0

Mijn man

Je bracht zojuist de kinderen naar bed en voor het omhoog lopen stond je nog even stil voor het traphekje en keek je naar mij.

Je blik was liefdevol, rustig en ik zag daar ineens een volwassen, verantwoordelijke man en vader staan. 

Jij bent 28, ik ben 41. Bizar als ik het zo zwart op wit zie staan. Maar wel feiten. Een verschil in leeftijd wat veel aan bod is geweest. Of het nou onze familie was die er kritiek op had, of buitenstaanders die er op reageerde of dat we er zelf maar grapjes over maakte, er was en is altijd wel wat over te zeggen. 

Laatst zei je nog “Als ik nou terug kijk op hoe en wie ik toen was. Een jongetje nog. Dan snap ik niet hoe je het met me volgehouden hebt.” Maar vergeet niet hoe anders ik toen ook nog was en mijn situatie. Twee jonge kinderen, net besloten dat mijn huwelijk hem niet meer ging worden, 30 kilo slanker, en heel anders is het leven staand. Ik zeg het vaker, en jij ook, maar wij horen bij elkaar. En dat is niet voor iedereen leuk, maar dat maakt niet uit. Want voor ons is het wel leuk, en meer dan dat. Voor ons is het feit dat wij bij elkaar horen gewoon de basis voor ons gezin. Ons aparte doch heerlijke gezin waar ik niet meer zonder zou kunnen of willen. 

We hebben samen geweldige dingen gedaan en meegemaakt. Maar nooit had ik gedacht dat wij samen ook kinderen zouden krijgen. Ik was er van overtuigd dat ik dat niet meer wilde. Been there, done that. Maar toch gebeurde het. 

Ik las vanochtend een Facebook bericht terug uit 2012. De vooravond van de keizersnede van Pipp. Ik lees niet vaak iets terug van mezelf waardoor ik geraakt ben of onder de indruk van ben. Maar hier wel van. Het kwam recht uit mijn hart en ik wist het goed te formuleren. De schade aan mijn hart, figuurlijk dan, was in vergelijking met nu echt nihil. Alles leek voor de wind te gaan. Ons nieuwe huis, onze relatie, onze families, en die hele zwangerschap en iedereen die meeleefde. Wat een wolk van vreugde en liefde was dat. Het was het begin van een heel nieuw tijdperk Franke en Debbie. 

En kijk nu waar we staan. 2016. We zijn bijna klaar voor ons 5e kind. En ik zeg expres ons 5e kind omdat het niet mijn 5e kind is en jouw 3e. Wij zijn inmiddels zo gegroeid dat we een hecht gezin vormen waarin Noah en Micah al zo lang deel uitmaken dat ze voor jou zijn gaan voelen als eigen en andersom net zo. We hebben echt veel overwonnen, vooral veel verdriet en pijn. Dingen die ons zijn overkomen en ervoor hebben gezorgd dat wij er samen alleen maar sterker zijn uitgekomen. 

Ik vind ons samen uniek. Ik kan om ons lachen en om ons huilen. Maar als ik huil dan is dit vanwege mijn eigen wanhoop en angst. Angst te verliezen wat we hebben. Wanhoop omdat ik gefrustreerd ben omdat jij de dingen soms anders oppakt. Maar ik heb het volste vertrouwen in ons. Mijn hart is geen moordkuil en dat is zo fijn. Dat we alles tegen elkaar kunnen zeggen en dat we elkaar begrijpen. Echte ruzie hebben we niet vaak. Het zijn meer discussies of pesterijen of gewoon frustraties omdat jij zo van nature lui bent en ik niet 😂. Maar ook als we echt ruzie hebben dan is er altijd ruimte om er samen over te praten en onze gevoelens te laten spreken. En alleen dat brengt al zoveel begrip op naar elkaar dat al snel een kus, een knuffel of even samen huilen de rust en vrede brengt die nodig is.

Ik ben trots op ons. Blij met ons. En houd van ons. Of de mensen die dicht om ons heen staan hetzelfde zien? Ik weet het niet. Maar ik weet wel dat de mensen met wie wij echt een connectie hebben dit voelen. 

Toen ik je vanavond hoorde in de badkamer, toen ik je even daarvoor Vido liefdevol naar boven zag tillen, toen ik je even aan keek, toen voelde ik weer die trots. Jij bent mijn man. En ik vind je mooi, en onwijs aantrekkelijk (alleen die heupen he…🙄🤔) en ik zou niet weten wat ik zonder jou zou moeten. Soms vind ik je enorm kinderachtig en irritant en jij mij een gigantisch zeikwijf die nooit tevreden is, maar uiteindelijk zorgt jouw “jeugdigheid” ervoor dat ik dat ook blijf, en mijn zeikerigheid zorgt ervoor dat jij actief blijft en je inmiddels gewoon geheel uit eigen beweging op gaat ruimen 😁😂. 

We vullen elkaar aan zelfs wanneer we dat niet willen of door hebben. De manier waarop jij mij lief hebt is een manier die ik nog nooit heb meegemaakt. Het is dat ik beter weet als ik in de spiegel kijk maar anders zou ik denken dat ik de mooiste vrouw van de wereld ben. Waar ik steeds onzekerder wordt vanwege de aftakeling van mijn hoofd en lijf gezien mijn leeftijd 😂 houd jij nog steeds van ieder rimpeltje, vetrol en al mijn grijze haren. Ik vind het bijzonder en het zorgt ervoor dat ik tegenover jou totaal geen gene of onzekerheid voel of ken. 

Ik hoop echt dat ik een ouwe taaie mag worden en dat jij nog altijd even verliefd blijft op al mijn uiterlijke tekortkomingen, zelfs als ik nog ouder en rimpeliger word. Ik gun ons een lange toekomst samen, dat moet gewoon. Samen onze kinderen groot zien worden en uiteindelijk genieten waar we nu soms al over fantaseren. Groot gezin, kleinkinderen, liefde, warmte en een fundering bieden die niet kapot kan.

We zullen echt onze dalen nog wel gaan krijgen, maar zonder dalen geen pieken. En als je ze niet aangereikt krijgt moet je ze zelf maar maken. Één groot voordeel hebben we al. Onze liefde is en gaat vanzelfsprekend.

Ik hou van jou ❤️

1

33+3

1,5 week verder. Normaal niet veel tijd maar in een zwangerschap die aan zijn eind loopt is het een hele sprong. Hoe gaat het nou? Een veelgehoorde vraag. Het gaat wel beter met je krijg ik de indruk. Een veel gehoorde opmerking. Maar hoe gaat het nou eigenlijk? Nog steeds zo zwart? Of gaat het echt beter?

Nee, het is niet meer zo zwart. Wel donker, maar zwart? Nee. Ik heb goede dagen en slechte dagen, maar nadat ik mezelf een tamelijk harde schop onder mijn kont heb gegeven omdat zwart echt te zwart was geworden gaat het iets beter. Maar strijden is het wel want vanzelf komt het niet. 

Een turning point was dat we daad bij woord voegde en aan de slag gingen in huis. Het volgende moest gebeuren voor de komst van de baby. Pipp en Vido sliepen beide bij ons op de vrij ruime zolderkamer. Vido in zijn ledikantje en Pipp deels in zijn peuterbed. Midden in de nacht kwam hij nog veel naar ons en Vido sliep bij ons uit gewenning. Hij sliep natuurlijk eerst nog aan de monitor en na zijn drain revisie was ik het vertrouwen helemaal kwijt en wilde ik hem echt kunnen controleren op ademen. En zo kwam het dat hij eerst lange tijd in de co-sleeper lag en daarna in het ledikant aan de andere kant van de kamer. 

Maar goed, al maanden zeiden we dat ze naar beneden moesten. Onze kleinste slaapkamer stonden twee grote kledingkasten, lag een hoop troep, stond een logeerbed en was tevens opslag geworden voor Vido zijn medische spullen. Eenmaal bedacht hoe we het gingen indelen en de opslag voor de medische spullen gingen regelen konden we aan de slag gaan.

In onze zolderkamer 4 malm ladekastjes van de Ikea en het antiek grenen kastje van mijn ouders als commode voor de baby. Dan kon onze kleding naar boven en de kledingkasten die bijna van ellende uit elkaar vielen richting grof vuil evenals het logeerbed. 

Voor Pipp en Vido kochten we een perfect stapelbed bij de Ikea vandaan. Goedkoop, ideale hoogte en kindvriendelijk. Bij de bouwmarkt kochten we twee leuke kleurtjes muurverf en het klussen kon beginnen. Noah logeerde in Sleeuwijk dus haar kamer konden we even gebruiken om alles in op te slaan. 

In een paar dagen tijd maakte we er samen echt iets gaafs van! Franke aan de verf en als Ikea monteur 😉 en ik ging spullen sorteren, opruimen, schoonmaken  en inrichten. Ideaal voor het aanwakkeren van de nesteldrang. 

En dat was precies wat ik nodig had. Nesteldrang. Het inrichten en klaarmaken van alles zorgde voor een realiteit. De realiteit dat dit mensje in mijn buik toch echt gaat komen en wij er voor hem of haar moeten zijn. Het wassen van de kleertjes, de hydrofiel luiers, de kleine sokjes oprollen. Ineens werd het heel echt. Ik vond het heerlijk om mee bezig te zijn. Zo heerlijk, dat toen we klaar waren ik steeds maar dingen bleef zoeken om mee bezig te zijn. Gewoon omdat ik niet weer in dat diepe gat wilde vallen. 

Maar het houdt ook een keer op, zo ook mijn klusjes. En ja, daar ging ik weer. Wederom een bijzondere klote dag volgde waarin ik enorm depressief was. Maar ik kon het gelukkig wel goed aangeven, hoe ik me voelde. En ik heb echt een hele lieve en begripvolle partner wat dit soort dingen betreft en samen kwamen we wel door die dag heen. Maar ik besefte me wel dat ik het niet zomaar cadeau krijg. 

Samen met hem gesproken over mijn onrust en samen tot de conclusie gekomen dat we het allebei moeilijk vinden en ook tegen dezelfde dingen aan lopen. En dat is ook logisch. Niet alleen de komst van Vido, maar ook alle gebeurtenissen van de afgelopen drie jaar hebben er behoorlijk ingehakt. We zijn een stuk vertrouwen in het leven kwijt wat we niet zomaar weer terug vinden. We zijn bewust en onbewust gekwetst door mensen die ons dicht bij het hart zaten en we hebben samen zo een onwijs sterke band dat we ook tegen dezelfde angsten maar ook verlangens aan lopen. En dat is echt heel fijn. Dat iemand je geen zeikerd vind op momenten dat het even niet gaat, maar ook dat iemand diezelfde drive heeft om niet te lang te blijven hangen in negatieve gevoelens. 

Neem bijvoorbeeld het overlijden van mijn vader. Dat is voor ons beide een trauma. Zal ook altijd een trauma blijven. Het heeft veel angsten gegeven en ons voor altijd getekend. Er is ruimte voor al deze gevoelens maar we laten het beide niet overheersen. Het leven gaat door en het leven is te kort om steeds maar weer te laten overheersen door negativiteit. Er zijn avonden dat we tot midden in de nacht samen praten over onze gevoelens, huilen, elkaar troosten, maar altijd met een glimlach naar bed gaan. En het is een prachtig gegeven dat we dat samen kunnen doen. En dat maakt het ook zo bijzonder en fijn dat Franke ook deels mijn somberheid en zorgen in deze zwangerschap begrijpt en deelt.

Inmiddels zijn we heel dichtbij de datum van de keizersnede. We weten wanneer deze zal plaats vinden en door wie. We delen deze data niet omdat we het gewoon echt samen willen doen. Mijn schoonmoeder is de enige die de datum weet vanwege puur praktische redenen. Zij zal op Pipp en Vido passen. 

En dat vinden we al moeilijk hoor. Dat Noah,Micah, Pipp en Vido dit niet met ons samen kunnen doen. Maarja zo werkt het nou eenmaal niet. Maar we beleven zo een cocon gevoel samen met ons gezin. En we zijn geen happy happy joy joy kelly family ofzo. Maar we weten wat we aan elkaar hebben en dat gaat prima zo samen op onze manier. 

Overigens weten Noah en Micah de datum natuurlijk ook al 😉 en de naam. 

Het afwachten is nou wie er in mijn buik zit, of hij/zij gezond is (want die angst is er echt wel hoor, dat er iets is) en hoe de kraamtijd zal verlopen. 

Het is een gevoel wat moeilijk uit te leggen valt. Je maakt als gezin zoveel mee en bij Vido moesten we zo ontzettend veel los van elkaar doen en hadden Franke en ik echt het gevoel ons gezin in de steek te laten. En daarom willen we het waarschijnlijk nu zo graag samen doen. En toen we gisteren nog laat samen aan het praten waren werd ook al snel duidelijk dat we op één lijn zitten. We gaan ons niet te druk maken. Lukt het hele combi voeden niet van borst en fles dan gaan we daar niet om stressen. Dan wordt het gewoon volledig flesvoeding. De boodschappen kan ik tegenwoordig vanuit mijn kraambed bestellen dus dat houd ik nog volledig onder controle en zo komt niemand iets tekort of hoeft er niets gegeten te worden wat men niet lekker vind. De afgelopen maanden was qua eten een drama. Ik heb amper gekookt en als ik het al deed was het veelal hetzelfde. Alleen bleek het meer een persoonlijk drama voor mij te zijn dan voor de rest. Die genoten van de Patat, Chinees, Pizza stuntdagen bij Dominos, pannenkoeken, tosti’s en andere makkelijke maaltijden. Dus dat overleven ze nog wel wat langer.

Ik ben natuurlijk van plan weer net zo spoedig te herstellen als altijd dus met de hulp van Franke kom ik een heel eind. Want er is geen druk van buitenaf namelijk. Hij doet zijn normale “werk” onder dit dak. De verzorging van Vido. En zal dit blijven doen. Pipp gaat naar school en hopelijk verloopt dit soepel en zal dit ook wat rust geven. Hij heeft een continu rooster van half 9 tot 2 dus als hij het trekt om zo lang op school te zijn dan scheelt dat ook weer. Al vermoed ik dat een periode enkel de ochtenden wel voldoende is voor hem en die hele dagen later wel komen. Maar ook dat is afwachten. 

We hebben mijn schoonmoeder als kraamverzorgster “geboekt” (zij is ook officieel zzp kraamverzorgster en lactatiekundige) maar dat is meer voor mijn controles, hulp bij de voeding waar nodig en verder meer om Franke praktisch bij te staan. Bijvoorbeeld door Vido naar de revalidatie te brengen of Pipp een keer naar school ofzo. Maar ik denk niet dat ik de bedlegerige kraamvrouw zal zijn die in de watten gelegd wil worden. Dat ben ik gewoon niet. Plus we behouden gewoon graag de structuur en gewoontes die we als gezin hebben. That’s just us.

Dus tot die tijd probeer ik gewoon iedere dag weer door te komen. Soms duren de dagen onwijs lang en begint rond vieren die enorme onrust bij me, en soms vliegt de dag voorbij. Als ik me niet goed voel ga ik boven liggen en ik heb sinds een paar dagen een scooter en kan er ook heerlijk op uit gaan als ik dat wil. Voel ik me depressief dan bijt ik me er doorheen en houd ik vooral het einddoel voor ogen. 

Verstandelijk weet ik het allemaal wel maar het is aan mij taak om dat ook onder controle te houden. Als ik straks hormonaal lig te wezen dan moet, zal en wil ik er goed doorheen komen juist door mijn gezonde verstand nog ergens in het bereik te hebben hahaha. 

Kortom, moraal van dit hele lange verhaal. Ik ben onwijs bang de controle over alles te verliezen. Ik wil alles zo normaal mogelijk houden om er zoveel mogelijk van te kunnen genieten. Ik kan niet afhankelijk zijn, zo zit ik gewoon niet in elkaar. Franke is de enige van wie ik een beetje afhankelijk kan zijn en dat is voldoende. En nu hij en ik dat echt allemaal besproken hebben en er veel duidelijk is geworden ben ik ook rustiger. En is hij dat ook. De laatste weken worden dubbel. Genieten van mijn laatste zwangerschap en tevens enorm uitkijken naar ons nieuwe gezinslid. Afscheid nemen van iets bijzonders en het verwelkomen van iets heel bijzonders. 

Als we er op deze manier naartoe kunnen varen dan red ik het wel. De ziekenhuisafspraken, de verjaardag van Pipp, de voorbereidingen voor school, de laatste dingetjes in en om het huis doen, ze geven afleiding en zorgen ervoor dat de datum er is voor we het door hebben. 

En als het licht weer even uit gaat zal ik niet vergeten waar het lichtknopje zit. En anders heb ik een man die hem wel weet te vinden. Misschien niet zo makkelijk maar hij vind hem wel. 

Gewoon omdat we een team zijn. ❤️

32 Weken

Dikke voeten, kind wat al de hele dag dusdanig ligt dat er geen eten bij kan, ik misselijk ben en ik overheerlijk op plekken geschopt word dat ik hem/haar bijna kan aangeven voor mishandeling. 😉
Maar morgen, Vrijdag 22 Juli ben ik 32 weken zwanger! Joehoe!
En dat is geen sarcasme maar echt joehoe!

Ik heb een aantal logjes staan die jullie niet kunnen zien en waarvan ik eigenlijk wel blij ben dat ik ze niet heb gepubliceerd.
Vooral mijn laatste log was vreselijk. Ik zat zo enorm diep in mijn “depressie” dat ik niet eens meer heel rationeel kon nadenken.
Alhoewel, ik heb hem niet gepubliceerd dus er zat toch nog een beetje verstand in me.

Ik wilde graag loggen over “Donker tijdens een zwangerschap”.
Want eerlijk is eerlijk….hoe graag ik ook anders had gewild is deze zwangerschap meer donkerheid dan opgewekte zonnige dagen.
Geheel tegen mijn zin in. Want op mijn 41e mag ik echt niet klagen over hoe mijn lichaam het verder doet. Ik ben vitaler dan menig jong en fris bloempje met dikke buik.
Maar man oh man…wat een geestelijke worsteling is dit toch.

Ik voel me weleens schuldig over al mijn zorgen, mijn verdriet en mijn angsten. Want mijn vorige zwangerschap resulteerde immers in een levend kind. En ik zeg specifiek levend omdat ik ook vrouwen ken die na een overleden kindje nogmaals zwanger zijn geraakt en het in mijn ogen veel zwaarder heb gehad.
Dingetje van mij…mezelf vergelijken met anderen en dan vinden dat ik het recht niet heb om me “zo” te voelen omdat er altijd mensen zijn die het zwaarder hebben.

Maar ik kan er niet omheen. Ik had mij verheugd op de ideale zwangerschap. Kortom…de zwangerschap die ik van Pipp had. Oh serieus, daar kan ik nog heimwee naar krijgen. Ondanks mijn gepuf en gesteun was dat zo een heerlijke zwangerschap waar ik van genoten heb. Zelfs aan het eind, hoogzwanger verhuizen, de boel op orde krijgen…het maakte niet uit.
Ik leefde deze zwangerschap steeds weer toe naar momenten om mezelf daarna een goedkeuring te kunnen geven om zorgeloos te kunnen genieten. Maar het lukte me steeds niet. Het kloppende hartje, de nekplooimeting, de combinatietest, de 20 weken echo, de groei echo. Steeds weer als iedereen tevreden was liep ik wel opgelucht naar buiten maar kwamen al snel al mijn zorgen weer.

We liepen recent in de Ikea en kwamen daar een groep tegen met verstandelijk beperkte jongeren die gezellig aan het winkelen waren.
1 van die jongeren had de neiging of tik om de hele tijd een soort van oerkreet te maken. Ik schrok me serieus iedere keer de pleuris.
Maar wat kon zij er aan doen…helemaal niks. Maar toen bedacht ik me ineens….wat als je “moeder van” bent en dit in je eigen huis plaats vindt?
Ik raakte echt in paniek. Wat als ons kindje een dergelijke beperking zou hebben? Kan ik dat wel aan? Vido zijn beperking is lichamelijk en dat is toch een wereld van verschil.
Maar sinds die dag kan ik het niet uit mijn hoofd zetten…
Wat als we straks de keizersnede hebben en we horen ons kindje huilen en daarna komt er een arts naar ons toe om ons te vertellen dat er iets mis is met ons kindje?

Waarom kan ik niet gewoon onbezorgd zwanger zijn? Want ik heb verder een fijne zwangerschap. Mijn buik is prachtig (al zeg ik het zelf), ons kindje doet het bij iedere controle goed, en ik heb weinig lichamelijke klachten.

Morgen ben ik 32 weken zwanger….we zijn druk bezig met zijn of haar komst. We weten wanneer hij of zij komt mits alles rustig blijft in de buik.
Ik vind het super spannend maar tegelijkertijd ben ik over veel dingen ook heel relaxt.
Keizersnede? Ach…boeit het…zolang het maar goed gaat.
Ziekenhuisopname? Oh heerlijk…even rust en al duurt het 4 dagen…dat betekent 4 dagen ontbijt op bed hahaha.
Lukt de borstvoeding niet? Prima, genoeg flesvoeding te koop.
Slapeloze nachten? Dan slaap ik overdag wel bij.

Ik ben aan het aftellen….het duurt niet lang meer of we hebben er nog een kindje bij…
Mijn lieve hemel…een 5e kindje….ik had het nooit voor mogelijk gehouden maar toch is het zo.
Het is geen makkelijke weg geweest, echt niet.
Mijn geestelijke toestand zorgt er nog weleens voor dat ik heel diep weg zak.
Maar het neemt niet weg dat we er bijna zijn, bijna bij de geboorte van dit wonder.
Bijna bij de afsluiting van ons gezin.
5 kinderen!
Dan is het klaar….

Ik word gelijk gesteriliseerd op mijn eigen verzoek.
Het is goed zo…
Mocht Franke ooit die drang nog krijgen zoekt hij maar een draagmoeder 😉 of een leuke vriendin voor erbij hahaha.
Maar uit mijn lijf niet meer.

Ik kijk uit naar volwassen leeftijden. Noah en Micah beide aan tafel met partner, misschien zelfs kinderen.
Pipp, Vido en ? in de pubertijd, ik in de keuken om eten te maken voor iedereen en Papa aan tafel om alles in het gareel te houden hahaha.

Ik hoop echt dat het me gaat brengen waar ik zo op hoop.
Mijn verleden heeft me heel anders laten zien en zwaar teleurgesteld.
Laten we hopen dat het mij anders vergaat. Dat ik heb geleerd en weet hoe het niet moet.
Dat mijn gezin wel stand houdt en dat ze met zijn allen weer een fijne familie op kunnen bouwen.

Maar voor nu ga ik weer verder met aftellen….want het komt dichtbij…..heel dichtbij….

25 weken 5 dagen


Soms vind ik het nog maar moeilijk te geloven dat ik echt zwanger ben. 

Mijn buik groeit 


Ik voel getrappel en gedoe. Het leeft, het beweegt, het is gewoon echt. Ik wilde dolgraag van deze zwangerschap genieten. Alles voor de laatste keer in mij opnemen, iedere minuut absorberen, ik had me van alles voorgenomen.

Maar om eerlijk te zijn is dat heel moeilijk. Als ik een verslag deel over een goede controle en ik lees in de lieve reacties veelal “mooi, en dan nu genieten” dan denk ik precies hetzelfde. Ik voel mij echter heel anders. Want hoe mooi en fijn ik zwanger zijn ook vind moet ik nou ook eerlijk toegeven dat zwanger zijn na de foetale chirurgie en vroeggeboorte van Vido en heftige miskraam daarna, helemaal niet zo leuk en vanzelfsprekend is. Ik blijf iedere afspraak rete spannend vinden. Iedere echo zenuwslopend. En eigenlijk ben ik er wel klaar mee.

Ik vind de kwaaltjes e.d. niet zo vreselijk. Maar psychisch is het een strijd die niemand begrijpt en als ik het probeer uit te leggen begrijpen mensen het nog steeds niet en merk ik dat er gedacht wordt “mens wat zeur je nou..”.

Nou heb ik het begrip van anderen niet per se nodig want het zwanger zijn doe ik toch echt alleen. Maar ik merk dat ik wel introverter word, minder deel en gewoon niet lekker in mijn vel zit.

Vandaag stond er een afspraak voor een pret echo. Want ik wilde dit kindje leren kennen op niet medisch vlak. Weten hoe het er uit ziet. Genieten van dat beeld zonder arts aanwezig. Maar toch weer werd ik zenuwachtig. Ik deelde het niet. Was bang dat we tijdens de echo misschien toch weer slecht nieuws zouden krijgen. Bang weer teleurgesteld te worden maar ook om andere teleur te stellen. En daarom zei ik niets. Ging ik met Franke, Noah en Pipp naar het echo bureau en werd ik pas rustig bij het aanschouwen van dit prachtige mensje in mijn buik.

Ik zag het meest schattige neusje, mooie volle lipjes, bolle wangetjes, en ik kon zo duidelijk zien dat dit een broertje of zusje is van onze andere kinderen. Zo bijzonder. 

Maar omdat ik zoveel spanning opgebouwd had kwam er na de echo ook een enorme ontlading. Maar ook weer een ontlading enkel voor mij voelbaar. 

Inmiddels ben ik de 25 weken en 2 dagen gepasseerd. De zwangerschapsduur waarop ik samen met Vido geopereerd werd. Een mijlpaal! Natuurlijk ook omdat de 25 weken grens heel belangrijk is. 28 weken en 2 dagen, het aantal weken dat Vido het volhield in mijn buik. Dat wordt de volgende mijlpaal. We zijn er bijna.

Maar ik kijk uit naar het eind. Naar het moment dat ons kindje gezond en wel op mijn borst ligt. Ik hou van mijn dikke buik, ik hou van de zelfverzekerdheid die ik voel als ik zwanger ben, en ik zal ervan blijven houden. Maar een gezond kindje en mijn stevige mentale staat weer terug is toch wel een groot verlangen van me op dit moment. 

De weken kunnen me niet snel genoeg gaan. Maar voor die tijd nog even namen bedenken, 2 slaapkamers in orde maken, de nodige spullen aanschaffen (had bijna alles al weggedaan 🙊), geboortekaartje uitkiezen  , en een zomervakantie overleven. En dan mag je komen lief kindje.

Jij die ons gezin compleet maakt.

Moederdag 2016

20-6015

Ik had net zo goed Moederdag 2015 neer kunnen zetten, of 2014, 2013, 2012 en zo terug tot de dag waarop mijn moeder voorgoed veranderde.
Onze moederdagen waren fijn Het was bijna altijd warm, en van te voren werden de weerberichten goed in de gaten gehouden.
Wordt het BBQ weer?
We bedachten een mooi cadeau voor mijn moeder, want naast haar verjaardag was Moederdag één van de weinige momenten waarop we onze moeder echt konden verwennen zonder dat ze het overdreven vond.
Met zijn allen kwamen we op de Kruiskamp, goed gemutst en er zin in.
Ik keek er altijd naar uit.
Het moment waarop ik een vaste partner en ook schoonmoeder kreeg (mijn vorige partner had geen levende moeder meer) vond ik het moeilijk om mezelf die dag in tweeën te splitsen. Ik was namelijk zo graag bij mijn eigen familie.
Ik vond Moederdag toen al een stuk minder leuk. Niet om mijn schoonmoeder hoor, maar het feit dat je moet kiezen bij wie je wanneer bent en hoe lang.
Toen ik zelf moeder werd veranderde er eigenlijk niets aan, want als je kinderen nog klein zijn is het allemaal anders.

Moederdag veranderde voorgoed voor mij toen mijn moeder een herseninfarct kreeg waarbij ze zo beschadigd raakte dat ze in een revalidatiecentrum terecht kwam en we allemaal niet wisten hoe ze daar uit zou komen.
Als klap op de vuurpijl besloot mijn vader haar ook nog eens als echtgenoot in de steek te laten en was mijn hele leven voor altijd anders.
Franke deed niet aan Moederdag dus verplichtingen richting zijn moeder vielen al weg en er bleef alleen mijn (ex) schoonmoeder over.
Ondanks dat de druk van het splitsen van de dag weg viel en het altijd enorm fijn en gezellig was in Sleeuwijk heb ik altijd de warmte van Moederdag bij mijn moeder thuis gemist, en nog steeds.

Ik schrijf weinig over mijn moeder en ik heb mij de laatste tijd afgevraagd waarom.
Maar ik vind het moeilijk, het doet me pijn.
Mijn moeder is er nog, ze leeft. Dit doet ze in een soort van appartement in een woonzorgcentrum.
Ze woont er super gaaf, maar eigenlijk vind ik wonen een groot woord.
Ik houd met heel mijn hart en ziel van haar maar ik mis haar zo.
Mijn moeder heeft inmiddels een aantal herseninfarcten gehad en uit haar laatste MRI een aantal jaar geleden is gebleken dat het eigenlijk een wonder is dat ze nog functioneert zoals ze functioneert aangezien ze echt forse beschadigingen heeft op diverse vlakken.
Ze kan kleine stukjes lopen met een driepoot. Moeizaam, wankel en enigszins slepend. Want ze heeft tussendoor ook nog een keer haar heup gebroken waardoor het lopen nog moeilijker werd.
Haar linkerarm kan ze niet meer gebruiken, het is een soort van zwaar spastisch geworden. Haar vingers staan in een bizar onnatuurlijke stand en ze weigert een brace te dragen.
Ze ziet er onverzorgd uit, haar haar is lang grijs geworden, haar gebit slecht, ze is incontinent (niet volledig), en haar emoties zijn een totale wirwar.
Haar geheugen is niet meer goed (soms ineens heel goed) en ze is heel emotioneel.
Het feit dat mijn vader haar in de steek heeft gelaten heeft er bij haar voor gezorgd dat ze alle wil om door te gaan kwijt is geraakt.
Zijn dood was voor haar een vreselijke klap maar ook een opluchting.
Want het voelde voor haar niet meer alsof hij haar bewust in de steek had gelaten, zijn dood kwam immers onverwacht en ongewild.
Nu voelt ze zich weduwe in plaats van gescheiden vrouw met wie iedereen medelijden heeft.

Ze heeft een aantal bestedingen in het woonzorgcentrum en in haar hoofd een strak schema wat bestaat uit RLT4 kijken, de hele dag dat ze in haar appartement is.
Dat kan zijn op haar bank of in haar bed, waar ze heel vroeg in ligt.

Met mijn hele gezin op bezoek ervaart ze niet als prettig. Het is druk, chaotisch en teveel prikkels voor haar.
Maar soms heeft ze een goede periode, zoals afgelopen 5 Mei en dan besluit ze ineens dat ze naar een verjaardag wilt komen.
Niet te lang, een uurtje, maar ze laat zich wel naar ons toe brengen door mijn oudste zus.
Mijn jongste kinderen zien haar erg genoeg niet eens als Oma. Ze vinden haar primaire reacties een beetje eng en tevens ga ik niet vaak meer naar haar toe.
Ten eerste omdat de afstand voor mij te ver is om alleen naar haar toe te kunnen, en ten tweede omdat ik het soms gewoon echt niet kan.
En dat haat ik aan mezelf. En een ieder die me het verwijt begrijp ik volkomen.
Soms verberg ik mezelf achter excuses zoals de afstand, of mijn drukke gezin, en soms zijn het ook echt geen excuses, maar de waarheid is dat ik er veel te weinig naar toe ga sinds wij in Vathorst wonen en ik niet meer zelfstandig naar haar toe kan.

En het is raar, het klopt niet. Want mijn moeder was echt alles voor me, alles. Ik kon me gewoon niet voorstellen dat ik zonder haar zou kunnen leven.
De dag dat zij haar eerste herseninfarct kreeg was de dag dat ik het gevoel had volwassen te moeten worden.
Als een klein kind stond ik huilend onder de douche, mijn tweede kind net een week of 7 oud.
Ik was zo bang haar te verliezen, en wat was ik ontzettend blij dat ze zo snel herstelde.
Ze was er nog.
Ik genoot van mijn moeder, intens.

We deden alles samen en het lijkt weleens dat mijn vader mijn held was maar mijn moeder was de heldin der heldinnen en stond ver boven mijn vader in deze lijst. Ze stond met stip op nummer 1!!

Mijn moeder was een vrouw met een enorm groot hart, en een gat in haar hand zou mijn vader zeggen.
Ze was de Oma die ieder kleinkind maar kon wensen.
Ze kon super lekker koken, breide de mooiste truien voor haar kleinkinderen, verwende ons allemaal stuk voor stuk.
Buurvrouw Tante Janny was haar beste vriendin en ze had nog genoeg andere vriendinnen.
De deur stond altijd open en er ging geen dag voorbij of er kwam wel iemand op de koffie.
Gewoon omdat mijn moeder lief en hartelijk was als ze was. Iedereen was welkom, je kon altijd mee eten, had je geen geld dan stopte ze snel wat in je hand voor je de deur uit ging, had je ruzie met iemand koos zij altijd jouw kant, ze was een lieverd eerste klas.
Ze luisterde naar me, troostte me, we hadden samen tradities die ik nog steeds in ere probeer te houden en waarover ik vol liefde kan vertellen tegen mijn man en kinderen.
Ik lijk op haar, heel veel. Niet in alles hoor, want ik ben een kattenkop en streng. Zij was dat niet.
Van haar mocht ik alles en als het van mijn vader niet mocht zorgde zij er wel voor dat het wel mocht.
Ieder vriendje en vriendinnetje was welkom.
Toen ik vertelde dat ik verliefd was op een vrouw vond ze dat alleen maar prachtig. “Ik ben zelf ook een beetje lesbisch hoor kind, daar maak ik geen geheim van.”.
En toen ik een relatie met een 17 jaar oudere man kreeg zei ze “Ach, op een oude fiets moet je het leren toch?” .
En toen ik uiteindelijk trouwde en kinderen kreeg met Harald was ze blij maar ze zei altijd “Jij houdt dit niet vol, jij bent een veel te vrije vogel om dit vol te houden.”
Maar nooit een slecht woord over onze partners.

De warmte die zij aan ons gezin gaf was goud waard en misschien wel haar mooiste erfstuk aan mij.
Want heel soms, als we hier kerst vieren, een verjaardag of gewoon spontaan een feestje hebben, en mijn neefje en/of nichtje zeggen mij dat ze het fijn hebben gehad, dat het ze doet denken aan de Zondagen van vroeger bij Opa en Oma thuis. Dan kunnen ze mij geen groter compliment geven.
Wat mijn moeder altijd het liefste deed, zorgen voor, dat heb ik ook. Ik wil dat mensen het fijn hebben, dat ze niets tekort komen, dat ze liefde, warmte maar vooral geborgenheid voelen.

Maar zolang mijn moeder nog leeft vind ik het allemaal heel erg moeilijk. Want het voelt alsof ik haar niet mag missen nu ze er nog is. Alsof ik maar dankbaar moet zijn dat ze nog leeft en ik naar haar toe kan gaan.
Maar hoe kan je iemand niet missen als je haar in haar ogen aankijkt en je krijgt een lege blik terug?
Als je haar moet troosten in plaats van zij jou?
Als je voor haar moet zorgen in plaats van zij voor jou?

Ik ben mijn oudste zussen enorm dankbaar. Dankbaar dat zij de taken op hun hebben genomen om ervoor te zorgen dat mijn moeder er goed bij zit.
Ik heb een tijd voor haar gekookt en gingen met vast schema bij haar op bezoek maar na haar opname in Bilthoven is alles veranderd.
Vooral mijn oudste zus heeft ze grootste zorg en verplichting en daarvoor mijn diepe respect.
Ik heb geen contact meer met haar sinds de scheiding van mijn ouders, en ze mag een hekel hebben aan mij en mijn keuzes.
Maar dat geeft niet. Ik heb geen hekel aan haar en vind het super dat ze voor onze moeder zorgt als zij doet.

Ik ben bang voor de dag waarop ik mijn moeder echt zal verliezen, maar tegelijkertijd denk ik dat ik dan pas de ruimte ga voelen om haar echt te missen.
Maar nu doet het me nog pijn om haar te zien en haar niet altijd meer te herkennen.

ma

Ashes to ashes, dust to dust.

 7 Mei 2013, de vogels floten en het daglicht kwam al vroeg door de kieren van de gordijnen heen.

Het was een uur of vijf, slapen lukte mij niet meer. Vandaag was de dag dat ik voor altijd afscheid van jou moest gaan nemen.

Al vanaf jouw overlijden lag je in het mortuarium en kozen wij er bewust voor niet naar jou toe te gaan.

Waarom niet? Een vreselijke reden die er eigenlijk niet toe zou mogen doen.

Ieder bezoekje zat namelijk een behoorlijk prijskaartje aan vast. Een prijskaartje waar wij voor op zouden draaien en wij simpelweg niet konden betalen.

Terwijl ik iedere dag het verlangen had bij jou te zijn troostte ik mezelf maar met de gedachten dat de dag van afscheid je er nog mooi bij zou liggen. Hoe te minder uit de koeling hoe te mooier het lijk blijft immers.
Pipp was nog zo klein, net 1,5. Makkelijk was het niet om alles te moeten regelen en rouwen met zo een klein mannetje om ons heen. Maar het bracht soms ook lucht op momenten dat je het gevoel had te stikken.

Hij lag naast me in de co-sleeper en werd vrolijk wakker. Ik was nerveus. Misselijk. Bang. Ook als je als moeder op je kwetsbaarst bent blijf je moeder.

Noah en Micah helpen bij hun kledingkeuze en geruststellen over wat komen ging. Pipp verzorgen, alles draaiende houden en het hoofd boven water houden. 

Ik mocht NIET verdrinken! 

Gelukkig ging Pipp met mijn schoonmoeder mee zodat wij daarna konden doen wat we moesten doen.
De eerste stop was het mortuarium. Voor het eerst sinds 30 april zouden we jou weer zien. Ik vond het zo eng.

Ik had al een aantal mensen dood gezien en afscheid van genomen. Waaronder Emmo*.
Maar dit was heftig voor me.

Als iemand totaal onverwacht uit je leven gerukt wordt is dit zo anders.

We kwamen bij jou en daar lag je… Verdomme pa…daar lag je.

Zo cliché, maar het was alsof je sliep. Maar dan met een lelijke plek op je voorhoofd. 

Maar ook dat waren we van je gewend. Hoe vaak jij je kop wel niet stootte 😂 😉 Maar wat was het toch bizar dat je niet wakker werd. Dat daar mijn redder in nood stil bleef liggen.

Ik keek naar je. Maakte foto’s. Ik wilde dit niet vergeten. Het zou me helpen om te realiseren dat je er echt niet meer was. 
En toen moest de kist dicht. 
Een moment waar ik best angstig voor was. Ik herinner mij namelijk nog tot in detail hoe we de kist van Emmo* dicht moesten draaien. Hoe onzeker ik al was omdat ik mij echt niet geaccepteerd voelde als soort van buitenechtelijke dochter.

En toen moesten we de knoppen aandraaien en draaide mijn knop dol en brak af 🙁 .

Ik voelde me zo schuldig. Maar bij jou ging gelukkig alles goed 😊. 

Maar wat was het toch zwaar om jou de lijkwagen in te zien gaan.

We reden richting het rusthof. Achter jou aan. Althans, de lijkwagen waar jouw kist en lichaam in lagen. Ik maakte nog een foto, het was zo bizar. De hele week was al bizar geweest maar dit moment maakte het allemaal zo angstig echt.

Eerst stopte we in de kruiskamp, dat moest gewoon. Toen we daar stopte werd alles echt. Buren, kennissen, familie, vrienden, ze stonden er op jou te wachten. 

Geen idee wie er op jouw crematie zou komen. We hadden uitnodigingen verstuurd maar allemaal in zo een waas gedaan dat ik het niet meer precies wist.

Wat ik wel wist was dat ik iets voor wilde dragen. Dat ik niet 100 keer hetzelfde verhaal wilde vertellen en ook niet dat het zijn eigen leven ging leiden.

Eerlijk is eerlijk, de Kruiskamp is toch een buurt waar verhalen hun eigen leven kunnen gaan leiden. En dat wilde ik niet. Geen wilde verhalen over jouw dood.
Je lag daar gewoon. Dat was het. 

Pa, het was zo mooi allemaal.

Het was echt prachtig weer, prachtig!  We kwamen aan rijden en zag bekende en vertrouwde gezichten. En al jouw kleinkinderen waren er!  Zo belangrijk! 

Ja er waren ongemakkelijke momenten. Zoals in de familiekamer waar we ineens stonden zonder echt het gevoel te hebben familie te zijn. Maar ach…het idee was er. Al jouw dochters waren er, los van wat er ooit is gebeurd was dit zo belangrijk voor jou. 

Irma maakte foto’s. Ik had het haar specifiek gevraagd omdat ik niets wilde vergeten.
Alles stond klaar.

De muziek…ppff pa die muziek.

Wat moet je in godsnaam laten draaien als je de dood nooit op die manier hebt besproken?
Toen je net was overleden zette Marije, een nichtje van Franke een linkje op mijn Facebook van een nummer van Bløf. Zo stil. Ik zeg eerlijk…ik had het echt nog noooooit gehoord. 
Maar na de eerste woorden wist ik het…dit nummer verwoord jouw dood precies. En vanaf het eerste moment dat ik het hoorde werd het ook “jouw” nummer. Zoals het voor vele nabestaanden het nummer van “hun” gemis is.

Micah wilde graag “Opa” van Marco Borsato horen omdat jullie dat samen ook geluisterd hadden. En het nummer van Adèle vond jij zelf zo mooi. 
Maar er miste iets. Iets echt Tons!  En na even zoeken wisten we precies wat.

Ik sprak, Brenda sprak en Franke sprak. Hoe mooi deed hij dat ❤️.

En toen het eind..het moment dat men langs jouw kist kon lopen om afscheid te nemen. De tune van jouw all time favorite programma, Studio Sport. Het was in ieder geval de lach op ons gezicht. 

En toen werd alles ineens echt.
We moesten afscheid van jou gaan nemen.

Voorgoed. 

Jouw lichaam zou vernietigd worden.

Verbrand.

As zou alles zijn wat er nog over zou blijven.

Ik had zoveel nare beelden in mijn hoofd over crematies. Vlammen, lijken die omhoog komen tijdens de verbranding, de meest vreselijke beelden. De waarheid was zo anders.

De oven leek op het luik van de Chinees waar de bakken bami doorheen komen. Alles middels drukken op de knoppen. En zo liet ik jou de oven in gaan. Een druk op de knop. Luik open, kist dat er doorheen rolde en daar ging je. De rode wanden ruimte in.

En terwijl jouw lichaam voor altijd verbrand werd tot as dronken wij koffie en aten wij cake een ruimt verderop. De leegte die ik toen voelde vergeet ik nooit meer.

Nu was je weg. Nooit meer kon ik jouw gezicht in het echt zien. Of het nou dood of levend was, het was jouw tastbare gezicht. Maar pas een week na jouw overlijden begon alles pas echt. 

7 Mei 2013. 
Het was warm, net als vandaag. Ik verlangde naar het alleen zijn met mijn gezin. Jou missen met hen alleen.

7 Mei 2016.
Het is warm. Ik verlang naar samen zijn met mijn gezin. Maar met jou erbij, met jou en alle anderen die ik zo mis. Jou missen met zijn allen.

(* Emmo is mijn biologische vader. Ik ken hem als vriend van mijn ouders vanaf mijn geboorte, maar toen ik 17 was werd mij verteld dat hij mijn biologische vader was.

Ik had een hele hecht band met hem maar Februari 2008 stierf hij aan de gevolgen van Leukemie. Onze band was echter anders dan de vader/dochter band die ik met Ton had.) 

1

Dit was niet de afspraak!

Vandaag stond voor ons een belangrijke afspraak op de agenda, namelijk de 20 weken echo.
Het is moeilijk te omschrijven hoe dat voor ons voelde na de 20 weken echo die wij eind 2013 van Vido hadden en waaruit bleek dat hij Spina Bifida had.
Voor ons hield het in dat we andere angsten hadden, zoals bijvoorbeeld de combinatietest die we dood eng vonden, althans de uitslag.
En de 20 weken echo bracht hele andere angsten met zich mee. Geen angst voor Spina Bifida, en toen we met 16 weken bij de Gynaecoloog waren en hij uitgebreid naar de hersentjes en de rug keek hadden wij alleen maar de hoop dat hij ook nog even naar de rest zou kijken.

Vandaag was het dan zover, eindelijk de echo. Ik was lang zo zenuwachtig niet als ik voor de combinatietest was, maar toen we in de wachtkamer zaten en het maar duurde voor we aan de beurt waren kwamen er steeds meer zenuwen.
In eerste instantie was het een beetje warrige afspraak. De Gynaecologe was een bijzonder aardige vrouw, aan haar lag het niet.
Maar het was druk in het ziekenhuis en ook aan haar adres. Vandaag was in het nieuws gekomen dat ze in het Meander ook de natuurlijke keizersnede aanbieden en daarover wilde diverse journalisten wel wat weten. Maar goed…het was tijd voor onze echo.

We bespraken nog even kort de foetale chirurgie, Vido zijn “toestand” en gingen snel over tot het kijken in de buik.
Ons kindje lag er niet gunstig voor en precies achter het litteken van de foetale chirurgie.
Dit samen gaf een slecht echo beeld, maar goed genoeg om sommige dingen uit te kunnen sluiten.
Wat echter heel vreemd was en gelijk in beeld kwam was een witte streng die schuin door de baarmoeder liep.
Ze deed alsof ze er niet veel aandacht aan schonk maar toch kwam de streep steeds weer in beeld.
Ze wilde diverse dingen heel goed in beeld hebben die bij voorgaande echo’s niet zo belangrijk leken.
Of de voetjes geen klompvoetjes waren, de handjes en vingertjes, het lipje, beentjes, armpjes.
En niet specifiek om alleen te meten maar alles werd grondig bekeken.
Ze gaf aan dat een andere collega naar de streng moest kijken, maar dat kon helaas niet vandaag.
Tevens was het beeld te slecht om uitsluitsel te kunnen geven of ook daadwerkelijk alles goed was met het kindje.
Maar voor zo ver ze nu kon zien was leek het allemaal wel goed. Ze wilt nog even goed het hartje bekijken en de dingen die ze vaag in beeld had goed bekijken.
Het verontruste mij niet. Maar de streng in de baarmoeder wel, deze was ook nog niet eerder gezien.

Het zou een amnionstreng kunnen zijn. Het zag er een beetje uit zoals op dit (even klikken) plaatje.

Natuurlijk moet je nooit googlen, dat moesten we ook niet doen nadat we te horen kregen dat Vido Spina Bifida heeft.
Maar ik ben blij dat ik het toch heb gedaan.
In eerste instantie schrok ik heel erg. Er was in het Nederlands weinig over bekend, maar na wat speurwerk vooral op medische sites ben ik al een stuk wijzer.
En ik heb mezelf ook wat gerust kunnen stellen.

Maar waar ik het moeilijk mee heb is dat ik wederom een stukje vertrouwen kwijt ben, en dat was het eerste wat ik voelde.
Natuurlijk was er al angst, en die angst is er niet voor niets.
Voor ons staat een 20 weken echo niet meer in verband met even gezellig naar je kindje kijken, hoe graag we ook zouden zien.
En dat heeft niets te maken met onnodig dingen dramatischer maken dan ze zijn, maar simpelweg met een traumatische ervaring.
Het woord trauma vind ik erg heftig maar dat is het wel.

En we zijn al zoveel vertrouwen kwijt geraakt de laatste jaren en ik had zo gehoopt dat we vanmiddag thuis waren gekomen met fijn en blij nieuws.
Dat we opgelucht op de bank konden ploffen met wat prachtige echo plaatjes en iedereen die mee had geleefd mede konden delen dat alles prima in orde was.
Dat we even weer wat vertrouwen terug hadden gekregen.
Maar dat was niet zo.
Ik probeerde dapper te blijven, kroop achter de laptop en ging lezen. Zoals ik ook deed toen we slecht nieuws over Vido te horen hadden gekregen.
En ineens brak er iets en begon ik te huilen.

En het enige wat ik voelde was teleurstelling en verdriet en de vraag “waarom??”.
Ik had zelfmedelijden, heel even.
Ik vond het oneerlijk dat we weer een obstakel te verwerken kregen, dat er weer zoveel angst in ons leven is.
De grote angst is dat het op zijn engels gezegd het “Amniotic Band Syndrome” is.
Dat ons kindje verstrikt raakt in de streng wat voor ernstige complicaties kan zorgen en zelfs de dood tot gevolg kan hebben.
Dat mag gewoon niet gebeuren. Klaar!
Ik kan het niet afdwingen maar ik wil het gewoon niet toelaten dat er weer fucking drama in ons leven komt!
We hebben genoeg gezeik en ellende gehad en dit mag NIET mis gaan!

Ik hoop dat we Donderdag terecht kunnen voor een echo en dat we gerust gesteld worden. Dat het een amniotic sheet is ipv amniotic band.
Het scheelt maar één woordje maar dat woordje maakt een wereld van verschil.

Inmiddels ben ik al een stuk geruster door een hele hoop informatie die ik heb gelezen.
Maar ik ontken niet dat mijn hoofd bonkt, de onrust door mijn lijf giert en de teleurstelling groot is.
Pas nu voel ik hoezeer ik verlang naar rust en naar gewoon simpelweg genieten.
Al protesteert mijn lijf hevig omdat ik bijna 41 en zwanger ben, mij zal je (bijna) niet horen klagen.
Zolang dit maar goed blijft gaan, ons kindje kan groeien en niet door zo een klote complicatie in de baarmoeder gevaar loopt.
Ik hoop dat we tot 37 weken mogen blijven genieten van dit wonder in mijn buik en we ons vertrouwen weer terug gaan krijgen.

Maar ik zal nooit meer dingen voor lief nemen…echt nooit….
Het leven is kwetsbaar, of het nou om beginnend leven gaat, jong leven, oud leven…het is kwetsbaar.
Te kwetsbaar om voor lief te nemen.

3 maanden verder

Ik schrok toen ik zag dat mijn laatste blog van 16 Januari 2016 was.
Schandelijk, 3 maanden NIETS geschreven op mijn log.
Natuurlijk wel volop op facebook, op Vido zijn pagina en heel soms op zijn log.
Maar het echte werk heb ik gewoon laten verstoffen.
Niet geheel zonder reden hoor, want er is weer genoeg gebeurd in ons leventje.
Dus Michelle (een lieve vriendin die ik nog een update verschuldigd ben.), om allereerst even antwoord te geven op jouw vraag.
Hoe gaat het in puppenland??
Nou super! 😀

We hebben dus sinds 30 Januari een hondje in huis! Maar niet het hondje waar we al zo lang op zaten te wachten via de stichting waar ik eerder over schreef.
De communicatie verliep slecht en slechts enkele dagen voor ze zou komen werd me mede gedeeld dat ze iets aan haar traanbuisjes zou hebben.
Dat een dierenarts er hier even naar zou kijken maar dat het waarschijnlijk niets ergs zou zijn.
Nou heb ik 16 jaar lang een hond gehad met verstopte traanbuisjes en weet ik wel degelijk wat een problemen het op kan leveren en ook wat een dierenarts kosten het kan brengen.
Dus toen ik vroeg of hun dan ook deze kosten zouden dragen kwam daar geen antwoord meer op en voelde het voor ons niet meer goed hier mee door te gaan.

Maar we hadden ons inmiddels wel al maanden verheugd op gezinsuitbreiding in de vorm van een hondje.
En zoals mijn moeder zou zeggen, “Als Debbie iets in haar kop heeft zit het niet in haar kont.”
Dus ik zette mijn zoektocht voort en kwam terecht bij een schattige pup met mega grote oren en een enorm schetig koppie.
Onze Nacho! Een kruising Chihuahua / naakthondje die inmiddels helemaal bij ons gezin past.
Ik had me misschien ietsje meer moeten inlezen over de rassen hahaha maar inmiddels hebben we ook haar nukken geaccepteerd.
Zo is ze niet het meest sociale hondje het eerste uur dat je bij ons op visite bent, of als je haar buiten op straat plots wilt aaien.
En gelijk heeft ze ook. Maar het was voor mij even wennen aangezien ik 16 jaar lang een ontzettend sociale hond heb gehad.
Wel is ze net als mijn lieve Pebbles enorm aanhankelijk naar ons gezin toe, vooral naar mij.
Ze kruipt het liefst in me. De hele dag!
Maar ook met de kinderen gaat het super en iedereen is even gek op haar.
Alleen zijn vind ze helemaal niets en dan brult ze de hele boel bij elkaar, maar we werken er aan zullen we maar zeggen. (sorry buren)
Ik vond de eerste paar weken best pittig en snapte ineens weer waarom het zo lang duurde voordat ik de knoop had doorgehakt, maar we hebben het meest zure deel van de appel wel gehad.

En dan komt er nog meer gezinsuitbreiding! Namelijk eind Augustus 2016!
Want dan verwachten we een BABY! Een broertje of zusje voor Noah, Micah, Pipp en Vido!
Ik ben momenteel 17 weken en 3 dagen zwanger van mijn vijfde kindje en rond 37 weken krijg ik een keizersnede omdat je na foetale chirurgie zoals ik die heb gehad niet langer meer dan 37 weken zwanger mag zijn.

Het waren spannende en heftige weken. Niet alleen was ik doodziek, zieker dan iedere andere zwangerschap, maar ook was er veel angst bij me of alles wel goed zou gaan. En toen de vreselijke spanning die we hadden i.v.m. de combinatietest die we hebben laten doen.
Maar tot zo ver ziet alles er helemaal goed ui! Vorige week nog een echo gehad bij de gynaecoloog bij het meander medisch centrum en er was geen sprake van een open ruggetje of andere afwijkingen die op deze termijn gezien kunnen worden.
25 April hebben we de 20 weken echo en zullen we weten of alles ook daadwerkelijk in orde is.

Deze zwangerschap is al 17 weken heel heftig. Zowel fysiek als mentaal. Ik ben extreem misselijk geweest tot en met week 14 en kon echt bijna niets eten of drinken en het was echt even afzien. Vooral voor mijn lieve gezin. Daarnaast maakte alle onzekerheden me echt helemaal gek, ppfff.
De dag van de uitslag van de nekplooimeting was ik letterlijk ziek van de spanning. En toen we een goede uitslag kregen had ik het gevoel alsof ik weer kon ademen.

Inmiddels probeer ik zoveel mogelijk te genieten. Ik ben nauwelijks meer misselijk en heb alleen maar last van normale kleine kwaaltjes en ik voel goed dat ik geen 18 meer ben maar dit jaar 41 word.
Maar ik neem het allemaal op de koop toe, want dit is mijn laatste zwangerschap en ik vind zwanger zijn iets enorm bijzonders en geniet echt van dat groeiende kindje in mijn buik. (behalve die eerste 14 weken dan)

(Wederom kwam ik er weer eens niet aan toe een langer logje af te maken. Inmiddels is het 25 April en hadden wij vandaag de 20 weken echo. Daarover meer in het logje hierboven.)

1

Huizen dromen

Net als vele andere mensen struinen wij regelmatig Funda af. Vooral sinds we weten dat we een aangepaste woning nodig zullen hebben is de nieuwsgierigheid groot.
In Amersfoorts (e.o.) is het aantal grote aangepaste eengezinswoningen beperkt. Het zou voor ons nog een aardige zoektocht worden een woning te vinden zo zei onze WMO consulente.
Ze dacht eerder aan een gewone grote eengezinswoning met grote tuin waar dan een woonunit voor Vido in geplaatst kan worden.
Hiervoor betaal je maandelijks een fikse eigen bijdrage bovenop de meestal hoge huur voor een grote eengezinswoning.
Ondanks dat ik probeer er heel kalm onder te blijven en ik dankbaar ben dat we hier wonen bekruipt me toch steeds meer het gevoel dat we er echt niet onderuit komen. Maar het baart me wel zorgen waar we in Amersfoort terecht zouden komen.

Ik woon hier heerlijk dus dat maakt het ook niet makkelijker.

Op Funda komen de leukste woningen voorbij die makkelijk aan te passen zijn of al aangepast zijn. En ondanks dat ik vaak enthousiast mee doe met Franke en fantaseer over het wonen in de gevonden Funda woning, kom ik daarna al snel weer met beide voeten op de aarde.

We hadden ons vorig jaar al verdiept in een pgb hypotheek en kwamen er al snel achter dat dat eigenlijk een afgelopen zaak was.
En ondanks dat wij vinden dat dat echt nergens op slaat is het helaas niet anders.

Nou heb ik eenmaal in mijn leven een koopwoning gehad. Samen met Harald. Maar na onze scheiding had ik eigenlijk die ambitie ook niet meer om ooit nog een woning te kopen. Ik ben gewoon een die-hard huurster.
Maar als je dan ik deze situatie komt dan bekijk je toch alles met andere ogen.

Vandaag vroeg ik Franke of hij een stukje wilde autorijden met me.
Ik zit niet zo lekker in mijn vel en ben veel onrustig en heb dan even iets nodig waar ik rustig van word.

Dus Pipp en Vido gingen mee in de auto, konden ze lekker tukken.
En daar gingen we.

Langs onze oude woning ik het vermeerkwartier, langs het oude ziekenhuis waar drie van mijn vier kindjes zijn geboren.
En toen binnendoor langs Woudenberg, Scherpenzeel, Barneveld, Ermelo, Krachtighuizen (coole naam he?!) Putten, Voorthuizen, etc.
Even wegdromen bij leuke woningen, knusse dorpjes, landelijk leven.
Zag mezelf op sommige stekjes al lekker de stallen van mijn paarden mesten, geitjes eten geven, het erf vegen 😂.
Wat hebben we toch een prachtige huizen gezien.

Als er “te koop” stond opende we Funda en namen we even een kijkje binnen.
En toen we door Ermelo reden wist ik het, hier wilde ik wonen.

Maar helaas, om in Ermelo te kunnen wonen moet je eerst de loterij winnen.
Dus ik zocht op een straal van 15 km, dat was nog wel acceptabel.

En toen ineens stond daar een huis met 7!! slaapkamers, waarvan 1 beneden en een badkamer beneden.
En dat voor €199.900 vraagprijs!
In Zeewolde! En ik zat Franke net nog te vertellen dat ik ook wel ik Zeewolde zou willen wonen.
Dus ik stuurde Franke de link van de woning om thuis te bekijken.
Maar hij vroeg “zullen we er even langs rijden?” en ik bedacht me geen moment en zei gelijk “Ja!”.

Dus daar gingen we, op naar Zeewolde.

Voordat Har en ik in 2007 onze woning aan de Ruijterstraat kochten hadden we ook al eens in Zeewolde gekeken en ik heb er altijd een goed gevoel bij gehad.

Ik ging er vanuit dat de woning in het echt veel minder aantrekkelijk zou zijn dan op de foto. We reden de straat in en bijna aan het eind, naast het hoekhuis stond het dan. Wow! Dit is echt een heel leuk huis! En Franke was het volmondig met mij eens.

De buurman was bezig bij zijn garage dus we voelde ons wat ongemakkelijk en reden snel door. Nog even achterom en door de wijk.
Op mijn telefoon door de foto’s heen bladerend van het huis. En zo ver als onze fantasie kon gaan waren we het al aan het opknappen en indelen.
Vido zijn kamer, Vido zijn badkamer, kamer voor Noah, kamer voor Micah, kamer voor Pipp en ook nog eens een kamer voor ons zelf. Zelfs voor een eventueel 5e kindje is er ruimte!!

Badkamers moeten vernieuwd evenals de keuken en de rest natuurlijk naar smaak. Zou dus nog een bouwbudget moeten komen. Kosten koper, etc etc etc. We bleven maar door blaten 😂.

En bij thuiskomst waren zelfs de oudste kinderen enthousiast! “Maar kunnen we dan wel dit schooljaar afmaken?”.
Hahaha 🙂 waar hebben we het over jongens!

Maar goed, het gaat niet uit ons hoofd.
Dus we willen niet zomaar onze fantasie stoppen en hebben zojuist besloten dat we het huis volgende week willen gaan bezichtigen mits het nog niet verkocht is.

We moeten dit gewoon van binnen zien. En als die klik dan nog steeds zo groot is geeft het misschien energie en doorzettingsvermogen om brutaal te zijn en banken binnen te stappen.

Want nee heb je, en ja kun je krijgen.
Toch?

Oh en de betekenis van de straatnaam past ook gewoon bij ons ❤️

“Het woord biotoop komt uit het latijn en is een samengesteld woord. Het woord bios betekent: Leven. Het woordt Toop betekent: Plaats Samengevat betekent het woord dus leefplaats. Toch omvat een biotoop meer dan alleen de woning van een dier of een plant. Het is meer de leefomgeving in de ruimere zin van het woord. Wanneer we de woonomgeving vernauwen dan komen we bij het woord habitat. Een habitat is ook een leefomgeving, maar dat kan bijvoorbeeld het grasland zijn binnen een biotoop.”

http://www.funda.nl/koop/zeewolde/huis-49548362-biotoop-24/

Vandaag 2 jaar geleden.

Net wakker uit een operatie waarvan ik nooit dacht dat hij überhaupt ooit mogelijk was. Gewoon omdat ik vroeger nooit voor mogelijk hield dat het zo ver zou kunnen gaan in de medische wereld. Maar het kon wel, en het gebeurde ons, alhoewel…wij kozen er voor.
Foetale Chirurgie, intra utrerine chirurgie, open foetale chirurgie of hoe je het ook maar wilt noemen.

Vido zat iets meer dan 25 weken in mijn buik. Een operatie die veel teweeg bracht, een operatie zonder garanties, een operatie die hoop maar ook angst gaf, een operatie waar we bewust voor kozen maar met enorm veel emoties.
We zijn nou twee jaar verder en het krijgt allemaal steeds meer een plek en ik kan de hele situatie steeds meer relativeren.
De vraag die veel voorbij komt vanwege onder andere Vido zijn extreme vroeggeboorte is, “Hebben jullie er spijt van?”.
En het antwoord wat ik er na twee jaar op kan geven is nog steeds volmondig “Nee!” .
Ik heb geen spijt, Franke ook niet. We zijn niet over één nacht ijs gegaan en ook na alles wat er is gebeurt hebben we er geen spijt van.
Het heeft iets moois gebracht, het heeft ons wijsheid gegeven, kracht, meer ruggengraat.

Wat ik wel heb gemerkt is dat het ook afkeur heeft gebracht. Vooral mensen die een kindje hebben met Spina Bifida voelen zich een soort van aangevallen door onze keuze. Alsof wij Spina Bifida niet gewoon hadden kunnen accepteren zoals het zou komen zonder interventie.
Alsof wij hun kind afkeuren, of in sommige gevallen hun keuze niet voor deze operatie te gaan als deze al werd aangeboden.
Totale onzin natuurlijk. En ik begin mij er steeds meer aan te ergeren dat mensen mij, ons, hierop veroordelen.
Ik vind het vreselijk kortzichtig. Wij hebben nooit een wondermiddel verwacht, wij wilde nooit Spina Bifida hiermee genezen (wat ook niet kan) en wilde ons nooit boven een ander plaatsen.
We voelen ons juist heel erg verbonden met andere ouders die ook een kindje hebben met Spina Bifida. Met of zonder foetale chirurgie.

Ja wij hebben een risico genomen, een groot risico, we hadden ons kind kunnen verliezen. En ondanks dat we geen spijt hebben zou ik het nooit een tweede keer doen. (wat ook niet kan)
En waarom niet? Omdat ik het risico niet meer zou kunnen en durven nemen een kindje te verliezen.
En dit zeg ik na alles wat we nou hebben meegemaakt, na de miskraam die we afgelopen zomer nog mee hebben gemaakt, maar vooral nadat we Vido hebben mogen verwelkomen, maar vooral nadat we Vido hebben mogen leren kennen.
Er zijn nog zo vaak momenten dat ik hem aankijk en denk “Stel je toch eens voor dat hij er niet zou zijn…”.
Ik kan het me niet eens voorstellen.

Maar ik wil heel duidelijk hebben dat wij de keuze hebben gemaakt om voor foetale chirurgie te gaan omdat we voor Vido het beste wilde, ook als dat inhield dat de kans bestond dat we hem zouden kunnen verliezen. Hoe krom of cru dat ook klinkt.
Maar wij voelen ons niet beter dan een ander omdat we dit hebben gedaan, wij vinden Vido niet beter omdat hij dit heeft ondergaan.
Vido heeft nog steeds Spina Bifida, is nog steeds deels verlamd, heeft een waterhoofd en een drain, een klompvoet, hakvoet en twee heupen uit de kom.
We dealen met dezelfde dingen waar andere ouders ook mee dealen, sommige meer, sommige minder.
Ook Vido heeft de nodige zorg, katheteriseren, darmspoelen, revalidatie, fysiotherapie, (soms) sondevoeding, ziekenhuisafspraken, etc.

Ook ons leven heeft een drastische wending genomen.
Franke werkt soms als freelancer maar vanwege mijn chronisch ziek zijn, het niet hebben van een rijbewijs en onze gezinssamenstelling is hij grotendeels thuis en doen wij samen de zorg voor Vido. Zonder hem thuis zouden we het gewoon niet redden.
Wij zijn dus afhankelijk van het PGB wat we voor Vido krijgen omdat we de zorg van Vido zelf doen en er bewust voor kiezen geen zorg in natura te willen.
Dit is simpelweg niet mogelijk in ons gezin en zou voor teveel onrust zorgen.

Twee jaar geleden vergeet ik nooit meer, wat was het vreselijk intens.
Franke die zo enorm zenuwachtig was en zo bang was ons te verliezen, het enorme ziekenhuis dat zoveel indruk maakte.
Een ander land, andere gewoontes, een cameraploeg die ons volgde, artsen uit het buitenland, een enorm lief en zorgzaam team aan andere specialisten om ons heen.
Ik zie mezelf nog de operatiekamer in lopen, met mijn rechterhand hield ik de achterkant van mijn operatiehemd vast en liep naar de operatietafel om daar op plaats te nemen.

Ik heb veel operaties gehad in mijn leven waarvan diverse tamelijk zwaar. Maar bewust deze operatie in stappen deed iets aparts met me.
De zenuwen kwamen pas nadat ik mijn infuus geprikt kreeg en duurde gelukkig maar even.
Al veel gelezen over de operatie en veel advies gekregen van lotgenoten, en eerlijk is eerlijk, het zou pittig worden.

Het moment dat ik het bovenstaande filmpje op nam kan ik mij nog precies herinneren, ik dacht echt “is dit het nou?”, maar nog geen minuut later ging ik compleet out en kreeg ik medicatie tot de grens van toxiciteit.
Het werden 48 intensieve uren, angstige uren, maar ook mooie uren.

Franke en ik hebben de kracht om van heftige momenten altijd iets moois te maken, hoe verdrietig of spannend een situatie ook is.
We hebben samen al aardig wat heftige dingen meegemaakt en vinden altijd een soort rust en voelen enorm veel liefde als we terug denken aan deze dingen.
Dit naast natuurlijk het verdriet, of de angst of de spanning die die situatie ook met zich mee bracht.

Het kamertje waar wij de 5 dagen daarna samen doorbrachten is in mijn hoofd misschien wel één van de mooiste kamertjes waar we ooit samen hebben doorgebracht.
Het ritueel dat Franke had ontwikkelt om ’s avonds op pad te gaan op zoek naar lekkere broodjes met korting 😉 , en de verrassing die hij mee nam uit één van de snoep automaten.
De kannetjes koffie waar hij zo van genoot, het opklapbed dat uit de kast gehaald moest worden iedere nacht. Mijn bed zo laag mogelijk zodat we toch een soort van samen sliepen.
De verpleging die heel zachtjes deden als ze mij mijn medicatie kwamen brengen, en dit om Franke niet te wekken.
De ritjes naar de verdieping beneden waar we de spannende echo’s kregen om te kijken of alles nog goed was.
Bezoek uit Nederland, de kinderen weer zien (dat was heel heftig) en ons langzaam opmaken voor de lange rit naar huis alwaar een bed in de woonkamer op mij stond te wachten om eigenlijk tot 37 weken zwangerschap op te moeten blijven liggen.

We hebben een mooie tijd gehad, Franke en ik, en in dit tijd hebben wij een hele speciale band ontwikkelt met ons toen nog ongeboren kind.
Met zijn 3en bewandelde wij een weg die voor altijd invloed heeft op ons leven.
En de mensen die hier thuis de boel regelde zijn we voor eeuwig dankbaar.

Ik mis het weleens, de tijd samen. De intensiteit. Ik verlang er soms zelfs weleens naar.
Want zulke momenten wijzen mij er weer eens extra op hoe krachtig we samen zijn en wat we samen aan kunnen.

Na deze dag 2 jaar geleden kwamen we in een totaal ander leven terecht. Maar toch, op de één of andere manier voelt het alsof het bij ons hoort.
Al heb ik het echt weleens vervloekt hoor, dat hele verrekte spina bifida.
Mezelf 100.000 keer afgevraagd waarom het “ons” overkwam, of beter gezegd ons kind.
Was het allemaal niet genoeg geweest?

Maar als ik zie hoe we het nu doen, hoe het nu gaat, dan ben ik trots, en dankbaar. Dankbaar omdat we niet gelijk het diepe in zijn gegooid.
Natuurlijk is een kindje dat geboren wordt met 28 weken zwaar, helemaal met alles wat er bij Vido bij kwam kijken.
Maar het kwam allemaal goed. En het is ook goed zo.

De nieuwe fase waar we in zitten worden we nog veel geconfronteerd met de foetale chirurgie. Het staat in ieder verslag en ondanks dat het steeds meer in het nieuws is wordt er toch nog veel naar gevraagd. Hoe het was, hoe het is gegaan, en vooral wat de uitkomst is.
Het hoort er allemaal bij.

De afgelopen 2 jaar hebben we diverse mensen kunnen helpen bij het geven van advies. Mensen die in dezelfde situatie zaten.
Sommige kozen wel om ervoor te gaan, en andere durfde het niet aan en heb ik het ook afgeraden.
En sommige kwamen niet in aanmerking terwijl ze heel graag wilde.
Het voelt fijn om iets voor anderen te kunnen betekenen en het is fijn als mensen je complimenteren.
Dat ze het fijn vinden dat je ze geen kant op wilt duwen maar je alle kanten heel eerlijk belicht.

Ik was een tijd heel actief met bekendheid willen geven aan Spina Bifida, vooral omdat ik het abortus percentage nog zo belachelijk hoog ligt.
Maar die missie staat even op een laag vuurtje. Niet omdat ik niet wil, maar gewoon omdat Spina Bifida ervoor zorgt dat er even minder tijd voor is.
Daarentegen blijf ik er over schrijven in de hoop dat mensen daar ook informatie in vinden of kracht uit putten.
Een ieder die ik ermee kan helpen is er één tenslotte!

Vandaag twee jaar geleden lag ik te knokken als een malle en lag ik meer dood dan levend in een bed.
En nu, twee jaar later zet ik zo in volle gezondheid mijn laptop uit.
Kruip ik op de bank om nog even fijn wat tv te kijken om daarna samen met mijn lief naar bed te gaan.
Even lekker tegen elkaar aan kruipen en elkaar vast houden.
Iets wat twee jaar geleden niet kon.
En samen dankbaar zijn voor wat we hebben en voor wat gaat komen!

Lobi!

(Mocht je het nog niet gezien hebben en interesse hebben in onze operatie, dan kun je HIER klikken om onze filmopnames te zien.)

(97 dagen geleden)Test 1,2,3.

Ik heb er geen geheim van gemaakt dat we heel graag nog een kindje zouden willen krijgen. En achter de schermen zijn we daar dan ook veel mee bezig geweest.
In bed nog niet echt heel erg actief maar dat had meer te maken met het feit dat ik een enorm lange nasleep heb gehad van mijn miskraam.
Mijn cyclus leek weer normaal dus we deden een poging, maar die maand was ik tijdens mijn vruchtbare periode aardig ziek dus van intiem zijn was weinig sprake.
Komt de maand daarop wel dachten we.
Ik heb altijd een cyclus van 28 dagen en ik heb zo een mooie app “Period tracker” die mij aangeeft wanneer mijn vruchtbare dagen zouden moeten zijn.
Dus in November was het serieus kluswerk maar tot mijn verbazing werd ik 4 dagen voor ik eigenlijk ongesteld moet worden ineens zwaar ongesteld.
Daar kwamen ineens allerlei twijfels, ben ik in de overgang, is er iets aan de hand, waarom ineens na jarenlang een normale cyclus ineens zo een korte.
Maarja…het was nou eenmaal zo dus we deden het er mee. Ik was een beetje teleurgesteld want het had me echt fijn geleken om deze zomer een kindje te krijgen.
Ik krijg een keizersnede, dat is een ding wat zeker is. Maar waarschijnlijk ook eerder dan de 38 weken die normaal gelden.
Dit i.v.m. de kans op het scheuren van mijn foetale chirurgie litteken. De kans bestaat zelfs dat we met 36 weken een keizersnede krijgen.
Maar goed…ik voerde weer trouw het begin van mijn menstruatie in en kreeg weer een overzichtje met de vruchtbare dagen, de ovulatie en de adviesdagen om intiem te zijn.

Damn, met de kerst…pppff…nou of dat gaat lukken weet ik niet hoor.
Seks hebben op commando is sowieso al een dingetje.
Schat, vandaag ben ik vruchtbaar dus moeten we wel even seks hebben.
Uhm…oke.
Voordeel van het getrouwd zijn met een jonge man, je hoeft het woordje seks maar in je mond te nemen of er is zin. 😉
Je kunt ook iets anders in je mond nemen, maar daar had ik dan weer geen zin in. 😛
Dus ach, tijdens de feestdagen waren we niet alleen bezig met stress dingen 😉

En dan is het gewoon door leven en gaan met die banaan.
Vorige week zei Noah ineens “Mama, jij moet toch volgend weekend ongesteld worden??”
En ik checkte mijn kalender, en inderdaad. 9 Januari moest ik ongesteld worden.
Ze had het nog niet uitgesproken of ik kreeg vreetbuien en buikpijn.
Weer niet gelukt.

Maar ik was wel nieuwsgierig of ik nou weer eerder ongesteld zou worden of niet.
Dus iedere dag dacht ik, ja…het is zover en rende ik snel naar het toilet uit angst door te lekken.
Maar ik kreeg ook aardig wat opvliegers 🙁 en toen besefte ik mij ineens dat mijn moeder ook vrij vroeg de overgang in ging en mijn zus ook.
Het zou toch niet…40 en dan al de overgang in?

Het bericht dat Anouk zwanger was van haar 6e kind kwam volop in het nieuws. Dit nadat ze vrij eerlijk was geweest over het feit dat ze aardig wat miskramen had gehad het afgelopen jaar.
Ik dacht nog bij mezelf “ppff…je moet wel heel graag willen om het steeds weer te doorstaan.” , want eerlijk is eerlijk…mijn laatste miskraam was heel heftig.
Het was een soort mini bevalling met een enorme nasleep.
Maar toen ik Anouk ineens zag stralen met die buik van haar dacht ik…kijk…het kan ook goed gaan.

Maar ik hield mezelf ook een beetje voor de gek.

Want een miskraam krijgen na het krijgen van een kindje met een beperking geeft nog meer onzekerheid en vraagtekens.
Want een miskraam kan ik nog redelijk verwerken en een plekje geven.
Natuurlijk is het heel verdrietig als je eerst een kloppend hartje hebt gezien en op de volgende echo een dode embryo ziet.
Maar het krijgt uiteindelijk een plekje.
Ik kende de kindjes van mijn miskramen niet. Ze hadden nog geen herkenbare vorm, nog geen duidelijke plek in mijn toekomst.
Ze waren meer dan welkom en ik was enorm dankbaar weer zwanger te mogen zijn, maar ik ben ook heel nuchter en weet dat het mis kan gaan.
Daarom beperk ik mezelf in het begin van een zwangerschap enorm in het dromen naar…in het kijken naar de toekomst.
Komt er ook nog eens bij kijken dat ik de eerste maanden bizar ziek ben en ik een zwangerschap dan meer een hel dan hemel vind.
Wat het mij vooral heeft gebracht is heel veel onzekerheid, heel veel vragen, en heel veel angst om het toch nog een keer te proberen.

Mijn laatste zwangerschap kwam met enorm veel emoties. Wat was ik blij dat die twee streepjes er stonden, zo blij. En ook Franke was zo enthousiast.
Maar ineens werd ik overvallen door enorm veel angst. Ik werd zo benauwd van de malle molen waar we gelijk in terecht kwamen.
Afspraken, bloedonderzoeken, afspraken voor een combinatietest, gesprekken met “wat als” , het benauwde me enorm.
Na de eerste echo hadden we ons dan ook al voorgenomen dat we de combinatietest wel zouden doen maar we daarna even rust wilde.
Even geen medisch gedoe. (mits die test anders zou uitpakken dan wij hadden gewenst natuurlijk)
Toen bleek dat het hartje van ons kindje was gestopt met kloppen en we het levenloze kindje opgekruld in mijn buik zagen waren we dan ook bijzonder teleurgesteld en enorm verdrietig. Maar wat overheerste was onzekerheid en angst.
De cijfers zijn duidelijk, zeker vrouwen in mijn leeftijd hebben grote kans op een miskraam, maar ondanks dat de cijfers van het krijgen van een kindje met spina bifida nog veel bizarder zijn waren we toch een beetje naïef.

Tot aan de 20 weken echo van Vido ben ik dat zelf geweest, naïef. Vol vertrouwen stapte ik altijd de kamer van de verloskundige in.
Vol vertrouwen een kloppend hartje te horen, vol vertrouwen geen verdikte nekplooi op de echo te zien, vol vertrouwen dat de 20 weken echo prima in orde was.
Maar toen kwam daar ineens “slecht” nieuws en dat veranderde mijn hele wereld.

Niets is meer vanzelfsprekend als het gaat om zwanger worden of zwanger zijn. Alles komt met angst, twijfel, terughoudendheid.
En toch is de enorme wens daar nog. Ik kan het niet uitleggen, maar dat gevoel zit echt door mijn hele lichaam.
Ik heb nou vier kinderen en ik had nooit gedacht dat ik zo een aantal ooit zou krijgen.
En ondanks de enorme hobbels die ik met ze heb gehad vind ik het zo enorm leuk en bevredigend om moeder te zijn.
En nee ik doe het echt niet perfect, maar ik doe het op mijn manier en vol liefde.

Mijn (ik schrijf overigens bewust heel vaak over mijn, ik, mezelf etc dat heeft er niet mee te maken dat ik alleen sta in deze wens) wens is zo sterk dat ik bereid ben om er heel ver voor te gaan.
Dan maar tien miskramen dacht ik van de week. Dat is best bizar natuurlijk. Ga ik ook niet redden hoor, want als ik zie hoe groot mijn angst is geworden na de vorige miskraam kan ik het me niet voorstellen dat ik überhaupt de 3 aan zou kunnen.

En toen was het gisteren, de dag waarop ik ongesteld moest worden.
We gingen naar de Kruidvat, ik kocht een doosje met daarin 2 van de goedkoopste testen die ze hebben.
Vroeger was ochtendurine noodzakelijk, tegenwoordig volgens mij niet meer zo.

We kwamen terug uit de stad en met een smoesje ging ik naar boven. Ik ben nooit geweest van het testjes doen met zijn twee.
Zo stil mogelijk pieste ik in een potje. Ik pakte mijn telefoon erbij om het op te nemen. Ik wilde Franke namelijk wel deel uit laten maken van iets spannends.
Ik deed vier druppels met een pipet in het desbetreffende venster en toen was het 5 minuten afwachten.
Normaal staar ik zo een ding constant aan, maar nu ging ik keurig iets anders doen tot de klok 5 minuten verder was.

Ik pakte mijn telefoon, begon met filmen, en begon met de klok.
Toen ging ik naar de test,….en ik raakte stil van het beeld wat ik zag.
De laatste dagen had ik me vager gevoeld, soms misselijk, soms ineens slapend op de bank, hoofdpijn, zere borsten, en ik ging er dan ook vanuit dat ik zwanger was.
Maar ik wilde toch een test om aan te kunnen tonen dat het ook echt zo zou zijn.

En daar stond het ineens in beeld, twee streepjes…je bent zwanger.
En daar stond ik ineens. Stil, bevroren, totaal overvallen door angst.
Alles kwam ineens op me af.
Testen, keuzes, miskramen, twijfels, spanning.

Ik ruimde alles snel op, verstopt onderin de prullenbak en stopte de test in de zak van mijn vest.
Wat ik er mee moest wist ik echt nog niet, ik was in paniek. Zomaar ineens.

Er was zoveel onzekerheid in ons leven. Plus het feit dat ik echt overvallen werd door angst.
Ging ik hem dit vertellen? Of ging ik de komende weken afwachten hoe het zou gaan om hem teleurstellingen te voorkomen.
En wilde ik het eigenlijk wel weten? Ik wil helemaal geen verloskundige of arts zien, laat staan een kloppend hartje met 7 weken ofzo.
Dus ik besloot het stil te houden. Ik wilde gaan voor de 12 weken, dat was mijn doel.

Maar toen kwam daar ineens een belangrijke brief waar we al lang op zaten te wachten. Heel belangrijk voor de toekomst van Franke.
En toen kon ik het niet meer stil houden.
Dus ik stuurde hem eerst het eerste filmpje. Daarop stond het doen van de test maar nog zonder resultaat.

Vol vragen en ongeloof keek hij mij aan. “Kutwijf!! Heb je het weer alleen gedaan??” zei hij met een verbaasde lach.
En toen hij merkte dat de video stopte was het “Huh, wat is de uitslag??”
Want de tweede was nog niet binnen.

Toen het tweede filmpje binnen kwam was hij eigenlijk vol ongeloof, net als ik was en nog altijd ben.

Tezamen met de post was dit gewoon echt even teveel om te handelen.

“We” zijn gewoon weer zwanger. De test is positief!
En wat gaat het ons brengen? Geen idee!
Blijft het goed gaan? Wordt het een miskraam? En zo niet hoe zijn de volgende echo’s?
Is het wederom een kindje met een aandoening? Spina Bifida? Hartafwijking? Down Syndroom?
We weten het niet, we weten eigenlijk nog helemaal niets.

In mijn paniek heb ik een vroedvrouw, een oud vriendin/kennis om advies gevraagd.
Wat zijn de verplichtingen, waar “moet” ik heen, maar vooral…wat “moet” ik niet.
Want we willen eigenlijk nog helemaal niets.

Ik wil deze eerste drie maanden, als ze me al gegeven zijn, overleven. Want serieus…ze zijn een hel voor me.
De maanden daarna zijn qua misselijkheid niet veel beter maar ik voel me in ieder geval fysiek beter, fitter.
Wel willen we een combinatietest dus daar zullen we voor in actie moeten komen.
Maar eerst maar even die eerste weken door komen.

Dan neem ik contact op met mijn vorige verloskundige en ga ik eerst in goed gesprek met haar om uit te spreken wat ik wel of niet trek, en zo ook voor Franke.

Maarja…ik ben dus zwanger… 4 weken en 1 dag volgens mijn periode tracker. Het is nog niets dus eigenlijk. Maar wel genoeg om je hele levenswijze om te gooien.
Geen wijn meer, geen rauwe shit, toegeven aan slaap, pukkels tot en met accepteren, de nacht doorkomen met minimaal 1 toilet bezoek, mijn enorme moodswings.
Laten we maar hopen dat het allemaal goed komt.

Wat positief is, is dat ik steeds meer in de ban raak van mijn emoties, of hormonen ook wel gezegd.
En ik hoop dat dat de komende maanden ook zo blijft.

Maar dan ook de vraag, wanneer vertellen we het?
Ik zeg eerlijk, ik deed die test het liefst via een live stream 😉 , gewoon omdat zoveel mensen zo meelevend zijn.
Maar dat dat niet kon begreep ik ook nog wel.

Maar als het aan mij ligt vertel ik het nu iedereen al. Dan hoef ik geen toneel te spelen en dan ontvangen we ook meer steun, simpelweg omdat zoveel mensen ons nog een kindje gunnen. Maar ik heb ook zo een knaagje aan me wat het liefst alles stil wilt houden. Ik hoop dat alles gewoon goed en gezond is en we dan ala Anouk ineens met zo een 20 weken buik kunnen pronken. Maarja..zo zijn we toch ook niet echt.

Dus deze week wachten we in ieder geval even af. Even laten bezinken. Wennen aan het idee en vooral ik wennen aan mijn nieuwe lichamelijke status.
Want ik merk het nu al een beetje, maar de aankomende tijd nog veel meer. En ik haat het, maar heb het er ook zo enorm veel voor over, al moet ik 9 maanden doodziek zijn.
Het worden weer enorm spannende dagen, weken, hopelijk maanden.
En ik hoop vanuit de grond van mijn hart dat ik iedereen er wederom in mee mag nemen, zonder abrupt eind, zonder drama, gewoon wij, blij etc.

Ik ben vandaag 4 weken en 1 dagen zwanger van een nu nog klompje cellen. We gaan er weer voor!

DebZ na 5 dagen Detox!

Vanochtend begon ik de dag met koffie!! Oh wat heerlijk…KOFFIE…met een dikke laag opgeklopte melk, en een zoetje! Het was goddelijk! Zo goddelijk dat ik twee mokken nam i.p.v. mijn gewoonlijke ene mok!
Iets wat ik misschien wel het meeste heb gemist de afgelopen vijf dagen.
En zojuist nam ik geen broodje of iets anders te eten maar een flesje veggie soep! Echt?? Ja echt!
We hebben namelijk niet alle flesjes op gekregen omdat we of gewoon echt heel moe waren en vroeg naar bed gingen of omdat er simpelweg niet meer bij paste.
Dus de komende 3 dagen drink ik twee juizs flesjes per dag gewoon omdat het kan 🙂 en omdat het gewoon gezond voelt en ook is, zo een flesje van juizs!
Maar goed, ik neem jullie even mee naar de afgelopen vijf dagen. Op facebook heb ik wel één en ander gedeeld maar nu ook even op mijn weblog.

Dag één was misschien wel het moeilijkst! Ik ben heel eerlijk, ik vond de meeste sapjes echt niet lekker! Maar dat heeft niet echt met de sapjes te maken maar meer met het feit dat ik een hoop van de ingrediënten in het dagelijks leven niet gebruik omdat ik ze niet lust. Zo vind ik komkommer echt niet lekker, behalve met azijn, suiker en een beetje zwarte peper. Maar in bijna ieder flesje zit dus komkommer, gruwel! De bietensap en wortelsap had ik het minst moeite mee en kon ik ook wegnippen.
Waar we beide veel moeite mee hadden was de veggie soep met zoete aardappel, terwijl dat me juist de lekkerste leek. Maar iets wat er in zit gaf gewoon een rare riebel.
De eerste dag weet je niet wat je kunt verwachten dus ieder flesje, ieder eerste slokje is gewoon spannend. Wat ga ik proeven, hoe gaat het vallen?
Het bizarre was dat we beide echt heel vroeg echt kapot waren. Ik lag er die avond om kwart voor negen al in! Dat is bizar vroeg voor mijn doen.
Maar ik kon mijn ogen niet meer open houden. Ik ging naar bed met de verwachting dat ik de volgende dag vol frisse energie mijn bed zou uit springen en de wereld aan zou kunnen.

Niets was minder waar hahaha, ik heb die nacht gezweet als een malle en de volgende dag voelde ik ieder spiertje in mijn lichaam.
Alsof ik topsport had beoefend.
Waarom voelde ik me niet net zo fit als alle bloggers van wie ik ervaringen had gelezen?
Franke voelde zich net zo beroerd, althans hij had geen spierpijn maar was zo lusteloos.
Hij keerde echt helemaal in zichzelf.
We zaten die dag echt de hele dag op de bank gekropen met onze telefoons, spelletjes te doen en als zombies deden we wat we moesten doen in huis en voor de kinderen.
Arme kids hahaha. Het was echt zwaar om de dag door te komen.

We zijn gewend om lekker te eten. Ik maak vaak rijkelijk belegde broodjes, kook met passie en vooral met veel smaak en bourgondisch.
Hier in huis geen snoeptomaatjes, stukjes paprika, gezonde salades tussendoor, glazen water en lichte maaltijden.
Ik denk dat daarom onze lichamen gewoon echt in shock waren. WTF dachten onze organen, spieren, pezen en ons brein.
Wij gaan in protest! Nou en dat was te voelen ook.
We waren gewoon blij dat we naar bed konden die dag.

Het hebben van een gezin met vier kinderen waarvan de jongste net 3 en 1,5 zijn maakt het ook niet echt makkelijker om te detoxen.
Broodjes maken, drinken inschenken, avondeten verzorgen, constant geconfronteerd worden met een welgevulde voorraadkast.
Het was fijn om Franke als detox partner te hebben maar het was misschien ook wel makkelijker geweest als hij gewoon de vrolijke frisse en fitte Franke was die hij normaal ook is en mijn taakjes even op zich had kunnen nemen voor die 5 dagen.
Maar goed, we ride together, we die together!

Ik had enorm gehoopt op een lichaam met minder pijn. Ik ben chronisch ziek en heb de laatste tijd veel pijn in spieren, pezen en gewrichten.
Mijn hoop was dat de gezonde sapjes ervoor zouden zorgen mijn lichaam een boost zou krijgen waardoor ik minder pijn zou hebben.
Maar helaas, mijn spieren reageerde heftig en vooral mijn benen deden heel veel pijn. Het fijne was wel dat de pijn in mijn handen zo goed als weg was en nog is.
Het voelde als groeipijn en ik wist soms echt niet meer hoe ik moest zitten.

Franke heb ik echt even moeten zeggen dat hij uit zijn bubbel moest komen en hij niet echt motiverend werkte op mij zo in zijn hoekje op de bank met de Ipad voor zijn hoofd.
Nou toen hij uit die bubbel kwam begon de ellende pas hahaha. Honger, honger, honger, honger, ik hoorde niet anders. Ik heb zo gelachen.
Maar ook ik kreeg wel trek, gewoon even kauwen op iets. Niet het verlangen naar iets ongezonds maar gewoon een droog toastje ofzo, een worteltje, iets simpels en neutraals.

Ik heb een gastric bypass dus mijn spijsvertering werkt heel anders dan normaal en als ik een sapje drink blijft deze maar heel kort in mijn kleine maagje en verdwijnt als snel in mijn darmen alwaar de vertering pas plaats vindt. Dat zorgde er ook voor dat ik me soms heel flauw en duizelig voelde en daar moest ik wel iets aan doen.
Dus Franke kocht een zak met worteltjes zodat ik af en toen wat te knabbelen had en hij ook.
Eerst voelde we ons echt losers omdat het voelt alsof je een weddenschap bent aangegaan en verliest zodra je wat eet.
Maar soms moet je ook luisteren naar je lichaam en ik ben blij dat we dat hebben gedaan.
Ik moet ook bekennen dat een “Till Diner” wellicht beter bij ons had gepast.
Maar hier hadden we voor gekozen dus hier moesten we het mee doen.

De smaak van de sapjes wen je aan, sommige sapjes worden zelfs lekker. Zo vond ik het bietensapje echt fijn om te drinken en ook de wortel.
Ik had helaas wel een lichte allergische reactie op de wortel en het wakkerde mijn eczeem aan.
Gelukkig heb ik daar zalf voor dus even smeren en het was goed te doen, maar na ieder flesje wortel kwam gelijk de reactie.

Wat vooral grappig is is wat het met mijn geest deed. Je denkt veel na over eten, dat gebeurt gewoon. Je ziet het ook overal.
Iedereen maakt foto’s van zijn eten, delen die in overvloed op instagram en twitter en normaal schenk ik er niet zoveel aandacht aan (ook al doe ik het zelf ook) , maar nu kreeg ik bij iedere foto inspiratie en trek in nieuwe dingen. “Als ik klaar ben ga ik dat ook eens maken.” of “Als ik klaar ben ga ik dat ook eens proberen te eten.” .
Je beseft je ook hoe makkelijk je dingen in je bakkus schuift. Even wat pakken uit de kast en er verdwijnt zonder er bij na te denken een snoepje in je mond.
Trek maar geen zin om wat klaar te maken, dan is een zak chips zo open getrokken.

Wat ook apart is is je ontlasting. Het werd een rare, vreemd ruikende substantie 😀 .
Ik heb er even over nagedacht om mezelf een darmspoeling te geven, gewoon voor het volledige “schone” effect.
De spullen hebben we er immers toch voor in huis i.v.m. het dagelijks spoelen van Vido.
Uiteindelijk heb ik het niet gedaan omdat de gedachten ook snel weer was verdwenen, maar mocht ik nog een keer gaan detoxen doe ik het zeker!

Het moeilijkste vond ik denk ik het niet drinken van Crystal Clear! Dan pas merk je dat dat ook een verslaving is.
Een groot glas Crystal Clear citroen met ijsblokjes, hhmmm.
Franke had alleen maar honger hahaha, ik hoorde allerlei gerechten voorbij komen waar hij trek in had.
Ik had best met hem te doen. Hij deed mee voor mij, met zijn 66 Kilo en 1.85 lang is het al een sprietje en ik denk dat mijn reserves er voor zorgde dat ik minder trek had en dan hij had.
Maar het heeft ons wel vijf bijzondere dagen gebracht want het is wel een apart gevoel wat je hebt en om er samen doorheen te komen maakt de band wel weer sterker dan hij al was. Samen klagen, zeuren, verlangens naar voedsel delen, en uitkijken naar het eindpunt.

De laatste dag…oh my….die leek een eeuw te duren. Normaal is Vrijdag hier pizza dag of ander makkelijk voedsel. Wijntje erbij, of een fles eigenlijk, The Voice kijken en met zijn allen op de bank eten en drinken wat we willen.
Dat was nu wel ietsje anders.
Franke had ’s middags pizza gehaald bij Domino’s en met zichzelf de afspraak gemaakt dat als hij zijn laatste sapje op had hij de pizza zou opeten en een ijskoud blikje Sprite zou drinken. Natuurlijk helemaal niet zoals geadviseerd werd maar ik denk dat ieder gewoon lekker zelf moet weten wat hij/zij doet.
Zolang hij maar wist dat het ook weleens verkeerd zou kunnen vallen en dan niet zou gaan zeuren 😉 .
Ik had helemaal geen trek, enige wat ik wilde was een koud glas Crystal Clear en een ijskoud glas witte wijn!

Dus toen onze laatste drankjes erin zaten en de weg naar buiten zochten gaven we toe aan onze guilty pleasure.
Hoe bijzonder is het dat je alles ineens zo puur proeft.
Ik nam één stukje pizza met jalopeno pepers en wat een sensatie was dat.
Normaal heb ik nooit moeite met pittig maar nu was het alsof er een bom in mijn mond ontplofte.
En de Crystal Clear smaakte voor het eerst ook echt naar citroen en mijn wijn echt naar druiven!
Het was heerlijk! Maar het kwam ook wel binnen.

Dus Franke met volle buik en ik met licht hoofd gingen we naar bed en vielen we als een blok in slaap!
Het zat erop! We hebben het samen gedaan! We did it!

De koffie vandaag was een smaaksensatie, wat een verwennerij.
En wat voelde ik me fit!! Ik denk dat ik nu pas voel wat de anderen met dag twee voelde.
Ik ben vrolijk, zit vol ideeën, heb zin om de deur uit te gaan en om dingen aan te pakken.
Nou ken ik mezelf goed genoeg om te weten dat dat gevoel zo ook weer verdwenen kan zijn hahaha maar voor nu geniet ik er nog even van.
Oh en heb mezelf niet gewogen maar ik voel wel dat ik afgevallen ben, een leuke bijkomstigheid.
Franke kwam overigens eerst 1,5 kilo aan maar zit nu weer op zijn oude gewicht.
En waar ik van de week nog dacht, “Dit doe ik nooit meer!” heb ik nu het gevoel dat ik dit echt nog een keer wil doen!
Dus zodra ik ergens een extra potje heb gevuld met centjes ga ik de uitdaging met mezelf nog een keer aan en bestel ik een “Till Dinner” kuur bij Juisz!

En als mensen aan me vragen of het de moeite en het geld waard is? Jazeker! Echter verwacht geen wonderen want iedereen reageert anders op een detox kuur.
Maar een feit is wel dat je merkt dat het gezond voor je is. Want ondanks de pijn in mijn spieren en futloosheid die ik ervaren heb overheerst wel het gevoel dat ik mijn lichaam echt een plezier heb gedaan, en dat verdient je lijf gewoon echt zo nu en dan! Als ik genoeg geld zou hebben zou ik het één keer per twee maanden wel 5 dagen willen doen. Dus wie weet als we die loterij eens winnen!

1

DebZ Detox

Zojuist ging de deurbel, er stond een aardige jongeman met 2 zware ijskoude dozen!
Dozen vol met bevroren flesjes vloeibare salade, veggie soepjes, notenmelk en detox water.
1 doos voor Franke, 1 doos voor mij!

Al dagen zijn we er mee bezig, of eigenlijk al langer. We zouden al een tijdje terug deze 5 daagse All Day Detox Sapkuur van Juiz~S gaan doen maar daar kwam steeds weer van alles tussen.
Dus we pakte de kalender erbij, keken naar de afspraken die we hadden staan, wat de schema’s van de kinderen waren en kozen Maandag 26 Oktober als start voor het begin van onze detox!
Afgelopen Woensdag bestelde Franke de kuren en vandaag kwamen ze binnen.

Waarom detoxen? Mijn lijf is er aan toe! Ik ben geen health freak, ik sport niet, heb geen gespierd lichaam en ben niet fit.
Wat ik wel ben is chronisch ziek, moeder van 4 kinderen waarvan één zorgintensief, en een keiharde werker in ons huis en altijd bezig met en voor onze kinderen.
De afgelopen jaren zijn niet in mijn koude kleren gaan zitten en de miskraam die ik in Juni kreeg heeft een behoorlijke aanslag op mijn lichaam geweest.
Flinke bloedarmoede en 3,5 maand bloedverlies die we niet onder controle kregen.
Eind September was ik voor het eerst weer normaal aan het menstrueren en deze maand netjes weer, dus met mijn hormoonhuishouden zit het weer goed.
Echter doet mijn lichaam zo een pijn, mijn handen, mijn pezen, mijn schouders, alles. En mijn energie is ook ver te zoeken.
Ik slik trouw mijn voorgeschreven vitamines en ben weer bezig met B12 injecteren maar het wilt allemaal nog niet.

Een poos geleden had ik gezien dat Kim een Detox kuur had gedaan. Ik las haar worstelingen maar ik las vooral haar enthousiasme en hoe goed het haar deed.
Ik raakte gelijk geïnteresseerd en met de combinatie van mijn algehele staat besloot ik het nu te doen, ik heb het nodig.
Mijn lieve man steunt me hierin en doet mee, maar ook een beetje voor zichzelf.
Want eigenlijk kan iedereen weleens zo een reset gebruiken.

Ik doe het niet om af te vallen, om mijn leven drastisch om te gooien en de ochtend ineens te beginnen met goji bessen en mijn zelfgemaakte drie keer links rond geslagen yoghurt of zo.
Zo ben ik niet en zo zal ik nooit worden. Ik ben een moeilijke eter als het gaat om het pure gezonde spul. Een salade zal bij mij altijd voorzien zijn van een rijkelijke dressing en de nodige kipfilet erin. Mijn yoghurt zit altijd wel wat suiker in en mijn komkommer moet druipen in het zoetzuur.

Als ik de foto’s zie op de folders, op instagram, of gewoon google van mensen die de Detox hebben gedaan moet ik een beetje lachen.
Ik zie fitte mensen, fruitig, knappe jonge frisse mensen. Dat ben ik niet 😀 maar dat weerhoudt me er niet van om deze uitdaging met mezelf toch aan te gaan.

Het aparte is dat we er al dagen mee bezig zijn, want onbewust kijk je er naar uit en tegelijkertijd vind je het ook spannend.
Je hebt de regie altijd zelf in handen maar de uitdaging is natuurlijk om het vol te houden en een beetje van jezelf te winnen.
Maar ik droom er zelfs over. Vannacht droomde ik dat ik stiekem tijdens het detoxen in de nacht naar beneden ging om te eten hahaha, te idioot.
En regelmatig kijken we elkaar aan en zeggen we “spannend!!!”

Het geen waar ik tegenop zie is het koken voor mijn kinderen. Brood voor ze maken, tussendoortjes aan ze geven, drinken inschenken en dat soort dingen.
Ik heb natuurlijk een Gastric Bypass dus veel eten kan ik niet maar ik houd wel van lekker van het eten snoepen als ik het klaar maak en daar zal ik echt bij op moeten passen. En ik ga mijn wijntje echt enorm missen!

We krijgen veel reacties en wat me opvalt is dat niet iedereen even enthousiast is. Mensen vinden het overdreven, zonde van je geld, zijn wantrouwend of zelfs ontmoedigend, of ze vinden het gewoon nonsens en denken dat we weer ergens bij willen horen. Nonsens natuurlijk. Gelukkig zijn er ook enthousiaste reacties, maar dat is veelal van mensen die het zelf hebben gedaan of in de toekomst ook willen.

Ik ga het niet als wedstrijd zien, heb niets te bewijzen tegenover de mensen die denken dat het me toch niet gaat lukken. De enige met wie ik de strijd aan ga ben ik zelf.
En gelukkig doet Franke met me mee en zullen we het samen zwaar hebben en misschien soms wel met dichtgeknepen neus een flesje leeg drinken, maar gedeelde smart is halve smart zullen we maar zeggen!

Ik ga proberen vanaf Maandag dagelijks een blogje online te zetten over hoe moeilijk of makkelijk we de dag door zijn gekomen.
We hebben er zin in! (en ook weer niet 😀 )

1

De sprong in het diepe..maar ik verdronk niet.

Ik zat zojuist een serie te kijken, Switched at birth. In de serie is een vrouw zwanger van een kindje met down syndroom. Ze probeerde een verklaring te zoeken voor het feit dat ze heel lang in de zwangerschap het geslacht van haar kindje niet wilde weten en uiteindelijk tot de conclusie kwam dat ze dat niet wilde om zich niet aan het kindje te binden. Uit angst. Angst voor wat komen gaat, omdat je als aanstaande moeder van een kindje met een beperking niet weet wat er komen gaat.

Dat weet je nooit, ook niet als je zwanger bent van een gezond kindje natuurlijk. Maar ik als moeder van al drie gezonde kinderen zijnde kan inderdaad bevestigen dat de komst van een kindje met een beperking echt een bepaalde angst met zich mee brengt. Vooral angst voor het onwetende.

Toen wij in de echokamer waren en de echoscopiste ons net had verteld dat er iets ernstigs mis was met ons kindje wilde ik eigenlijk gelijk weten wat het geslacht was. Heel apart omdat als ons kindje gezond was geweest ik het niet wilde weten. Ik weet nog toen Pipp geboren werd en ik voor het eerst niet wist wat voor geslacht mijn kindje had en hoe groot de verrassing was en hoe die extra emotie zijn geboorte eigenlijk nog veel bijzonderder maakte.

En nu wilde ik het gelijk weten, ik geloof dat mijn exacte woorden waren “Nou dan wil ik ook wel weten wat het wordt, de grootste verrassing hebben we nou toch al gehoord!”
Maar ik wilde het ook weten om juist gelijk een band te creëren tussen mij en ons toen nog ongeboren kindje.
Ik wilde het liefst alles van hem weten omdat ik bang was dat als ik dit niet zou doen ik juist de band zou missen om heel bewust voor zijn leven te kiezen.

Voor Vido kiezen is misschien wel één van de meest beangstigende dingen geweest die ik ooit in mijn leven heb gedaan.
Het voelt als bungee jumpen maar je weet niet zeker of het elastiek wel vast zit, of in de achtbaan stappen terwijl de veiligheidsbeugel niet goed sluit.
Kon ik wel een goede moeder voor hem zijn? Ging mijn huwelijk dit wel redden?
Zouden we de andere kinderen tekort doen door voor zijn leven te kiezen?
Wat voor een invloed zal dit allemaal gaan hebben op de rest van ons leven?

Je kunt de ervaringen van anderen lezen en daar enigszins door inschatten hoe je zal reageren op situaties maar je weet het pas echt op het moment dat het kindje in je leven is.
Iedere dag is er weer een verrassing en bij iedere dag komen nieuwe vragen.

Tijdens de rest van mijn zwangerschap kreeg ik een enorme band met Vido, heel anders dan met mijn andere kinderen.
Helaas mocht hij na de 20 weken echo nog maar 8 weken in mijn buik blijven, maar die 8 weken waren enorm bijzonder.
Natuurlijk vocht Franke met ons mee, maar Vido was ALTIJD bij me, wat ik ook deed.

Samen hebben we een enorme weg bewandeld met de foetale chirurgie als hoogtepunt.
Ik stond altijd heel nuchter in dit traject, ik wilde het beste voor ons kindje en geloofde er echt in dat we dit moesten doen. Ik heb er overigens nooit spijt van gehad.
Maar toen ik wakker werd uit de narcose en Vido niet gelijk voelde en enkel de alles overheersende weeën voelde was ik zo bang hem te verliezen. Ik wilde hem zo graag leren kennen en hem nu verliezen zou zo oneerlijk geweest zijn. Ondanks dat we wisten wat de risico’s waren om voor deze operatie te gaan was het net als de keuze om de zwangerschap voort te zetten, je weet niet wat de uitkomst zal zijn en maakt beslissingen niet alleen op feiten maar ook op gevoel.

Het uiteindelijk goed doorkomen van de operatie was een overwinning en de cocoon waarin ik leefde werd mijn huisje, mijn veiligheid, mijn alles.
Toen besloten werd dat ik opgenomen moest worden in het WKZ voor de rest van mijn zwangerschap was ik daar enorm blij om.
Ja, ik vond het moeilijk voor mijn gezin, maar voor mij en Vido was het het beste.
Het kamertje waar we in lagen werd ons veilige huisje.
Als er geen bezoek was dan waren hij en ik samen. Ik keek vreselijke geestdodende televisie maar zolang dit vergezeld werd door bewegingen van Vido maakte het niets uit.

Ik herinner mij nog de laatste buikfoto die ik maakte in ons privé badkamertje in onze kamer.
De dag ervoor was ik een plons vruchtwater verloren, het was duidelijk dat mijn vliezen waren gebroken maar er waren gelukkig nog geen weeën.
Ik had mijn hand op mijn buik, hij schopte en ik zei hardop “Ik ga er alles aan doen om ervoor te zorgen dat jij zo groot mogelijk kan groeien in mijn buik.”

Nou, ik deed geen reet want ik lag stil in mijn ziekenhuisbed en die avond kwamen er ineens de weeën. Althans dat is een beetje gelogen, want ik had kennelijk toch teveel gedaan.
Teveel gelachen, teveel visite gehad die dag, teveel gegeten. Wat het ook was, iets wat TE geweest.
De weeën die ik toch wel voelde probeerde ik weg te lachen. Kwam vast door al het bovenstaande probeerde ik de verpleegster nog te overtuigen.

Ik had een app op mijn telefoon waarin ik verschillende mijlpalen kon instellen die ik wilde halen.
De eerste was geloof ik 26 weken zwangerschap, de daarop volgende was 28 weken zwangerschap, en 30 weken was echt een ENORME mijlpaal.
De dag ervoor was ik 28 weken zwanger, yes die had ik gehaald.
Toen de weeën begonnen was ik 28 weken en 1 dag zwanger.
Het leek zo een bijzonder aantal weken, maar toen ik ermee geconfronteerd werd dat ons kindje weleens met zoveel weken geboren kon gaan worden werd het ineens een enorm dieptepunt in plaats van mijlpaal.
28 weken is veel te vroeg.

Als ik dingen over kon doen dan zou de periode na onze operatie iets zijn wat ik anders zou doen.
Ik zou geregeld hebben dat ik na de operatie niet eens thuis zou komen maar in een ziekenhuis zou verblijven waar men ook daadwerkelijk foetale chirurgie zouden uitvoeren en er bekend mee waren.
Vido zijn vroeggeboorte is gekomen doordat er in het WKZ simpelweg te weinig ervaring was op dit gebied.
Voor ons maar 1 moeder en die heeft een verdere probleemloze zwangerschap gehad en redde de 37 weken tot de keizersnede.

Toen eenmaal duidelijk werd dat dit echt was en dat Vido geboren zou worden werd het totaal blank in mijn hoofd.
Ik kreeg een enorme dosis weeënremmers ingespoten, lag te trillen en schudden op dat bed alsof ik zwaar aan het trippen was en de weeën kwamen in een sneltreinvaart.
Toen mij verteld werd dat er geen tijd was voor een ruggenprik en ik onder algehele narcose moest kwamen de tranen.
De geboorte van mijn zoon en ik kon er niet eens echt bij zijn.

We zijn nou 18 maanden verder en ik merk dat ik nu pas echt begin met het verwerken van deze hele gebeurtenis in ons leven.

Het feit dat Vido geboren is met Spina Bifida heeft enorme veranderingen in ons leven gebracht.
En dan niet eens per se omdat hij een beperking heeft maar meer om de feiten die dat in je leven brengt.
De zorg van Vido wordt dagelijkse routine, alle clichés daarin zijn waar.
We katheteriseren tegenwoordig alsof het de normaalste zaak van de wereld is.
Spalken aan gaat steeds sneller, darmspoelen is een dagelijks uurtje badkamer geworden met het zingen van kinderliedjes, kopje koffie op een kruk naast Vido, blij zijn omdat je zoveel poep in de toiletpot ziet :D, een sonde inbrengen gaat moeiteloos (mits Vido zich verzet), het dagelijks bijhouden van de hoeveelheid vocht die hij binnen krijgt doen we tegenwoordig al zonder het op te hoeven schrijven, medicatie via de katheter geven, etc etc…het hoort erbij.

Het is alles er omheen wat nieuw is, voor beperkingen zorgt in ONS leven, niet het zijne.
Plots behoor je ineens tot een andere groep ouders, en ik voel me daar niet altijd even fijn tussen.
Er zitten hele lieve ouders bij hoor, maar toch heerst er ook veel verbitterdheid.
Ouders die strijden met de WMO om voorzieningen voor hun kind vergoed te krijgen, ouders die al bijna een jaar aan het vechten zijn vanwege de nieuwe PGB regels en daarvoor ook al tegen diverse zaken op liepen als het om een PGB gaat. Ouders die totaal op gaan in de handicap van hun kind, op social media enkel statussen delen die daar om gaan. En het is logisch, een ieder verwerkt dingen anders in zijn leven en bij een ieder heeft het een andere invulling.
Maar soms heb ik het idee dat mensen dan ook verwachten dat ik me daarbij aansluit.
Dat wil ik helemaal niet. Ik ben gewoon Debbie, ik heb 4 kinderen en de jongste heeft Spina Bifida.
Ik wil niet dat dat ons leven gaat beheersen maar ook mijn persoonlijkheid niet.
Ik ben super trots op Vido, op alles wat hij doet en hij blijft me echt steeds weer verbazen.
Dat soort dingen deel ik met trots. Maar de zorgen die ik soms om heb deel ik niet echt, die behoefte heb ik niet en dat is goed zo. Misschien komt dat ooit nog, misschien niet.

Maar door Vido zijn Spina Bifida heeft ons leven wel een wending genomen waarin sommige dingen gewoon vast staan.
Zo kunnen wij geen hypotheek krijgen omdat we inkomsten hebben uit een PGB.
Dat is voor banken geen zekere bron van inkomsten en ze zijn dit jaar dan ook gestopt met het verstrekken van hypotheken aan mensen die hun inkomsten via een PGB hebben.
De gemeente Amersfoort heeft duidelijk aangegeven dat ze tegenwoordig zo min mogelijk uitgeven aan het aanpassen van woningen en eerst gaan kijken of er een geschikte woning is, en is deze er niet of er dan een woning is waarbij een woonunit in de tuin kan.
Alleen al tijdens de twee keukentafelgesprekken die we hebben gehad snapte ik gelijk waarom veel ouders van kinderen met een lichamelijke beperking zo vaak overhoop liggen met de gemeente.

Om ons heen staren mensen zich blind op ons PGB en denken ze dat we het oh zo geweldig hebben.
Ze vergeten dat je zelf moet sparen voor je pensioen, je hebt geen vakantiedagen, geen vakantiegeld, je moet ieder jaar een enorm bedrag betalen aan de belasting en je bouwt niets op.
Mocht Franke ooit weer een reguliere baan kunnen nemen dan zal hij altijd met een enorm gat zitten, heeft hij geen ervaringen op gedaan in welke sector dan ook. Ja de zorgsector maar laat dat nou iets zijn waar hij buiten deze deur zijn baan niet wilt vinden 😉 .
Toen onze WMO Consulente begon over verhuizen kwam ook gelijk ter sprake dat we door ons PGB dus NIET in aanmerking komen voor een verhuisvergoeding. We zullen dus alles zelf moeten betalen.
Ze zei er ook eerlijk bij dat de regels krom zijn. Ze houden geen rekening met het feit dat we niet alleen door ons grote gezin maar ook door Vido zijn beperking veel meer uitgaven hebben in de maand dan een regulier gezin.
We krijgen nergens subsidie voor, vallen overal buiten de boot maar tegelijkertijd kunnen we niet eens onze grote kinderen op een sport doen omdat er geen extra geld voor is en Pipp niet naar een peuterspeelzaal omdat we dit niet kunnen betalen.
Het is allemaal heel krom.
Je wordt in een hokje geplaatst en moet vooral leven volgens de regels van onder andere een hoop instanties.

Het is frustrerend, want dat Franke niet fulltime werkt en nu soms een dagje omdat hij gelukkig soms wordt ingehuurd als stagehand is geen luxe maar noodzakelijk.
Ik heb inderdaad geen rijbewijs, maar ook al zou ik deze wel gehad hebben zouden we niet eens een tweede auto kunnen betalen.
Daarnaast zijn de afspraken die we voor Vido hebben gewoon niet te combineren met ons gezin.
9 van de 10 keer moet ik thuisblijven. Pipp meenemen is niet te doen, die wordt druk, tegendraads, gewoon zoals een 3 jarige vaak doet.
De twee oudste alleen thuis laten is geen optie, alhoewel alleen wel, maar samen werkt niet.

Dus wat dat betreft is het PGB ook fijn, want het geeft ook een stukje vrijheid zodat Frank dit als ouder kan doen en we daarin een stuk ontspannener zijn.
Zo volgen er de komende maanden VEEL afspraken bij het revalidatiecentrum.
Ze gaan Vido zijn algehele conditie en ontwikkeling in kaart nemen.
Een team van diverse specialisten willen hem allemaal minimaal 2 keer individueel zien.
Daaruit gaat een revalidatietraject volgen, een peutergroep en welke precies.
Noodzakelijk zodat Vido zijn ontwikkeling goed in de gaten gehouden kan worden en we ook weten naar welke school hij uiteindelijk uit moet stromen.

Tegelijkertijd wordt er gekeken naar welke hulpmiddelen hij eventueel nog nodig heeft.
Wat hij allemaal WEL kan in plaats van niet.
Kortom een intensief traject wat niet plaats had kunnen vinden had Franke fulltime moeten werken.

Kiezen voor Vido houdt in ons gezin in dat we onszelf voor een groot deel weg moeten cijferen en dat een hoop dingen onzeker blijven.
En gelukkig weet je allemaal niet wat er op je pad komt als je kiest voor het leven i.p.v. de dood want anders zou je nog weleens een keuze kunnen maken waar je voor de rest van je leven spijt van kan hebben of krijgen.

Dus we leven dag bij dag, de ene dag met afspraken, de andere dag zonder, maar nooit een dag zonder zorg. We kunnen nooit iets overslaan. Maar dat brengt een ritme wat voor ons allemaal wel goed is denk ik. Regelmaat en structuur is sowieso nodig voor de twee oudste en het kan eigenlijk voor niemand kwaad.

Ik denk dat Vido gewoon in ons leven hoort. Hij laat ons zien dat we tot veel meer in staat zijn dan we zelf dachten. Hij zorgt ervoor dat ik met grote regelmaat trots ben op mezelf, trots omdat ik toch die enorme sprong heb genomen en zielsgelukkig ben met het resultaat. Dat ik het “kan” , voor Vido zorgen. Met volle overgave, want het is niet alleen een kwestie van moeten, maar ook een kwestie van willen. En ik ben trots op mijn man, omdat hij alles probleemloos doet. Geen gemijmer over hoe erg het is je eigen kind te katheteriseren, geen gezeur over het feit dat zijn Pabo studie nou nog langer opzij geschoven is, geen gejammer over hoe zijn leven had kunnen zijn zonder. Hij zorgt zo enorm liefdevol voor Vido en is ook echt een team met hem.
Als ik ze weer eens sta uit te zwaaien bij de voordeur omdat ze weer ergens een afspraak hebben dan ben ik trots. Trots omdat hij het zonder zuchten of zeuren doet. Gesprekken met de artsen, controles, en het ondertussen zo gezellig mogelijk hebben met Vido.

En Pipp die met zijn net drie jaar al zo vaak behulpzaam is. Even iets pakken waar Vido net niet bij kan. Een beker aangeven, zijn rolstoel net dat duwtje over de drempel geven dat Vido nodig heeft als hij de achterdeur uit wilt, en zoals vandaag…dat kontje geven toen Vido de bank op wilde klimmen. Levensgevaarlijk soms 😉 maar zo liefdevol.

En ik denk dat het voor Noah en Micah zeker een eye-opener is om een broertje met een beperking te hebben. Micah is heel beschermend en als de dood dat iemand Vido ooit gaat pesten, en ik denk dat Noah ook wel anders is gaan kijken naar mensen met een beperking.
Waar ze voorheen nogal kortzichtig was is ze dat nou niet meer.

Ik heb zelf heel veel geleerd in de afgelopen 18 maanden, of eigenlijk al vanaf de 20 weken echo op 4 December 2013. Maar ik heb er ook aardige klappen door gehad, klappen die ik nou probeer een plaatsje te geven. Ik mis mijn zwangerschap, ik heb het idee dat ik ergens op fast forward heb gedrukt en enorm veel heb gemist. Ondanks het feit dat ik Vido zijn NICU tijd als heel bijzonder heb ervaren heeft het ook zijn littekens achtergelaten. Franke en ik zijn er samen zeer zeker sterker door geworden als koppel. Dat waren we al maar dit heeft ons echt laten zien dat we een ijzersterk team zijn en bij elkaar horen.

Toen ik in het voorjaar zwanger bleek te zijn merkte ik vooral hoe bang ik was dat het fout zou gaan, juist omdat ik zo graag wilde dat het goed zat.
Het brak dan ook mijn hart toen bleek dat ons kindje overleden was en ik een miskraam zou krijgen.
Dat heeft me zo een klap in mijn gezicht gegeven. Ik ben pas net 3 weken lichamelijk hersteld van deze hele heftige miskraam. Ik bloed niet meer en het lijkt erop dat mijn lichaam langzaam weer de oude wordt. Of we voor nog een kindje gaan weet ik niet. Ik ben bang geworden door alles.
Ik moet ook geestelijk eerst alles weer op de rit krijgen want ik wil en moet voor mijn gezin gewoon de sterke Debbie blijven die ik altijd al was.

En daar komt Vido ook weer in beeld, want door zijn moeder te zijn zijn mensen trots op me en dat heb ik soms nodig om in mezelf te blijven geloven.

En waar dit hele relaas nou vandaan komt, geen idee. Er is geen touw aan vast te knopen maar ik moest het wel even van me af schrijven 😀
Dus bij deze!

Als de herfst zijn intrede doet.

Ik voel aan alles in mijn lichaam en hoofd dat er weer een pittige periode voor me aan komt, of eigenlijk dat hij al aangebroken is.
De onrust giert door mijn lichaam, zelfs ’s nachts als ik eigenlijk hoor te slapen word ik wakker van hartkloppingen die ontstaan door de angst en onzekerheid die ik van binnen voel.
Ik twijfel weer aan van alles en nog wat. Vooral het ouderschap geeft mij momenteel ontzettende onzekerheid.
Een Pipp die geen hap gezond wilt eten en weigert om maar op de pot te poepen of plassen, laat staan de wc.
Micah die best moet knokken om mee te komen op Havo niveau, iets wat hij zo graag wilt en ik kan hem daar weinig bij helpen.
Noah die als 14 jarige van alles wilt wat ik haar niet kan geven en wat me verdrietig maakt, zeker als ik zie dat om haar heen veel kinderen wel van alles krijgen.
De onzekerheid over mezelf en het totaal niet fijn in mijn eigen lichaam zitten en die knop maar niet om kunnen zetten.
Dat vreselijke uitstelgedrag en steeds maar weer een reden verzinnen om het nog even uit te stellen.
Ik ben gewoon even heel ontevreden over mijn leven.
Overal is wel een antwoord voor, daarom vind ik het de laatste tijd zo moeilijk mijn gevoel te delen terwijl ik daar wel enorm de behoefte aan heb.
Ik ben namelijk niet op zoek naar antwoorden want die heb ik zelf ook wel, en ik ben ook niet op zoek naar tips om mezelf tot de antwoorden te zetten.
Ik wil gewoon spuien, luchten, even dat zware gevoel op mijn hart en schouders kwijt.

Maar tegenwoordig heb ik er steeds meer moeite mee. Alle drama of eigenlijk realiteit van de wereld grijpt me naar de keel, overprikkelt me en geven me zorgen om de toekomst van mijn kinderen. Wat is er toch een hoop ellende en wat denken we het toch allemaal beter te weten. Ik besef me ook wel dat ik mijzelf er schuldig aan maak door te zeggen dat ik er niet tegen kan.
Ik ga geen mensen van facebook verwijderen omdat hun een andere mening hebben dan die van mij, of dat ze hier in ieder geval schaamteloos voor uit komen.
We zijn alle individuen en een specifieke mening hebben over iets maakt je niet per definitie gelijk een goed of slecht mens.
Vroeger deed ik net zo hard mee aan de discussie maar tegenwoordig ben ik een stuk kwetsbaarder en raakt het mij als ik mensen dingen zie schrijven zonder echt na te denken over wat ze schrijven. Zo ook als ze bijvoorbeeld een mening hebben over iets wat mij persoonlijk aan gaat.
Waar ik me vroeger aangesproken of aangevallen voelde voel ik mij nou soms gekwetst of onzeker worden.

Dan is er weer een discussie gaande over wel of geen borstvoeding geven, over je kind wel of geen tv laten kijken, zie ik de meest creatieve broodtrommels voorbij komen en kinderen de meest gezonde dingen eten.

En daar zit ik dan, mijn kinderen kijkend naar de tv aan een boterham met chocoladepasta of een melkbroodje.
Niet naar een peuterspeelzaal of op peutergym maar gewoon thuis.
Ik haak geen leuke poppetjes voor ze, snijd hun broodjes niet in mooie sterretjes en wandel ook geen uren met ze.
Er zijn tijden dat ik enorm content ben met mijn gezin en mijn ouderschap, maar op tijden zoals deze, dat mijn depressie de kop op steekt raak ik onzeker en wil ik vooral allerlei dingen die ik niet kan of wil ik zijn wie ik niet ben.
In mijn omgeving ken ik veel mensen met allerlei verschillende afkomsten en verschillende stylen van leven, opvoeden en zijn in het algemeen.
Ik vind dat leuk, die variatie. Maar ik vind het niet leuk om te zien hoe het ene type het andere type soms afkraakt of afkeurend reageert op de keuze van een ander.
We zijn toch allemaal gewoon mensen? Dat mijn kind geen biologische sappen drinkt en niet de hele dag door water maakt mij toch geen slechte ouder of mijn kind toch geen vervelend kind?
Dat wij hebben gekozen om een kindje met beperking welkom te heten in ons leven maakt ons ook geen super ouders hoor.
We doen waar we voor gekozen hebben en houden enorm veel van Vido en doen wat we kunnen voor hem en geloven in hem.
Maar daarvoor hoef je mij geen leuker persoon te vinden, ik ben nog steeds gewoon Debbie.
Alleen mijn zoon is bijzonder, net als de rest van mijn kinderen alleen hij dan toch iets specialer.

Maar ik word verdrietig van mezelf als ik die onrust voel, als ik zo graag iemand wil zijn die ik niet ben.
Want het zorgt ervoor dat ik constant in strijd ben met mezelf, dat ik chagrijnig kan zijn omdat ik weer niet ben wezen wandelen met mijn kinderen.
Dat ik weer toegegeven heb aan Pipp zijn voedsel weigeren en hem weer een broodje geef en dat ik weer eens boos word op Noah omdat ze om de nieuwste Nikes vraagt.
Want had ook liever gehad dat Pipp zat te smullen van mijn gekookte potje en ik had liever rustiger op Noah gereageerd en haar uitgelegd dat het me spijt dat we haar niet altijd alles kunnen geven wat veel leeftijdgenoten wel krijgen.

En dan komt er ook nog bij dat ik zo enorm sociaal gehandicapt ben, dat de angst me naar de strot vliegt op het moment dat iemand met me af wilt spreken.
Dat iemand hier thuis wilt komen of misschien wel buiten de deur iets met me wilt doen.
Alles in mijn hoofd gilt dan “nee” en er breekt zelfs lichtelijke paniek uit.
Diep in mijn hart zit echt die “ja” wel hoor, maar ik ben al zo vreselijk lang niet meer sociaal dat die “nee” gewoon echt heel veilig is geworden voor me.
En er zijn periodes in mijn leven dat ik dat heel ongezond vind. Anderzijds is dit voor mij veilig en voel ik mij hier prettig bij en vraag ik me af waarom ik mezelf toch blijf prikkelen om het onveilige op te zoeken.
Het is toch mijn leven? Ik moet toch zelf weten wat ik doe? Waarom laat ik me steeds zo beïnvloeden door alle prikkels van buitenaf.

Waarom razen er de hele dag allerlei gevoelens door mijn hart en hoofd die zorgen van een onrust van mijn tenen tot mijn kruin.
Waarom kan ik dat gevoel niet even uitzetten en content zijn met het feit dat het met Vido goed gaat, dat Pipp nog lekker een jaartje thuis bij ons is, dat Noah eindelijk haar draai gevonden lijkt te hebben op school, en dat ik Micah zie strijden in plaats van opgeven.

Nee ik maak me zorgen om hoe ik hun vervolgopleidingen ga betalen, en of Pipp wel zindelijk wordt voor hij naar school moet en of hij überhaupt ooit nog eens normaal gaat eten (iets wat hij tot een half jaar geleden echt goed deed). En ik maak me zorgen of Vido later wel gelukkig zal zijn en ik hem niet vreselijk ongelukkig zal zien en me schuldig zal voelen hem het leven te hebben gegeven.

Ik ben bang dat ik voor altijd dik zal blijven en die knop nooit meer kan omzetten in mijn hoofd om ervoor te zorgen dat ik weer ga afvallen.
Iedere dag leef ik met angsten dat iemand in ons gezin of onze familie plots komt te overlijden.

Vorige week werd ik midden in de nacht wakker en zat ik uiteindelijk beneden en schreef ik het volgende:

“Liefje, waarom huil je nou zo?”  klonk het om 1:38 uur in bed.
Op dat moment lag ik luid snikkend in bed, tranen over mijn wangen, snakkend naar adem en verdriet vanuit mijn tenen.
Waar het door kwam? Een heel klein voorval, hij vloekte, ik vond het niet fijn, zei er wat van en daar was het ineens…al mijn verdriet.

Sinds ik terug ben uit Mallorca voel ik mij enorm kwetsbaar. Ik denk veel te veel na over ziektes, over dood en verderf.
Ik denk veel te veel na over dingen waar ik helemaal nog niet over zou moeten nadenken.
Mijn angsten beginnen langzamerhand de overhand te krijgen op mijn dagelijks leven.
Vooral de angst om dood te gaan. En ik ontkom er niet aan.
Zijn het niet de berichten die ik via mijn moeder ontvang over mensen die ziek zijn geworden of dood gaan is het wel via de media.

Ik ben bang geworden om te leven en zo is het. Punt uit. Door alles wat ons overkomen is, door alles wat ons nog dagelijks overkomt heeft het negatieve overhand gekregen en ben ik bang geworden.
En dat wil ik helemaal niet. Ik wil genieten van het leven, van iedere dag, van ieder moment, maar het lukt me niet.

Als het te lang stil is boven als Franke daar bezig is ben ik bang dat hij dood op de vloer ligt.
Als mijn oudste kinderen er te lang over doen om thuis te komen vrees ik het ergste.
Zodra ik me niet lekker voel heb ik vast een ernstige ziekte.

Waar in hemelsnaam is mijn positieve ik gebleven?
Ik baal hier van, dit is niet wie ik van nature ben maar ik word er wel enorm door overvallen.
Waar komt die angst om te leven vandaan??

Ik  blader terug in mijn leven en er zijn hoofdstukken die ik liever niet zou over doen, maar door dezelfde hoofdstukken ben ik wel gekomen waar ik nu ben.

Iedereen denkt altijd dat ik alles deel, dat ik een schaamteloos open boek ben, maar dat is een heel ander verhaal.
Als ik mijn hele verleden open en bloot zou neerzetten dan zou ik me schamen, zouden mensen medelijden met mij hebben, dat wil ik helemaal niet.

Sinds ik terug ben uit Mallorca probeer ik een manier te verzinnen om hier opnieuw te beginnen, maar ik ben er nog niet helemaal uit.
Ik wil mijn leven niet laten bestaan uit het verdriet van het verleden.
En dat gebeurt nou wel.

Ik stopte maar met schrijven omdat ik alleen maar bij een heel diep donker gevoel kwam, een gevoel waar ik helemaal niet naartoe wilde.
Eenmaal terug in bed viel ik in slaap van pure vermoeidheid door het huilen en pakte ik eindelijk wat rust.
Helaas kwamen de angsten de volgende dag in alle hevigheid weer terug.
Het is een proces vertelde iemand mij.
Het hoort bij de verwerking van alles wat jullie is overkomen, alles wat jullie is afgenomen.
Je veilige thuishaven,vaders, de geestelijke gezondheid van je moeder, familie, gezin, werk, gezondheid.
Alle pech die we hebben gehad met alles wat kapot ging, alle financiële tegenslagen, het steeds weer opkrabbelen en weer omlaag getrapt worden.
Dat we het vertrouwen in het leven kwijt zijn geraakt is heel normaal. Althans, dat zeggen “ze”.

En ik weet het ook wel hoor, en ik weet dat ik met geduld en de mooie dingen weer toelaten ook in mijn hart de zon weer zal gaan schijnen en mijn vertrouwen in het leven terug komt, maar ik wil te snel. Ik wil het nu. Ik wil een gum en alle ellende uitgummen en met een volle batterij, de zon in mijn bol, doorgaan met leven.
Maar zo werkt het niet in het leven. Stapje voor stapje moet ik er weer komen, en net als alle voorgaande jaren die ik al te kampen heb met mijn gezellige chronische depressie moet ik weer even een dal uitklimmen. En dat lukt me ook hoor, en dat is het waard, dat klimmen. Want ik weet wat een mooie dingen er ook in mijn leven zijn.

Ik kijk uit naar de herfstdagen dat ik met mijn gezin het bos in kan met de zon in mijn kop. Kastanjes zoeken, wandelen, daarna samen lunchen en thuis opwarmen bij de kachel. Of de dagen dat het buiten koud en guur is, de regen tegen de ramen klettert en hier binnen in huis iedereen ontspannen zijn ding doet.
De waterkoker overuren draait voor de thee, de geuren van de lekker eten door ons huis walmen en we tevreden en vermoeid door de buitenlucht weer in slaap vallen.
Ik kijk vooral uit naar de rust in mijn hoofd, tevreden zijn, content. Weer een beetje Debbie terug vinden. Want ben haar weer even uit het oog verloren lijkt soms wel.

A trip down memory lane

ghetto Govert Flinckstraat 26, daar ben ik geboren. Het huisje dat je hier ziet. Vreselijk he als je het zo ziet?
Toch woonde wij hier met 4 kinderen. Je ziet op deze foto de voordeur, het kleine raampje zit het toilet achter, de groente deur aan de rechterkant is de schuur, het kleine raampje boven de badkamer en de twee ramen daarnaast was de slaapkamer van mij en mijn zus Brenda.
Het raam naast de voordeur was het raam waar het keukenblok onder stond en waardoor je naar buiten keek als je aan het afwassen was.
In mijn herinneringen was het allemaal zo groot. En als ik het nou terug zie denk ik…sjeeminee…hoe konden mijn ouders daar wonen met vier kinderen.
En tevens denk ik, wat zeiken wij….kijk hoe het ook kon en zie mijn herinneringen. Ik heb nooit het gevoel gehad ruimte tekort te komen.
Dit huis, deze herinneringen…ze zijn mij goud waard. De eerste 8 jaar van mijn leven heb ik hier gewoond.
Ik ben één van de gelukkige mensen die zich haar leven kan herinneren vanaf heel jong, een jaar of 3.
En dit huis en alle belevingen kan ik mij als de dag van gisteren herinneren.

Die schuur? Daar stonden onder andere de kampeerspullen van mijn ouders in. Mijn broer was een moeilijke leerling zoals ze dat toen noemde en zat op een speciale school en wilde op een dag niet naar school. Zijn leerkrachten kwamen bij mijn ouders thuis om hem naar school te krijgen maar dat lukte natuurlijk niet. Hij sloot zich op in de schuur en riep “Als jullie niet weg gaan dan blaas ik de hele boel op!!” achteraf wel lachwekkend maar op dat moment ernstig genoeg om ze weg te krijgen.
Er stond namelijk een gasfles voor op de camping.
Diezelfde schuur was bergruimte voor ons buitenspeelgoed. Daar lagen ook mijn enorm gekoesterde rollerskates. Mijn vader heeft er voor krom gelegen om voor ons allemaal skates te kopen. Wisten wij veel…behalve dan dat we ze wilde hebben.

De voorplaats was tevens de plek waar mijn oma haar rolstoel stond als ze bij ons kwam op Zondag. En als ze dan binnen was en op haar stoel gezet was kropen wij op haar rolstoel en reden we kleine rondjes. Zo cool! Ook stond er een keer een giga cool konijnenhok. Gebouwd door mijn vader. Omdat hij iets had gedaan wat niet zo cool was waardoor hij en mijn moeder in de clinch lagen met als resultaat dat hij doordeweeks op de camping sliep en in de weekenden thuis met een dusdanig schuldgevoel om in ieder geval een konijnenhok voor mij te bouwen 😀 .

gfstr

Hier zie je links onze straat en rechts de straat ervoor. We hadden 1 straat voor ons en de tuin die je rechts onder ziet is de tuin geweest van verschillende dierbaren.
Familie Wakelkamp, Familie Roodbergen, Familie Baaiman, Familie Schulten. Met allemaal individueel mooie herinneringen.

gfstr1 En hier zie je twee garagedeuren en daarnaast een stukje schutting. Dat stukje schutting was mijn grote verleiding. Destijds wat anders dan hij er hier uit ziet, want destijds kon ik hier op klimmen. Super cool! En dat deed ik dan ook.
“Deb, niet op de schutting klimmen he! Als je valt doe je jezelf pijn!!” Uch! Dat heb ik geweten!
De eerste keer viel ik naar beneden en viel ik met mijn voet recht in een spijker die op de grond lag, whopla spijker recht in mijn hak.

Moest er in het ziekenhuis uitgehaald worden en ik kreeg een spuit in mijn kont!

De tweede keer was echt zo dom! Ik was echt heel goed aan het klimmen en ineens verloor ik mijn grip en gleed ik naar beneden.
Het erge was…er zat een spijker die dwars door mijn spijkerbroek heen ging en in de achterkant van mijn bovenbeen terecht kwam.
Nog erger was dat ik vast zat. Ik kon mezelf niet verroeren en niemand durfde mijn ouders te roepen omdat die mij na de spijker in mijn voet al gewaarschuwd hadden.
Ze lieten me net zo lang hangen tot mijn ouders met etenstijd naar mij op zoek gingen hahhahahah, echt te erg.
Ik werd van de schutting af getrokken en mijn ouders hadden zoiets van, dikke neus, prik heb je al gehad, jodium en het komt wel goed.
En dat is het ook. Enkel een litteken tot gevolg. Maar inmiddels zulke dikke benen dat het hele litteken niet meer opvalt!

De leukste herinneringen is de volgende.
gvstr Zie je recht vooruit die groene garagedeur?? Ja? Oke…ik ook…en ik heb hem van heeeeel dichtbij gezien!
Niet alleen was die deur voor ons het ultieme doel zodra we aan het voetballen waren, maar ook was het voor mij de eindstop toen ik leerde fietsen.
Ik en zelfstandig fietsen waren niet echt een hele fijne combinatie. Ik wilde het gewoon niet.
Tot ik wist wat ik wilde, een BMX! En als ik een BMX wilde moest ik kunnen fietsen zonder zijwieltjes.
Mijn vader kocht de kleinste BMX, deed houten blokjes op de trappers, zette mij op de fiets, liep een paar rondjes om het blok en liet zijn handen los…en zoefffff daar ging ik!
Ik fietste! Zonder zijwieltjes, ik fietste!! Ik ging als een malle! Steeds weer hetzelfde rondje en als ik langs mijn ouders kwam schreeuwde ik het uit! “Kijk ik fiets!”
Mijn broer en zussen kwamen kijken naast mijn vader en moeder en eigenlijk de hele buurt. Debbie fietste zonder zijwieltjes, het was een wonder.
Maar na 5 rondjes was het wonder wel vanaf.

“Stoppen Deb, van de fiets af, we gaan koffie drinken!”
Maar ik wilde niet.
“Oké, dan niet…dan zoek je het maar uit…wij gaan koffie drinken!”

En daar ging ik dan…fietsen, fietsen en nog eens fietsen.
Want remmen…dat kon ik niet!! De fiets was veel te hoog voor mij om af te stappen zonder problemen.
Ik zou te pletter vallen!!

Dus ik bleef maar fietsen, tot tranen aan toe…
Mijn vader kwam nog even checken en vroeg nog of hij me moest helpen, maar eigenwijs als ik was wees ik af.
“Ik kan het zelluf wel!!”

En dat heb ik geweten.

Ik was zo moe dat ik nog maar één uitweg zag om te stoppen. Ik reed keihard tegen de garagedeur voor me aan om mijn fiets te laten stoppen.
Mijn voorhoofd vloog tegen de deur en ik lag op de grond. Boem!
Maar ik was wel wel gestopt! En dat had iedereen gezien ook! Want ookal dacht ik dat iedereen lekker binnen koffie zat te drinken werd ik overal in de gaten gehouden en kreeg ik een luid applaus nadat ik tegen de garagedeur tot stilstand kwam!

En zo leerde Debbie fietsen hahahaha! Oh en wat heerlijk om al deze herinneringen even naar boven te halen!

Trots! 

Vroeger bij ons in de familie hadden we het weleens over het krijgen van een kindje met een handicap. Dit kwam voornamelijk omdat mijn oudste zus niet heel makkelijk zwanger raakte van haar eerste kindje en we ons weleens hardop af vroegen of als ze zwanger zou zijn van een kindje met “beperking” dit ook welkom zou zijn.

Enigszins met een grap werd er dan gezegd “natuurlijk is het welkom, tenslotte hebben we die nog niet in de familie.”

Hiermee nooit de intentie iemand te kwetsen maar onze manier om aan te geven dat alles en iedereen welkom was. 

Ik had op dat moment helemaal geen kinderwens. Ik had twee neefjes, een nichtje en achternichtje waar ik stapel op was maar moest niet denken aan ooit zelf een kind baren of opvoeden. 

Toen mijn kriebels kwamen en ik en mijn toenmalige partner, later man, begonnen aan het krijgen van kinderen was één van de eerste dingen die ik aan de verloskunde vroeg hoe dat zat met de nekplooimeting. Gewoon omdat ik wilde weten waar we aan toe waren.

Ik maakte me nergens druk om verder maar was graag op de hoogte.

De angsten die ik nu heb waren heel anders dan toen. Ik was nog zo bleu. Maar toch heb ik altijd het gevoel gehad ooit moeder te zullen worden van een kindje met een handicap. 

Vandaag zwaaide we Beppe uit, de moeder van Franke en oma van Pipp en Vido en bonus oma van Noah en Micah. 

Vido zat in zijn rolstoel en begon geheel spontaan zijn eigen route af te leggen.

Sjoef sjoef over de stoep in zijn rolstoel en daar ging hij. Stel je eens een net lopende 1,5 jarige voor die de benen neemt maar dan een Vido in zijn ZipZac die er als een speer vandoor gaat.

Terwijl we hem achterna gingen werd ik ineens overvallen door een déjàvu. Ik had mezelf eerder zo zien lopen en eerder zo trots gevoeld.

Ik liep daar ineens achter mijn zoon aan, in een rolstoel. Ineens kwam het binnen.

Ik ben de moeder geworden waarvan ik vroeger dacht dat ik hem zou worden als ik een kindje zou krijgen met een beperking. 

Ik ben voor het overgrote deel trots en blij en niet (meer) verdrietig. Ik kijk naar wat wel kan en zoek oplossingen als iets niet lijkt te kunnen. Mijn verwachtingen zijn omgeschakeld en in plaats van te applaudisseren bij eerste stapjes sta ik te juichen bij nieuwe rolstoel moves. 

Ik besef me steeds meer dat Vido hoort in ons leven. In ieder geval in dat van mij. Want hij laat me zien wat wel kan en leert mij hoe door te zetten. 

En toen we vandaag de achterdeur van onze tuin door gingen en één van onze achter buurmannen tegen een andere zei “kijk hoe cool die kleine jongen in zijn rolstoel” voelde ik me als moeder trots en als buurvrouw heel dankbaar dat deze buurman deze woorden hardop uitsprak. 

Want inderdaad, ons kind is cool en dapper en aandoenlijk. Net als ieder ander kind. Maar hij is ook zo omdat wij niet bij de pakken neer gaan zitten en trots zijn! Maar jeetje wat voelt het fijn als anderen dat ook zijn en dit hardop uit durven te spreken!