Jaren gaan voorbij…liefde blijft.

18 Februari 2008,

Ik was met mijn destijds echtgenoot Harald en eeuwig trouwe vriend Jeff in het verre Groningen. We hadden een meeting van een online spel dat we speelden.
Mijn biologische vader lag op dat moment in het ziekenhuis en onderging een behandeling tegen leukemie. Het was niet stabiel op dat moment maar ook niet zorgwekkend dus ik besloot toch die kant op te gaan. Met de belofte van Jeff dat als er iets was hij in turbo naar huis zou rijden.

Mijn angst werd realiteit. Sabine belde mij. Het ging niet goed. Ik moest naar het ziekenhuis komen want het kon ieder moment fout gaan. Het lijntje tussen leven en dood was dun. Maar toch was er hoop. Veel hoop.

Ik weet nog als de dag van gisteren wat ik aan had. Ik leek wel een Gothic. Enorm wijde zwarte spijkerbroek met grote zwarte kruizen achterop en een zwart vest. Ik was zo trots dat ik deze broek paste na mijn gastric bypass.

De weg van Groningen naar Amersfoort was voor mij een hel. Jeff reed echt veel te hard. tussen de 145 en 160 km per uur. Maar hij deed het voor mij. Binnen no time stond ik voor het Lichtenberg. Verslagen. Ik moest naar binnen. En bij het binnen treden van het ziekenhuis wist ik dat ik afscheid moest gaan nemen van één van de meest bijzondere personen van mijn leven.

Ik vond het doodeng. Ineens stond ik face to face met een familie die ik niet kende. Met zijn zoons, zijn vrouw, zijn dierbaren die ook mij niet kenden. Behalve Sabine kenden ze mij enkel van naam. Meer niet. Ik voelde mij een indringer. Een indringer in hun verdriet en hun afscheid. Maar tegelijkertijd had geen van hen er weet van wat mijn band was met hun vader, hun man. Ook mijn vader. Wellicht geen opvoeder, maar wel mijn vader. Ik ben tevens zijn vlees en bloed. Maar omdat we al die jaren van gescheiden elkaar zijn opgegroeid en hebben geleefd wist niemand van zijn band met mij en mijn band met hem.

Dolblij was ik met mijn broer Jelle. Een tikkeltje “gek” net zoals ik. Maar ik was wel gewaarschuwd voor Jan. Die zou weleens bot kunnen zijn en niets van mij willen weten.
Ik vond dat zo moeilijk. Want wat had ik hem ooit misdaan?
Uiteindelijk bleek dat ik banger gemaakt was dan nodig 😉

Uiteindelijk zonder verder in detail te treden was dit één van de meest intense momenten van mijn leven. In een heel kort tijdsbestek heb ik familie waarvan ik wel wist dat ik ze had maar nooit mocht leren kennen, zo enorm in mijn hart gesloten.

De uren die volgde namen we met zijn allen op onze manier afscheid van een man die ons allen zo enorm dierbaar was. Het moment dat wij allemaal in zijn kamer stonden en hij zijn laatste (voor mij) heldere moment had vergeet ik nooit meer. Hij keek op, keek om zich heen, zag ons allemaal…lachte…en het was goed.

Al zijn kinderen in één ruimte (minus Tinus helaas die al overleden was.) en het ging goed.

Op 19 Februari namen we eeuwig afscheid van hem. Een moment in tijd dat ik nooit meer zal vergeten.

————————

Gisteren, 18 Februari.
Paula was jarig. De moeder van mijn zusje. De vrouw van mijn biologische vader.
Ik wist het niet. Zeg ik eerlijk.
Ik kwam erachter door mijn broer Jelle.
En gelijk toen ik het hoorde dacht ik, “Ik kan dit niet voorbij laten gaan.”

De afgelopen maanden hebben wederom een enorm groot verlies ervaren.
Mijn zusje kwam te overlijden. Sabine ging dood aan de gevolgen van borstkanker.
Bizar.

Ik wilde eerst online bloemen bestellen. Maar dat voelde niet goed.
Franke wilde lief als hij is wel een boeket langs brengen.
Maar dat voelde ook niet goed.

Ik moest ook naar mijn moeder in het ziekenhuis die dag en kocht bij het tuincentrum twee stukjes. 1 voor haar en 1 voor Paula. En ik had de hoop dat ik het lef zou hebben om het stukje voor Paula persoonlijk langs te brengen.

En dat lef had ik uiteindelijk.

Franke bracht mij ’s avonds naar Paula. Nadat ik bij mijn nichtje had gecheckt of Paula die avond wel thuis zou zijn.

Gisteren, 18 Februari, waren wij weer allemaal samen.
Zoals toen….
Maar mijn lieve hemel wat kan er veel gebeuren in 9 jaar tijd.
Wat hebben wij met zijn allen enorm veel pijn, verdriet en verlies mee moeten maken.
Het is eigenlijk niet gezond.

We zaten er niet compleet. Behalve Jelle en Ramon die miste omdat ze al geweest waren en anderen verplichtingen hadden was natuurlijk het grote gemis, Sabine.
Zij was er niet….
En dat was raar. En pijnlijk. En enorm confronterend.

Maar hoe krom dan ook, het was ook enorm mooi. En fijn. En bijzonder.
Zo bijzonder dat mijn hoofd er al de hele dag vol van is.
Wat een enorm fijn gezelschap zijn wij allen zo samen.
En wat enorm veel liefde en warmte stralen wij uit en geven wij elkaar.

Ik heb gisteren een avond mogen beleven die mij mijn hele leven bij zal blijven.
Omdat ik de ballen had langs te gaan.
Maar nog veel meer omdat mijn komst ontvangen werd met zo enorm veel liefde en dankbaarheid.

En vandaag is de sterfdag van Emmo….
Pijn doet het mij niet meer deze dag.
Ik ben erdoor gegroeid, en behalve hem nog steeds missen kan ik alleen maar zeggen de pijn plaats gemaakt heeft voor een heleboel andere emoties.

Gisteren neemt niemand mij ooit meer af.

En het is eigenlijk diep en diep triest dat ik met de familie, het gezin waarin ik op ben gegroeid, niet zulke mooie fijne herinneringen (als we het hebben over dood en afscheid) heb en never nooit zulke fijne momenten kan beleven als ik met mijn “andere familie” wel kan.

Anyway….

Jan, Irene, Deborah, Bas, Paula, Bats, Johan en Jan…. bedankt voor gisteren.
Het gaf mij de kracht om vandaag door te komen zonder alleen maar verdrietig te zijn.
Maar ook enorm trots.
Ik hoop dat we met zijn allen mooie herinneringen kunnen maken en mijn terughoudendheid en mijn angsten daarin niet in de weg zullen staan.

Aan jullie ligt het zeker niet.  <3

4

Kick in the ass! 

Al dagen, of eigenlijk weken, is mijn hoofd aan het malen. Wat ga ik nou doen? De eerste stap zette ik natuurlijk door voor de kerst naar de huisarts te gaan. Maar soms is de tweede stap zetten nog moeilijker dan de eerste.

Ik kreeg Xanax voor mijn angstaanvallen. Maar nu 3 weken later mist de strip nog maar één tabletje. Want tijdens mijn paniekaanval waarin ik Xanax nam kwam er eigenlijk alleen maar meer paniek omdat ik het gevoel had dat ik niets meer in de hand had. 

Maar de afgelopen weken werd het ook wat rustiger in mijn hoofd. Ik was vele malen minder duizelig en als ik een paniekaanval kreeg ging ik steevast onder de douche zitten zonder iemand wakker te maken en zo voelde ik mij ook niet meer bezwaard naar de rest van mijn gezin. 

Vorige week kaartte Franke mijn begonnen traject aan. Ik was iets van plan en had daarin grote stappen gezet maar de bedoeling was natuurlijk wel dat ik stappen bleef zetten. Ondanks het feit dat ik het vervelend vond dat hij mij erop aansprak besefte ik mij natuurlijk allang dat ik door moest pakken. Anders zou het weer zo een halfbakken verhaal worden. 

Maar ik moest wel eerst weer moed verzamelen om stappen te nemen en te zetten.

En vanochtend was ik het helemaal zat! Ik had wederom liggen malen in de nacht. Djix werd wakker om 5 uur. En ik was werkelijk kapot. En toen vroeg ik me af, hoelang ga ik dit nog volhouden?

Dat therapeutische witte wijntje aan het eind van de dag is allang niet meer therapeutisch maar gewoon noodzaak. Noodzaak omdat het ervoor zorgt dat ik geen avond vol angst en paniek tegemoet ga. En dat is bullshit. En het is allang geen “1” wijntje meer. Ik moet dit gewoon aan kunnen pakken. Klaar. Punt uit! (En nou niet hysterisch denken dat ik een alcoholist ben die hier debiel door het huis loopt. Want dat is verre van de realiteit.) 

Dus dat moet over zijn. Ik moest mezelf echt figuurlijk een schop onder mijn hol geven deze ochtend en een afspraak maken bij de huisarts. Nou kan dat gelukkig online dus een hele hoge drempel hoefde ik daar niet voor over. 

Als “reden” vulde ik in “Vervolgafspraak verwijzing psycholoog/traject psytrec.” 

Pas daarna liet ik Franke weten dat ik de knoop had doorgehakt. Hoe moeilijk dan ook, ik moet aan de slag. Hard aan de slag. 

Mijn angsten beginnen de overhand te krijgen en dat wil ik absoluut niet. Ik zie echt in de meest simpele dingen angsten. Vorige week was het zelfs zo erg dat ik zeker wilde weten of mijn zus wel een uitvaartverzekering had. En haar vroeg of ze misschien niet eens al haar overbodige spullen weg moest doen voor het geval ze zou komen te overlijden. Want dan zaten enkel haar dochter en wij met al die spullen en moesten we weer meemaken wat we met mijn vader ook al hadden meegemaakt. 

Koekkoek Debbie! Je zus is gewoon gezond. Laat haar leven. Hou op!!

Die gruwelijke dood die mij zo in zijn grip heeft. Bang dat Franke dood naast me ligt, dat hij een auto-ongeluk krijgt, dat hij ongeneeslijk ziek wordt, angst om zonder hem verder te moeten leven.

Bang dat Djix sterft aan wiegendood. Dat Vido zijn drain het niet meer doet en hij plots overlijdt. Als mijn telefoon gaat vlak nadat de kinderen naar school zijn de angst hebben dat ze verongelukt zijn. Iedere ochtend (nacht) mijn telefoon pakken en angst hebben dat er een berichtje staat dat mijn moeder is overleden. 

Oh man, je zou bijna denken dat ik niet meer normaal kan functioneren. En als ik het zo terug lees schaam ik me ook. Want ik spoor echt nog wel hoor. En niemand heeft echt in de gaten hoe mijn hoofd functioneert. En als je met me omgaan zul je ook niet doorhebben dat er zoveel angsten in mij verscholen zitten. En het is de ene dag ook minder erg dan de andere dag. Het ging een tijd goed. Tot mijn zusje kwam te overlijden. Toen verloor ik wederom al mijn vertrouwen in het leven. 

En dat vertrouwen is ook een beetje mijn probleem. Een beetje veel op dit moment. We leven, ik leef, maar het vertrouwen dat het nou ook een keer goed blijft gaan heb ik niet meer. Er is altijd wel één of ander portie ellende wat ons komt aanwaaien. En het maakt me niet alleen bizar moe, maar ook intens verdrietig. 

Ik wil zo graag dat mijn gezin, mijn geliefde, geen ellende meer op hun pad krijgen. Maar ik ben zo bang dat dat niet het geval zal zijn omdat ze horen bij mijn gezin. En ik trek alleen ellende aan. 😔

En dit is in een hele kleine notendop mijn gedachtengang. Ik heb lang niet alles opgeschreven. En dat hoeft ook niet. Maar ik kan je wel vertellen dat het dood en doodvermoeiend is als je iedere dag zo moet doorkomen. 

En daarom mijn doorgehakte knoop. Ik ga volgende week naar de huisarts. Hij gaat voor mij een verwijzing uitschrijven om naar Psytrec te gaan. (Google svp even want de link werkt niet via mijn telefoon.) 

Daar kom ik hopelijk door de intake heen en kan ik hun traject beginnen om de trauma’s en angsten die ik heb omtrent de dood aan te gaan. Om ze te verwerken. En daarna gaat het knokken door want er is zoveel meer. En hoezeer ik nooit meer in de psychische zorg terecht wilde komen ga ik nou toch die kant op. En best met trots. Want ik voel me nog steeds een goede moeder. Een goede echtgenote. Een lieve vriendin en zus. Maar ik moet sommige dingen wel aan gaan pakken om het ook te kunnen blijven. En dat is wat ik nu ga doen. En geloof mij…die drempel was torenhoog!!

(Vergeef me mijn taal en spellingsfouten. Schrijven via mijn iPhone gaat mij nog niet zo goed af.) 

5

Xanax, because sometimes wine just isn’t enough ;-)

Vandaag was dan eindelijk de dag dat ik naar de huisarts moest/mocht. Al langer dan een week werd ik steeds geconfronteerd met de afspraak als ik op de kalender keek. En hoe te dichter de datum kwam hoe te meer ik smoesjes begon te verzinnen om niet te hoeven gaan.
Maar toen ik vannacht uit mijn slaap wakker schrok en in een vreselijke paniekaanval terecht kwam kwam ik tot het besluit dat ik gewoon echt moest. Geen smoesjes of gelul meer. Schop onder mijn hol en gewoon gaan.
Dus na een vrijwel slapeloze verdere nacht en misselijke ochtend van de zenuwen zat ik om 10:50 uur netjes in de wachtkamer van de huisarts.
En het duurde en het duurde en ik stond bijna op het punt om weer weg te gaan.
Maar toen werd mijn naam geroepen, gelukkig.

Mijn hartslag was zo hoog 🙁 evenals mijn bloeddruk. Enorm gespannen.
Bij het zien van mijn huisarts begon ik al bijna te huilen. Als ik hem in de ogen kijk voel ik erkenning. Begrip. Hij weet en kent mijn diepste geheimen. Dus bij zijn eerste vraag “wat kan ik voor je betekenen?” begon ik al te huilen.

Ik had gelukkig mijn plan de campagne al klaar en geordend in mijn hoofd. Maar toen ik vannacht mijn paniekaanval had werd deze versterkt door mijn waanbeelden dat ik het hem niet meer uit kon leggen.

Ik vertelde hem het volgende.

“Ik was hier al enige weken geleden bij de invallende huisarts. Ik was duizelig en er werd geen oorzaak gevonden. Als het niet over was binnen twee weken moest ik terug komen. Dat heb ik niet gedaan. Ik kon het niet. Een afspraak maken bij de huisarts kost mij bergen met energie, maar na de zoveelste angstaanval kon ik niet anders. Maar ik heb in die weken wel nagedacht en alles op een rijtje gezet. De afgelopen jaren zijn niet heel soepel verlopen als ik eerlijk ben. En weet je…eigenlijk als ik heel eerlijk ben is het vanaf mijn scheiding in 2008/2009 het allemaal niet geweldig verlopen.
Mijn biologische vader kwam te overlijden. Ik heb hem zien overlijden. Dat was vreselijk. Alle herseninfarcten van mijn moeder. De laatste waarbij ik echt op mijn knieën aan haar bed heb gezeten en afscheid heb genomen. En toen alle zorg, daarna ouders die gingen scheiden, een zieke moeder, depressieve vader, pppff het was zoveel. En pas toen ik alles weer een beetje op orde had gebeurde het vreselijkste ooit. Ik had net een miskraam gehad en vond kort daarna mijn vader dood in zijn woonkamer. Weet je hoe erg dat is? Dat beeld krijg ik nooit meer uit mijn hoofd. Het beetje bloed uit zijn neus. De lelijke plek op zijn hoofd. Zijn koude lichaam. Het niet meer reageren op onze stemmen. Het voelde zo machteloos. Ik voelde me zo machteloos. Daar lag mijn vader moederziel alleen. Daarna was de zwangerschap van Vido. Zijn open rug. De foetale chirurgie.

Maar goed…dat was toen…dit is nu.
Mijn zusje kwam te overlijden. Twee maanden nadat ik in Augustus was bevallen van mijn dochter. Mijn zusje had uitgezaaide borstkanker. Ik heb haar laatste adem gezien en gehoord. Het reutelen van haar longen was vreselijk. Het aanzicht van haar man en kinderen brak mijn hart. En daarna gebeurde het. Ik zat op de bank. Het voelde alsof er iets knapte en ik schrok. Maar ik dacht eigenlijk dat mijn schrikreactie bij het “knappen” hoorde.
Maar nu ik er over nagedacht heb realiseer ik mij dat de schrik er niet bij hoorde maar het begin was van mijn angst.”

En op de basis van mijn verhaal en onze connectie hebben we een plan gemaakt.

Dit jaar, wat natuurlijk nog maar even duurt, heb ik medicatie voor mijn angstaanvallen. Xanax. Wordt niet vergoed door de zorgverzekeraar. Maarja ik heb het nodig…dus ik moet wel.
In het nieuwe jaar, dus volgende week, krijg ik een verwijzing voor de psycholoog. Daar ga ik een EMDR traject in. En ik hoop echt enorm dat dit afdoende is. Maar zowel ik als de huisarts denken al dat daarna nog andere behandeling noodzakelijk zal zijn.
Dus dan weer aan de amitriptyline. Mijn laatste antidepressiva. Effectief voor zowel depressie als fibromyalgie.
Maar liever iets wat alle drie behandelt. De depressie, de chronische pijn en de angsten.

Op het moment van EMDR mag ik geen medicatie dus dan gaan we gericht te werk en juist die angsten confronteren. En dat kan niet met medicatie die je afstompen.
Er gaat dus een heftige tijd komen. Maar ik ben er klaar voor. Ik ga de strijd aan in 2017!
En de medicatie die ik niet vergoed krijg…tja…so be it…dat zien we dan wel weer.

Vandaag van mijn zorgverzekeraar te horen gekregen dat de EMDR vergoed wordt omdat ik PTSS heb.
Uhm ja…oke…dat heeft de huisarts in het systeem gezet en is ook zo. Ik heb een posttraumatische stressstoornis in combinatie met een angst/paniekstoornis.

Best heftig om het nieuwe jaar mee te beginnen.

Ik ben wie ik ben en ik doe wat ik doe.

((Dit stukje schreef ik al eerder op de facebookpagina van mijn weblog. Het kan dus zijn dat je het al gelezen hebt.)

Vandaag zette Elsemiek een plaatje op mijn facebook (Debbie van den Broek-Telgenhof) . En eigenlijk precies op het juiste moment.
Ik zat vanochtend op de bank na een te korte nacht. Wederom zitten we met een huis vol zieken. De ene hoest, de ander huilt, die heeft buikpijn en de volgende hoofdpijn.
En ik kan je vertellen, als je zelf niet lekker in je vel zit is het pittig om voor deze ziekenboeg te zorgen.
Ik werd vanochtend wederom extreem duizelig wakker en moest me focussen op het verzorgen van Djix. En ik baalde. Ik baalde enorm. Waarom voel ik mij zo?
 
Afgelopen week was voor mij echt een dieptepunt. Vrijdag gingen we de as van mijn zusje op haar laatste “rustplaats” plaatsen. Ze heeft een soort van grafje gekregen waar de urn met haar as in staat. Het bizarre is dat mijn biologische vader tegenover haar staat, althans zijn urn. Er is een urnenmuur waar hij de eerste plaats linksboven heeft bezet. Zijn flatje 3 hoog zeggen wel weleens. Als je je hoofd er in zou stoppen en naar beneden zou kijken zou je het “grafje” van mijn zusje kunnen zien. Hij waakt dus over haar. Bij wijze van dan.
 
De hele week zag ik er enorm tegenop. Maar vooral in mijn onderbewustzijn. Tot Donderdagochtend.
Ik zat op de bank en was wederom duizelig.
En als ik duizelig word dan komt daar paniek bij kijken.
Dan ben ik bang. Bang om de controle te verliezen. Bang dat ik ziek ben. Bang dat ik dood ga.
Zonder iets te zeggen zat ik naast Franke op de bank en schoot de paniek door.
Ik werd licht in mijn hoofd, ik werd nog duizeliger, mijn ademhaling versnelde en ik dacht dat ik flauw zou vallen. Ik werd overal een soort van warm en dacht…”dit is niet goed.”
 
Dus ik stond op, deed de achterdeur open en probeerde door de frisse lucht weer een beetje met beide voeten op de grond te komen. Maar het lukte niet en mijn paniek werd groter.
Tot ik niet meer kon en dacht dat ik echt flauw ging vallen.
Ik herkende het gevoel.
 
Ooit…toen ik 17 was had ik hetzelfde gevoel. Ik lag op mijn bed tv te kijken. Jambers.
Ik voelde ineens een hartklopping en schrok daar enorm van. Ik dacht dat ik dood ging.
Daardoor raakte ik in paniek en ik dacht serieus dat ik het aan mijn hart had.
In paniek rende ik naar beneden en alarmeerde mijn vader.
Ik dacht dat ik door mijn overgewicht een hartaanval kreeg en stond vol tranen in de woonkamer.
Mijn vader bedacht zich geen moment, zette mij in de auto en bracht mij naar de EHBO van het Elisabeth Ziekenhuis in Amersfoort.
Daar aangekomen werd ik aan de monitor gelegd en was ik nog steeds in paniek.
Na alle controles bleek dus dat er niets met mij aan de hand was maar dat ik hyperventileerde. Maar mijn lieve hemel zeg…wat was dat eng.
 
Maar terug naar Donderdag. Ik vroeg Franke om op te zoeken wat je moest doen als je ging hyperventileren. Dit terwijl mijn hoofd buiten de achterdeur stak.
Lief als hij is begon hij gelijk te zoeken en gaf mij instructies.
En hoe goed ik mijn best ook deed deze op te volgen bleef de paniek en mijn te hoge ademhaling.
Tot ik niet meer kon en begon te huilen.
 
VERDOMME!!!
 
Ik was zo teleurgesteld in mezelf en zo in paniek. Waarom gebeurde mij dit??
Ik ben Debbie! Ik ben de vrouw die alles weet te relativeren en alles aan kan.
En het is misschien arrogant om dat over jezelf te zeggen maar het is wel echt zo.
Ik ga niet zo snel naar de huisarts (terwijl ik mijn huisarts echt heel charmant vind), zeker niet met psychische klachten.
Dat komt natuurlijk ook door mijn verleden.
 
Ik werd op mijn 16e depressief en heb vanaf mijn 17e jarenlang aan de Prozac gezeten.
Tussendoor kreeg ik nog de diagnose Manisch Depressief en zat ik aan de Lithium, maar dat werd (gelukkig) daarna omgezet naar Chronisch Depressief.
Ik heb interne therapie gehad op de PAAZ afdeling van het ziekenhuis en dat is eigenlijk mijn leidraad geweest voor de rest van mijn leven. Ik ben er enorm krachtig door geworden en mede door deze therapie ben ik iemand geworden die heel nuchter is en relativeert tot ze er bij wijze van bij neervalt.
 
Maar het lukt me nou niet meer 🙁 . Er is teveel gebeurd om te relativeren.
Want hoe kun je verklaren dat mensen veel te vroeg dood gaan?
Dat mensen veel te jong ziek worden?
Dat pech keer op keer aan je deur komt kloppen?
Ik heb er geen verklaringen meer voor en dat maakt me enigzins wanhopig.
 
Mijn angsten zijn er niet voor niets. Mijn angst voor de dood. De afgelopen jaren ben ik zo vaak met de dood geconfronteerd. Maar vooral met de oneerlijke dood.
Mensen gaan ook dood aan ouderdom en dat is in mijn hoofd goed te verklaren.
Hoe vreselijk het ook is voor de nabestaande kun je je er toch beter bij neerleggen.
Maar ik heb inmiddels al teveel dierbaren zien sterven op te jonge leeftijd en dat is niet oké.
Ik heb een trauma overgehouden aan het aantreffen van mijn dode vader in zijn woonkamer. Totaal onverwacht.
Toch dacht ik dat ik inmiddels de dood de baas was geworden.
 
Het ging weer beter met me en voelde me ondanks mijn trauma krachtiger worden.
Nog wel wilde ik echt aan het werk gaan met mijn angsten om iemand ineens dood aan te treffen, maar dat als de tijd er rijp voor was.
En toen ineens kwam daar dat telefoontje dat Sabine echt heel erg ziek was geworden.
 
Natuurlijk wist ik dat ze kanker had. Dat ze chemo’s had ondergaan en vol positiviteit alles aan was gegaan. Voor mijn gevoel soms ook met haar kop in het zand. Maar ach, wat boeit het? Als je op die manier door kunt gaan en het leven mooi kunt houden dan is dat toch zo? Wie ben ik om daar commentaar op te hebben?
Het enige waar ik mij zorgen om maakte was om haar man en kinderen.
Gaan zij niet teveel geloven in haar bubbel van “het komt wel goed.”?
 
Want zelf ben ik heel sceptisch over kanker en genezing.
Ik wil mensen met kanker niet onnodig bang maken maar mijn ervaring is, het komt altijd terug.
En dat gebeurt gelukkig ook jaááááren later, ook die ervaring heb ik.
Maar kanker is een sluipmoordenaar. Ik haat kanker.
 
Dus toen ik te horen kreeg dat Sabine dusdanig ziek was geworden dat zij weer in het ziekenhuis kwam te liggen en het er niet goed uit zag wist ik al genoeg.
 
Ik ga naar het ziekenhuis om afscheid te nemen.
 
Ik was blij en dankbaar dat ik daarbij mocht zijn. Het was intens. Verdrietig. Onmenselijk. Maar ik mocht er bij zijn. En zo dankbaar dat ik ben dat ik ooit bij het begin van nieuw leven mocht zijn, zo dankbaar ben ik dat ik bij het sterven van mijn zusje mocht zijn.
 
Maar had ik geweten wat ik nu weet? Dan had ik het nooit weer gedaan.
 
Haar laatste uren. Haar ademhaling. Haar strijd. Haar mooie gelakte nagels hand in hand zien met die van haar man. Het schoonmaken van haar mond omdat ze zelf haar speeksels niet meer weg kon krijgen. De geluiden die ze maakte. De strijd die haar lichaam had. Het zien opgeven van organen. Haar laatste adem.
 
Het heeft mij geen rust gebracht als die het mij wel bracht toen ik mijn (biologische) vader heb zien sterven.
 
Ik reed die avond naar huis op mijn scooter. Na haar overlijden. Raakte de weg nog kwijt in het Schothorsterpark. En mijn hoofd begon al te tollen. Was het echt wat ik zojuist heb meegemaakt? Heb ik serieus net in het ziekenhuis, waar ik een paar weken geleden beviel van mijn kerngezonde dochter, afscheid genomen van mijn zusje?
Dat was toch het nieuwe ziekenhuis waar ik nog helemaal geen herinneringen had liggen?
En nu ineens is daar mijn jongste dochter geboren en tevens mijn jongste zusje gestorven.
 
Vanaf die dag in Oktober is mijn hoofd één grote warboel en weet ik echt niet meer wie ik zelf ben. Het heeft me kapot gemaakt en mijn laatste stukje vertrouwen in het leven totaal de grond in geboord.
 
En soms gaat het een dag goed, maar vaak ook niet.
 
Ik ben en blijf Debbie, en als ik ergens van geniet dan doe ik dat ook.
Want zodra ik hier deze deur uit stap geniet ik.
Ik vind het heerlijk om niet thuis te zijn.
Want alhoewel ik van ons huis houd is dit wel de plek waar al mijn angstaanvallen ontstaan.
En die haat ik, die aanvallen.
 
Dus dan maar de deur uit. Maarja ik kan natuurlijk ook niet altijd weg zijn, en dat wil ik ook niet. Ik moet en zal een manier moeten vinden om hier vanaf te komen.
 
Echter toen ik vanochtend weer in een paniekaanval terecht kwam begon ik bijna de hoop op te geven. Ik twijfelde aan mezelf en wist gewoon even niet meer wie ik zelf was.
Ben ik nou die nuchtere relativerende Debbie of ben ik ineens zo een aandachtshoertje geworden. (excuses voor mijn taalgebruik)
En toen kwam dus de post van Elsemiek daar. Een heel simpel plaatje.
Twee mannen die naar een dressoir kijken met daarop een tekst bestaande uit houten letters.
Je kent ze wel, “Home”, of “Love” etc, etc.
Alleen stond hier het woord “KUT” en zei de ene man tegen de andere man dat de andere teksten waren uitverkocht.
En ik moest lachen. Hard lachen zelfs. Want inderdaad. Flikker op met je teksten, bij mij op het dressoir hoort gewoon een rauwe harde “KUT” of zoals mijn website “KUTMAARKRACHTIG”. Want daar geloof ik nog steeds in. Het leven is KUT, maar KRACHTIG!
 
Wanneer ben ik dat kwijt geraakt? Wanneer is die Debbie ermee gestopt en laat ze zich zo beïnvloeden door zoiets natuurlijks als de dood.
We gaan allemaal dood. En hoe dat weten we allemaal niet. Zelfs niet als je kanker hebt.
Het enige wat we kunnen doen is ons voorbereiden op de dood. Wanneer deze ook zal zijn. En met voorbereiden bedoel ik ervoor zorgen dat je nabestaande behalve verdriet zo min mogelijk last hebben van jouw dood.
Dus get your shit together en regel het.
 
En voor mij persoonlijk hoop ik gewoon echt dat mocht mij onverhoopt iets overkomen dat het vangnet voor Franke enorm groot zal zijn. Dat dat niet blijft bij een maandje hulp maar gewoon echt voor altijd.
 
Maarja…ondanks dat ik nou weet wie ik weer wil zijn is het wel even een klap in het gezicht allemaal. Want waar begin ik nou?
 
Nou ik ben begonnen met een afspraak met mijn huisarts.
Na de kerst kan ik bij hem terecht (eerder wil ik niet en kan het ook niet.) en ga ik de eerste stappen ondernemen. En voor mij zijn die stappen erkennen dat het echt niet goed gaat met me en dat ik hulp wil. En dat ik open sta voor medicatie. En dat laatste is echt een dingetje voor me.
Want ik drink liever wijn weg dan dat ik medicatie slik.
Maar mijn doel voor 2017 is dat ik de wereld aan kan. Maar dan met medicatie en niet met wijn. En uiteindelijk zonder medicatie maar gewoon weer als Debbie. Zoals ik was. Zoals ik weer wil worden.

Het laatste stukje

(Dit stukje schreef ik al eerder op de facebookpagina van mijn weblog. Het kan dus zijn dat je het al gelezen hebt.)

 
De tijd vliegt. In alles. Het jaar is voorbij gevlogen. De seizoenen. Onze kinderen die groeien. Data van heftige gebeurtenissen. Alles lijkt aan ons voorbij te vliegen.
 
Ik zeg eerlijk, toen ik deze blog ging schrijven moest ik eerst even de juiste data checken. Ik was er namelijk heilig van overtuigd dat mijn zusje in november was overleden. Oktober? Zo snel kon de tijd toch niet gegaan zijn? Maar dat was wel zo.
 
Al 7,5 week is zij niet meer in leven. Al 7,5 week moeten haar man, kinderen en geliefde het zonder haar doen. Al 7,5 week kan ik het nog steeds niet bevatten dat mijn zusje niet meer in leven is.
 
En het maakt niet uit of wij nou wel of niet de deur bij elkaar plat liepen. Ze is er niet meer. En die realiteit stoot me iedere keer weer onderuit. En ik zeg eerlijk. Ik ben er kapot van.
 
En dan is er morgen. 16 December.
 
Dan is de dag dat we Sabine haar as in haar soort van grafje gaan plaatsen.
 
Onze biologische vader is gecremeerd. Zijn urn staat in de urnenmuur. We noemen het gekscherend weleens zijn flat 🙊. Zijn eigenste flatje op de bovenste verdieping.
 
Mijn zusje komt tegenover hem. Maar dan in de grond. Ze zouden elkaar bij wijze van spreken kunnen zien. Echt heel bijzonder.
 
Maar ook bijzonder kut 😢😔.
 
Ik ben al dagen van slag. Al dagen een baksteen op mijn maag. Al dagen duizelt mijn hoofd als nooit tevoren. Ik zie er zo tegenop. Het voelt alsof er wederom een begrafenis plaats vind. Weer afscheid. Het ligt allemaal weer zo open.
 
Door het overlijden van Sabine zijn al mijn angsten zo aangewakkerd. De dood speelt zo een enorme negatieve rol in mijn leven. Ik probeerde juist alles een plekje te geven en nu voelt alles weer zo open, zo rauw.
 
Maar morgen ga ik met lood in mijn schoenen naar de Utrechtseweg. Maar ook vol dankbaarheid. Dankbaar dat ik welkom ben. Dankbaar dat ik dit mag doen met mensen van wie ik houd.
 
Maar lieve hemel. Ook met zoveel verdriet. En frustratie.
 
Want dit had helemaal nog niet zo mogen zijn. In mijn hoofd blijft dit een bizarre onwerkelijkheid.
 
Een onwerkelijkheid die mij iedere dag weer met beide benen op de grond zet. Niet altijd positief, want mijn mentale staat laat wat te wensen over. De confrontatie is erg groot.
 
Te groot.
2

Even niets, gewoon even niets.

Als ik me ergens klote om voel is het om het feit dat het gaat zoals het gaat.
Dat het met mij gaat zoals het nu gaat.
I’ve had my shares of downs, maar zoals nu, dit gevoel, dat ken en herken ik niet.
Was het maar iets wat ik al eerder had meegemaakt, dan wist ik ook dat ik er wel weer uit zou komen.
Maar dit is nieuw voor me en het gevoel van wanhoop wat het soms met zich mee brengt ook.
Ik probeer nu al een paar dagen voor mezelf te verzinnen wat ik zou willen, wat er zou moeten gebeuren om me mezelf beter te voelen.
Een soort van plan de campagne zeg maar om alles weer op de rit te krijgen. Ik wil mijn vinger op de zere plek kunnen leggen. En soms lukt me dat deels maar de dag erna kan ik maar zo het spoor weer bijster zijn.
Laatst zei iemand tegen me, “Maar waarom doe je dan net altijd alsof er niets aan de hand is?” en toen dacht ik, doe ik dat dan?
Eigenlijk doe ik me nooit anders voor dan dat ik ben. Ik dacht wel dat ik dat deed maar eigenlijk kan ik dat gewoon niet.
Want als ik aan het lachen ben met iemand, of het leuk en gezellig heb, dan is dat ook gewoon zo.
Ik kan me daarna ook echt wel weer klote voelen, of doodmoe, maar de emoties van daarvoor waren gewoon oprecht.
Vaak als we de deur uit zijn dan heb ik het ook echt naar mijn zin en voel ik even geen kopzorgen.
Daarom ga ik de laatste tijd ook vaker mee naar de revalidatiegroep van Vido.
We zitten daar achter observatieglas in een ruimte waar onder andere hulpmiddelen staan maar ook krukken zodat er achter het raam geobserveerd kan worden. Samen met nog wat andere ouders met wie een hele leuke klik is ontstaan.
Ik vind het fijn daar te zijn. De erkenning die je krijgt van andere ouders die semi in hetzelfde schuitje zitten, maar ook de herkenning.
Maar veelal is het naast even je hart luchten of je zorgen uiten gewoon heel erg gezellig. Ik geniet ervan.
En ja, als we thuis komen dan ben ik tamelijk gebroken. Want sociaal zijn doet dat sowieso met mij, maar ook gewoon omdat ik even de andere energie heb mogen voelen.

Deze week was ik helemaal alleen thuis en had Franke zowel Vido als Djix mee naar de groep. Ik voelde me echt niet lekker en trok even niets of niemand om me heen. En alhoewel Franke dan wilt dat ik rustig aan doe moet ik eerst altijd even de boel doen alvorens ik rustig op de bank kan gaan liggen met een dekentje.
De stilte was heerlijk maar ook confronterend. Want dit was wel waar ik soms zo enorm veel behoefte aan heb. Gewoon even niets.
Een boek lezen zonder iets voor iemand anders te hoeven doen. Muziek draaien zonder dat het me tureluur maakt.
Mijn haar niet doen, geen make-up op, in mijn pyjama, helemaal niets.
En dat gevoel geeft me ook weer een schuldgevoel. Ik kan prima relativeren en weet echt wel dat wel meer mensen dat gevoel hebben en dat het heel normaal is. Maar voor mij is het niet normaal omdat ik er eigenlijk nooit echt behoefte aan heb gehad.
Maarja, nu is die behoefte er wel. Omdat mijn hoofd te vol zit. Omdat mijn hart te verscheurd is door alle verliezen. Omdat mijn lijf me te zeer doet en mijn hoofd teveel duizelt.
Maar dit soort stiltes creëren kan niet zomaar bij ons. Ons vangnet is klein, nihil zelfs. Maar wij zijn ook te gecompliceerd om het vangnet groter te maken, maar vooral om die hulpvraag uit te gooien.
Ik moet er niet aan denken dat ik een “vreemde” over de vloer krijg om mij te helpen bij mijn gezin.
Want we redden het prima zo, we hebben een goede taakverdeling en krijgen ze allemaal schoon en gewassen op school, stage en/of werk.
Dat is het probleem niet. En als er iemand zou komen om ons daarbij te helpen of wellicht het huishouden dan zouden we ons alleen maar ongemakkelijk voelen en dat veel meer energie van ons vergen dan het op zou leveren.
Nee die regie houden we liever zelf in handen.

Het is meer dat alles wat anders moet gaan indelen zodat mijn energieverbruik beter wordt verdeeld.
Ik voel me nou net een batterij die nooit toekomt aan het moment om volledig opgeladen te worden.
Steeds voordat die 100% behaald wordt gaat de stroomtoevoer eraf zeg maar.
En dat sloopt me. Want op de bank in slaap vallen van vermoeidheid laad niet op, dat voelt zeg maar net als je telefoon wegleggen zonder hem in de oplader te doen. Dan loopt hij ook langzaam leeg.
Maar toch probeer ik het iedere avond weer. Op de bank zitten en even wat voor mezelf doen.
Dat kan zijn tv kijken, wat bij Franke liggen en wat social media doorlezen, of schrijven.
Maar de laatste tijd zie ik Franke, ik zie de tv en daarna de binnenkant van mijn ogen.

Vooral het constante gepieker houd me wakker, mijn angsten en vooral de strijd met mezelf dat ik geen zeikerd wil zijn.
Net als deze blog, eigenlijk wil ik hem niet schrijven maar ik doe het toch. Ik doe het omdat het uit mijn systeem moet.
En posten zonder openbaar te publiceren lucht voor mij niet op. Zo had ik ook jaren een dagboek en uiteindelijk dacht ik, weg ermee.
Wat heb ik er aan als ik mijn diepste gevoelens op schrijf en er is nog geen hond die me begrijpt.
Want dat is toch wel iets waar ik altijd naar op zoek ben. Mensen die me begrijpen. Mensen die dingen herkennen.
Maar tegelijkertijd wil ik ook geen zeikerd gevonden worden en dat gaat moeilijk als je toch over zeikonderwerpen schrijft zoals overspannen zijn.

Wat een kut woord eigenlijk, overspannen. Het woord “over” is al teveel en het woord “spannen” maakt de hele boel zo uptight.
Eigenlijk precies wat het is. Ik ben een uptight, gespannen, oud wijf geworden dat de laatste tijd meer zeikt dan leuk is.
En ik ben veel te veel en te vaak boos en voel me onbegrepen, en heb soms het gevoel dat er aan alle kanten aan me getrokken wordt.
En dan ben ik uiteindelijk nog maar op 1 persoon heel erg kwaad en dat is mezelf. Maar omdat ik niet zo goed weet hoe ik boos moet zijn op mezelf word ik het dan maar op Franke of Noah en soms ook Micah. Soms terecht, maar vaak ook onterecht. Dus in plaats van overspannen moet ik ontspannen. Maar hoe deed ik dat ook alweer?

Naar het kerkhof gaan en daar zitten, dat ontspant me. Niemand om me heen hebben en lezen of muziek luisteren.
Vooral dingen doen die geen inspanning vereisen of nauwelijks. Net als wandelen bijvoorbeeld. Heel leuk hoor, maar dan wel in een prachtige omgeving met om de 100 meter een bankje ofzo zodat je kan zitten en kan genieten van de mooie omgeving.
Wandelend doe ik dat niet zo goed namelijk. Van wandelen word ik moe, en dat wil ik nou juist niet meer zijn, moe.

Ik heb nagedacht of ik medicijnen wil. Een vraag die zeker gaat komen als ik bij mijn huisarts ben. En nee dat wil ik niet.
Eigenlijk wil ik in Januari 2017 (is een psychisch iets zo een schoon, nieuw jaar.) een hoop dingen gaan aanpakken aan mezelf.
Minder wijn drinken (alweer, ja alweer…zoiets sluipt er toch altijd weer in bij me), gezonder eten (alhoewel ik zo ongezond niet eet maar ik wil vooral meer ritme), ik wil beter voor mezelf zorgen en daarmee bedoel ik ook dat ik regelmatiger naar de kapper wil gaan, vaker nieuwe kleding voor mezelf wil kopen of schoenen, soms eens iets leuks doen zoals naar de bioscoop met mijn oudste dochter of zoon (Franke houd er niet van.). En eigenlijk hoop ik dat Franke en ik elkaar de ruimte en vrijheid kunnen geven om ons los van elkaar te vermaken.
We zijn altijd samen, en als we niet samen zijn missen we elkaar. Echt niet gelogen. Maar ik kan het soms ook heel erg leuk hebben zonder Franke, maar me dan super schuldig voelen dat ik het zo leuk heb als hij bijvoorbeeld smst dat hij me zo mist.
Dan is mijn hele mood gelijk verziekt. Maar die oplaadmomentjes heb ik wel nodig ben ik achter.

Ik wil me gewoon weer meer Debbie gaan voelen. Mezelf weer een beetje terug vinden zonder me daar schuldig over te voelen.
Want het feit dat ik de vrouw ben van, en de moeder ben van, dat hoeft toch niet te betekenen dat ik ook hun bezit ben?
Ik gun hun toch ook allemaal hun eigen stukje vrijheid en ontwikkeling.

En eigenlijk moet dat mijn eerste echte doel worden. Mezelf terug vinden.
Dus morgen wil ik mezelf eigenlijk de taak geven om naar de kapper te gaan. Want ik voel me nou een enorme sloeber met dit lange haar wat niet in model zit en waar de grijze lokken on charmant doorheen komen.

Dus stap 1: kapper!
Het is een begin.

1

Overspannen? Burn-out? 

Inmiddels is het bijna twee weken geleden dat mijn duizeligheid begon. En een week geleden dat ik hiervoor bij de huisarts zat. Geen lichamelijke reden gevonden die de duizeligheid kon verklaren. Vraag van de vervangend huisarts was: “Heb je veel stress gehad? Of een heftige tijd achter de rug?” 

Ik reageerde eerst nog wat lacherig. Duizelig door stress. Ppff. Wat een onzin. Maar toen ik huilend op straat liep omdat ik voor mijn gevoel nu nog steeds niet wist wat er met me aan de hand was begon ik toch te twijfelen.

Sindsdien laat het mij niet los. Ik probeer alles op een rij te zetten en begin mij steeds meer te beseffen dat het weleens zo zou kunnen zijn. En met dat ik dat gevoel toe laat word ik boos en gaat deze logica tegen al mijn gevoel in. Overspannen? Burn-out? Nee man, dat gezeik lees ik altijd maar bij anderen en is voor mij een ver van mijn bed show. 

Ik ben Debbie, ik kan alles aan. Zolang ik af en toe even lekker mijn hart kan luchten op social media en wat kan miepen dan is het weer in orde. Vervolgens ga ik door, sta ik ’s ochtends, of eigenlijk ’s nachts, weer op en ga ik weer door. Ik hang wassen op, verschoon bedden, vouw was op, stofzuig, rol zo nu en dan een kattenbak, maak brood voor de kinderen, lunchpakketjes, etc etc etc.

En dat vind ik niet erg. Dat is mijn werk. Waar een ander de deur uit gaat om te werken voor een baas doe ik dit thuis voor mijn man en kinderen. Daar waar ik het kan. Het reguliere werk circuit is al heel lang niet meer voor mij weggelegd door mijn fysieke en mentale gesteldheid. 

Maar nu ineens breekt het me op. Als Djix midden in de nacht de fles wilt dan strompel ik de trappen op en af. Lig ik grfrusteerd in bed omdat er zoveel door mijn hoofd spookt. Ik wil zoveel en het frustreert me enorm dat iedere vorm van energie mij ontbreekt. Ik wil vooral veel opruimen en mijn huis overzichtelijk houden. Ik wil dat de kinderen er geen last van ondervinden dat ik mij minder voel dus er ook constant voor hun zijn. Ondertussen gaat onze strijd cq zoektocht naar een passende woning door. Maar hebben we ook een gezin dat gewoon door draait. 

Micah die ineens met verrekte kniebanden loopt en naar school gebracht moet worden. Noah die even een mindere periode heeft en achter haar vodden gezeten moet worden. Pipp en het “praten op school” probleem. En de zorgen om Vido zijn gezondheid. 

Ik heb het gevoel dat ik armen en voeten tekort kom op dit moment. Dat ik overal tekort schiet en soms echt niet meer weet hoe ik alles moet oplossen. Ik wil zoveel maar kan zo weinig. En dat ken ik niet van mezelf.

Ik ben een doorzetter. Een knokker. Heb eindeloze energie hoe moe ik ook ben. Dat ik vandaag na een ochtend  ziekenhuis al de hele dag met een dekbed op de bank hang hoort helemaal niet bij mij. Maar ik kon vandaag even niet anders. Ik ben te duizelig en futloos. En ben constant met mezelf aan het strijden. En tot vandaag heb ik ook nog steeds kunnen doen wat ik wilde, maar ik merk ook dat er steeds meer bij Franke terecht komt. Vandaag bijvoorbeeld heeft hij de benen onder zijn lijf vandaan gelopen en ben ik ernstig tekort geschoten. Ik kan daar niet tegen. 

Ons vangnet is te klein. Het komt allemaal op ons neer. Geen verwijt naar anderen maar realiteit. En soms is dat erg confronterend, vooral als je zelf niet lekker in je vel zit.

Ik begin mij steeds meer te realiseren dat mijn lichamelijke klachten heel goed te maken zouden kunnen hebben met mijn mentale klachten. 

Zoals een vriendin reageerde, “maar je hebt niet nogal wat voor je kiezen gehad Deb.”

En dat is ook zo. Maar ik vind mezelf zo een loser als ik die gebeurtenissen gebruik als excuus voor mijn huidige situatie. Maar toen ik vandaag vol zenuwen en een draaiende maag het Meander in liep, vanwege mijn laatste bezoek aldaar. Toen wist ik eigenlijk wel genoeg. 

Ik heb een hoop te verwerken. Echt een hoop. En ik heb mijn tijd daar voor nodig. En daarom ga ik volgende week weer naar de huisarts. Om te zeggen dat het niet goed met me gaat. En de laatste keer dat ik dat deed kan ik mij niet eens meer heugen. Maar alles voor een goed herstel. 

En ondertussen doe ik wat ik kan en wat ik wil. Zal ik grenzen overschrijden en koppig zijn. Zullen er mensen zijn die niets aan mij merken. Zo ben ik gewoon. 

1

De naweeën. 

Ik heb op dit moment heel veel last van duizelingen. Al drie dagen vullen mijn dagen zich met een duizelend hoofd en misselijkheid. Natuurlijk heb ik Google erop geraadpleegd en al diverse eventuele  oorzaken gevonden. Maar wat ik vooral las was dat je pas na een aantal weken naar de huisarts moet gaan. 

Wtf??? 😱

Dat ga ik echt niet redden. Mijn hoofd duizelt en steeds als ik het voel begint mijn hart sneller te kloppen, word ik misselijk en gaat mijn ademhaling richting hyperventilatie. 

Het maakt me bang. Niet gewoon bang. Intens bang. Mijn familie historie maakt het er namelijk niet mooier op. Vanuit mijn moeders kant volop herseninfarcten, hersenbloedingen, etc. 

En ik heb het zo van dichtbij meegemaakt. Ik ging altijd met mijn moeder mee naar mijn oma die in een verpleeghuis zat vanwege haar hersenletsel. En ik herinner mij de periodes dat ze nog bij ons thuis kwam als de dag van gisteren. De geur van haar urine doorweekte ondergoed en kleding die mijn moeder moest wassen. De grote blauwe luiers die in onze kelder lagen. Haar natte rolstoel als ze op een stoel getild werd. En haar “gemiep” als ze weer eens moest huilen om daadwerkelijk niets. 

Mijn ergste nachtmerrie werd werkelijkheid toen ik het telefoontje kreeg van mijn zus die vertelde dat ze mijn moeder in het toilet had aangetroffen in haar eigen urine. Half verlamd. Haar eerste herseninfarct.

Ik was net bevallen van Micah. En Noah zou met mijn oudste zus naar het grote sinterklaasfeest in Utrecht gaan.

Ik moest nog douchen en deed dit snel alvorens naar het ziekenhuis te gaan waar mijn moeder naar onderweg was. Ik heb gehuild. Gebruld. Gegild. Ik was zo vreselijk bang. Mijn moeder was nog veel te jong voor deze shizzle. 55! Kom op man. 

Maar goed, het bleek wel werkelijkheid en daar moesten we het mee doen. 

Gelukkig herstelde ze snel en goed maar was wel duidelijk dat er iets beschadigd was. Maar ik vond mijn moeder langzaam aan weer terug en dat was voor mij voldoende. 

Helaas zijn we nu in 2016 op het punt gekomen dat mijn moeder meerdere zware infarcten heeft gehad en daar (zwaar) hersenletsel aan over heeft gehouden. De vrouw die zij ooit was is zij allang niet meer.

Mijn beide vaders zijn overleden. Mijn biologische vader aan de gevolgen van leukemie en mijn (stief)vader vonden wij in 2013 dood aan in zijn woonkamer. Vermoedelijk een hartstilstand.

Met deze drie grote verliezen is mijn leven, of eigenlijk meer mijn vertrouwen in het leven er niet beter op geworden.  Want naast deze drie traumatische ervaringen zijn er ook nog andere dingen gebeurd waar ik veel angsten heb over gehouden. 

Recentelijk verloor ik mijn zusje aan kanker. Uitgezaaide borstkanker. Met kankercellen in haar hersenvlies die ervoor hebben gezorgd dat zij niet meer met ons is. Ik heb haar lichaam zien vechten als een wild dier. Vreselijk om zoiets te zien als je weet dat de strijd niet gewonnen gaat worden. Vreselijk om te zien wat er gebeurdt met iemand zodra de hersenen niet meer doen wat ze zouden moeten doen. 

Net op het punt dat ik weer iets vertrouwen in het leven kreeg gebeurde dit. 

En ik ben nu weer terug bij af. Of nog dieper eigenlijk. Ik heb geen vertrouwen meer in het leven. Niet omdat ik het niet wil. Maar ik heb teveel meegemaakt om er vertrouwen in te hebben.

Als mijn kinderen slapen kan ik niet denken “oh wat lief”.

Nee dan loop ik voorzichtig naar ze toe en controleer ik of ze nog ademen. Als Franke stil naast mij ligt ben ik bang dat hij dood is. En vice versa net zo.

Ik sliep vannacht in het stapelbed van de jongens omdat ik me zo beroerd voelde en bang was daardoor Djix wakker te maken. Franke moest haar de fles geven rond 5en en ik werd wakker omdat hij controleerde of ik nog ademde. En hij doet hetzelfde bij al onze kinderen. 

Toen ik maandag de slaapkamer van Micah in liep om wat te pakken en hij in diepe slaap met zijn mond open lag klopte mijn hart al in mijn keel. Toen hij bewoog nadat ik voorzichtig aan zijn arm trok kon ik pas weer normaal ademhalen. 

Als Vido te diep slaapt schud ik hen wakker uit angst dat er iets met zijn hersenen is.

De angst om te leven heeft op dit moment echt even de overhand. En vandaag dacht ik voor het eerst “moet ik niet weer eens psychische hulp zoeken?”

Want dit is eigenlijk geen doen. 

En op het moment dat ik me dat afvroeg begonnen mijn oudste kinderen over het overlijden van mijn vader. 

Vooral Noah weet zich ieder detail te herinneren. Van het parkeren van onze auto tot het wegrijden aan toe op de dag dat we mijn vader vonden.

En dat kwam binnen.

“Jullie legde een deken over opa heen.” zei ze. En plots kwamen alle herinneren weer terug. 

En zo wist ze nog veel meer bizarre details te herinneren. Terwijl ik dacht dat ik de enige was met een absurd geheugen als het om dit soort dingen gaat. Maar mijn oudste dochter blijkt net zo een freak. 

Omdat ik het niet wil ontwijken. Zeker voor Noah en Micah niet, ben ik het gesprek aan gegaan. Maar dat is zo confronterend 🙁. 

Niet alleen heb je te maken met twee kinderen die hun opa en oma enorm missen. Maar ook met twee kinderen die iets traumatisch hebben meegemaakt. 

Neus op de feiten.

Dus terwijl ik me hier zorgen maak over herseninfarcten, hersentumoren, of uitgezaaide kanker in de hersenen vraag ik mij af….

Is hier nog iets aan te doen? Of is dit gewoon het leven en moet ik ermee dealen? 

Dag lieve Sabine…rust zacht.

De deurbel gaat, mijn vader doet de deur open terwijl ik boven in mijn kamer ben.
“Deb, kom je even naar beneden. Er is iemand voor je.”
Ik had geen idee wie. Ik hoorde beneden een meisje maar ik herkende haar stem niet.
Ik liep naar beneden en op de bank zat een vrolijk meisje, een paar jaar jonger dan mij.
Ik was een jaar of 19 en zij een jaar of 15.
Ze zat vrolijk met mijn vader te praten en ze kende elkaar overduidelijk.
Ik had geen idee. Wat kwam ze voor mij doen dan?
Toen ze mij zag stond ze vrolijk op en gaf me een hand.
“Hoi, ik ben Sabine..ik ben je zusje.”

Verbaasd maar ook aangenaam verrast keek ik haar aan en ging er van alles door mijn hoofd.

Slechts een jaar of 2 eerder had ik te horen gekregen dat mijn vader niet mijn biologische vader was. Mijn biologische vader was iemand die ik al vanaf geboorte kende maar nooit als mijn vader. Maar als Emmo, vriend van mijn ouders.
Laten we het erop houden dat mijn ouders niet altijd even braaf zijn geweest en weleens een uitglijder hadden. Mijn moeder in ieder geval 1 keer en gelijk een goeie ook. Want ze raakte zwanger van mij.
Desondanks bleven mijn ouders toch bij elkaar en mijn vader accepteerde mij volledig als zijnde zijn eigen dochter en samen maakte ze de afspraak dat ik ook altijd in die waan bleef. Ik hoefde niet te weten dat Emmo mijn biologische vader was, dat zou teveel teweeg brengen.
Vreemde was echter wel dat bijna heel Amersfoort het wist…ook zijn andere kinderen…maar ik dus niet.
Maar goed..toen kwam de dag dat het mij wel verteld moest worden omdat mijn beste vriendin het te weten was gekomen en mijn moeder heel bang was dat ik het van haar zou horen.

Het was geen fijne tijd. Mijn vader was vreemd gegaan met de moeder van mijn beste vriendin en mijn moeder zat alleen en gebroken thuis.
Ik was erachter gekomen omdat mijn vader aan het klussen was bij de moeder van mijn vriendin en ik daar logeerde en hij ineens ook.
Bij het ontwaken en naar buiten kijken zag ik in de vroege ochtend zijn auto nog staan…dat zei genoeg.
Ik reed op mijn snorfietsje van Soest naar Amersfoort en bracht mijn moeder het nieuws.
Mijn vader had echter die nacht zijn hart uitgestort en tegen de moeder van mijn vriendin verteld dat ik niet zijn biologische dochter was.
Toen ik mijn moeder had verteld dat mijn vader daar had geslapen was het natuurlijk één groot drama.
Het wachten was op zijn thuiskomst. Ik zorgde ervoor dat ik niet thuis was want dit was iets wat ik niet wilde zien of horen.
Ik schrijf er nou heel nuchter over maar dat heeft ook zijn redenen. Maar laten we wel voorop stellen dat ik enorm veel houd van beide ouders ondanks de misstappen die zei in hun relatie hebben gemaakt.
Mijn vader vertelde aan mijn moeder dat hij zo stom was geweest om te vertellen over mijn biologische vader en dat hij bang was dat mijn vriendin het van haar moeder te horen zou krijgen en het aan mij zou vertellen.
Dat wilde ze voorkomen dus er moest gelijk actie ondernomen worden.
Dus daar zat mijn moeder naast me op mijn slaapkamervloer om mij te vertellen dat Emmo mijn biologische vader was en niet Ton.

Ik pakte het nieuws heel goed op, stond er niet eens van te kijken eigenlijk. Want hoeveel ik ook van mijn vader hield, ik had met Emmo echt een speciale band. Hij kwam bijna dagelijks op visite en hoe hij en ik met elkaar om gingen was uniek en bijzonder.
Maar toen mij verteld werd over mijn afkomst realiseerde ik mij ook dat zijn andere kinderen mijn broers en zusje waren.
En dat was het enige moeilijke aan dit verhaal eigenlijk.

Er werd mij altijd verteld dat mijn broers mij niet wilde leren kennen. Teveel zeer. En hoe ik ook mijn best deed om wel een deel te worden van zijn gezin het lukte niet. Emmo hield altijd de boot af. Bang voor wat het teweeg zou kunnen brengen. Ik was te vrij zei hij altijd.
Nieuwsgierig als ik was probeerde ik ze wel te ontmoeten. Er bestond nog geen internet en het enige dat je kon doen was naar de plekken gaan waar hun ook kwamen of door hun straat rijden. En dat deed ik vaak. Met de zenuwen in mijn buik reed ik vaak op mijn snorfietsje door hun straten heen om een glimp van ze op te vangen. De enige die ik kon bezoeken en waar ik schaamteloos naar kon staren was mijn overleden broer. Zijn graf wist ik te vinden en zijn foto stond er bovenop. Ik ging er vaak heen, gewoon omdat het bizar was om een foto te zien van iemand die zo overduidelijk familie van mij was maar die ik nooit hebt mogen leren kennen. Nog steeds als ik de foto op zijn graf zie verbaasd het me.

Ik luisterde naar de verhalen die Emmo vertelde over zijn kinderen. Als hij met zijn zoon naar de automarkt was geweest, of als zijn andere zoon weer eens wat had uitgevreten en als zijn dochter iets had gedaan waar hij trots op was. Het klonk altijd zo vertrouwd en gezellig en het deed mij echt pijn dat ik er geen deel uit van mocht maken. Ondanks dat ik zelf echt uit een bijzonder fijn gezin kwam.
Ik durfde echter nooit de stap te nemen om zelf naar hun toe te gaan. Ik had altijd het idee dat mijn zusje helemaal niet van mijn bestaan wist en hij daarom de boot zo afhield.
Maar toen kwam er de tijd dat Emmo ging verhuizen, en dat mijn vader hem ging helpen met klussen en verbouwen.
En dat was apart. Mijn vader die daar dagelijks in huis kwam en dus ook mijn zusje zag.
Mijn broers zijn een stuk ouder en hebben ook een andere moeder en hadden hun eigen gezinnen al.
Mijn zusje woonde nog thuis. Samen met de zoon van mijn overleden broer. Die was door Emmo, mijn biologische vader onder zijn vleugels genomen.
Mijn vader kwam weleens thuis en vertelde dan hoe nieuwsgierig Sabine naar mij was en dat ze dus wel van mijn bestaan wist.
En ik vroeg hem de hemd van het lijf over haar. Ondanks dat het voor mijn vader misschien een constante confrontatie was met iets pijnlijks vertelde hij me wel van alles en zei hij zelfs “Waarom ga je er niet eens langs. Lak aan Emmo…gewoon doen.”
Maar ik durfde niet.
Zij wel.

Dus daar zat ze op de bank. Blonde lange haren. In haar oren grote gouden oorringen en om haar nek een gouden ketting met haar naam.
Mooie mond vol rechte witte tanden en slank….ze was slank…. En ik jaloers.
Haar enthousiasme en brutaliteit overblufte mij. Ondanks dat ze jonger was nam zij wel het voortouw.
Ze bleef de hele avond zitten en vroeg me de hemd van het lijf en vertelde van alles over zichzelf en over het gezin waar ze uit kwam.
Ik hing aan haar lippen.
Aan het eind van de avond zei ze “Zullen we anders in het weekend eens gaan stappen?” .
Dat was destijds heel normaal als je 15, bijna 16 was.
“Als ik tegen Papa zeg dat jij met me mee gaat vind hij het vast goed. Hij wilt altijd dat er iemand mee gaat die 18+ is.”
Ik moest een beetje lachen dat ze “Papa” zei. Alsof het onze Papa was.

“Weet je, kom anders gewoon Zaterdag rond een uur of 9 naar ons toe op je snorfiets, en dan ga ik bij je achterop en gaan we naar de stad.”

Voor ik het wist had ik dus ineens een afspraak met mijn zusje in het weekend en zou ik dus ook eindelijk na 2 jaar een voet binnen zetten in het huis, in het thuis van Emmo.

Die Zaterdag deed ik mijn haar, trok ik mijn stapkleding aan en reed ik naar de Spreeuwenstraat. Nerveus en vol van spanning. En ik was niet de enige die zo gespannen was. Ik belde aan en Sabine deed vrolijk de deur open.
“Hoiiiii, kom binnen!” zei ze enthousiast.
“Wel even je schoenen uitdoen he, want dat doen we hier. Net als in de wagen.”
Want Emmo komt oorspronkelijk van het kamp en heeft daar altijd gewoond met zijn destijds vrouw en zijn zonen.
Maar toen hij met Paula, de moeder van Sabine, samen ging wonen was dat op een flat en later in een huis.

Ik kwam de woonkamer binnen en op de bank zag ik Emmo zitten. Leesbrilletje op, schoenen uit, koffie voor hem en in zijn hand de televisiegids.
Hij gluurde over de rand van zijn bril heen en was overduidelijk zenuwachtig.
Ik zag hoe Sabine iedere interactie tussen mij en Emmo in zich op slurpte. Ze hield alles in de gaten en was verbaasd over hoe vertrouwd hij en ik waren. Maar ze vond het vooral apart dat wij zo vrij met elkaar om gingen en wat ik allemaal tegen hem kon zeggen. Voor haar was hij een hele lieve maar wel strenge en beschermende vader.
Achteraf gezien denk ik ook dat de band tussen mij en Emmo ervoor gezorgd heeft dat zij en ik op het punt van vandaag zijn gekomen.

We gingen die avond stappen en vol trots werd ik aan iedereen voorgesteld als “grote zus” en stonden we ervan te kijken hoeveel dezelfde mensen we eigenlijk konden. En vooral hoeveel van die mensen allang wisten dat we zussen waren. En wij dus jarenlang niet.

Het was wel stoer om een zusje te hebben en niet meer de jongste te zijn. Maar dat was niet van lange duur hoor.
Mijn zusje was nogal bazig, of overheersend, het is maar hoe je het bekijkt. In haar enthousiasme belde ze me heel erg veel maar verlangde ze ook wel hetzelfde terug. Ik weet nog dat ze een keer heel boos belde. “Je hebt me de hele week niet gebeld. Dat kan toch niet. Dat slaat nergens op. Je bent mijn zus.”.
En daar zat ik met mijn bek vol tanden. Ik had een heel ander leven, ik was heel anders dan zij was en had ook de behoefte niet om elkaar zo vaak te zien. Als mensen mij onzeker maken omdat ze zelf heel erg zelfverzekerd en daardoor overheersend zijn dan neem ik afstand. Dat deed ik ook bij haar. Tevens vond ik het vervelend dat ze erg onzeker was over de verschillende banden die wij hadden met Emmo. Ze vergat dat het haar vader was en slechts mijn verwekker en daarnaast enorm goede vriend. Want dat was hij. Niet alleen vriend van mijn ouders maar ook mijn vriend. Een hele bijzondere.
Wat hij en ik hadden wilde zij ook wel of ze wilde mij in ieder geval heel duidelijk maken dat hij HAAR vader was en niet de mijne. Dat vond ik jammer.

Toen ik haar over de telefoon vertelde dat ik gewoon niet zo van het bellen en afspreken was begon de afstand.
Ze probeerde het nog wel maar ik nam enkel meer afstand. Ik kon niet uit het niets jarenlang inhalen en doen alsof we de beste vriendinnen en zussen waren. Want dat was niet zo.
Ik was een paardenmeisje en daar erg druk mee. Ik had mijn vriendinnen maar vond het vooral heel fijn om gewoon thuis te zijn.
Stappen was leuk maar zeker niet ieder weekend. Tevens was ik door mijn overgewicht erg onzeker en lang niet zo uitbundig als zij was.
Ze maakte mij onzeker.

Heel soms hadden we contact. Belde ze even hoe het ging, of belde ik. Vertelde ze dat ze een vriendje had. Of dat ze eindelijk brommer mocht rijden.
En toen kwam er internet. Via ICQ kregen we beter contact. Ze vertelde over haar vriendje die boven de boni in Hoogland woonde. Dat ze samen ging wonen. Ze stuurde foto’s. En zo via internet was het voor mij een stuk beter te doen, maar ik hield wel mijn afstand.
Toen ze beviel van haar eerste zoon hadden we geen contact, ik ben dan ook niet op kraamvisite geweest.
Echter van haar tweede zoon, bijna 9 jaar geleden belde ze mij wel om te laten weten dat hij geboren was.
Ik ging op mijn snorfiets naar haar toe om haar kersverse zoon te bewonderen.
Ze vertelde mij dat haar broers net geweest waren en ik baalde. Want ik had ze zo graag willen ontmoeten.

Ik kwam nog wel eens bij haar op het kamp. Als ze weer eens computer problemen had en er niets van snapte en ik echt in een deuk lag en haar problemen oploste.
Ze liet me de slaapkamers van haar jongens zien. Alle auto’s die haar oudste zoon in keurige rijtjes had opgesteld.
En de babykamer van haar jongste <3 .
Daarna hadden we weinig contact en dat was prima.

Tot onze vader kwam te overlijden.
Ik kan het proces ervoor tot in detail beschrijven maar doe het niet. Hoe het ging tussen haar en mij.
Veel telefoongesprekken. Veel overheersing. Veel onzekerheid van mijn kant. Veel ongemakkelijke situaties.
Maar toen die avond waar we allemaal niet omheen konden. De avond dat alle kinderen samen kwamen.
En of Emmo het wilde of niet…we zaten allemaal in die familiekamer.

Maar voor mijn gevoel was het tot zijn eind altijd een soort van strijd tot zijn eind.
Alsof ze wilde bewijzen dat zij meer dochter was dan ik ooit was of ooit zou zijn.
Zonde eigenlijk, gewoon zonde.

Ik heb haar weleens geprobeerd uit te leggen hoe het werkte met mijn gevoel. Dat ze zich niet onzeker hoefde te voelen. Maar dan kwam enkel de reactie dat ze dat helemaal niet was.

Vorig jaar was de verjaardag van mijn oudste broer. Ik zag haar voor het eerst sinds tijden weer. Ik wist van haar kanker en vond het vreselijk en had haar dit ook laten weten.
Zij zag mijn kleine kindjes voor het eerst, Pipp en Vido. En voornamelijk Vido deed haar veel. Ze hield hem vast en knuffelde hem en liep met hem rond alsof het allemaal maar normaal was.
Ik was zo blij dat het ijs was gebroken en we in ieder geval normaal met elkaar kon praten.
We spraken over haar ziekte maar eigenlijk meer over Vido. Want haar ziekte wilde ze het niet over hebben. Het liefst ontweek ze alles wat over haarzelf ging.

“Kom je een keer bij me langs in de wagen?” vroeg ze voor we gingen.
En ik antwoorden “Ja is goed, ik beloof je…ik kom binnenkort langs.”

Die belofte ben ik nooit nagekomen. Teveel bezig met mezelf en teveel angst dat ik mij teveel aan haar zou binden en weer afscheid zou moeten nemen.
Want eerlijk is eerlijk, zo dapper en positief als zij in haar strijd met kanker stond zo pessimistisch ben ik als het gaat om kanker.

En wat doet het mij vreselijk veel pijn dat ik gelijk heb gekregen.

Dinsdag 25 Oktober stond ik aan haar sterfbed. Heb ik de eer gehad even alleen met haar te zijn en te zeggen wat ik altijd al wilde zeggen. Namelijk dat ik van haar houd en trots op haar ben.
Dinsdag 25 Oktober is mijn zusje na een echt enorme strijd overleden.
Ik was erbij. En daar ben ik dankbaar voor. Maar mijn lieve hemel……wat doet dit pijn.

Woningnood

Ik wil op mijn persoonlijke weblog ook even de blog op de website van Vido onder de aandacht brengen.
Het gaat over onze woonsituatie en de ontzettend hobbels die we hebben in het zoeken naar een andere woning.
Omdat we vast niet de enige zullen zijn in Nederland en nou echt duidelijkheid willen hebben en geholpen willen worden.
Wellicht zit er juist die ene persoon tussen die wel antwoorden heeft of die wel kan helpen.

Dus klikkerdeklik naar SpinaBivido

http://www.spinabivido.nl/2016/11/06/woningnood/

2

Moet het altijd maar goed gaan?

Ik vraag mij de hele dag al iets af. Ik deel veel op social media en schrijf natuurlijk al jaren op mijn website.
Ik schrijf over lief en leed en geef mij vaak heel erg bloot. Het achterste van mijn tong zie je soms maar lang niet altijd.
Het valt mij op dat als ik schrijf over mindere periode dit veel meer onrust oplevert bij anderen dan als ik de mooie dingen opschrijf.
Maar de waarheid is dat het niet altijd mooi is. Dat is een feit.
Franke en ik kunnen overkomen als een gouden duo die alles aan kunnen maar ook dat is niet altijd zo.
Ik durf mijn handen in het vuur te steken voor mijn huwelijk hoor, dat dit nooit verkeerd zal gaan, maar dat neemt niet weg dat we echt wel onze dieptepunten hebben.

Vandaag moest ik er aan denken. We hadden een gezellige ochtend samen op de Hoogstraat, waar Vido zijn revalidatiegroep is.
We hebben het leuk samen, feit is…we zijn leuk samen. Als ik iets zeker weet in mijn leven is het wel dat wij bij elkaar horen en blijven tot één van ons komt te overlijden. Maar maakt dat ook dat we het altijd leuk hebben samen? Nee echt niet. En dat heeft niet altijd iedereen in de gaten en dat hoeft ook helemaal niet. Iets met “what’s going on behind closed doors”
Maar toch wil ik graag schrijven over onze mindere periode. De periode waarin we ons nu bevinden.

Ik vind het niet altijd even leuk meer in huis. Ik vind ons gezin niet altijd even leuk meer. Ik vind Franke niet altijd even leuk en hij mij ook niet.
Dat kan gebeuren, dat gebeurt overal wel. Maar toch besluiten we vaak om ons mond daar over dicht te houden.
Bang voor de oordelen die erover komen? Het onbegrip. De meningen. Het gelijk conclusies trekken?
Ik weet niet precies waarom veel van de mensen ervoor kiezen enkel gelukkige tijden te delen, maar ik doe het niet.
Heel egocentrisch omdat ik mijn hoofd wil ruimen, mijn gevoel wil ventileren.

Voor mijn gevoel begon de onrust op het moment dat ik zwanger was van Djix en we te horen kregen over de amnion streng.
Weer zorgen. Ik zag bij ons beide een verandering die ik liever niet had gezien. Waarom deze zorgen…waarom weer iets wat niet normaal kan gaan. We deden ons best om nog te genieten van deze zwangerschap maar dat ging gewoon niet. Het was de druppel die de emmer deed overlopen.
We hadden al zoveel meegemaakt en nu ook weer zorgen om een nog ongeboren kindje wat we zo graag welkom wilden heten.
Er knapte iets.

Inmiddels is onze dochter Djix geboren maar de weg er naartoe was niet makkelijk. Zelfs vlak voor haar geboorte veel zorgen.
We hebben geprobeerd te genieten van de kraamtijd maar eerlijk is eerlijk…we werden geleefd.
In een gezin van 7 kun je simpelweg niet altijd de tijd hebben voor jezelf en is er constant de verantwoording voor anderen en de daarbij behorende zorg. En dat geeft niet. Maar wel als je zelf echt even de ademruimte moet hebben.

We zijn nu iets meer dan 2 maanden verder en een gezin van 7. We zijn talloze wallen en rimpels rijker en ik heel wat grijze haren.
Dit is een zware klus bedacht ik mij vorige week.
Daar kom ik weer met “mijn moeder zei altijd” quotes…maar echt…mijn moeder zei altijd “Waar er 4 eten kunnen er ook 5 eten. En waar er 6 eten kunnen er ook 7 eten.”
Uhuh…ja echt wel ma…als die mensen gewoon op visite komen. Maar zodra ze deel uitmaken van je gezin wordt het toch een ander verhaal.
Ik vrees inmiddels al voor de meningen als bijvoorbeeld “Maar het was jullie eigen keuze.” maar ach…so be it.
Een gezin met 5 kinderen waarvan 1 intensieve zorg nodig heeft is verdikkeme rete hard werken.

De mogelijkheid om erbij te werken is er op dit moment niet. De mogelijkheid om te relaxen is er zelfs nauwelijks.
En dat geeft niet…want we genieten ook echt heel veel. Maar ik denk dat bij Franke de realiteit inmiddels hard inslaat.
De realiteit dat je even bezit bent van je kinderen. De zorg die zij nodig hebben en de verantwoording die het met zich mee brengt.
En dat op je bijna 29e.

Ik zie een man, een jongeman die veel heeft om over te piekeren. Een man die ontzettend veel van zijn gezin houdt maar ook heel graag bezig was geweest met zijn toekomst.
Eerder wist hij nooit wat hij precies wilde. Ging van de ene opleiding en interesse naar de andere. Maar sinds een paar jaar weet hij wat hij echt wil. Leerkracht worden. Maar hoe frustrerend moet het zijn dat je weet  dat je iets wilt maar het niet mogelijk is dit doel te behalen. Nu niet in ieder geval.
Maar die frustratie heeft nou wel uitwerking in ons gezin.

Het is bij lange na niet altijd gezellig. De confrontaties met de pubers, vooral met Micah zijn er veel en ze zuigen hem leeg, ze zuigen ons leeg.
Daardoor is het geduld voor de andere kinderen ook minder. Alles wordt minder.
Daarbij komt ons huisvestingsprobleem. De confrontatie dat je al je kinderen het beste wenst en ziet dat we niet het beste aan Vido kunnen geven.
Zijn verzorging wordt steeds moeizamer in deze woning en we zijn inmiddels op het punt gekomen dat hij eigenlijk al beter zou moeten hebben.
We willen hem niet met zijn hoofd tegen de rand van zijn uitklapbare “commode” zien als we hem katheteriseren. We willen hem niet horen vragen om zijn gewone rolstoel omdat we hem het antwoord moeten geven dat het niet past in onze woonkamer, en we willen hem niet 3 meter met zijn rollator zien lopen om vervolgens muurvast tegen onze voordeur te zien staan.

Het is enorm frustrerend en pijnlijk om te zien dat je je kind niet kunt geven wat hij nodig heeft. En dan hebben we het niet over luxe maar over de basis dingen die ervoor zorgen dat Vido zijn ontwikkeling voortgang biedt in plaats van stilstand.

En het komt allemaal op ons bordje terecht. Dingetje na dingetje. En het veroorzaakt een grote stapel. Een te grote stapel op dit moment.

De afgelopen dagen hebben we diverse confrontaties gehad. Heftige. Een puberzoon die het bloed onder onze nagels vandaan kan halen en precies weet wat de kwetsbare punten zijn en daarop inhaakt. Een dochter van 15 die ook in één of andere egocentrische staat verkeerd en maar half meedenkt. En drie kleine kinderen die gewoon doen wat ze doen…simpelweg omdat ze 4, 2,5 en iets meer dan 2 maanden zijn.
Het is niet altijd even leuk. Het is niet altijd even makkelijk. En ik denk dat zowel Franke als ik weleens denken “waar zijn we aan begonnen?” .

Maar dat neemt onze liefde voor ze niet weg hoor, of onze zorg. Maar de frustraties zitten er wel. En ik denk dat bij wie ik onze zorgen ook neer zou leggen ze precies dezelfde frustraties en zorgen zouden hebben.

Maar waarom durf ik het niet te uiten? Bang vanwege die ene persoon die mij net op facebook toegevoegd heeft als vriend en denkt dat wij het ideale gezin zijn? Bang omdat er tegenwoordig om maar een simpele poep en scheet een melding gedaan wordt bij het vroegere AMK, angst omdat mensen een mindere pet van mij op hebben? Geen idee…maar toch is het moeilijker om mensen mindere dingen te melden dan de betere dingen.

Maar een samenvatting….
Het gaat even niet zo lekker hier. We doen ons best hoor en we boeken vooruitgang maar het gaat niet zonder slag of stoot. Dingen hakken er bij in. De confrontatie met de dood bijvoorbeeld. Mijn zusje op 37 jarige leeftijd dood zien gaan en een man en 2 jonge kinderen achter latend.
Het relativeert maar lost niet op. We moeten het toch zelf doen.
Gelukkig zitten we niet de hele dag in een diep dal en kunnen we nog regelmatig lachen met elkaar, knuffelen, bij elkaar liggen en onze liefde uiten.
Maar de zorgen blijven wel.

Ik kreeg vandaag post van de postcodeloterij. Ik had iets gewonnen. Even had ik de hoop dat ik misschien had gemist dat ik een hoge geldprijs had gewonnen en dat veel van onze problemen als sneeuw voor de zon zouden verdwijnen.
Maar helaas. Ik won een zak soep en 2 kommen. Maar ach…wie het kleine niet eert is het grote niet weert. In ieder geval weer twee van onze kinderen gelukkig 😉 .
Nu de rest nog.

1

Het raast in mijn hoofd.

Terwijl ik dit schrijf is het vrij rustig in huis. Franke is Djix aan het voeden, Vido zit op de bank met de Ipad en zegt af en toe wat, en verder is het stil. Heerlijk. Behalve in mijn hoofd, in mijn hoofd raast het. Want terwijl ik dit schrijf vind ik eigenlijk dat ik daar de tijd niet voor heb.
Ik zou de tuin op kunnen ruimen, de vloer van de badkamer schoon kunnen maken, naar de sleutelmaker kunnen gaan om sleutels bij te laten maken, kaartjes kunnen sturen naar mensen die ik voor mijn gevoel veel te veel heb verwaarloosd, of boodschappen kunnen bestellen voor Micah zijn verjaardag. Dit is slechts een klein beetje van de dingen die ik allemaal wil en moet doen, want door mijn hoofd gaat veel en veel meer.
Hoe kan dit toch? Zoveel is er toch niet veranderd?

We kregen 7 weken geleden een geweldige dochter. Laat ik eerst maar even zeggen dat ik dolblij ben met mijn gezin, ook de grootte en ook de chaos. Ik heb geen idee wat er allemaal uit mijn vingers gaat komen, maar dat staat wel voorop.
Ik probeer steeds te relativeren wat er nou eigenlijk zo anders is nou dat Djix er is want mijn/ons leven lijkt ineens zoveel drukker.
Soms heb ik het idee dat ik de hele dag bezig met de was, opruimen, schoonmaken, koken en vooral voor de kinderen zorgen.
De verzorging van Vido valt me nou veel zwaarder dan voorheen. Dat Pipp de hele dag door praat komt nou veel meer binnen.
Het feit dat de twee pubers totaal niet omkijken naar de teringzooi op hun kamers irriteert me mateloos.
En dat mijn man me iedere dag weer op de hoogte stelt van alles wat er in Nederland is gebeurd vind ik nu eigenlijk alleen maar vervelend.

Ik kom niet aan mezelf toe, aan de rust die ik zoek om te kunnen doen wat ik zelf wil.
Tv kijken bijvoorbeeld zonder te denken “oh shit ik moet het brood voor morgen nog klaarmaken.”
Tijd voor mezelf vind ik ook even wat aandacht aan iemand anders besteden buiten dit huishouden.
Zo had ik graag Carolien nog graag een kaartje gestuurd om haar te laten weten dat ik zo vaak aan ze denk.
En zo ook Heleen . Dingen die ik belangrijk vind omdat ik met ze meeleef en voor mijn gevoel niet echt goed uit de verf kom op dit moment als het gaat om meelevend zijn.
Ik voel me egoïstisch omdat alles in en om mij heen om mijn gezin draait.
Ik beloof mensen dat ik hun berichtjes antwoord, dat ik dingen voor ze regel of ze ergens mee help en vaak schiet het er bij in.

Zo hadden we afgelopen weekend vrienden op visite, maar als mijn vriendin mij niet een beetje zou kennen was dit echt niet gebeurd.
Ze zat al dagen te wachten op antwoord van mij. De simpele vraag of het uitkwam die dag en tijd, en ik kon niet eens even de tijd en rust vinden om te antwoorden. Het lieve vond ik nog dat ze dacht dat ik in een bubbel zat, de bubbel van mijn complete gezin, mijn roze wolk.
Maar er is helemaal geen bubbel. Heel soms is deze er geweest maar verder is het keihard werken.
Voor mijn gevoel is sinds de geboorte van Djix ons leven één grote race geworden. Een race van hot naar her.
Kinderen naar school inclusief Pipp die ook op school begonnen is. Vido zijn therapie die gewoon door gaat.
Daarnaast echt belachelijk veel emails van school met verzoeken.
Verzoek tot algemene ouderenavond, verzoek voor een training van de 7 gewoontes, verzoek om een voorstelling bij te wonen, verzoek om eens met mijn dochter te gaan praten omdat ze een les is uitgestuurd, verzoek om even honderden euro’s over te maken voor weet ik het wat een onzin.
Allemaal verzoeken, maar doch met dwingende ondertoon aan de verzoeken te voldoen.

En wat dacht je van kraamvisite…heel normaal als je net een baby hebt gekregen, maar we hebben er vaak gewoon geen tijd voor of komen gewoon niet uit een geschikte dag of tijd omdat zoveel van onze dagen en tijden bezet zijn met andere afspraken.
Ik ben inmiddels zo ver dat ik denk…laat het maar zitten. Ik heb er gewoon geen zin meer in.
Als ik even niets te doen heb wil ik eigenlijk gewoon rust. Stuur dat cadeautje maar op.
Echt zo onvriendelijk en totaal niet persoonlijk bedoeld hoor, maar mijn hoofd stroomt over 🙁 .

Het moge duidelijk zijn dat ik vandaag veel last heb van mijn hormonen. Toen ik zojuist boven op zolder stond te huilen omdat ik de wetenschap had dat mijn oudste dochter weer niet uit zichzelf haar tanden had gepoetst en ik er bijna zeker van was dat ze haar wasgoed op haar vieze niet opgeruimde kamer had laten slingeren wist ik genoeg. Hormonsters…vreselijk. Ze zijn er weer.
Ik ben ook wel verdrietig hoor dat de medewerking hier in huis zo tegenvalt. Dat ze het allemaal normaal vinden wat ik allemaal doe.
Dat er honderden euro’s van mijn bank verdwijnen voor hun. En dat geeft niet, ik doe het met liefde…maar een stukje waardering mensen, een klein stukje.

Toen ik klaar was met idioot huilen waar niemand iets vanaf wist ben ik even op bed gaan zitten. Ik wil zo graag begrijpen waarom het zo druk is en waarom ik juist vandaag het gevoel heb dat ik het niet meer lang trek zo. En ik wil zo graag weten wat ik eraan kan doen en dit antwoord in mijn eigen hoofd vinden. En ik wil het zo graag uit kunnen spreken zonder dat er weer talloze adviezen komen waar ik niet om heb gevraagd.
Serieus ik vind het lief hoor dat mensen meedenken maar ik vraag er niet om en het komt ook nauwelijks voor dat je mij er om zal zien vragen.
Ventileren, dat doe ik wel graag. Gewoon even “hardop” zeiken, zeuren, klagen en mopperen over wat me dwars zit.
Omdat het oplucht en mijn hoofd wat leeg maakt.

Voorheen had ik Franke met wie ik goed kon praten over dit soort dingen, maar zelfs bij hem vind ik hier even geen aansluiting in.
No worries, ik houd nog altijd evenveel van hem als voorheen. Maar ik heb het gevoel dat we elkaar soms teveel zien. Maar het stomme is, we zien elkaar veel maar toch zijn we even dat gevoel van elkaar begrijpen kwijt. Als ik zeg dat ik zo moe ben dan komt hij er overheen dat hij ook zo moe is. (wanneer is hij dit niet?) Als ik even rust heb dan begint hij nu.nl voor te lezen of filmpjes van Dumpert te laten zien. Of hij komt met verhalen over Pipp zijn klas of van zijn meidengroepje als hij bij Vido op de peutergroep is. Ik vind het jammer dat hij niet doorheeft dat het me soms allemaal teveel word. Maar ik neem het hem tegelijkertijd ook niet kwalijk. Want ik zeg ook niets, ik laat niet echt iets doorschemeren.
Je kunt het misschien zien aan de wallen onder mijn ogen maar dat is ook alles.

Ik zou de klok best even terug willen draaien hoor een week of 9 met de wetenschap wat er allemaal zou gaan komen en zou gaan veranderen. Dan had ik het misschien allemaal iets anders aangepakt en beter voorbereid geweest. Maar helaas gaat dat niet.
Wat wel gaat is mezelf ervan behoeden dat ik het niet meer onder controle heb, dus even een manier met mezelf vinden om de regie in eigen handen te blijven houden.

Franke zei gisteren tegen me “Het lijkt ook wel alsof je bezig wilt blijven.” en dat is misschien ook wel zo.
Bezig zijn en dingen doen en regelen die ervoor zorgen dat hier thuis alles op rolletjes loopt geeft me een voldaan gevoel en het gevoel dat het onder controle is. Zodra ik de dingen uit handen geef, mijn teugels laat vieren, dan gaat het mis.
Want de anderen in dit huis zien niet wat ik zie, horen niet wat ik hoor en doen niet wat ik doe.
En dat irriteert me en die irritatie zorgt ervoor dat ik op dit moment niet altijd de liefhebbende moeder ben, de liefhebbende vrouw, maar vaak de boze en chagrijnige vrouw die door dit huis stampt en iedereen dirigeert. Tja sorry….shit needs to be done.
En ondanks dat ik zo diep verlang naar wat meer rust vind ik het onder controle houden ook wel heel fijn.
Rust staat voor mij gelijk aan achterstand, chaos, was die opstapelt en honden en kattenharen die je om de oren vliegen.
En ik hoop alleen maar dat de oudere personen in dit huishouden beginnen in te zien dat ik dit echt niet voor altijd alleen vol houd.
Dat ze eens spontaan hun kamer schoonmaken en opruimen en ervoor zorgen dat ze hun kleren op tijd in de was doen en niet net als ik de machine aan heb gezet. Of het gewoon verzamelen op hun kamer waar dan vervolgens een putlucht uit komt.
Dat ze in plaats van hun kleine broertjes irriteren ze eens iets met ze gaan doen. Naar de speeltuin misschien of gewoon hier binnen even gaan spelen met ze in plaats van pesten.
Het zou fijn zijn als Franke wat minder Clash of Clans speelt en wat vaker alerter is voor de dingen die om hem heen gebeuren.
Het zou in het algemeen heel prettig zijn als niet zoveel hoef te vragen of hoef te zeggen.
Het moet toch een keer gaan irriteren bij ze en ze doen laten denken “goh laat ik dit of dat eens doen voordat mijn moeder weer een woedeaanval van hier tot Tokyo krijgt.” ? Of is dat wishfull thinking?

En nu? Nu heb ik van half 11 tot 12 op de bank gezeten. En ondertussen Vido fruit gegeven, voor Franke wat pasta van gisteren warm gemaakt, ons beide voorzien van nog een kop koffie, dit geschreven en ga ik zo een kopje soep nemen.
En ik zou heel graag nog even naar de Action gaan omdat onze voorraad van spulletjes die we altijd bij de Action kopen op is maar wel noodzakelijk in huis. En ik wil naar de Ikea om een opstapje voor Pipp te kopen en voor mezelf opvouwtasjes en nog wat andere spulletjes.
En ik wil alle boodschappen bij de Hoogvliet online hebben besteld, maar voor ik dit kan bestellen moet ik eerst even weten wat ik allemaal nodig heb aangezien we Zaterdag de verjaardag van Micah vieren. En we moeten vandaag ook nog boodschappen hebben want het brood is op en de ham ook en volgens mij staat er ook nog maar 1 pak melk.
En zo vliegen we alweer bijna naar de Donderdag toe. Dan heb ik eigenlijk een afspraak in het ziekenhuis staan. Nacontrole bij de gynaecoloog. Maar dat red ik echt niet want geen rekening gehouden met Vido die dan op de groep zit en het feit dat ik Djix niet op de scooter mee kan nemen.
Dus die afspraak moet ik nog afzeggen, en ook echt doen. Dus zo gelijk even het telefoonnummer zoeken.

Het blijft maar door razen dat hoofd van mij. Maar vrees niet, ondertussen “geniet” ik ook heus wel hoor.
Alleen iets minder vaak dan ik eigenlijk had gewild. Komt wel weer, dat weet ik zeker. Wanneer dat weet ik niet. Maar ooit.

Oh shit, ik moet nog kolven!

19 dagen verder

Inmiddels zijn we 19 dagen verder. Ik wilde eigenlijk schrijven dat de tijd zo snel gaat. Maar als ik 2,5 week zeg dan klinkt het ineens een stuk minder snel. We zijn al 2,5 week een gezin van 7 en dat gaat echt al 2,5 week heel goed. Alhoewel, structureel gezien.
Ik zelf heb nog wel wat hobbeltjes gehad en kom deze soms nog steeds tegen.
In mijn zwangerschap hield ik via facebook, twitter, instagram en snapchat iedereen op de hoogte van hoe ik mij voelde.
Gevraagd en ongevraagd, ik had er lak aan want ik liet het toch wel weten. Ik moest mijn ei kwijt omdat ik echt een mentaal zware zwangerschap had.
En ik wilde eigenlijk ook graag na de geboorte van ons kindje laten weten hoe het met mij ging en had ook ENORM de behoefte om te schrijven.
Maar ik had simpelweg de tijd en de rust niet om te schrijven. Steeds nam ik het me voor en steeds weer kwam er iets tussen.
Ik mag dan ook wel zeggen dat onze “kraamtijd” niet geheel vlekkeloos verliep en we eigenlijk sinds Djix en ik thuis zijn van de ene drukte de andere drukte in zijn gegaan. En steeds weer aan het einde van een dag zeiden we tegen elkaar, “morgen gaan we het echt rustig aan doen en de tijd nemen om te kramen.”. Maar het kwam er gewoon niet van. Afspraken voor Vido liepen gewoon door, afspraken voor Pipp waaronder zijn ingreep in het ziekenhuis, school van de oudste, etc etc..het was een bomvolle agenda hier.
En zo zonder dat je het eigenlijk gelijk door hebt heb je je draai als gezin al deels gevonden terwijl je dacht dat je nog zoekende was.

Het is geen geheim dat deze zwangerschap een vrij grote worstelpartij met mezelf was. Ik had het mentaal heel erg zwaar, zwaarder dan ik me voor had kunnen stellen en had gedacht dat ik het zou hebben. Maar door alles wat we meegemaakt hebben was ik gewoon het vertrouwen kwijt. En ik kon me stoer houden zoveel als ik wilde, maar wat diep in je hart aanwezig is kun je niet vermijden.
Ik heb mezelf echt een watje gevoeld om mijn gedrag en gevoel en was daarom ook veel in strijd met mezelf maar nu Djix eenmaal geboren is krijgt alles steeds meer een plekje.

De angst voor een postnatale depressie was terecht aanwezig, zowel bij mij als de begeleiding om mij heen. Daarom wilde ik ook echt de structuur heel erg in eigen handen houden. Ik zag enorm op tegen mijn kraamtijd. Waar ik met Pipp echt een geweldige tijd heb gehad en tijdens mijn zwangerschap ook enorm naar uit keek was voor mij het vooruitzicht van kraamtijd na deze zwangerschap een regelrechte hel. Waarom? Geen flauw idee maar de angst was er echt.
Dus hoe is het nou uiteindelijk gegaan?

Nou ik kan met een gerust hart zeggen dat het geheel gegaan is zoals ik graag wilde.
Mijn herstel verliep echt heel goed, zoals eigenlijk na iedere ingreep die ik heb.
De reden dat we zo lang in het ziekenhuis moesten blijven was omdat Djix randprematuur was maar niet omdat ik zo zwak, ziek en misselijk was.
De dag van ontslag heb ik lekker zelf de bedden afgehaald in de ziekenhuiskamer en alles opgeruimd en eenmaal thuis gelijk de regie weer in handen genomen.
Natuurlijk kan Franke een hoop en ja ik heb kinderen die hun handen kunnen laten wapperen. Maar ik doe het allemaal liever zelf.
Dus de was, de afwas, het schoonmaken, alles verliep gelijk alweer lekker toen ik eenmaal thuis was.
Maar geestelijk…ppfff…mijn hormonen….gruwel.

Maar ik had mezelf voorgenomen dat ik me er niet gek door zou laten maken. Relativeren. Op het moment van waanzin even razen maar daarna terug kijken op de situatie en eventueel excuses aanbieden bij degene die ik bijna af had gemaakt hahaha.
Het was een strijd, echt een strijd. Ik heb wat tranen gelaten stiekem onder de douche of als ik op het toilet zat.
Ik voelde mij onbegrepen, ondergewaardeerd en echt enorm eenzaam.
Het enige geluk dat ik had en nog heb is dat ik een man heb die mij door en door kent en dat ik hem precies kon laten weten hoe ik mij voelde en hij mij ook begreep.

Ik was wel jaloers hoor, op de vrouwen die ik volg op instagram enzo en rond dezelfde tijd bevallen waren en nog genoten van hun fruithapjes in bed. Maar het is gewoon niet voor mij weggelegd en niet mijn ding.
Ik doe het op mijn manier en dat is ook goed. In plaats van een fruithapje doe ik de was of stofzuig ik. Ik heb er geen hekel aan en het geeft mij rust. Dus de stofzuiger was mijn banaan en de wasmachine een sappige kiwi ofzo haha.

Maar de afgelopen 2,5 week waren voor mij en ook mijn gezin geen peanuts. Ik moest enorm waken over mijzelf en ook over mijn gezin. Ik wilde absoluut niet bergafwaarts gaan en dat mijn gezin daar de dupe van werd.

En nou lijkt het net alsof ik alleen met mezelf bezig was maar dat is natuurlijk niet zo. Want ondanks mijn struggle had ik naast mij echt het meest geweldige cadeau ever! Namelijk mijn dochter. Onze dochter. En haar komst heeft mij zo enorm geholpen om alles staande te houden.
Want wat een geweldige dochter, wat een bijzondere aanwinst is zij voor ons allemaal.

Vandaag betrapte ik mij er weer op dat ik dacht “Oke, wanneer gaat de drama met Djix nou komen? Wanneer veranderd deze makkelijke tevreden baby in de de huilbaby die heel erg sip en ongelukkig is?”
En toen ik dat dacht bedacht ik mij ook ineens,…”Deb….dit gevoel had je ook bij Pipp en Vido en die drama kwam ook niet.”
En ik begin er langzaam in te geloven dat Djix gewoon net zo een relaxte baby is als haar voorgaande twee broertjes.
Ze huilt echt amper. Enkel als ze wat buikpijn of honger heeft. Ze slaapt veel en als ze wakker is kijkt ze tevreden om haar heen en observeert met zwaar serieuze blik alles wat om haar heen gebeurt. Ze houdt er echt van om bij iemand te liggen. Het liefst buik op buik en lekker geborgen. Dan sluit ze haar oogjes en gaat tevreden slapen.
Al het lawaai om haar heen wat ons gezin maakt boeit haar niet. Het lijkt zelfs of het haar rustiger maakt zodra de boel hier explodeert.
De nachten zijn al helemaal geen drama. Ik word zelf eerder wakker dan zij en heb dan rustig de tijd om te kolven en mezelf klaar te maken om haar te gaan voeden.
Kortom…het is echt een ideale lieve baby die een complete aanvulling is voor ons gezin.

Nog steeds als ik terug denk aan haar geboorte en de eerste keer dat wij zagen dat ze een meisje is krijg ik de tranen in mijn ogen.
Ik voel mij echt zo rijk en gelukkig en ik had in de verste verte niet durven dromen dat deze toevoeging, deze afsluiting mij zo een compleet gevoel zou geven.
Maar voor nu voel ik mij zo…en dat neem ik mooi mee en daar geniet ik van. Simpelweg omdat ik weet dat het morgen anders kan zijn.

img_6229

4

Het geboortekaartje, een bevalling an sich!

Op ons laatste “to do” lijstje voor de origineel geplande keizersnede stond het uitzoeken van een geboortekaartje.
We zijn meestal niet zo moeilijk en maken vrij snel keuzes dus we zagen er geen problemen in dat we het nogal laatste minuut deden.
Bij Pipp deden we het ook eventjes van tevoren.
We hadden nog geen enkel idee welke kant we op wilde en een 5e kindje maakt het ook nogal uitdagender.
Maar toen was mevrouw er dus in één keer…en hadden wij nog geen kaartje. En dat stoorde me echt enorm!
Ik wilde onze blijdschap, onze trots, het liefst gelijk delen. Maar nu moesten we dus nog eerst wat uitkiezen, bestellen, etc etc.
We hebben een enorm hectische 2,5 week achter de rug waarin we meer geleefd zijn dan geleefd hebben.
Maar de deadline was echt Maandag, dan moest en zou het geboortekaartje geregeld zijn.

Ik had al eerder een idee, zo wilde ik een turftabel waarin ieder streepje stond voor één kind. En die streepjes zouden dan het schuine streepje als het ware dragen. Anyway…in mijn hoofd was het leuk hahaha. Maar Franke en ik kwamen niet op één lijn.
Dus het werd googlen, googlen en nog eens googlen en niets vinden.
Tot ik intikte “Geboortekaartje groot gezin” en via een afbeelding van een kaartje op de website van Alma Langerak kwam en gelijk verkocht was.
Ik mailde haar die Zondag avond nog met de vraag om een offerte en deze had ik al heel snel in de mail en Maandag was daar al de eerste opzet.
Nog wat over en weer mailen en de puntjes op de i en daar was echt al heel snel het resultaat waar we ENORM blij mee waren!

We wilde ons gezin laten zien. Maar niet via zoetsappige foto’s of een manier waarop wij eigenlijk niet zijn.
Maar via Alma konden we gewoon laten zien wie wij zijn. En voor ons belangrijk een ieder er in betrekken.
Zo staat ons huis op het kaartje, de stenen, het buitenlampje, zelfs de raambekleding, het klopt.
Ons huis kwam op het kaartje omdat we graag de voortuin er op wilde hebben. Waarom de voortuin?
Vanwege het appelboompje! (Voor hen die het niet weten, dit is een boompje van mijn overleden vader wat erg belangrijk voor ons is.)
Ook wilde we ons gezin laten zien zoals het is. Noah lacht bijvoorbeeld niet te uitgebreid want dit doet ze nooit. Vido in de rolstoel, mijn rood/zwarte haar en piercing, en we lijken ook gewoon allemaal.
Alma had zelf nog de “Lange Jan” als grafisch bestand, de toren van Amersfoort en vroeg of het leuk was deze toe te voegen.
JAAAA!! Graag zelfs! Leuk!
De klok van de Lange Jan (Onze Lieve Vrouwentoren) staat op Djix haar geboortetijd en verder zien we er allemaal uit zoals we altijd doen.
Spijkerbroek, kleurrijk, gewoon wij.
De dieren hebben we achterwege gelaten. Heel bewust. Natuurlijk maken ze deel uit van ons gezin maar deze keer ging de focus echt uit naar ons.

We waren zo enthousiast en blij met het kaartje dat we hem het liefst gelijk wilde delen. Maar dat moest nog even wachten. Alma heeft echt super snel werk geleverd maar helaas werkte PostNL niet mee en werd de levering vertraagd 🙁 dus moesten we nog langer wachten.
Maar vandaag lag hij dan eindelijk bij de meeste mensen door de bus <3 (Behalve bij de mensen bij wie PostNL niet zo lief is en onze vrienden en familie in het buitenland) en kunnen we hem ook online delen!
Dus zie hier ons gave kaartje waar wij enorm blij mee zijn.

We zijn van plan de afbeelding alleen ook op canvas te laten drukken ter vervanging van onze krantfoto die nou boven de eettafel hangt.
Maar dat komt nog 🙂

Kaartje uitgevouwen, links achterkant, rechts voorkant.
achterkanvoorkant
Binnenkant kaartje, links en rechts.
binnenkanttotaal
binnekantlinks
binnekantrechts

3

De naam is Djix, Djix-Jones

Dinsdagavond 23 Augustus. Waar Maandag nog volop de herfst door het land raasde was daar Dinsdag ineens hoog zomer. Laatste loodjes van de zwangerschap. Voor 29 Augustus stond de keizersnede in de planning. Na een zwangerschap van 37 weken en 3 dagen. Iets later dan eigenlijk mag na foetale chirurgie maar omdat het zo goed ging en onze gynaecoloog zo graag de keizersnede zelf wilde doen en die dag op de o.k. stond plande we hem in voor die dag.

Alles was geregeld ook voor thuis. Er stond ons echter wel een week vol hectiek thuis te wachten. Pipp had enkele weken geleden besloten een euromunt door te slikken en deze kwam er via de natuurlijke weg niet uit. Donderdag 25 augustus zou deze middels een ingreep onder narcose verwijderd worden uit zijn maag. Het had wat voeten in de aarde aangezien het kleine beetje opvangnet dat we hebben allemaal bezet was maar gelukkig konden we het regelen binnen ons eigen gezin. Ik zou namelijk die Donderdag naar het ziekenhuis toe moeten om de keizersnede te bespreken en afspraken te maken voor dat weekend. Ze wilde namelijk voor de zekerheid toch longrijpingsmedicijnen geven mede omdat de baby op de echo nogal groot leek en dit eventueel kwam door verborgen zwangerschapsdiabetes. 

Er zou ons dus ook nog een druk weekend te wachten staan in het ziekenhuis. Tevens was Pipp die Maandag de 22e jarig en begon zijn school avontuur waar hij helemaal niet op zat te wachten. Al met al een chaotische week en ook nog eens tropische temperaturen waar je als vochtvasthoudende zwangzilla niet op zat te wachten.

De Maandag hadden we achter de rug. Pipp zijn eerste schooldag verliep beter dan we hadden verwacht dus dat was wel een opluchting. Vol goede moed de Dinsdag in. Deze ging iets minder maar niet verkeerd. Zelf gebruikte we zijn schooltijd om naar de Action te gaan samen met Noah die haar introductie op school al achter de rug had. We hadden nog wat laatste spulletjes nodig voor ik zou gaan bevallen. Althans ik had nog wat spulletjes nodig. Geen ander mens in mijn gezin die dat ook vond. 🙊 

Ik was druk bezig mijn to do lijstje af te werken. Zo stond er nog ramen lappen op, zaal sportschoenen voor Micah halen, schoenen met klittenband voor Pipp kopen, badkamer schoonmaken en douchecabine ontkalken, kamers van Noah en Micah schoonmaken en bedden verschonen, beddengoed van Pipp, Vido en de co-sleeper wassen, snel drogen in de zon en weer om doen, ramen lappen, babyvoeding halen, boodschappen bestellen, Wehkamp betalen, ’t mannetje mailen ivm de huif van de bakfiets.

Zoals je kunt lezen, heel belangrijk dus allemaal 😂. En dan staat mijn persoonlijke verzorging er nog niet eens bij. Zoals alles even goed stoppelvrij maken, nagels goed gekortwiekt, etc etc.

Vanwege het weer had ik ook al een avondeetplan in mijn hoofd waarin er vooral zo min mogelijk gestaan werd ivm vollopende voeten. Voor de Dinsdag waren de plannen om de restjes van Zaterdag te bbqen. Nog wat stokbrood erbij halen en niet te laat gaan eten.

Tijdens het eten kreeg ik al wat buikpijn. Vooral de bewegingen van de baby werden pijnlijk. Maar door het weer en het vocht dacht ik dat het daar een beetje door kwam. 

We waren klaar en Franke bracht Pipp en Vido naar bed en ik ging beneden opruimen. Inmiddels had ik ook op 1 plek rugpijn gekregen. Een vervelende aanhoudende pijn. En heel langzaam begon ik het vertrouwen kwijt te raken dat er niets aan de hand was. Voor het geval er toch iets was maakte ik in automatische piloot brood voor alle kinderen voor op school , zette drinken klaar, koekjes, de hele mikmak. Voor de kleinste hun kleren klaar gelegd. Vaatwasser aan en alles opgeruimd en boven de wasmachine aan en enkel wachtend op de laatste vieze kleding om vervolgens de deur dicht te kunnen doen om hem te laten draaien.

Ik ging even douchen in de hoop dat de pijn af zou zakken. Maar dat was helaas niet het geval. Waren het nou mijn darmen? Had ik iets verkeerds gegeten? Of had ik gewoon een spier in mijn rug verrekt? De baby reageerde in ieder geval heftig op mijn pijn en was extreem druk. En dat deed nog meer pijn.

De jongste sliepen inmiddels en Franke kwam naar beneden. Maar er hing een onrust en ik begon me steeds onprettiger te voelen. Ik zei dat ik naar bed toe ging, even liggen om te kijken of dat het nare gevoel minder zou worden. 

Toen ik eenmaal ging liggen werd het alleen maar erger. Op het moment dat ik franke smste om te zeggen dat we het ziekenhuis moesten gaan bellen kwam hij al naar boven omdat hij het niet vertrouwde. Hij ging naar beneden om te bellen en raakte totaal de kluts kwijt. Het was best aandoenlijk. Hij kwam niet meer uit zijn woorden en ik hoorde de verpleegster vragen of ik aanspreekbaar was en of ze mij even aan de telefoon mocht. 

Ik legde haar de situatie uit en heel kalm reageerde ze met “Nou, pak uw spulletjes maar en kom maar hier heen. Dan kijken we even wat er aan de hand is en indien nodig doen we de sectio gewoon een paar daagjes eerder.” En ik dacht nog, oke…ik pak mijn spulletjes en laat even alles checken en moet of blijven en daar liggen tot de keizersnede of ik mag gewoon weer naar huis. Ik vulde mijn tas die al klaar stond aan met wat dingen, pakte de babytas en liep naar beneden. 

Franke belde zijn moeder of die kon komen oppassen en ik vertelde Noah wat we gingen doen en die zou het fort bewaken tot franke zijn moeder er was.

Franke was echt van de wap, het is bijzonder dat we heelhuids aan zijn gekomen 😉 . 

Auto geparkeerd, tassen er uit, een bewaker die de deur open deed en met een grote glimlach vroeg “Naar B1 zeker? Is zomaar een gokje 😁.” kijkend naar mijn dikke buik en verbeten gezicht. 

Eenmaal aangekomen stond het welkomstcomité er. Ik ging aan de ctg en deze liet niets raars zien. Maar alleen al door mijn status door te lezen wisten ze dat ik er niet voor niets zat. Als ik aangeef pijn te hebben dan heb ik ook echt pijn. Even was ik bang voor WKZ taferelen. Niet serieus genomen worden en instinctief gevoel afwimpelen. De gynaecologe bleef bij me zitten om mijn buik te voelen ipv enkel de monitor te vertrouwen. Ook deed ze inwendig onderzoek, werden er kweken afgenomen en dat allemaal in een razendsnel tempo. Dat we rekening moesten houden met een nachtelijke keizersnede werd ons wel een paar keer gezegd tussen neus en lippen door. Maar ik besefte het gewoon niet. Vol ongeloof keek ik af en toe naar Franke die er voor mijn gevoel wat verloren bij zat. 

Ze ging even overleggen en wij bleven samen achter. Het was een rare situatie die vooral heel erg snel ging. Tot de twee verpleegsters weer binnen kwamen lopen en vrolijk in koor vroegen “en heeft ze het al verteld??” waarop wij met vraagtekens hun kant op keken. “Oh ze heeft het nog niet verteld. Zo leuk altijd die artsen. Maar uhm, we gaan de keizersnede nu doen.”

Een gevoel van ongeloof en shock ging door mijn lijf. Dit was niet de afgesproken datum. Dit was niet de bedoeling. Hier hadden we niet op gerekend. Maar toen ik in vliegensvlug tempo een operatiehesje aan kreeg, in een ander bed moest liggen en richting ok gereden werd wist ik, dit gaat echt gebeuren. En ineens leek Franke er heel kalm onder te zijn. Die dacht ook, ben ik van al die klote lijstjes en klusjes af.

Er werd geen risico genomen. Het rommelde en het advies vanuit Leuven om de 37 weken niet te passeren en de baarmoeder geen enkel werk te laten doen stond immers niets voor niets.

Ik moest mezelf echt even toespreken dat ik het over me heen moest laten komen en vooral moest gaan voelen, in mij opnemen, en genieten. En zo deed ik. De ruggenprik, de voorbereiding, de hele situatie. Ik bleef kalm en begon steeds nieuwsgieriger te worden naar die baby in mijn buik. Steeds meer liet ik de touwtjes los en liet ik mijn controle in de handen van de artsen en lande mijn gedachten langzaam in het ziekenhuis ipv dat ze bij mijn lijstjes zaten. Ik gaf nog aan dat ik wel graag een zo natuurlijk mogelijke keizersnede wilde in hoeverre mogelijk als er spoed bij komt kijken natuurlijk. Maar die wens werd volledig gerespecteerd. 

Alles werd rustig uitgelegd, ruggenprik zat, Franke kwam erbij en het feest kon beginnen. Alles ging ook goed. Infuus in 1 keer bijna pijnloos raak, ruggenprik werd ik niet ziek van, ik bleef bij, en de sfeer was echt ontspannen. Er werd ons verteld wat ze deden en zo konden we alles volgen. We hadden helaas geen camera bij ons dus de verpleging maakte foto’s met mijn telefoon. 

En toen was daar het moment dat we mee mochten kijken naar hoe ons kindje geboren ging worden. Echt één van de meest bijzondere gebeurtenissen in mijn leven. Haar hoofdje uit mijn buik zien komen, haar lijfje geboren zien worden en toen het moment mee mogen maken dat ze zo ver de baarmoeder uit kwam dat we zelf het geslacht mochten zien. Dat moment vergeet ik echt nooit meer.

Ik begon te shaken en te huilen toen ik zag en hardop zei dat het een meisje was. Terwijl ze voor het venster werd gehouden raakte we haar via het venster aan en waren we beide zo emotioneel.

De achtbaan was eindelijk voorbij. Onze grote wens kwam uit. Niet alleen waren we compleet maar ook nog eens compleet in de vorm zoals wij ontzettend graag wilde. Al die maanden had ik me voorbehouden dat het een jongen was. Al die maanden had ik geen vertrouwen in alle echo’s en uitslagen van kansberekeningen. Mijn hele zwangerschap was een mix van ontzettende dankbaarheid dat ik zwanger was en angst dat alles fout zou uitpakken. Ik heb enorm diepe dalen gekend en de stormen in mijn hoofd alleen moeten verwerken. Zelfs Franke wist en weet niet hoe diep ik ben gegaan.

We hebben een dochter. Een gezonde dochter. We zijn compleet. Het leven heeft ons weer eens toegelachen ipv de rug toegekeerd. Dit mooie geschenk heeft ons laten zien dat we ook weer vertrouwen mogen hebben. 

We hebben iets wat zo ontzettend veel waard is en dat begin ik me steeds meer te beseffen terwijl ik hier nog in het ziekenhuis lig. 

Hier geen grote ballonnen in de kamer, geen wand vol kaarten, bezoek wat in en uit loopt en een tafel vol cadeaus. Maar hier wel ons gezin. En steeds weer als ze hier zijn, als ze kibbelen, elkaar de hersens inslaan, lawaai maken en ik ze spuugzat ben dan gebeurt er weer iets waardoor ik al die vervelende momenten kan omturnen in iets moois. Want er zitten 4 kinderen die zo blij zijn met hun zusje, en het toch allemaal maar doen. Meedraaien in onze hectiek. We doen dit echt letterijk met zijn zevenen. De afgelopen dagen heeft Franke het thuis alleen opgevangen en ik hier in hoeverre dat opvangen is. Vanuit bed bestelde ik boodschappen, flesjes, versiering voor thuis, schoenen voor Micah, en mailde ik met Pipp zijn school en bestelde vandaag eten voor ze 🙊. Franke moest Vido alleen verzorgen, Pipp naar school brengen, het huishouden doen, lunchpakketjes maken, scholen bellen etc. Het was chaotisch, druk en niet ideaal. Maar het heeft ons echt weer sterker gemaakt. We zijn een team en ik heb echt het gevoel dat we dit met zijn allen hebben geklaard. De kinderen droegen op hun manier bij en Franke en ik vulde elkaar aan daar waar nodig. Het was wellicht niet zoals we hadden gedacht dat het zou gaan. Maar dat is nou juist het mooie.

Djix, onze dochter, gaf zelf aan dat het tijd was. Ze poepte in het vruchtwater terwijl mijn litteken letterlijk op springen stond. Ik had Maandag de 29e niet veilig gered. Maar vooral Djix niet. 

Niet alleen gaf ze mijn lichaam een duidelijk signaal dat ze geboren moest worden. Ze heeft Franke en mij ook laten zien dat we tot meer in staat zijn dan we soms denken. Dat dat gevoel, dat we echt bij elkaar horen, niet alleen als partners maar vooral ook als gezin, ook gewoon echt is. Noah, Micah, Pipp, Vido, Djix, het zijn echt onze kinderen. Geen onderscheid. Dit zijn wij. En wij zijn compleet. 

Mijn man

Je bracht zojuist de kinderen naar bed en voor het omhoog lopen stond je nog even stil voor het traphekje en keek je naar mij.

Je blik was liefdevol, rustig en ik zag daar ineens een volwassen, verantwoordelijke man en vader staan. 

Jij bent 28, ik ben 41. Bizar als ik het zo zwart op wit zie staan. Maar wel feiten. Een verschil in leeftijd wat veel aan bod is geweest. Of het nou onze familie was die er kritiek op had, of buitenstaanders die er op reageerde of dat we er zelf maar grapjes over maakte, er was en is altijd wel wat over te zeggen. 

Laatst zei je nog “Als ik nou terug kijk op hoe en wie ik toen was. Een jongetje nog. Dan snap ik niet hoe je het met me volgehouden hebt.” Maar vergeet niet hoe anders ik toen ook nog was en mijn situatie. Twee jonge kinderen, net besloten dat mijn huwelijk hem niet meer ging worden, 30 kilo slanker, en heel anders is het leven staand. Ik zeg het vaker, en jij ook, maar wij horen bij elkaar. En dat is niet voor iedereen leuk, maar dat maakt niet uit. Want voor ons is het wel leuk, en meer dan dat. Voor ons is het feit dat wij bij elkaar horen gewoon de basis voor ons gezin. Ons aparte doch heerlijke gezin waar ik niet meer zonder zou kunnen of willen. 

We hebben samen geweldige dingen gedaan en meegemaakt. Maar nooit had ik gedacht dat wij samen ook kinderen zouden krijgen. Ik was er van overtuigd dat ik dat niet meer wilde. Been there, done that. Maar toch gebeurde het. 

Ik las vanochtend een Facebook bericht terug uit 2012. De vooravond van de keizersnede van Pipp. Ik lees niet vaak iets terug van mezelf waardoor ik geraakt ben of onder de indruk van ben. Maar hier wel van. Het kwam recht uit mijn hart en ik wist het goed te formuleren. De schade aan mijn hart, figuurlijk dan, was in vergelijking met nu echt nihil. Alles leek voor de wind te gaan. Ons nieuwe huis, onze relatie, onze families, en die hele zwangerschap en iedereen die meeleefde. Wat een wolk van vreugde en liefde was dat. Het was het begin van een heel nieuw tijdperk Franke en Debbie. 

En kijk nu waar we staan. 2016. We zijn bijna klaar voor ons 5e kind. En ik zeg expres ons 5e kind omdat het niet mijn 5e kind is en jouw 3e. Wij zijn inmiddels zo gegroeid dat we een hecht gezin vormen waarin Noah en Micah al zo lang deel uitmaken dat ze voor jou zijn gaan voelen als eigen en andersom net zo. We hebben echt veel overwonnen, vooral veel verdriet en pijn. Dingen die ons zijn overkomen en ervoor hebben gezorgd dat wij er samen alleen maar sterker zijn uitgekomen. 

Ik vind ons samen uniek. Ik kan om ons lachen en om ons huilen. Maar als ik huil dan is dit vanwege mijn eigen wanhoop en angst. Angst te verliezen wat we hebben. Wanhoop omdat ik gefrustreerd ben omdat jij de dingen soms anders oppakt. Maar ik heb het volste vertrouwen in ons. Mijn hart is geen moordkuil en dat is zo fijn. Dat we alles tegen elkaar kunnen zeggen en dat we elkaar begrijpen. Echte ruzie hebben we niet vaak. Het zijn meer discussies of pesterijen of gewoon frustraties omdat jij zo van nature lui bent en ik niet 😂. Maar ook als we echt ruzie hebben dan is er altijd ruimte om er samen over te praten en onze gevoelens te laten spreken. En alleen dat brengt al zoveel begrip op naar elkaar dat al snel een kus, een knuffel of even samen huilen de rust en vrede brengt die nodig is.

Ik ben trots op ons. Blij met ons. En houd van ons. Of de mensen die dicht om ons heen staan hetzelfde zien? Ik weet het niet. Maar ik weet wel dat de mensen met wie wij echt een connectie hebben dit voelen. 

Toen ik je vanavond hoorde in de badkamer, toen ik je even daarvoor Vido liefdevol naar boven zag tillen, toen ik je even aan keek, toen voelde ik weer die trots. Jij bent mijn man. En ik vind je mooi, en onwijs aantrekkelijk (alleen die heupen he…🙄🤔) en ik zou niet weten wat ik zonder jou zou moeten. Soms vind ik je enorm kinderachtig en irritant en jij mij een gigantisch zeikwijf die nooit tevreden is, maar uiteindelijk zorgt jouw “jeugdigheid” ervoor dat ik dat ook blijf, en mijn zeikerigheid zorgt ervoor dat jij actief blijft en je inmiddels gewoon geheel uit eigen beweging op gaat ruimen 😁😂. 

We vullen elkaar aan zelfs wanneer we dat niet willen of door hebben. De manier waarop jij mij lief hebt is een manier die ik nog nooit heb meegemaakt. Het is dat ik beter weet als ik in de spiegel kijk maar anders zou ik denken dat ik de mooiste vrouw van de wereld ben. Waar ik steeds onzekerder wordt vanwege de aftakeling van mijn hoofd en lijf gezien mijn leeftijd 😂 houd jij nog steeds van ieder rimpeltje, vetrol en al mijn grijze haren. Ik vind het bijzonder en het zorgt ervoor dat ik tegenover jou totaal geen gene of onzekerheid voel of ken. 

Ik hoop echt dat ik een ouwe taaie mag worden en dat jij nog altijd even verliefd blijft op al mijn uiterlijke tekortkomingen, zelfs als ik nog ouder en rimpeliger word. Ik gun ons een lange toekomst samen, dat moet gewoon. Samen onze kinderen groot zien worden en uiteindelijk genieten waar we nu soms al over fantaseren. Groot gezin, kleinkinderen, liefde, warmte en een fundering bieden die niet kapot kan.

We zullen echt onze dalen nog wel gaan krijgen, maar zonder dalen geen pieken. En als je ze niet aangereikt krijgt moet je ze zelf maar maken. Één groot voordeel hebben we al. Onze liefde is en gaat vanzelfsprekend.

Ik hou van jou ❤️

1

33+3

1,5 week verder. Normaal niet veel tijd maar in een zwangerschap die aan zijn eind loopt is het een hele sprong. Hoe gaat het nou? Een veelgehoorde vraag. Het gaat wel beter met je krijg ik de indruk. Een veel gehoorde opmerking. Maar hoe gaat het nou eigenlijk? Nog steeds zo zwart? Of gaat het echt beter?

Nee, het is niet meer zo zwart. Wel donker, maar zwart? Nee. Ik heb goede dagen en slechte dagen, maar nadat ik mezelf een tamelijk harde schop onder mijn kont heb gegeven omdat zwart echt te zwart was geworden gaat het iets beter. Maar strijden is het wel want vanzelf komt het niet. 

Een turning point was dat we daad bij woord voegde en aan de slag gingen in huis. Het volgende moest gebeuren voor de komst van de baby. Pipp en Vido sliepen beide bij ons op de vrij ruime zolderkamer. Vido in zijn ledikantje en Pipp deels in zijn peuterbed. Midden in de nacht kwam hij nog veel naar ons en Vido sliep bij ons uit gewenning. Hij sliep natuurlijk eerst nog aan de monitor en na zijn drain revisie was ik het vertrouwen helemaal kwijt en wilde ik hem echt kunnen controleren op ademen. En zo kwam het dat hij eerst lange tijd in de co-sleeper lag en daarna in het ledikant aan de andere kant van de kamer. 

Maar goed, al maanden zeiden we dat ze naar beneden moesten. Onze kleinste slaapkamer stonden twee grote kledingkasten, lag een hoop troep, stond een logeerbed en was tevens opslag geworden voor Vido zijn medische spullen. Eenmaal bedacht hoe we het gingen indelen en de opslag voor de medische spullen gingen regelen konden we aan de slag gaan.

In onze zolderkamer 4 malm ladekastjes van de Ikea en het antiek grenen kastje van mijn ouders als commode voor de baby. Dan kon onze kleding naar boven en de kledingkasten die bijna van ellende uit elkaar vielen richting grof vuil evenals het logeerbed. 

Voor Pipp en Vido kochten we een perfect stapelbed bij de Ikea vandaan. Goedkoop, ideale hoogte en kindvriendelijk. Bij de bouwmarkt kochten we twee leuke kleurtjes muurverf en het klussen kon beginnen. Noah logeerde in Sleeuwijk dus haar kamer konden we even gebruiken om alles in op te slaan. 

In een paar dagen tijd maakte we er samen echt iets gaafs van! Franke aan de verf en als Ikea monteur 😉 en ik ging spullen sorteren, opruimen, schoonmaken  en inrichten. Ideaal voor het aanwakkeren van de nesteldrang. 

En dat was precies wat ik nodig had. Nesteldrang. Het inrichten en klaarmaken van alles zorgde voor een realiteit. De realiteit dat dit mensje in mijn buik toch echt gaat komen en wij er voor hem of haar moeten zijn. Het wassen van de kleertjes, de hydrofiel luiers, de kleine sokjes oprollen. Ineens werd het heel echt. Ik vond het heerlijk om mee bezig te zijn. Zo heerlijk, dat toen we klaar waren ik steeds maar dingen bleef zoeken om mee bezig te zijn. Gewoon omdat ik niet weer in dat diepe gat wilde vallen. 

Maar het houdt ook een keer op, zo ook mijn klusjes. En ja, daar ging ik weer. Wederom een bijzondere klote dag volgde waarin ik enorm depressief was. Maar ik kon het gelukkig wel goed aangeven, hoe ik me voelde. En ik heb echt een hele lieve en begripvolle partner wat dit soort dingen betreft en samen kwamen we wel door die dag heen. Maar ik besefte me wel dat ik het niet zomaar cadeau krijg. 

Samen met hem gesproken over mijn onrust en samen tot de conclusie gekomen dat we het allebei moeilijk vinden en ook tegen dezelfde dingen aan lopen. En dat is ook logisch. Niet alleen de komst van Vido, maar ook alle gebeurtenissen van de afgelopen drie jaar hebben er behoorlijk ingehakt. We zijn een stuk vertrouwen in het leven kwijt wat we niet zomaar weer terug vinden. We zijn bewust en onbewust gekwetst door mensen die ons dicht bij het hart zaten en we hebben samen zo een onwijs sterke band dat we ook tegen dezelfde angsten maar ook verlangens aan lopen. En dat is echt heel fijn. Dat iemand je geen zeikerd vind op momenten dat het even niet gaat, maar ook dat iemand diezelfde drive heeft om niet te lang te blijven hangen in negatieve gevoelens. 

Neem bijvoorbeeld het overlijden van mijn vader. Dat is voor ons beide een trauma. Zal ook altijd een trauma blijven. Het heeft veel angsten gegeven en ons voor altijd getekend. Er is ruimte voor al deze gevoelens maar we laten het beide niet overheersen. Het leven gaat door en het leven is te kort om steeds maar weer te laten overheersen door negativiteit. Er zijn avonden dat we tot midden in de nacht samen praten over onze gevoelens, huilen, elkaar troosten, maar altijd met een glimlach naar bed gaan. En het is een prachtig gegeven dat we dat samen kunnen doen. En dat maakt het ook zo bijzonder en fijn dat Franke ook deels mijn somberheid en zorgen in deze zwangerschap begrijpt en deelt.

Inmiddels zijn we heel dichtbij de datum van de keizersnede. We weten wanneer deze zal plaats vinden en door wie. We delen deze data niet omdat we het gewoon echt samen willen doen. Mijn schoonmoeder is de enige die de datum weet vanwege puur praktische redenen. Zij zal op Pipp en Vido passen. 

En dat vinden we al moeilijk hoor. Dat Noah,Micah, Pipp en Vido dit niet met ons samen kunnen doen. Maarja zo werkt het nou eenmaal niet. Maar we beleven zo een cocon gevoel samen met ons gezin. En we zijn geen happy happy joy joy kelly family ofzo. Maar we weten wat we aan elkaar hebben en dat gaat prima zo samen op onze manier. 

Overigens weten Noah en Micah de datum natuurlijk ook al 😉 en de naam. 

Het afwachten is nou wie er in mijn buik zit, of hij/zij gezond is (want die angst is er echt wel hoor, dat er iets is) en hoe de kraamtijd zal verlopen. 

Het is een gevoel wat moeilijk uit te leggen valt. Je maakt als gezin zoveel mee en bij Vido moesten we zo ontzettend veel los van elkaar doen en hadden Franke en ik echt het gevoel ons gezin in de steek te laten. En daarom willen we het waarschijnlijk nu zo graag samen doen. En toen we gisteren nog laat samen aan het praten waren werd ook al snel duidelijk dat we op één lijn zitten. We gaan ons niet te druk maken. Lukt het hele combi voeden niet van borst en fles dan gaan we daar niet om stressen. Dan wordt het gewoon volledig flesvoeding. De boodschappen kan ik tegenwoordig vanuit mijn kraambed bestellen dus dat houd ik nog volledig onder controle en zo komt niemand iets tekort of hoeft er niets gegeten te worden wat men niet lekker vind. De afgelopen maanden was qua eten een drama. Ik heb amper gekookt en als ik het al deed was het veelal hetzelfde. Alleen bleek het meer een persoonlijk drama voor mij te zijn dan voor de rest. Die genoten van de Patat, Chinees, Pizza stuntdagen bij Dominos, pannenkoeken, tosti’s en andere makkelijke maaltijden. Dus dat overleven ze nog wel wat langer.

Ik ben natuurlijk van plan weer net zo spoedig te herstellen als altijd dus met de hulp van Franke kom ik een heel eind. Want er is geen druk van buitenaf namelijk. Hij doet zijn normale “werk” onder dit dak. De verzorging van Vido. En zal dit blijven doen. Pipp gaat naar school en hopelijk verloopt dit soepel en zal dit ook wat rust geven. Hij heeft een continu rooster van half 9 tot 2 dus als hij het trekt om zo lang op school te zijn dan scheelt dat ook weer. Al vermoed ik dat een periode enkel de ochtenden wel voldoende is voor hem en die hele dagen later wel komen. Maar ook dat is afwachten. 

We hebben mijn schoonmoeder als kraamverzorgster “geboekt” (zij is ook officieel zzp kraamverzorgster en lactatiekundige) maar dat is meer voor mijn controles, hulp bij de voeding waar nodig en verder meer om Franke praktisch bij te staan. Bijvoorbeeld door Vido naar de revalidatie te brengen of Pipp een keer naar school ofzo. Maar ik denk niet dat ik de bedlegerige kraamvrouw zal zijn die in de watten gelegd wil worden. Dat ben ik gewoon niet. Plus we behouden gewoon graag de structuur en gewoontes die we als gezin hebben. That’s just us.

Dus tot die tijd probeer ik gewoon iedere dag weer door te komen. Soms duren de dagen onwijs lang en begint rond vieren die enorme onrust bij me, en soms vliegt de dag voorbij. Als ik me niet goed voel ga ik boven liggen en ik heb sinds een paar dagen een scooter en kan er ook heerlijk op uit gaan als ik dat wil. Voel ik me depressief dan bijt ik me er doorheen en houd ik vooral het einddoel voor ogen. 

Verstandelijk weet ik het allemaal wel maar het is aan mij taak om dat ook onder controle te houden. Als ik straks hormonaal lig te wezen dan moet, zal en wil ik er goed doorheen komen juist door mijn gezonde verstand nog ergens in het bereik te hebben hahaha. 

Kortom, moraal van dit hele lange verhaal. Ik ben onwijs bang de controle over alles te verliezen. Ik wil alles zo normaal mogelijk houden om er zoveel mogelijk van te kunnen genieten. Ik kan niet afhankelijk zijn, zo zit ik gewoon niet in elkaar. Franke is de enige van wie ik een beetje afhankelijk kan zijn en dat is voldoende. En nu hij en ik dat echt allemaal besproken hebben en er veel duidelijk is geworden ben ik ook rustiger. En is hij dat ook. De laatste weken worden dubbel. Genieten van mijn laatste zwangerschap en tevens enorm uitkijken naar ons nieuwe gezinslid. Afscheid nemen van iets bijzonders en het verwelkomen van iets heel bijzonders. 

Als we er op deze manier naartoe kunnen varen dan red ik het wel. De ziekenhuisafspraken, de verjaardag van Pipp, de voorbereidingen voor school, de laatste dingetjes in en om het huis doen, ze geven afleiding en zorgen ervoor dat de datum er is voor we het door hebben. 

En als het licht weer even uit gaat zal ik niet vergeten waar het lichtknopje zit. En anders heb ik een man die hem wel weet te vinden. Misschien niet zo makkelijk maar hij vind hem wel. 

Gewoon omdat we een team zijn. ❤️

32 Weken

Dikke voeten, kind wat al de hele dag dusdanig ligt dat er geen eten bij kan, ik misselijk ben en ik overheerlijk op plekken geschopt word dat ik hem/haar bijna kan aangeven voor mishandeling. 😉
Maar morgen, Vrijdag 22 Juli ben ik 32 weken zwanger! Joehoe!
En dat is geen sarcasme maar echt joehoe!

Ik heb een aantal logjes staan die jullie niet kunnen zien en waarvan ik eigenlijk wel blij ben dat ik ze niet heb gepubliceerd.
Vooral mijn laatste log was vreselijk. Ik zat zo enorm diep in mijn “depressie” dat ik niet eens meer heel rationeel kon nadenken.
Alhoewel, ik heb hem niet gepubliceerd dus er zat toch nog een beetje verstand in me.

Ik wilde graag loggen over “Donker tijdens een zwangerschap”.
Want eerlijk is eerlijk….hoe graag ik ook anders had gewild is deze zwangerschap meer donkerheid dan opgewekte zonnige dagen.
Geheel tegen mijn zin in. Want op mijn 41e mag ik echt niet klagen over hoe mijn lichaam het verder doet. Ik ben vitaler dan menig jong en fris bloempje met dikke buik.
Maar man oh man…wat een geestelijke worsteling is dit toch.

Ik voel me weleens schuldig over al mijn zorgen, mijn verdriet en mijn angsten. Want mijn vorige zwangerschap resulteerde immers in een levend kind. En ik zeg specifiek levend omdat ik ook vrouwen ken die na een overleden kindje nogmaals zwanger zijn geraakt en het in mijn ogen veel zwaarder heb gehad.
Dingetje van mij…mezelf vergelijken met anderen en dan vinden dat ik het recht niet heb om me “zo” te voelen omdat er altijd mensen zijn die het zwaarder hebben.

Maar ik kan er niet omheen. Ik had mij verheugd op de ideale zwangerschap. Kortom…de zwangerschap die ik van Pipp had. Oh serieus, daar kan ik nog heimwee naar krijgen. Ondanks mijn gepuf en gesteun was dat zo een heerlijke zwangerschap waar ik van genoten heb. Zelfs aan het eind, hoogzwanger verhuizen, de boel op orde krijgen…het maakte niet uit.
Ik leefde deze zwangerschap steeds weer toe naar momenten om mezelf daarna een goedkeuring te kunnen geven om zorgeloos te kunnen genieten. Maar het lukte me steeds niet. Het kloppende hartje, de nekplooimeting, de combinatietest, de 20 weken echo, de groei echo. Steeds weer als iedereen tevreden was liep ik wel opgelucht naar buiten maar kwamen al snel al mijn zorgen weer.

We liepen recent in de Ikea en kwamen daar een groep tegen met verstandelijk beperkte jongeren die gezellig aan het winkelen waren.
1 van die jongeren had de neiging of tik om de hele tijd een soort van oerkreet te maken. Ik schrok me serieus iedere keer de pleuris.
Maar wat kon zij er aan doen…helemaal niks. Maar toen bedacht ik me ineens….wat als je “moeder van” bent en dit in je eigen huis plaats vindt?
Ik raakte echt in paniek. Wat als ons kindje een dergelijke beperking zou hebben? Kan ik dat wel aan? Vido zijn beperking is lichamelijk en dat is toch een wereld van verschil.
Maar sinds die dag kan ik het niet uit mijn hoofd zetten…
Wat als we straks de keizersnede hebben en we horen ons kindje huilen en daarna komt er een arts naar ons toe om ons te vertellen dat er iets mis is met ons kindje?

Waarom kan ik niet gewoon onbezorgd zwanger zijn? Want ik heb verder een fijne zwangerschap. Mijn buik is prachtig (al zeg ik het zelf), ons kindje doet het bij iedere controle goed, en ik heb weinig lichamelijke klachten.

Morgen ben ik 32 weken zwanger….we zijn druk bezig met zijn of haar komst. We weten wanneer hij of zij komt mits alles rustig blijft in de buik.
Ik vind het super spannend maar tegelijkertijd ben ik over veel dingen ook heel relaxt.
Keizersnede? Ach…boeit het…zolang het maar goed gaat.
Ziekenhuisopname? Oh heerlijk…even rust en al duurt het 4 dagen…dat betekent 4 dagen ontbijt op bed hahaha.
Lukt de borstvoeding niet? Prima, genoeg flesvoeding te koop.
Slapeloze nachten? Dan slaap ik overdag wel bij.

Ik ben aan het aftellen….het duurt niet lang meer of we hebben er nog een kindje bij…
Mijn lieve hemel…een 5e kindje….ik had het nooit voor mogelijk gehouden maar toch is het zo.
Het is geen makkelijke weg geweest, echt niet.
Mijn geestelijke toestand zorgt er nog weleens voor dat ik heel diep weg zak.
Maar het neemt niet weg dat we er bijna zijn, bijna bij de geboorte van dit wonder.
Bijna bij de afsluiting van ons gezin.
5 kinderen!
Dan is het klaar….

Ik word gelijk gesteriliseerd op mijn eigen verzoek.
Het is goed zo…
Mocht Franke ooit die drang nog krijgen zoekt hij maar een draagmoeder 😉 of een leuke vriendin voor erbij hahaha.
Maar uit mijn lijf niet meer.

Ik kijk uit naar volwassen leeftijden. Noah en Micah beide aan tafel met partner, misschien zelfs kinderen.
Pipp, Vido en ? in de pubertijd, ik in de keuken om eten te maken voor iedereen en Papa aan tafel om alles in het gareel te houden hahaha.

Ik hoop echt dat het me gaat brengen waar ik zo op hoop.
Mijn verleden heeft me heel anders laten zien en zwaar teleurgesteld.
Laten we hopen dat het mij anders vergaat. Dat ik heb geleerd en weet hoe het niet moet.
Dat mijn gezin wel stand houdt en dat ze met zijn allen weer een fijne familie op kunnen bouwen.

Maar voor nu ga ik weer verder met aftellen….want het komt dichtbij…..heel dichtbij….

25 weken 5 dagen


Soms vind ik het nog maar moeilijk te geloven dat ik echt zwanger ben. 

Mijn buik groeit 


Ik voel getrappel en gedoe. Het leeft, het beweegt, het is gewoon echt. Ik wilde dolgraag van deze zwangerschap genieten. Alles voor de laatste keer in mij opnemen, iedere minuut absorberen, ik had me van alles voorgenomen.

Maar om eerlijk te zijn is dat heel moeilijk. Als ik een verslag deel over een goede controle en ik lees in de lieve reacties veelal “mooi, en dan nu genieten” dan denk ik precies hetzelfde. Ik voel mij echter heel anders. Want hoe mooi en fijn ik zwanger zijn ook vind moet ik nou ook eerlijk toegeven dat zwanger zijn na de foetale chirurgie en vroeggeboorte van Vido en heftige miskraam daarna, helemaal niet zo leuk en vanzelfsprekend is. Ik blijf iedere afspraak rete spannend vinden. Iedere echo zenuwslopend. En eigenlijk ben ik er wel klaar mee.

Ik vind de kwaaltjes e.d. niet zo vreselijk. Maar psychisch is het een strijd die niemand begrijpt en als ik het probeer uit te leggen begrijpen mensen het nog steeds niet en merk ik dat er gedacht wordt “mens wat zeur je nou..”.

Nou heb ik het begrip van anderen niet per se nodig want het zwanger zijn doe ik toch echt alleen. Maar ik merk dat ik wel introverter word, minder deel en gewoon niet lekker in mijn vel zit.

Vandaag stond er een afspraak voor een pret echo. Want ik wilde dit kindje leren kennen op niet medisch vlak. Weten hoe het er uit ziet. Genieten van dat beeld zonder arts aanwezig. Maar toch weer werd ik zenuwachtig. Ik deelde het niet. Was bang dat we tijdens de echo misschien toch weer slecht nieuws zouden krijgen. Bang weer teleurgesteld te worden maar ook om andere teleur te stellen. En daarom zei ik niets. Ging ik met Franke, Noah en Pipp naar het echo bureau en werd ik pas rustig bij het aanschouwen van dit prachtige mensje in mijn buik.

Ik zag het meest schattige neusje, mooie volle lipjes, bolle wangetjes, en ik kon zo duidelijk zien dat dit een broertje of zusje is van onze andere kinderen. Zo bijzonder. 

Maar omdat ik zoveel spanning opgebouwd had kwam er na de echo ook een enorme ontlading. Maar ook weer een ontlading enkel voor mij voelbaar. 

Inmiddels ben ik de 25 weken en 2 dagen gepasseerd. De zwangerschapsduur waarop ik samen met Vido geopereerd werd. Een mijlpaal! Natuurlijk ook omdat de 25 weken grens heel belangrijk is. 28 weken en 2 dagen, het aantal weken dat Vido het volhield in mijn buik. Dat wordt de volgende mijlpaal. We zijn er bijna.

Maar ik kijk uit naar het eind. Naar het moment dat ons kindje gezond en wel op mijn borst ligt. Ik hou van mijn dikke buik, ik hou van de zelfverzekerdheid die ik voel als ik zwanger ben, en ik zal ervan blijven houden. Maar een gezond kindje en mijn stevige mentale staat weer terug is toch wel een groot verlangen van me op dit moment. 

De weken kunnen me niet snel genoeg gaan. Maar voor die tijd nog even namen bedenken, 2 slaapkamers in orde maken, de nodige spullen aanschaffen (had bijna alles al weggedaan 🙊), geboortekaartje uitkiezen  , en een zomervakantie overleven. En dan mag je komen lief kindje.

Jij die ons gezin compleet maakt.