. En jouw hartelijkheid. Het zorgde er in ieder geval voor dat ik een stuk relaxter het eiland op stapte.

En dat was wel nodig want dat was wel even een lange zit. Maar we waren van alle gemakken en hartelijkheid voorzien. Er was genoeg eten en drinken voor iedereen en er was veel te doen

We konden in het huis op het eiland Vido verzorgen. Niets was teveel gevraagd.

Het was soms best even pittig met Djix en Vido zijn beperking. Maar we deden het wel. En daar ben ik super trots op.

En het heeft ons ideeën gegeven.

En hopelijk connecties die iets voor ons kunnen betekenen om onze eigen bijdrage voor de gemeente te realiseren.

Maar met stip bovenaan staat echt gewoon het genieten met zijn allen.

Niet raar aangekeken worden “omdat”.

Het was fijn en bijzonder en zou het morgen zo weer doen.

En ik wil ook rijk zijn 😆 en een boot hebben en zo lekker kunnen genieten van de mooie dingen die in het leven te koop zijn. Want echt niet alles is te koop.

Dus als ik deze week ergens de energie vandaan kan halen door uit mijn depressie te stappen. Dan ga ik eerst de organisatie enorm bedanken. En vervolgens vragen of er iemand is die ons kan helpen in onze zoektocht naar de juiste steun.

2

It’s sad, so sad…

Stilte. Dat heb ik geprobeerd te creëren. Met name voor mezelf.

Mijn hoofd zat overvol. Zit overvol.

De afgelopen maanden ben ik van emotie naar emotie gegooid.

Van piek naar dal en weer andersom.

En zo flexibel ben ik niet om dat allemaal maar te kunnen handelen.

Ik vind het ook heel moeilijk dat ik mezelf niet volledig kan uiten zoals ik dat voorheen wel altijd kon.

Maar ik moet grenzen bewaken op dit moment en vooral ook respecteren.

En dat zorgt ervoor dat ik knel zit.

Knel in mijn eigen openheid, eerlijkheid.

En ik zeg eerlijk, dat voelt niet fijn.

En zonder mij er echt van bewust te zijn geweest bleek ik die grenzen al jarenlang te bewaken en besef ik mij nu pas dat het bewaken van die grenzen enorm veel frustraties heeft opgeleverd.

Maar goed. Nu zit ik hier vandaag. Moe. Overprikkelt terwijl ik dat zo graag niet had willen zijn vandaag.

Nerveus als ik mijn email open. Bang op wederom een “bom” in mijn mail. En als de sms toon van mijn telefoon gaat schiet ik al helemaal in de stress. Laat staan mijn ringtone.

Kortom, ik voel me alles behalve fijn.

Het liefst zou ik man en kinderen oppakken en meenemen onder mijn vleugels naar een veilig oord voor ons allemaal.

Want die behoefte heb ik. Rust. Geen stress voor ons hele gezin.

Ik ben echt zo klaar met alle fucking ellende. Alle shit die op ons pad komt.

Ik verlang terug naar 2012. Ik denk wel dat ik toen op mijn gelukkigst was.

Met de simpele dingen. Zowel hoogzwanger van Pipp, als na zijn geboorte. Lekker kneuterig met ons gezin zijn wie we zijn. Geen zorgen. Mijn vader leefde nog. Mijn moeder was een stuk gezonder dan ze nu is. En ik een heleboel sterker dan dat ik nu ben.

Lieve vrienden en familie om ons heen.

Maar dat zijn de feiten niet op dit moment.

De feiten die ervoor zorgen dat ik op dit moment gevulde nachten met paniek aanvallen heb. Mij zo ontzettend veel zorgen maak om de toekomst van mijn gezin, en dagelijks vol verdriet en bezorgdheid doorbreng. De feiten liggen compleet anders.

Heb je even? Dan probeer ik het in een notendop uit te leggen. Kokosnotendop ofzo.

Afgelopen week een definitief en geen fijn afsluitend gesprek met de gemeente gehad. Ons verzoek tot kwijtschelding van de eigen bijdrage is ook na bezwaar definitief afgewezen.

Wij moeten dus over 10 jaar een bedrag van circa €32.500,- gaan betalen aan de gemeente Amersfoort.

Dit om de aanbouw voor Vido te realiseren.

Dit wordt een last van circa 250 euro per vier weken.

Ik kan er zoveel over schrijven. Feiten. Frustraties. Alle gesprekken die we overal gehad hebben. Maar het lost niets op. Niets. Dit is waar wij mee moeten dealen op dit moment. Nothing more, nothing less.

Ik heb zelfs niet de energie om er inhoudelijk meer over te schrijven op dit moment. Het zuigt me zo leeg 😢.

Ik had nooit willen verhuizen. We wonen hier heerlijk. En het voelt zo vreselijk oneerlijk dat we nou los van het “moeten” verhuizen ook zo tegengewerkt worden door de gemeente Amersfoort.

Onze hoofden werken op dit moment overuren om een juiste weg te verzinnen dit enorm grote bedrag bijeen te krijgen.

Crowdfunding, het opzetten van een loterij, veilingen, etc.

Feit is wel dat het erover denken al voor zoveel onrust zorgt. Maar we moeten iets.

Als je mij vraagt wat mij op dit moment het meest gelukkig maakt?

Dan is het een huis, een thuis, voor ons hele gezin.

Waar Vido goed verzorgt kan worden, waar kinderen kunnen opgroeien tot ze klaar zijn om hun vleugels uit te slaan.

Zoiets als we hier graag hadden voortgezet.

Maar we werken hard aan alles. Zijn er “achter de schermen” hard mee bezig.

En meer dan dat kunnen we nou niet doen.

Andere zaken die spelen op dit moment zijn extreem gecompliceerd.

Inhoudelijk kan en wil ik er ook niet veel over kwijt.

En dat frustreert enorm, maar zo is het eenmaal.

Ik kan eerlijk zeggen dat ik en mijn ex op dit moment niet op 1 lijn zitten.

En wat dit voor mij persoonlijk teweeg brengt?

Angst. Angst om mijn schoonfamilie te verliezen.

Angst om alles waar we zo hard ons best voor hebben gedaan kwijt te raken.

Angst om onbegrepen te worden en dit voor een definitieve breuk zal zorgen.

Het houdt me wakker. Iedere nacht.

Ik huil er om. Iedere dag.

Voel mij gefrustreerd, machteloos, maar vooral heel alleen..

Maar ik ga niet weer buigen hoor.

Het wordt ook eens tijd voor een stukje waardering. Want men kan mij wel blijven zien als de vrouw die weg ging. Maar het zit echt wel wat gecompliceerder in elkaar.

En daar lieve mensen stopt mijn verhaal voor nu even. Want ondanks dat schrijven altijd mijn uitlaatklep is geweest loop ik ook daarin vast momenteel. Maar het feit dat ik wel deze blog uit mijn hoofd en vingers wist te krijgen geeft mij in ieder geval wel weer de hoop dat ik op het juiste pad ben.

Al schrijvend bedacht ik mij in ieder geval dat het een goed idee is om te kijken of een vakantie in de herfst met ons gezin te realiseren valt.

Want een verhuizing zit er dit jaar waarschijnlijk toch niet in.

En zo kunnen we nog even op adem komen.

We zullen het nodig hebben.

Ps: Respecteer svp ook mijn stilte op dit moment. Sociale contacten onderhouden lukt me momenteel gewoon even niet. Het levert heel veel onrust op. Ik kom wel weer. Het komt wel weer. Het is niets persoonlijks.

Less is more.

Afgelopen week waren wij op vakantie. In totaal met 16 personen waarvan 9 kinderen in de leeftijd van 11 maanden tot 17 jaar.
Voor ons was deze vakantie hard werken.
Djix was echt totaal ontregeld en plakte volledig aan ons. En zette we haar even weg dan zette ze het op een brullen.
Wat je dan voelt is zo naar. Je voelt je opgelaten, bezwaard en dat wordt nog erger als je merkt dat mensen geïrriteerd raken (wat logisch is hoor). Plus je wilt ook gewoon je dochter beschermen en blijft maar uitleggen dat ze normaal echt nooit zo is.

Maar goed, naast Djix was er ook de zorg van Vido en natuurlijk de reguliere zorg van de overige kinderen.
Was je net klaar met het ene stond het andere alweer te wachten. Rustig zitten was er niet bij.

Mijn telefoon is nog nooit zo vaak uit mijn buurt geweest en is nog nooit zo weinig met het internet verbonden geweest.
En als ik al wel even tijd had om online te zijn dan begon mijn hoofd al snel te duizelen van alle informatie die ik tegen kwam.

Vakantiefoto's, verhalen, dagelijkse dingen, gebeurtenissen, teveel om op te noemen. En ik probeerde het eerst bij te lezen maar het lukte me gewoon niet. Mijn hoofd trok alle informatie niet.

Ik heb een aantal keer een foto gepost via Instagram en daar bleef het ook wel bij.
Toen we iets meer ruimte kregen om wat voor ons zelf te doen spendeerde ik mijn "telefoon tijd" voornamelijk door Fairway Solitaire te spelen.

Ik had me al voorgenomen mijn telefoon minder in mijn hand te houden of iig minder online te zijn. Maar dat ik het zelfs fijn zou vinden had ik niet gedacht.
Ik haal altijd veel voldoening uit mijn online contacten en social media. En vaak ook steun, begrip en heel veel meer. Maar nu was ik gewoon veel meer bezig met mijn gezin en ervoor zorgen dat iedereen zich prettig voelde. En dat was hard werken. Maar wel bevredigend.

Gisterenavond zijn we een dag eerder naar huis gegaan omdat de koek op was voor Djix en Vido. En bij thuiskomst was het toch weer even wennen. De kinderen hebben ons minder nodig en we hebben meer tijd voor ons zelf.

Toch trekt mijn hoofd bijvoorbeeld Facebook nog helemaal niet. Ik post zo nu en dan een filmpje via Instagram en laat dit ook automatisch op Facebook en twitter verschijnen, maar actief door mijn timeline scrollen doe ik niet.

En de planning is ook dit veel minder te gaan doen. Of het lukt weet ik niet hoor. Want thuis verval je toch al veelal weer in oud gedrag. Maar ik ga wel mijn best doen. Mijn hoofd kan deze rust wel even gebruiken voordat straks alles weer los barst.

Volgend weekend waarschijnlijk de verjaardagen van Pipp en Djix vieren. Vido begint op de middaggroep. Noah, Pipp en Micah hebben hun laatste week vakantie. En na volgende week gaat ook ons huis drama weer verder.

Dus een stapje terug vanaf deze kant. Kijken of de rust wat ruimte kan creëren.

So far.

Hoe gaat het nu? Gaat het goed met je? Gaat het goed met jullie? Gaan jullie nog op vakantie? Hoe staat het nou met de woning? En hoe gaat het met Vido? Wanneer gaan jullie verhuizen? Heb je nog wat gehoord van die Karin?

Zomaar wat vragen van de afgelopen week. En ik zeg eerlijk…mijn hoofd is soms zo bomvol van alles en nog wat dat ik de puf niet heb om antwoord te geven. Maar ik ga het proberen.

Tussen ons gaat het goed. Het is soms knokken. Zorgen dat je er samen goed doorheen komt. Maar wij redden dit wel. Maar als individuen is het pittig. Franke heeft veel last van zijn rug en ik ook. Dat doet ook wat met je mentale staat. Hij heeft komende week een afspraak bij de huisarts maar ik denk dat het best pittig is. Het tillen van Vido in de meest onmogelijke posities breekt gewoon op. En ik merk dat ook. Onze lichamen geven even duidelijk aan dat dit niet de bedoeling is.

Onze wmo/gemeente strijd gaat gewoon door. Het staat nu even op pauze ivm vakantie maar na de vakantie staat nog een afspraak te wachten om een soort van bezwaar aan te kaarten tegen de eigen bijdrage. De gemeente heeft al laten weten dat dit wellicht een gebed zonder end is, maar we gaan er toch voor. (Iets met het beleid en als ze ons de eigen bijdrage kwijtschelden ze dit ook bij anderen moeten doen.)

En dan nog de week vakantie in de Ardennen met mijn schoonfamilie. Het stond even op losse schroeven door omstandigheden. Maar de knoop doorgehakt. Aanhanger gehuurd (die met pech in België staat. Zie vorige post.), en dankzij een hele lieve gift van iemand die anoniem wilt blijven een drager voor de rolstoel op onze trekhaak kunnen kopen. Zo kunnen we ook met ons gezin nog eens op pad mocht daar behoefte naar zijn.

We hebben over de woning wel een terugkoppeling gehad dat er wel dubbel glas in komt. In eerste instantie waren we in hoera stemming maar eigenlijk is het te zot voor woorden dat je mensen eerst gehele isolatie belooft en het vervolgens terug trekt en enkel nog maar de ramen voorziet van dubbele beglazing. 😐

Maarja iets met, "Wie het kleine niet eert…."

Geen idee wanneer we gaan verhuizen. Probeer me er ook bij neer te leggen al gaat dat moeilijk. Mijn hoofd staat op semi automatische piloot. Ik probeer constant met iedereen rekening te houden en de lieve vrede te bewaren. Hoe lang het me lukt weet ik niet. Een dikke burn-out is aanwezig.
Maar, niet klagen maar dragen en bidden om kracht, zou mijn lieve oude buurvrouw Tante Janny zeggen!

Dankbaar voor de lieve mensen in ons leven die wel begrijpen wat er gaande is. Die het ons niet kwalijk nemen dat we even wat minder interesse hebben in "hun". Simpelweg omdat we de energie er even niet voor hebben.
We zijn op. Moe. En hebben nog een aardige weg te gaan. We komen er wel. Echt.
En tot die tijd…keep smiling!!

2

Belofte maakt schuld…zou je zeggen.

Woningbouw. We gaan dit huis flink aanpakken Mevrouw en Meneer. Er komt dubbel glas. Oh wacht eens..er is een isolatie project geweest hier in de wijk en deze woning gaat alsnog volledig geïsoleerd worden. Dubbel glas, muren, dak, etc. We gaan een goed woordje voor u doen bij de aannemer, die is vast bereid bepaalde dingen alvast even te doen. Kleine moeite. Ik ga de aannemer direct zeggen sommige dingen niet te doen totdat de gemeente zijn plan klaar heeft, maar andere zaken kunnen alvast gedaan worden. Komt in orde.

Gemeente. Het wordt een aanbouw met klimaatbeheersing. We gaan alles zo snel mogelijk rond krijgen zodat jullie hopelijk nog voor de bouwvak kunnen verhuizen. Ik ga mijn best doen om de eigen bijdrage kwijt gescholden te krijgen. De slaapkamer wordt zoveel vierkante meter. Er komt genoeg ruimte om alle spullen op te slaan.

Karin. Ik heb een mega veel geld en doe er niks mee. Ik schenk jullie 30.000 euro, of nee..doe maar 35.000 euro. Ach weet je…er wordt een bedrag van 70.000 euro vrij gemaakt. Ik doe toch niets met het geld. En stel…stel het kost allemaal nog meer geld…dan is er een bedrag van 100.000 euro gereserveerd.

En waar staan we nu? Vanochtend een gesprek gehad met de WMO, met een financieel adviseur, coach, whatever, daarna bezichtiging van de woning met de opzichter en WMO.

Klimaatbeheersing is een nee, dit omdat het een aanbouw wordt ipv van unit. Het is niet anders en wij kunnen alleen maar hopen dat het er inderdaad niet te heet wordt voor Vido. De toekomst moet het uitwijzen. De aardige financieel adviseur kon ons niets vertellen wat we al niet wisten. Snapte onze situatie en frustraties volledig maar kon toch niets voor ons betekenen. We hebben wel haar e-mail adres en mooi formuliertje voor in en uitgave en als we haar in de toekomst nodig hebben kunnen we gewoon bellen. Aardig toch?

De aanbouw ziet er op papier mooi uit. Gelukkig begrepen ze ons punt wat betreft de deur naar de woonkamer en wordt deze ook meegenomen in het PVE. Toch fijn. Het WMO gedoe ziet er los van de afwijzing op kwijtschelding prima uit. Deze week worden er twee offertes aangevraagd en hopen ze binnen 2 weken de offertes te kunnen vergelijken en er “een klap op te geven”, zoals de opzichter mooi zei. Dus mits daar geen vreemde zaken bij komen kijken is dat rond.

Toen kwamen we bij het stukje woningbouw. De Alliantie. Er was ons gezegd dat de woning volledig geïsoleerd zou worden. Muren, dak, glas. Er zit nou geloof ik energielabel F op de woning. De vorige opzichter vertelde dat de vorige huurders nergens aan mee wilde werken qua vernieuwingen en er dus niets aan de woning gedaan is en deze niet meegenomen was in een project wat had plaatsgevonden mbt de isolatie. Maar…dat ging dan nou wel komen.
De opzichter van vandaag kwam echter met het “vervelende nieuws” dat ze zich vergist hadden in het wijknummer en deze woning daar niet voor in aanmerking kwam. Van isolatie is geen sprake. Het is zoals het is en het blijft zoals het blijft.
En toen kwamen we bij het dubbel glas gedeelte. Want dat zou er sowieso in komen.
Niet dus. Dubbel glas kan tegen een huurverhoging. Echter is de huur van deze woning nog niet bekend. Er bestaat een kans dat de huur dusdanig hoog is dat we wel dubbel glas aan kunnen vragen maar de huur dan over de sociale huurgrens gaat en er geen recht meer is op huurtoeslag. Dat geeft voor nu niet…want daar hebben we toch geen recht op. Maar aangezien je nooit weet wat de toekomst brengt kunnen we dat risico gewoon niet lopen.

Maar…er gaat flink gesleuteld worden aan de woning hoor, zo zei de opzichter. En ja het is fijn dat de wanden behangklaar worden opgeleverd. Dat er een nieuw keukenblokje geplaatst gaat worden en het toilet en badkamer vernieuwd worden. Maar dat is niet het flink sleutelen wat ons beloofd is.
Oh en het onkruid gaat ook nog verwijderd worden…hoera. Oh en er komt een nieuwe vlizotrap. Waarop onze reactie was dat dit een beetje zonde is aangezien wij zelf een vaste trap willen gaan plaatsen. Daarop vroegen wij of het misschien een optie is de vlizotrap dan te skippen en een vaste trap voor ons te plaatsen. En dat wij dan het verschil bij leggen. Nee. Geen optie. Maar als we toch een vaste trap gaan plaatsen dan zouden ze de vlizotrap wel kunnen laten zitten. Nou dacht het niet. Plaats die verrekte trap maar en dan zetten we hem wel op marktplaats. Als hun niet mee willen werken dan wij ook niet. Ook zou er een velux dakraam op zolder gemaakt worden. Blijkt ook niet waar. Er komt een nieuw klein raampje in. Maar als wij toch plannen hebben de boel te gaan verbouwen dan konden ze dat ook wel laten. Nou…dacht het ook niet.
En dan nog even over dat dubbel glas. Je kunt dat dus pas aanvragen NA het tekenen van het huurcontract. Dat houdt bij ons dus in dat dat NA het hele gesleutel aan de woning is. Dat we strakjes ons huis gaan opknappen, schuren, schilderen, om vervolgens korte tijd later WEER in de zooi te zitten omdat er dan pas dubbel glas geplaatst gaat worden. Dat is toch te krom voor woorden? Waarom niet gelijk in één moeite meenemen?

Het lijkt echt alsof de woningbouw ons zoveel mogelijk tegen wil zitten zodat wij de woning niet accepteren en zij deze kunnen verkopen. En eerlijk gezegd zitten we aan onze max. Is de neiging heel groot om te zeggen, “stik maar in je woning” . Maar dat kan gewoon niet. Dit is ons huis. Een betere optie qua locatie en mogelijkheden gaat er niet meer op ons pad komen.

Het ergste van vandaag vond ik wel het volgende gesprekken. Dit naar aanleiding van onze mededeling dat wij de zolder geschikt wilde gaan maken als slaapruimte.
Opzichter: “Met zijn hoevelen zijn jullie dan?”
Ik: “Met 7.”
Opzichter: “7 Kinderen?”
Ik: “Nee, 5 kinderen en 2 volwassenen.”
Opzichter: “Oh dus het wordt een beetje te klein in jullie huidige woning?”
Ik: “Nee! De ruimte is prima. Maar zoals je hebt kunnen zien zit hij in een rolstoel.”
Opzichter: “Oh en daar kan geen unit?”
Ik: “Nee, dat past niet.”

Daarna,
Opzichter tegen Franke: “Wonen jullie nu op een etage ofzo?”
Franke: “Nee een ééngezinswoning!”
Ik: “Ja, een nieuwbouw die tot aan de nok geïsoleerd is en een zee van ruimte boven heeft. Een woning uit 2012!”
Opzichter: “Oh maar waarom willen jullie verhuizen dan?”
Ik geirriteerd: “Omdat er in onze tuin geen unit/aanbouw past!!! Het is niet alsof we staan te springen om te gaan verhuizen!! We willen helemaal niet verhuizen!!”

En dat is precies de kern…., het gevoelige punt, het geen niemand lijkt te begrijpen en niet naar willen luisteren.
WE WILLEN NIET VERHUIZEN, WE MOETEN!!
En we moeten voor Vido zijn gezondheid, voor onze gezondheid. Maar mensen…dit is geen feestje.
Dit huis is geen cadeautje. Wij hebben het wellicht zo doen overkomen omdat we proberen overal het beste uit te halen.
Omdat we uitkijken naar de juiste verzorging voor Vido, dat we uitkijken naar de oplossing voor vele dagelijkse problemen.

Maar we willen niet. Waarom zouden we hier weg willen? Het huis waar zoveel liefde van mijn vader in zit. Waar herinneringen aan hem nog tastbaar zijn. Waar we fijn wonen en goed contact met onze buren en buurt hebben. Waar school tegenover zit. Waar we een zee van ruimte boven hebben. Waar we echt 10.000 euro in gestoken hebben om het op te knappen tot wat het nu is.
Ons hele spaargeld gaat straks in een woning zitten waar we in eerste instantie helemaal niet naartoe willen.
En het enige wat wij mogen doen is slikken en dankbaar zijn.
Dankbaar dat we een aanbouw krijgen ipv een unit. Dankbaar dat er een woning vrijgekomen is in de buurt. Dankbaar dat er een nieuw keukenblokje, in komt. Een nieuwe kleine douche en een toilet beneden. Dankbaar dat we aan het eind van dit verhaal 60 tot 70.000 euro armer zijn.
Daar moeten we dankbaar voor zijn. En geen hond, echt niemand, nee ook de wethouder(s) niet die onze frustraties begrijpen.

We hebben geen tijd meer om nog verder te vechten. Maar bovenal we hebben geen FUT meer om verder te vechten. De koek is op.
En respecteer dat alsjeblieft. We hebben besloten te roeien met de riemen die we hebben. We moeten vooruit. Anders gaan we onderuit.
En dat is het allemaal niet waard.

En dan als laatste teleurstelling vandaag. Erachter komen dat iemand die ons ENORME beloftes heeft gedaan ons gewoon bedonderd heeft.
Daarvoor verwijs ik naar twee eerdere blogs geschreven die beveiligd zijn met een wachtwoord.
En als we bevriend zijn op facebook kun  je daar het wachtwoord vinden.
Maar het komt er op neer dat bevriende online kennis ons een aanbod heeft gedaan wat wellicht al te mooi om waar te zijn was.
Maar waar je dan toch in gaat geloven simpelweg omdat het zoveel van onze problemen zou oplossen.
We zagen haar als onze redster in nood. Een heldin. Een geschenk uit de hemel.
Maar het verhaal werd steeds ongeloviger. En ze loog zich steeds meer de diepte in.
Vreselijk…echt vreselijk. Ik kan nog steeds niet alle juiste woorden vinden om te beschrijven wat dit met ons heeft gedaan.
Het heeft zo ontzettend veel vertrouwen bij ons kapot gemaakt. We zijn er zo verslagen door.
En ik denk dat je dat pas begrijpt als je ooit hetzelfde mee maakt of mee hebt gemaakt.
We hadden zo gehoopt dat ze echt was. Dat haar belofte echt was. Dat we ondanks alle tegenslagen konden gaan verhuizen zonder alle extra zorgen. Licht aan het eind van de tunnel. Dat soort dingen.
Het zou onze bankrekening niet spekken, we zouden er niet rijk van worden. Maar het had ons gelukkig gemaakt in hele andere opzichten.

Ik wil en ga er deze week een uitgebreide blog over schrijven. Want we willen absoluut niet dat dit een ander wordt aangedaan. Dit kan en mag je gewoon niet doen bij iemand. Het is een soort van oplichting in ernstige vorm. We zijn geen geld verloren. Maar veel meer dan dat.

 

9

Résumé Overflakkee

De titel zegt het al. Te mooi om waar te zijn. En ondanks dat het hele verhaal nog niet geklapt is. Voelt het vanuit mijn tenen tot mijn kruin al niet meer oké aan. Maar om verder te gaan waar ik het vorige verhaal ben gebleven. 

Ik heb haar die avond gevraagd om haar mailadres. En ik kreeg dit antwoord:

Ja die heb ik wel:) …..@gmail.com. toevallig; op mijn lijstje voor maandag stond zelfde on de stand van zaken door te geven met het vrijkomen van het bedrag en de papierwinkel

En ik mailde haar onderstaande.

Lieve ….,

Met enige twijfel mail ik je. Twijfel omdat ik niet weet of het verstandig is en ik wellicht mijn eigen glazen in gooi. Maar toch moet ik het van mijn “gut feeling” doen. Je weet wel…dat buikgevoel. Dat gevoel dat maar aan je blijft vreten. 
Want bijna drie weken geleden heb jij met jouw bericht naar ons toe een aardig iets teweeg gebracht. Sinds die dag hebben wij geen normale nacht meer gewoon geslapen of is er geen dag voorbij gegaan waarop wij niet aan jou of deze situatie gedacht hebben. En ik wil eigenlijk graag via dit bericht heel graag duidelijk maken wat dit bericht voor een impact heeft op ons huidige leven. En vertellen hoe moeilijk het is om op een normale manier contact met jou te onderhouden. 
Want bij ieder berichtje, iedere reactie die ik jou stuur denk ik…”als ze maar niet denkt dat ik haar in haar kont kruip!”

“Als ze maar niet denkt dat ik enkel mee praat.”

Maar vandaag hakte ik de knoop door en dacht ik, dit kan zo langer niet. Al bijna drie weken staat die boog hier zo gespannen dat ik simpelweg niet weet hoe lang hij nog zo kan blijven staan. En ik wil daar eerlijk over zijn. Ik wil daar Debbie in blijven. Want hoe te langer het duurt voor ik inhoudelijk contact met jou hierover krijg hoe te meer ik wantrouw. Komt dat omdat we al zo vaak belazerd en teleurgesteld zijn? Komt dat omdat ik dit waanzinnige geweldige aanbod niet kan geloven? Ik weet het niet. Maar dat deze hele situatie ons gek maakt weet ik wel.
Je volgt ons verhaal en mij al even. Je weet dat ik een mens ben van eerlijkheid en oprechtheid. En het liefst had ik gelijk jouw bericht naar ons met iedereen gedeeld uit blijdschap. Maar ik besefte mij ook dat jij daar helemaal niet op zit/zat te wachten. Dus ik hield het voor me. Ik deelde het enkel met mensen in onze directe omgeving. Mensen die ons kennen, onze situatie, en mensen die weten hoe bijzonder dergelijk aanbod voor ons is. 
Maar lieve …waar staan we nu? Snap je de onrust? Snap je onze vraagtekens? Wij gaan stapje voor stapje verder met dit hele woning gebeuren. Vooralsnog gaan wij er vanuit dat wij iedere maand alles “zelf” moeten betalen. Een strop om onze nek. Ieder gesprek met de gemeente zou ik het liefst willen zeggen dat het al geregeld is. Maar dat is het niet. Ik kan ze moeilijk jouw berichtje laten lezen en zeggen dat het daarmee af is. 
Maar het voelt zo ongepast jou te vragen om iets. Zeker als ik jouw berichten lees over jouw aanrijding met een scooter, L die het zo pittig heeft met school, en over T die zijn nek gebroken heeft door een patiënt. 
En terwijl ik dit schrijf, ik zelf al zoveel heb meegemaakt dat onwerkelijk lijkt, vraag ik mij wel af…”kan dit Deb…is dit echt…maakt iemand zoveel ellende mee? 🙁” 
Ik weet het niet meer ….. En dat bedoel ik helemaal niet beledigend naar jou toe…maar ik weet het gewoon echt niet meer. Mijn hoofd is één groot zooitje en ik weet niet meer wie ik daarin wel of niet kan vertrouwen of serieus kan nemen. En daarom dit mailtje naar jou. 
Ik heb een enorme telefoneer angst, maar mijn wanhoop zorgde ervoor dat ik je vandaag echt het liefst had willen bellen. Gewoon om letterlijk uit jouw mond te horen dat je serieus bent. Dat jij zorgt wilt dragen voor onze eigen bijdrage.
Want ik ben de weg kwijt. Het vertrouwen kwijt. En ik hoop diep diep diep in mijn hart dat het gewoon allemaal echt is. Dat ik me de afgelopen weken druk heb lopen maken om niets. Ik hoop het zo…

Dus heel banaal nu mijn vragen. Hoe gaan we verder? Kom jij nog hier heen? Of zullen wij jouw kant op komen? Heeft jouw accountant nog verdere informatie nodig? Wil jij één op één contact met ons? 

Hoe staan wij hier in alles? 

En stel…je kunt onze dromen niet verwezenlijken…zeg dat dan eerlijk. Dan kunnen wij hoe teneergeslagen dan ook verder gaan. Want dat moeten we echt. Plannen maken voor de toekomst. 
Alle gesprekken gaan voeren met de wmo. Strijd aan gaan met tegenwerkende woningbouw. Natuurlijk moeten we veel dingen sowieso wel maar er zit wel veel verschil in of we dit moeten gaan doen met of zonder aflossing van onze eigen bijdrage bij de wmo.
Ik hoop dat je snapt waar deze mail vandaan komt. Wanhoop eigenlijk. Onmacht. Het niet weten. En het gevoel hebben niet verder te kunnen. Terwijl dat is wat we wel willen en ook moeten. Iedere week is er één te veel. En dat maakt het zo moeilijk. Zeker omdat je zelf zoveel shit gaande hebt. En ik zou je daarbij willen helpen net zoals jij ons wilt helpen. Maar ik weet niet hoe. En mocht jij het wel weten hoor ik het graag. 
X liefs Debbie

Daarop kwam maar geen reactie. En toen besloot ik nogmaals contact op te nemen via whatsapp. En niet omdat we hebberig zijn of op haar geld uit. Maar omdat we van die onrust af willen. Duidelijkheid moeten hebben. En we liever horen dat het niet door gaat dan dat we steeds maar in afwachting zitten.

Hoi …

Ik heb je al bijna een week geleden gemaild. Niks meer van je vernomen. Enkel wat losse reacties op twitter. Hier lopen zoveel spanningen op met gemeente, tussen elkaar, en jouw stilzwijgen creëert bij ons echt veel ongeloof. Als je ons niet kan helpen zeg dit dan aub gewoon eerlijk. Dit maakt ons gek. Het geeft ons het gevoel dat we hebberds zijn. Aasgieren. Terwijl we weten dat dit niet zo is. Maar er zijn zoveel tekenen dat dit “to good to be true” is. Ik hoop dat je snapt dat wij ook verder moeten en wij ook moeten weten waar we aan toe zijn. Dus daarom leg ik mijn vraag nogmaals bij jou neer. 

Wij hebben aankomende week belangrijke gesprekken met de gemeente. Daarin moeten we hen ook duidelijkeid geven. Ik voel me onrustig en vertrouw het bijna niet meer. En het maakt me boos allemaal. Hoe kan het dat iemand eerst de hemel voor ons open maakt en vervolgens het gevoel geeft dat we in die hele hemel niet moeten geloven. Wees alsjeblieft eerlijk ….. Ik denk dat je echt niet door hebt wat dit met ons doet.

En daarop kwam haar reactie;

Hallo Debbie, ik zie net dat de mail in de spam is belandt. Mijn oprechte excuses. Ik reageer vanacht in mijn nachtdienst. Vanmiddag ben ok gebeld door de bank en.de accountant. Maandag moet ik mijn handtekening zetten. Het schenkingscontract is vandaag iets aangepast en wordt komende week dinsdag aangetekend op de post gedaan worden, dit kunnen jullie bekijken, kan evt. Aangepast worden aan jullie wensen (dat is namelijk het belangrijkst). Dit kunnen jullie dan ook laten zien aan jullie bank en gemeente. er zal een bedrag van 70.000 geschonken worden, mits er meer nodig is om eea te financieren. Er wordt een bedrag tot een ton namelijk hiervoor gereserveerd worden.

Hoop dat dit voor nu even wat vragen beantwoord, de rest volgt vanacht tussen 3.00 en 7.15.
Nogmaals mijn oprechte excuses dat ik de mail niet gezien heb, ik begrijp dat het voor jullie van belang is alles liefst komende week in huis te hebben, dwz de papieren. Leg het schenkingsconventant rustig voor aan mensen in jullie omgeving geen enkel probleem, op de papieren staan ook telefoonnrs van accountant en.advocaat zodat jullie daarmee kunnen bellen en communiceren, zij handelen nl. Het geheel af:) uiteraard zijn die kosten voor mijn rekening

En tegen alle verwachtingen in mailde ze die nacht onderstaande.

Beste debbie en franke ook,

In je laatste mail beschreef je wat mijn aanbod te weeg heeft gebracht en of ik me dit allemaal wel besefte. Antwoord: ja dat besef ik mij, ter dege op elk punt. Echter het vrijmaken van het bedrag en.alles wat erbij komt kijken doet mijn accountant aangevuld met advocaat.
Ik was dat al van plan maar door het lezen van je mail besef ik mij dat hier spoed achter moet…. het lijkt mij get beste dat ik tussen het ‘regelen’ van het geld en de contracten en de rest wat erbij komt kijken, er tussen uit ga; dat jullie dit rondmaken met accountatant, zodat jullie op voor jullie gunstige manier de zaken in de hand hebben en hoe minder mensen op de lijn hoe minder ruis. Welke stappen er gezet gaan worden was in app te lezen.

Er wordt 70.000 euro geschonken, daarin zit schenkbelasting bij-in, accountant kan dit verder uitleggen.
Ik hoop dat als ik tussen het regelen uit bent je minder het gevoel hebt dat ik dingen ergens van denk. Ik denk niet dat jullie aasgieren zijn, ik denk er niets bij als je een berichtje laat op een post,niets van dit alles, zelfde geldt voor dat als uiteindelijk het contact verwaterd, dan is dit ook prima en moet het zo zijn. Voor mij geld dat ik jullie als gezin kan helpen, ik vind dat ik dat moet doen, daarom hoeven jullie niet de rest van de tijd te blijven zeggen hoe dankbaar je bent enz.
Dat is prima… mocht contact uiteindelijk veranderen of zelfs verwateren dan is het ook prima, het is een gift en jullie kunnen en.vooral moeten daarmee doen waarvoor jullie het nodig hebben, maar jullie zijn mij geen verantwoording schuldig over hoe je dat besteed.

Ik hoop op deze wijze even druk van de ketel te halen, deze week krijgen jullie per aangetekende post stukken die jullie kunnen laten aanpassen evt, maar belangrijker nog om te kunnen laten zien aan betrokken instanties zodat jullie verder kunnen. Als jullie.nog vragen hebben richt je vooral tot accountant en advocaat die kunnen jullie gericht antwoord geven en is de kortste klap met zo min mogelijk ruis.
Ik ben de komende dagen zelf slecht bereikbaar, vanacht is nl. De eerste van 5 nachten werken. Hierna heb ik er dus nog 4, ik reageer dan amper omdat ik overdag slaap.
Hopend wat informatie verschaft te hebben.
Met Vriendelijke Groet,

Inmiddels had ik alle social media die ik van haar had al doorgelezen en kwam ik tot de conclusie dat er wel steeds hele vervelende dingen in haar leven gebeurde keer op keer. Heftige dingen ook. Maar who am i to judge? Bij ons is het immers heftig op heftig. Dus dat zou bij een ander ook zomaar kunnen. Dus legde ik mijn twijfels weer naast mij neer. Mijn wantrouwen. En probeerde ik het los te laten. Maar dat gaat nauwelijks. Het was er nou op of eronder. Die Woensdag 28 juni zouden we aangetekende stukken binnen moeten krijgen. 

Maar toen ik haar vaak online op messenger zag en op whatsapp terwijl ze eigenlijk zou horen te slapen kwamen toch de vraagtekens weer. En was het voor mijn gevoel wachten tot er weer iets zou gebeuren waardoor het niet door zou gaan. En helaas, je zou er cynisch van worden. Er gebeurde weer wat. Wederom iets heftigs. 

27 Juni zou ze met spoed opgenomen zijn in het ziekenhuis. En ik weet dat ik met deze informatie bij mensen belletjes ga doen rinkelen. Want ze volgt een aantal van mijn vrienden en kennissen en ook op Facebook hebben we een aantal gemeenschappelijke vrienden. En aan deze mensen het verzoek echt GEEN contact met haar op te nemen.

Ik deel dit verhaal omdat het uit mijn systeem moet. Omdat het me opvreet. Voor slapeloze nachten zorgt. Maar als dit niet waar blijkt te zijn dan komt dit vanzelf uit. Ik ben inmiddels achter haar adres gekomen en heb haar een beterschapskaart gestuurd. Ik heb dit gedaan omdat ik wil laten weten dat ik niet achterlijk ben. Dat ik niet als dom schaap thuis met mijn handje omhoog zit te wachten. Ik wil gewoon dat ze toegeeft. En ja….stiekem in mijn achterhoofd hoop ik nog enorm dat het wel waar blijkt te zijn en ook zij bizarre pech heeft. Maar dat is gewoon dat sprankje hoop wat ik nog heb. Omdat het zoveel zou oplossen. 

Ik publiceer de link naar deze blog op mijn Facebook maar enkel zichtbaar voor mijn vrienden (dus geen volgers) en niet voor haar. Reacties kunnen hier of op de link die ik op Facebook deel. Maar niet in mijn andere openbare statussen of op twitter. Want ik wil niet dat zij het leest. Want als dit allemaal een leugen blijkt te zijn dan zou het lezen van mijn blogs een makkelijke manier zijn om alles “zogenaamd” af te kappen en wel heel makkelijk weg te komen met een bizarre mindfuck.

Want als dit fake is dan zit er een zieke geest achter. En ik moet daar wat mee. Echt. 

Sociale Pauze

Gisteren heb ik een bijzonder fijne dag gehad. Eerst samen met ons hele gezin naar lieve vrienden en hun twee zoontjes in Schoonrewoerd geweest. En ik vind het zo fijn dat ik ze vrienden kan noemen. Er stond een gezellige bbq op de agenda samen met nog twee andere vrienden en hun twee zoontjes. We hebben elkaar leren kennen op de peuter revalidatiegroep van de Hoogstraat. Mooie en pure vriendschappen voor het leven zijn ontstaan. Dat koester ik enorm, vooral omdat het voor ons geen dagelijkse kost is om vriendschappen te sluiten. We zijn er gewoon niet zo goed in. En onze situatie maakt het vaak complex. En voor mij persoonlijk vergt het veel van mijn energie. Ik kan het niet goed uitleggen maar sociaal zijn kost mij gewoon heel veel moeite. En dat merk ik vaak pas na een dag visite, een uitje of wat dan ook.

Maar goed, gisteren was heel fijn en voldaan reden we naar huis. In de avond ben ik nog langs mijn jarige broer gegaan en rond middernacht eindigde mijn dag. 

En daar was ik ondanks dat ik het heel fijn heb gehad zo vreselijk blij mee. Want de boog staat zo enorm gespannen in mijn hele lijf. Ik ben al weken over mijn eigen grenzen aan het gaan op een hoop vlakken en nu houdt het echt even op. En dit heeft niets te maken met depressieve gevoelens ofzo. Maar simpelweg met wat ik aan kan en niet aan kan. En het is aan mij hoe ver ik het laat gaan. Maar ik heb de afgelopen week gemerkt dat de koek op is. Als ik alleen al dacht aan een sociale activiteit werd ik totaal nerveus, gespannen, en zag ik er als een berg tegenop. En als het achter de rug was dan voelde het als zo een enorme opluchting en merkte ik gelijk dat mijn potje wéér leger was geworden. En dat het aanvullen een stuk langzamer gaat dan het leegmaken ervan. De balans is er uit. En dat is niet goed. En het is aan mij er een rem op te zetten. En dat ga ik dan ook doen.

Ik vier mijn verjaardag Dinsdag sowieso niet. We zijn zelfs niet eens thuis. En dat een hele bewuste keuze waar ik me echt prettig bij voel. Al jaren vier ik het tegen mijn zin in wel en dat doe ik niet meer. Wie weet volgend jaar als de hele verhuizing en alle stress achter de rug is. 

Ik wilde aankomend weekend een verrassings bbq houden voor Noah voor het behalen van haar diploma. Maar ook dat doe ik niet meer. Zojuist hakte ik die knoop door. Ik trek het gewoon niet. Het komt wel een andere keer. Of het wordt een borrel. Ik verzin er wel wat op. 

De enige afspraken die nog op de kalender staan zijn afspraken met de gemeente. Dat bezorgt me al meer dan genoeg stress en kopzorgen. (Ze komen oa de bouwtekeningen en het pve doornemen en wij moeten tekenen zodat er gelijk twee offertes aangevraagd kunnen worden.) 

De zomervakantie van de kinderen staat voor de deur en de bedoeling is dat we begin Augustus een week op vakantie gaan met mijn schoonouders en schoonfamilie van mijn ex zijn kant. En zoals het nu met me gaat zie ik dat niet zitten. Dan is het voor iedereen beter dat wij niet mee gaan. Ik ga daar de komende tijd mijn brein echt goed over kraken. Vakantie klinkt leuk en is ook leuk. En ik hou echt veel van mijn schoonouders, maar met zijn allen op vakantie is al intensief voor iedereen. We zijn met een grote groep en in totaal 5 kleine kinderen en 4 pubers, en 8 volwassenen waarvan ik er 1 niet eens ken. En ik zie daar tegenop. Al vind ik dat ik het voor de oudste kinderen wel moet doen. Maar ik weet simpelweg niet of ik het wel trek in deze staat. En ik heb geen zin in ruzies of wat dan ook omdat ik niet goed in mijn vel zit. 

Ik moet thuis eerst weer tot mezelf komen. Geduldiger zijn met de kinderen. Liever voor ze zijn. En weer gewoon de moeder worden die ik was. Niet dit kattige, zeurende en chagrijnige stuk vreten dat ik nu ben. Het kost me veel moeite om aardig te zijn. Om mijn geduld te bewaren. Om begripvol te zijn. Om de moeder te zijn die ze verdienen. En daar hoort ook bij dat ik schuldloos soms tijd voor mezelf moet nemen. Dat is niet altijd makkelijk omdat ik me al snel schuldig voel tegenover Franke als hij met de kinderen thuis zit. Want ja, Franke kan het allemaal heel goed. Maar ook Franke zit er aardig doorheen. En ik weet hoe pittig het kan zijn met ze. Maar in goed overleg moet het best mogelijk zijn dat ik soms even lekker ga kringlopen of even een uurtje of twee boven op zolder ga liggen. 

En wie weet kan Pipp een keer logeren bij zijn beppe, wat hij altijd heel leuk vind. Dat scheelt toch een beetje. 

Ik vind het allemaal niet makkelijk hoor. Want het houdt ook in dat ik soms buiten mijn comfortzone zal moeten gaan. Nee moet zeggen tegen mensen. Mensen wellicht ga teleurstellen. Maar ik kan alleen maar hopen dat deze mensen het niet persoonlijk opvatten en mij begrijpen.

En tussen dit alles ga ik ook weer lekker een paar dagen sappen want dat helpt me toch wel enorm om mijn mentale en fysieke  staat beter te krijgen. 

Ik roep al maanden dat er dingen moeten veranderen maar doe het steeds maar half. Het is ook gewoon super moeilijk. Net zoiets als lijnen en het volhouden. Dat red je alleen als je je hele eet en beweegpatroon permanent verandert. En dat lukt ook maar weinig mensen. Gelukkig is jezelf rust geven en even een stapje terug nemen in sociale activiteiten geen hele zware opgave dus dat moet me wel gaan lukken. 

6

Ruzie, ruzie, ruzie….

Wij hadden vandaag ruzie. Ruzie op ruzie op ruzie op ruzie. Iets wat ik niet graag deel. Want ik vind niet dat je al je vuile was buiten moet hangen. Toch deel ik het. Want ik wil graag een zo reëel mogelijk beeld weergeven van het geen ons proces met gemeente en andere partijen kan veroorzaken. De laatste tijd is het niet altijd meer leuk hier in huis. Er is teveel ruzie. Teveel stress. Er zijn teveel zorgen en er is teveel zorg. Onze hoofden zitten vol. De rek is er uit.

Ja we zijn de goedlachse Franke en Debbie. En nog steeds halen we veel plezier en genot uit de kleine dingen des levens. We houden van elkaar. Van ons gezin. En zijn er onvoorwaardelijk voor hen. Maar ook Franke en Debbie hebben hun grenzen. Ook Franke en Debbie kunnen kapot. Niet zozeer gelijk als koppel, maar wel als personen. 

En dat komt echt niet enkel door een beetje knokken met de gemeente. Maar dat komt door de vele heftige shit die sinds 2013 op ons pad gekomen is. En dan is de fut er een keer uit. De koek op. De druppel die de emmer doet overlopen. En dat was vandaag. En toen mijn man mij smste met de tekst,

“Ik wil scheiden, en dood, dan worden jullie met alles geholpen en is er geen probleem meer.”

toen werd ik boos.

Dat zijn geen uitspraken. Daar word ik pissig om. Pissig omdat niet twee van ons zo mogen denken. Want er moet er één gewoon sterk zijn. 

Maar ik snapte hem wel een beetje. 

Vandaag was de derde en laatste poging om de beleidsmedewerkers van de gemeente te overtuigen van het feit waarom ze ons de eigen bijdrage van circa 250 euro per vier weken kwijt zouden moeten schelden. Maar helaas…poging gefaald. Ze zien er geen reden toe. Want ze vinden niet dat het verbouwen van de zolder noodzaak heeft om in deze woning te kunnen wonen met ons gezin. 

En weet je? Wij hebben na talloze gesprekken, uitleg via mail, etc etc ook gewoon geen puf meer om het uit te leggen. 

Dus we leggen ons erbij neer. Straks…als ik ergens boven mijn pensioen leeftijd zit. Dan zijn wij hopelijk net schuldenvrij. Dan hebben we enorm veel geld betaald voor comfort voor Vido en natuurljk ook onszelf. Wat ook best absurd is…eigenlijk heel erg absurd. Maar ik denk dat ik bij de fase ben gekomen van “fuck it all!!”. Geen idee hoe de toekomst zal verlopen. Maar dat ik de beste zorg voor Vido wil en rust en ontspanning voor onze overige kinderen staat boven alles. Ik ga ze niet in kleine hokjes stoppen waar nog geen kledingkast naast een bed past. Het is niet hun schuld allemaal. Hun hebben hier niet om gevraagd. 

Dus die zolder die moet gewoon verbouwd worden. Punt. Het huis is gewoon uniek. Punt. Dat wij daar gaan wonen? Punt! En dat gaan we gewoon levend en getrouwd doen. Want ik ben het zat. Ik ben mijn gezeik zat. Het gezeik van de gemeente. Het gezeik van mijn man. Al het gezeik. Helemaal zat. 

Ik wil verhuizen. Naar dat super huisje in Hooglanderveen. Ik wil wakker worden en zien dat Vido zichzelf kan verplaatsen en niet meer afhankelijk is van ons. Hem goed kunnen verzorgen zonder dat zowel hij of wij er last van hebben. 

Al dit gedoe ben ik klaar mee. Het is ook niet alsof ons een feestje staat te wachten. Verhuizen is een crime. Al dat klussen 😰, spullen inpakken, verhuizen, alles weer inruimen, etc etc. Het verlaten van je vertrouwde omgeving. Al die duizenden euro’s die het opknappen van de woning gaat kosten. De onrust. Stress. En angst…veel angst. Want natuurljk zouden we hier het liefst willen blijven wonen. We wonen hier fijn. Fijne buren, fijne buurt, tegenover school, en de hand van mijn vader die we dagelijks terug zien in dit huis.

Maar goed…2017…..we zijn wie we nu zijn. Vele hobbels en dalen verder. En nu de grote vraag hoe we het allemaal gaan doen. 

We gaan geen bezwaar meer aantekenen. Dan kunnen we ook onze scheidingspapieren aanvragen. Want dat overleven we echt niet meer. 

Behalve de “nee” op de eigen bijdrage van de gemeente hebben we wel een “ja” gekregen op de aanbouw. En het pve klopt BIJNA! Nog even de airco/climat control er terug in krijgen. Onze eigen bijdrage vragen voor de upgrade naar hangend toilet ipv staande pot (ja het bestaat nog). Vragen waarom de deur naar de woonkamer niet breder wordt gemaakt (terwijl de voordeur wel toegankelijk gemaakt wordt). En verder nog wat duidelijke afspraken maken. 

En naast ons huis komt een carport, met lichtkoepel. En genoeg ruimte voor de bakfiets, driewieler en wat dan ook. Eerlijk is eerlijk…het ziet er echt goed uit. En dat is dan ook het enige lichtpunt van de dag. Als er gaat komen wat ze zeggen dat er komt…dan wordt het mooi. 

Maar toch…mag ik het nog één keer zeggen,…..?

Toch voelt het heel erg krom dat we straks in dikke schulden zitten voor dit alles. En dat ons hele gezin dat gaat voelen. 

24

Illusies

Oké…het geen ik nu ga delen is een verhaal wat wellicht in eerste instantie niet eens echt lijkt. En dat is het waarschijnlijk ook niet echt, maar dat weten we nog steeds niet zeker. Wat ik wel zeker weet is dat het uit mijn systeem moet en ik erover MOET schrijven. Het zit me in de weg.

31 Mei ontving ik een berichtje via Facebook messenger dat onze wereld tamelijk op zijn kop zette. Hieronder zal ik het bericht copy and pasten. En daarna wil ik graag ventileren over het vervolg en gevolg.

Lieve Debbie en Franke ook, van de zijlijn volg ik jullie verhaal, vreet ik me op over de vreselijke bureaucratie die hoogtij viert….. ik wil jullie een voorstel doen….. iets wat niet morgen gerealiseerd is en het is iets wat ik niet aan de grote klok wil hebben hangen:) toen ik 18 was ben ik voor de eerste keer getrouwd…met Jeroen hij was ouder dan ik en hij was arts. Ons geluk duurde niet lang…hij werd na een nachtdienst aangereden door een dronken automobilist. Hij overleed en ik was zijn enige erfgename…. lang verhaal kort. Ik heb daarvan een grote erfenis aan over gehouden. Geld waar ik niet blij mee ben…. geld dat ik haat, geld wat op een deposito rekening staat en het enige wat ik ermee doe ik elk jaar naar *’s rekening het maximaal schenkbare bedrag overmaak (5000 per jaar) dit kan ik.doen van de rente die vrij komt en dan nog groeit het bedrag aan. Tot haar 18e kan ik dit doen.

Maar zoals gezegd het bedrag groeit… en ik moet er belasting over betalen en ik ben niet blij met dit geld. Jullie situatie grijpt mij zo aan, ik vind het zo oneerlijk en zoveel meer…. de afgelopen weken heb ik heel veel nagedacht en ik wil jullie heel heel graag helpen…. ik heb dat ‘stomme geld’ en ik heb het niet nodig…. dwz ik heb het bijna 10 jaar niet aangeraakt….

Ik wil jullie voorstellen om jullie een bedrag te schenken…. het bedrag dat nodig is om of het huis te verbouwen of de unit te plaatsen…. nou is het zo dat als ik het naar jullie zou overmaken jullie schenkbelasting zouden moeten betalen… en ook dat bedrag zou ik voor mijn rekening willen nemen. En het geld zou geen lening zijn…maar een gift…. want echt lieve Debbie…. zelfs als ik jullie help is er nog genoeg, meer dan genoeg…. 
Ik weet dat je dit eigenlijk helemaal niet wilt, maar denk er samen eens rustig over na, kets het niet maar zo af… denk erover, praat erover en maak dan een keuze. Ik zou het graag doen, want jullie zijn gouden ouders en Vido en jullie andere kinderen verdienen een toekomst… een toekomst waarin Vido zich maximaal kan ontwikkelen en jullie andere kinderen ook kunnen ontplooien op een voor hen goede wijze. En jullie lieve Debbie eb Franke, jullie verdienen rust… en als ik daar mijn steentje aan kan bijdragen, door financieel bij te springen met geld wat op een ongelukkige wijze bij mij terecht is gekomen en waar ik niet gelukkig van wordt….. dan is * bijna 10 jaar geleden niet voor niets gestorven en kan ik eindelijk iets goeds doen met het geld (behalve *’s rekening maximaal vullen)…..nogmaals denk er maar overna…. voor nu… alle liefde en kracht om op te knappen en rust in de tent te krijgen. Liefs en dikke kus van mij

Ik heb even eea aangepast zodat niet iedereen gelijk gaat zoeken of wat dan ook. En ookal vind je uit wie mij dit heeft gestuurd hoop en reken ik op discretie. 

Maar kun je je voorstellen hoe wij ons voelde? Het gevoel alsof je de loterij hebt gewonnen maar je het nog niet kunt geloven. Huilen. Snikken. Wat waren wij overstuur. Maar vooral vol ongeloof. Zulke mensen bestaan toch niet? Dit kan toch nooit echt zijn? Maar hoe te dieper in gesprek hoe te meer het echt leek. En wij zaten hier enkel verdoofd op de bank. Want als dit echt zou zijn dan zouden zoveel van onze problemen als sneeuw voor de zon zijn verdwenen. 

Hoi, dankjullie wel voor de lieve woorden. Ik ga morgen even contact opnemen met de accountant die altijd mijn belasting aangifte doet en weet hoe eea geregeld kan worden. Het geld zit zoals gezegd in een deposito, dus ik weet niet precies hoe het daaruit gaat voor een deel. Wellicht is het handig als ik als jij wat bent opgeknapt een keer langskom om eea te bespreken? (* is binnenkort  jarig dus als het uitkomt na het weekend) zodat we elkaar kunnen ontmoeten:) en als jullie dan een richting hebben wat jullie het liefste zou willen en waar gemeente mee akkoord gaat (denk dan de uitbouw?) Zodat er raming gemaakt kan worden in wat voor bedrag er moet komen…. Is dat een idee? Zit ook ff te denken hoe spijkers met koppen te slaan:)

Inmiddels zijn we bijna drie weken verder. En begin ik er steeds meer in geloven dat dit gewoon niet waar is. Zij bestaat wel, dat heb ik allang gecheckt. Maar deze belofte lijkt steeds meer één grote leugen. Ze wilde langskomen om eea te bespreken maar ineens zijn er weer enorm heftige dingen in haar eigen leven gaande waardoor dit niet mogelijk is. 

En wat doe je dan? Vragen hoe het er nou voor staat? Nee dat doe je ook niet. Je kan geen kant op. Frustraties alom en nog veel belangrijker zo ontzettend onzeker en angstig dat ons vertrouwen WEER beschaamd is. En wat dacht je van die opluchting die ineens geen opluchting meer is? Alle avonden en nachten die we erover gepraat hebben, gefantaseerd hebben? Naarmate de dagen vorderen zinkt ons geloof. Ze post wel op diverse social media dingen en we zijn ook nog wel in gesprek. Maar haar belofte wordt verzwegen. En ik trek het gewoon niet meer. Het vreet me op van binnen. Als het echt blijkt te zijn dan is het te bizar voor woorden en zullen we haar voor de rest van ons leven enorm dankbaar zijn. En als het niet echt blijkt te zijn dan maakt ons dat met de grond gelijk. Dan is er zo enorm en ziekelijk gespeeld met ons leven. Met ons gevoel. Met ons vertrouwen. 

En dit speelt dus de laatste weken dagelijks in ons leven. Want wat zouden we graag tegen de gemeente willen zeggen, “fuck die eigen bijdrage, we betalen het in één keer!!”  Zeker omdat we hopen dat we in de toekomst deze woning kunnen kopen. 

En het gevoel dat we dat konden zeggen tegen de gemeente kwam even heel dichtbij. En dat gevoel was zo groots. En het gevoel die zorgen niet meer te hebben was zo verademend. En veel meer dan dat. Ik denk dat ik met geen pen zou kunnen omschrijven hoe het voelt. Hoe het is om mee te maken wat wij de afgelopen weken hebben meegemaakt. 

Ik wil haar vanavond een eerlijke en oprechte mail sturen. En daarin ook benoemen wat ik hier al heb benoemd. Haar uitleggen dat ze onze wereld op zijn kop heeft gezet. Dat ze ons €32.500,- heeft toegezegd waarmee al onze shit opgelost was. En dat door haar zwijgen wij het gevoel hebben dat het allemaal niet waar blijkt te zijn dit hele verhaal. En dat we er ook geen kant mee op kunnen. Want wij zijn helemaal geen aasgieren. Geen hebberds. We hoeven niet alles in ons schoot geworpen te krijgen. 

Maar damn…als iemand jouw donkere wolken licht kan maken en al jouw zorgen kan laten verdwijnen als sneeuw voor de zon dan zeg je echt geen nee. Zeker niet als het om de gezondheid en toekomst van je kind gaat. 

En alles omschrijvend voor hoe dit voelt is het volgende. 

Stel je voor…

Je ontvangt een bericht van een loterij waarin je meespeelt. Geachte heer/mevrouw. Wij zijn blij u mede te kunnen delen dat u met uw lotnummers €32.500,- heeft gewonnen in onze loterij. Over de uitbetaling wordt nog contact met u opgenomen. 

Vervolgens wacht je weken en hoor je niets meer. En alles wat je opzoekt en leest doet je vermoeden dat je slachtoffer bent geworden van oplichting. 

En dan? 

Want de loterij is echt. (En natuurlijk kun je met een lotto wel contact opnemen en vragen waar het blijft…maar het geeft wel een beetje weer hoe wij ons voelen.)

2

Niet over rozen.

Ooit, heel veel jaar geleden ben ik opgenomen geweest op de psychiatrische afdeling van het ziekenhuis. Ik was nog jong. Mijn belevingswereld kwam totaal niet overeen met die van alle mensen om mij heen. Ik werd niet begrepen en kon werkelijk geen dag mezelf zijn. Ik wist op een gegeven moment echt niet meer wie ik was of wat ik voelde en was de wanhoop nabij. Toen ik na een zware paniekaanval met hyperventilatie in het ziekenhuis kwam te liggen wist ik dat ik echt aan de slag moest. Dit kon niet langer zo. Mijn ouders begrepen er niets van en mijn vader dacht dat het kwam omdat ik zo gepest was geweest vanwege mijn overgewicht. Maar niemand had ook maar één clue. Er was best veel gebeurd in mijn leven en het bericht dat mijn biologische vader iemand anders was dan de man die altijd mijn vader was geweest bracht enkel nog meer verwarring. Mijn opname was intens. Maar ook zo opluchtend. Wat was het fijn om mezelf te kunnen zijn. En om met mensen te praten die mij het gevoel gaven mij te begrijpen. Natuurlijk zag ik wel dat de mensen die mij bezochten het heel anders ervoeren en het gevoel hadden dat ik totaal de weg kwijt was. Maar ik was gewoon eindelijk eens mezelf. En zo hadden weinig mensen mij nog maar gezien. Na mijn opname volgde 9 maanden dagtherapie. Drie dagen in de week de hele dag therapeuten en therapieën. Intensief, maar wel nodig. Die therapie is de basis van mijn leven geworden. Diverse diagnoses werden mij gegeven. Manisch depressief, bipolair, borderline, en als laatste chronisch depressief. Medicijnen van Prozac tot lithium en van lithium naar amytriptiline, naar xanax.
Ik heb hoogtepunten gekend maar mijn dieptepunten waren er vaker en intenser.
Het is geen geheim dat ik de laatste tijd aan het vechten ben met mijn geestelijke gezondheid. Dat ik hulp zoek maar nog niet heb gevonden. 
Maar wie ik ben weet ik inmiddels wel. Waar ik wil komen ook. Mijn gezin is iedere dag mijn spiegel. En onze strijd om voor Vido het beste te willen is iedere dag. En niet alleen voor Vido maar ook voor een ieder ander in ons gezin. Waar dit voorheen vanzelfsprekend ging en ik net als iedere andere ouder trots was op bepaalde dingen of gefrustreerd over andere dingen is dat nu totaal anders geworden. Alles ligt onder een loep. 
Vandaag moest ik veel denken aan mijn therapie, mijn basis. Want door die loep ben ik mezelf eigenlijk aardig kwijt geraakt. Steeds maar weer naar mijn gezin kijken en mezelf vergeten. En ondertussen voel ik steeds meer afscherming komen. Het minder toelaten van het geen mij echt diep van binnen raakt. Mijn vertrouwen in mensen kwijt raken en steeds verder in mijn schulp kruipen. 
“Doorndebbie snoeit haar rozenstruiken.” was ooit het doel van mijn therapie. 
Mijn rozenstruiken groeien hard inmiddels. Hun leven gevoed dood mijn tranen.

En dat moet stoppen.
Dus voorzichtig aan maar weer op zoek naar die heggenschaar. Want pas als die rozenstruiken weer helemaal gesnoeid zijn kan ik mijn weg naar geluk weer vinden.

1

Zorgeloos Pinkpop

Al een tijd geleden besloot ik met Noah, haar oma, tante en nichtje om mee te gaan naar Pinkpop. Wel alleen op Zaterdag want dan kwam Justin Bieber. Noah en ik zijn schaamteloze beliebers dus hem een keer in het echt zien zou top zijn. 

Echter liep hier in huis de spanning steeds meer op betreft het andere huis en de gemeente. En het werd hier ook steeds minder gezellig. De spanning zoog me aardig leeg en beetje bij beetje kon ik steeds minder hebben. Waar ik eerst nog heel erg uit keek naar Pinkpop begon ik er nou steeds meer tegenop te zien. Mijn energieniveau was zo laag. En van overmaat tot ramp kreeg ik er ook nog een beginnende longontsteking bij en zag het er naar uit dat ik gedwongen thuis moest blijven. Ik stelde mijn besluit wel of niet te gaan uit tot het laatste moment en hakte de avond voor Pinkpop net voor het slapen gaan de knoop door. Mits ik de volgende dag niet zieker was geworden zou ik gaan. 

Franke en de kleintjes zouden ons naar Sleeuwijk brengen en van daaruit zouden we met de rest naar Landgraaf gaan en Franke weer terug naar huis. Ik zou dan met Noah in Sleeuwijk blijven slapen en de volgende dag zou Franke ons weer komen halen. Als een BERG zag ik er tegenop. Zeker nu de spanningen nog hoger waren opgelopen met de gemeente en we op Donderdag te horen kregen dat we een ander contactpersoon toegewezen hadden gekregen en we daar Dinsdagochtend 9:00 uur een “keukentafelgesprek” mee zouden hebben. Alles in mijn hoofd draaide daar om en ik was één grote bonk zenuwen. 

Zaterdagochtend voelde ik me echt beroerd. Ik nam mijn medicijnen en wat extra pijnstilling en besloot me neer te leggen bij mijn rotgevoel en er het beste van te maken. Met je dochter naar Pinkpop en ook nog eens Justin Bieber zien is natuurlijk een once in a lifetime experience.

Franke zette ons af en een lange reis naar landgraaf volgde. Files, een idioot lange wandeling van parkeerplaats naar Pinkpop terrein, met duizenden mensen druppelsgewijs naar binnen komen, lange rijen voor consumptiebonnen, en nog langere rijen voor een simpel frietje. Maar…niet zeuren Deb dacht ik. En dat hield ik ook best vol. “Even” naar het toilet gaan was er niet bij. De rijen om in de super attractie van de Efteling te mogen waren er niets bij. Die Boels toiletten zouden toch bijna moeten voelen als een magische ervaring.

Wijn halen moest je een km voor lopen en de twee procent biertjes van de biertent zorgde voor verfrissing (en nog meer plassen) maar niet voor het stukje verdoving waar ik echt even naar op zoek was. Verdoving, vergeten, rust, plezier. En het niet geheel zonnige gedrag van twee chagrijnige 16 jarige ook niet. Maar…niet zeuren. En vooral ook mijn dochter stimuleren niet zo te zaniken. Zoveel ellende in de wereld en wij kunnen en mogen dit meemaken. 

En godzijdank… Toen we een plekje op het veld hadden bemachtigd begonnen er langzaam wat mondhoeken omhoog te gaan ipv naar beneden hangend. En toen was daar muziek… En muziek verbroedert, muziek raakt je in het diepste van je ziel, muziek ontspant, en in dit geval…muziek maakte blij. Die bas voelen in je buik, de passie van een band af zien springen, het genot van muziek maken in hun ogen zien is zo een groot cadeau. Zingen met passie. En ik genoot..ik genoot intens. Van die twee meiden die voor ons stonden te springen, mee te zingen, even hun ontevredenheid los konden laten. Ik genoot van mijn bijna 70 jarige schoonmoeder die dit toch maar even doet met haar dochter, kleindochters en mij als ex schoondochter. Dat is toch vreselijk bijzonder. Hier stonden wij met zijn 5en op een veld gewoon geschiedenis te maken. 

En vanaf dat moment was het goed…

We hebben gedanst in de regen, ik ben nat geregend tot mijn onderbroek aan toe, ik heb mijn dochter stiekem bier gegeven, we hebben staan springen en gek doen, en creëerde momenten voor het leven.

Maar nooit…echt nooit meer zal ik het moment vergeten dat Noah en ik Justin Bieber samen voor het eerst zagen. Dat magische moment vergeet ik nooit meer. Zelfs als ik er over schrijf krijg ik nog kippenvel. 

Alles werd enkel mooier en mooier….

En als afsluiter samen springen op Martin Garrix! Oh my god zo vet! Ik heb staan dansen als een klein meisje. Zag er waarschijnlijk niet uit, maar ik genoot. 

Daarna die vreselijke weg weer terug naar de auto. Maar in extase loop je dit toch anders dan de eerste keer. Vervolgens meer dan 30 minuten zoeken naar onze auto en de verlossende woorden van Kim horen, “Dit is hem volgens mij…jaaaa dit is de auto!!” 😂 Zo blij waren we. Alle natte kleding uit, vieze schoenen uit en onder dekentjes met de verwarming aan in de auto kruipen. De weg kwijt, tien keer dezelfde rotonde, plassen naast de auto en pas rond kwart voor vijf thuis. But it was all worth it!!

In een soort van roes in slaap vallen, alleen in een twee persoons bed en 4 uur later klaarwakker worden in diezelfde roes. Beneden nog stil dus nog even lekker blijven liggen en genieten van het niets hoeven doen. Niemand die mij nodig had. Sms’en met het thuisfront, snapchatten met mijn zus, en verder niets. De mooie gordijntjes die wapperde door de wind die door de open ramen naar binnen kwam. Totale rust. En toen ik stemmen beneden hoorde genoot ik eerst even van de gesprekken tussen grootouders en hun kleindochters en ging ik even later ook naar beneden. Heerlijk vertrouwd zoals het daar altijd is. Het geeft me altijd zo een compleet gevoel als ik bij Theo en Tiny ben. Alsof ik weer twee ouders heb en ik weer kind kan zijn. 

Tiny maakte een heerlijk ontbijtje en mijn zijn allen picknickte we aan de salontafel. En ik miste mijn mannen en kleine meisje echt wel hoor. En voelde me schuldig dat ik hier geen vragende kinderstemmetjes had. Maar toen ik het bad ging vullen. Het bad waar ik Zaterdag al een afspraak voor Zondag mee had gemaakt. Toen liet ik thuis ook even los. Een uur lang heerlijk genoten. Mijn spieren kwamen zo tot rust. Ik voelde de pijn en spanning uit mijn lijf verdwijnen. Zo lang geleden dat ik hiervan mocht genieten. 

Niet veel later weer herenigd met mijn hele gezin en dat was fijn. Weer even met zijn allen bij Theo en Tiny zijn en genieten van hun warmte en gastvrijheid. Lekker frietjes eten van Grand Cafetaria Ici en lekker koude witte wijn drinken. En ’s avonds lekker rozig richting huis nog nagenietend van al het fijne. Alles thuis op bed en nog even napraten en vervolgens ook in slaap vallen op de bank om daarna moe en kapot naar zolder richting bed te gaan.  Zo voldaan.

En toen was daar de Maandag. Ik werd wakker. Niets aan de hand. Ging naar het toilet, keek naar de kalender en poef…weg veilige bubbel. Ineens al die spanning er weer volledig. Dinsdag 6 Juni, 9:00 uur afspraak gemeente. Wat een Kutzooi. En door afgelopen weekend werd ik weer even terug gegooid naar de periode dat we deze zorgen niet hadden. Dat het avondeten onze grootste zorgen waren. Want wat moeten we nou weer eten. Hoe fijn was dat. Ik ben zo op…voel me echt zo oud geworden. Zo ongezond vol stress, dikke rimpels en wallen rijker, grijze kop met haar, dik lijf, oude kleren, gewoon zo alles wat ik niet wil zijn. 

Ik zou willen dat het altijd Pinkpop weekend 2017 kon zijn. Waar ik eerst zo tegenop zag werd een weekend waarin ik enorm heb genoten van mijn gezin en een stukje geweldige familie. Maar vooral een weekend waarin ik zorgeloos was. 

1

Het zuigt me leeg.

Ik zit er vandaag even helemaal doorheen. Ik heb een beginnende longontsteking, mijn energieniveau is bizar laag, en mijn zorgen en frustraties bizar hoog. Ik voel van alles tegelijkertijd. Boosheid, frustraties, verdriet, maar vooral wanhoop.

Het huizen gedoe blijft maar voortzetten en ik voel steeds meer weerstand. Maar ik voel me ook onbegrepen en ongehoord. Alsof we tegen een stel dovemansoren praten. En het maakt niet uit of dat nou de onderste tak van de gemeente is of de bovenste tak. Bij allen zie ik “horen, zien en zwijgen” aapjes voor me.

Onze mail naar de wethouder heeft niets opgeleverd. Althans, geen vooruitgang. Het zorgde ervoor dat zij de mail doorstuurde naar iemand die er meer verstand van zou moeten hebben. En die iemand belde vandaag en zei zelf dat ze er helemaal zo een verstand niet van had. Of we niet beter met iemand van de wmo konden gaan praten. Nou, door de wmo en hun onbegrip zijn we juist bij u uitgekomen beste mevrouw.

Ik heb zelf het gesprek niet gevoerd, ze had Franke aan de telefoon. Maar zijn verslag naar mij toe deed mijn bloed al koken. En waar ik normaal gesproken al mijn boosheid om kan zetten in energie gebeurde er nou niets. Ik lag op de bank, had het gevoel in foetus houding te willen liggen en viel verdrietig in slaap. Om half vier ’s middags. Daarna moest ik aan mijn schoonmoeder denken die gisteren vol energie in de woonkamer haar ideeën opperde om vervolgstappen te ondernemen. Ik reageerde wellicht niet heel vriendelijk op haar, maar haar energie en enthousiasme komen zo niet overheen met hoe wij ons voelen. En dat komt echt niet alleen door de paar maanden dat we hier nou mee bezig zijn. Maar met veel meer andere zaken. Waren we hier met 100% kracht ingestapt dan waren we op dit punt nog lang niet moe gestreden. Maar dat is natuurlijk helemaal niet aan de orde. We waren al moe. En verdrietig. En nog veel meer dan dat. We hebben voor deze strijd begon al zoveel strijd geleverd. En…het is gewoon FUCKING IDIOOT dat je voor het welzijn van je al zieke/gehandicapte kind STEEDS WEER zoveel strijd aan moet gaan.

De simpelste dingen, kilometervergoeding voor revalidatie, aanvraag van noodzakelijheden zoals een douche/toiletstoel, rolstoel, rolstoelbakfiets, driewieler, loopondersteuning, zelfs medicatie. Er verloopt bijna nooit iets soepel. Iedere maand wel weer is er iets waar je achteraan moet gaan. Het is werkelijk letterlijk en figuurlijk doodvermoeiend. En daar zijn nou school bij gekomen, een eventuele woning, gezondheidszorgen. 

Van de week hadden we het over de keuze. De keuze die wij kregen over het wel of niet voortzetten van de zwangerschap. Een keuze tussen leven of dood voor Vido. Nog altijd staan we volledig achter onze keuze. Nog altijd zullen wij ouders die voor dezelfde keuze staan adviseren een zwangerschap voort te zetten. Maar nu (pas) drie jaar verder moeten we ook eerlijk zeggen dat het behoorlijk wat van je vergt. Maar je gaat iemand toch niet adviseren een zwangerschap af te breken omdat de gezondheidszorg soms te wensen over laat of omdat de wet maatschappelijke ondersteuning veelal gewoon zuigt. 

En ja het kan altijd erger…maar een ieder draagt wat hij dragen kan en we kunnen onszelf niet vergelijken met anderen. Iedere situatie en iedere persoon is uniek. Jij bent mij niet en ik ben jou niet.

Maar terugkomend op ons huis verhaal. Het komt er eigenlijk op neer dat we terug bij af zijn. 

Kwijtschelding van de eigen bijdrage kunnen we wel op ons buik schrijven. We kunnen onze “unieke” situatie voorleggen bij Stadsring 51, wat we ook gaan doen, maar opleveren zal het waarschijnlijk niets. 

Oh en of we wel wisten dat er in Amersfoort mensen waren die wel 20 jaar moesten wachten om in dergelijke woning te mogen wonen. Waarop Franke reageerde met , “Maar ik wil er helemaal niet wonen. Ik zou liever blijven wonen waar ik nu woon. Ik had liever gezien dat Vido gezond was geweest en we helemaal niet hoefde te verhuizen.” 

En de wmo zou zogenaamd op een akkoord van ons zitten te wachten? Akkoord op wat? Op een plan dat niet concreet is? Waarvan nog de vraag is unit of aanbouw? Waar nog een veel te kleine slaapkamer in staat? Een bergruimte ervoor zorgt dat we met onze fietsen niet meer voor ons huis kunnen komen? Akkoord my ass. En als je al een akkoord zou willen moet je dat wellicht gewoon letterijk vragen.

Tja onze WMO consulente was toch wel wat verbaasd over onze stap. Maar hoe kun je eigenlijk verbaasd zijn als je het verhaal terug leest? Als je leest dat je wellicht inderdaad niet zo goed luistert naar de partij waarom het draait maar meer bezig bent met het zo goedkoop mogelijk een niet passende oplossing leveren.

De volgende stap? Een gesprek met wellicht iemand anders van de wmo. Er zou nog een terugkoppeling komen. Ik heb er geen trek in. Echt niet. Ik weet dat we naar deze woning moeten verhuizen. Ik ben verliefd op dit huis. Maar ik wil gewoon niet meer. Ik wil niet meer moeilijk. Ik wil niet weer moeten verdedigen. Moeten strijden. Ons verhaal vertellen. Dubbeltjes omdraaien. Mijn strijdlust is (even) weg. Ik kan en wil niemand onder ogen zien. Ik wil gewoon iemand die het begrijpt. Die ziet dat dit verhaal zo snel mogelijk een positief eind moet krijgen. Dat het nergens op slaat dat wij inmiddels onze zoon op de eettafel katheteriseren, dat onze auto opslag is voor zijn rolstoel en rollator, dat zijn fysieke toestand verslechterd doordat de ruimte voor hem beperkt is. Dat we hier in huis zo enorm veel spanning hebben om deze situatie dat het gewoon niet leuk meer is. 

Want wanneer gaan we verhuizen? Een vraag die dagelijks voorbij komt. Welke kamer krijg ik? Passen mijn spullen wel? Passen onze spullen wel? Kunnen we nog op onze geplande vakantie? 

Jongens, we hebben geen idee. Weten jullie wel dat er mensen in Amersfoort zijn die 20 jaar moeten wachten op zo een woning? Wees geduldig! 😐

#wmo #amersfoort #gemeenteamersfoort #spinabifida #wmoamersfoort #aangepastewoning